ତମୁ ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରୋ ନଵଗ୍ଵାଃ ସପ୍ତ ଵିପ୍ରାସୋ ଅଭି ଵାଜଯନ୍ତଃ । ନକ୍ଷଦ୍ଦାଭଂ ତତୁରିଂ ପର୍ଵତେଷ୍ଠାମଦ୍ରୋଘଵାଚଂ ମତିଭିଃ ଶଵିଷ୍ଠମ୍
ତାଙ୍କୁ, ଆମ ପୁରୁଣା ପିତୃଗଣ, ନବଗ୍ବାମାନେ, ସାତିଜଣ ବିଦ୍ୱାନ, ବିଜୟ ଆଶାରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ସେ ପର୍ବତରେ ଦଢ଼ିଆ, ଯାହାଙ୍କ କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ, ତାଙ୍କୁ ମନରେ ଧରି ଗୁଣଗାନ କରିଥିଲେ।
ତମୀମହେ ଇନ୍ଦ୍ରମସ୍ଯ ରାଯଃ ପୁରୁଵୀରସ୍ଯ ନୃଵତଃ ପୁରୁକ୍ଷୋଃ । ଯୋ ଅଷ୍କୃଧୋଯୁରଜରଃ ସ୍ଵର୍ଵାନ୍ ତମା ଭର ହରିଵୋ ମାଦଯଧ୍ଯୈ
ଆମେ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯିଏ ଧନର ମାଲିକ, ବହୁ ବୀରଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଦାନଶୀଳ, ସଦା ଯୁବକ, ଅଜର, ଆଲୋକର ଧାରକ। ହେ ରଥଚାଳକ, ତାଙ୍କୁ ଆମକୁ ଆନ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନ୍ତୁ।
ତନ୍ ନୋ ଵି ଵୋଚୋ ଯଦି ତେ ପୁରା ଚିଜ୍ଜରିତାର ଆନଶୁଃ ସୁମ୍ନମିନ୍ଦ୍ର । କସ୍ତେ ଭାଗଃ କିଂ ଵଯୋ ଦୁଧ୍ର ଖିଦୁଃ ପୁରୁହୂତ ପୁରୂଵସୋଽସୁରଘ୍ନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ କୁହ, ପୁରୁଣା କବିମାନେ କେବେ ତୁମର କୃପା ଆଣିଥିଲେ କି? ତୁମର ଅଂଶ କ'ଣ, ଶକ୍ତି କ'ଣ, ଶକ୍ତିର ମାନ କ'ଣ, ହେ ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଦାନଶୀଳ, ଅସୁର ନାଶକ?
ତଂ ପୃଚ୍ଛନ୍ତୀ ଵଜ୍ରହସ୍ତଂ ରଥେଷ୍ଠାମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵେପୀ ଵକ୍ଵରୀ ଯସ୍ଯ ନୂ ଗୀଃ । ତୁଵିଗ୍ରାଭଂ ତୁଵିକୂର୍ମିଂ ରଭୋଦାଂ ଗାତୁମିଷେ ନକ୍ଷତେ ତୁମ୍ରମଚ୍ଛ
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି, ବଜ୍ରଧାରୀ, ରଥରେ ଦଢ଼ିଆ—ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ କମ୍ପିତ ହୁଏ। କାରଣ, ତାଙ୍କର ଧରିବା ଶକ୍ତି ଦୃଢ଼, ଆକାର ମହାନ, ଦାନ ଉଦାର—ସେ ଲାଭ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଅଯା ହ ତ୍ଯଂ ମାଯଯା ଵାଵୃଧାନଂ ମନୋଜୁଵା ସ୍ଵତଵଃ ପର୍ଵତେନ । ଅଚ୍ଯୁତା ଚିଦ୍ଵୀଲିତା ସ୍ଵୋଜୋ ରୁଜୋ ଵି ଦୃଲ୍ହା ଧୃଷତା ଵିରପ୍ଶିନ୍
ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି, ତୀବ୍ର ମନ, ସ୍ୱାଧୀନ, ପର୍ବତ ସହିତ—ସେ ଅଚଳକୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥାନ୍ତି, ଦୃଢ଼କୁ ଭାଙ୍ଗନ୍ତି, ଦ୍ରଢ଼କୁ ତାଙ୍କର ସାହସରେ ଭାଗ କରିଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଧ୍ୱଂସକ।
ତଂ ଵୋ ଧିଯା ନଵ୍ଯସ୍ଯା ଶଵିଷ୍ଠଂ ପ୍ରତ୍ନଂ ପ୍ରତ୍ନଵତ୍ପରିତଂସଯଧ୍ଯୈ । ସ ନୋ ଵକ୍ଷଦନିମାନଃ ସୁଵହ୍ନେନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯତି ଦୁର୍ଗହାଣି
ତାଙ୍କୁ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପୁରୁଣା ଏବଂ ସଦା ନୂତନ, ତୁମେ ମନରେ ଧରି ସୁରକ୍ଷା ଆଶା କର। ଭଲ ସହାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତୁ।
ଆ ଜନାଯ ଦ୍ରୁହ୍ଵଣେ ପାର୍ଥିଵାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଦୀପଯୋଽନ୍ତରିକ୍ଷା । ତପା ଵୃଷନ୍ ଵିଶ୍ଵତଃ ଶୋଚିଷା ତାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷେ ଶୋଚଯ କ୍ଷାମପଶ୍ଚ
ଲୋକମାନେ ପାଇଁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ମଧ୍ୟାକାଶର ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଅ। ହେ ବୃଷଭ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତୁମ ଆଗ୍ନିଶିଖାରେ ଦହାଅ—ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା ଘୃଣା କରନ୍ତି, ଓ ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦହିଯାଉନ୍ତୁ।
ଭୁଵୋ ଜନସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯ ରାଜା ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ଜଗତସ୍ତ୍ଵେଷସଂଦୃକ୍। ଧିଷ୍ଵ ଵଜ୍ରଂ ଦକ୍ଷିଣ ଇନ୍ଦ୍ର ହସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵା ଅଜୁର୍ଯ ଦଯସେ ଵି ମାଯାଃ
ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ରାଜା, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଜଗତର ରାଜା, ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିର ଧାରକ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଡାହାଣ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧର, ଆମକୁ ସମସ୍ତ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କର, ସମସ୍ତ ମାୟାକୁ ଦୂର କର।
ଆ ସଂଯତମିନ୍ଦ୍ର ଣଃ ସ୍ଵସ୍ତିଂ ଶତ୍ରୁତୂର୍ଯାଯ ବୃହତୀମମୃଧ୍ରାମ୍ । ଯଯା ଦାସାନ୍ଯାର୍ଯାଣି ଵୃତ୍ରା କରୋ ଵଜ୍ରିନ୍ତ୍ସୁତୁକା ନାହୁଷାଣି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଅଭିଜୟ ପାଇଁ ଅଖଣ୍ଡ ମଙ୍ଗଳ ଆଣ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଜ୍ର ଧରି, ଦାସ, ଆର୍ୟ, ବୃତ୍ର ଓ ନାହୁଷଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲ।
ସ ନୋ ନିଯୁଦ୍ଭିଃ ପୁରୁହୂତ ଵେଧୋ ଵିଶ୍ଵଵାରାଭିରା ଗହି ପ୍ରଯଜ୍ଯୋ । ନ ଯା ଅଦେଵୋ ଵରତେ ନ ଦେଵ ଆଭିର୍ଯାହି ତୂଯମା ମଦ୍ର୍ଯଦ୍ରିକ୍
ହେ ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଦଳ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଉପହାର ସହିତ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ହେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ। ଏମିତି ଉପାୟ ନାହିଁ, ଯାହାକୁ ଦେବତା କିମ୍ବା ଅଦେବତା ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ଶୀଘ୍ର ଆସ।
ଯସ୍ତିଗ୍ମଶୃଙ୍ଗୋ ଵୃଷଭୋ ନ ଭୀମଃ ଏକଃ କୃଷ୍ଟୀଶ୍ଚ୍ଯଵଯତି ପ୍ର ଵିଶ୍ଵାଃ । ଯଃ ଶଶ୍ଵତୋ ଅଦାଶୁଷୋ ଗଯସ୍ଯ ପ୍ରଯନ୍ତାସି ସୁଷ୍ଵିତରାଯ ଵେଦଃ
ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଂଗ ଥିବା ବୃଷଭ ପରି ଭୟଙ୍କର, ଏକାକି ସମସ୍ତ ଜନତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି—ସେ ଯିଏ ସଦା ଉତ୍ସୁକଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ, ସୁଖୀ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଜାଣନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର କୁତ୍ସମାଵଃ ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣସ୍ତନ୍ଵା ସମର୍ଯେ । ଦାସଂ ଯଚ୍ଶୁଷ୍ଣଂ କୁଯଵଂ ନ୍ଯସ୍ମା ଅରନ୍ଧଯ ଆର୍ଜୁନେଯାଯ ଶିକ୍ଷନ୍
ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁତ୍ସଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲ, ନିଜ ଦେହରେ ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣିଥିଲ। ତୁମେ ଦାସ ଶୁଷ୍ଣ ଓ କୁୟବଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲ, ଏବଂ ଅର୍ଜୁନେୟଙ୍କୁ ବିଜୟ ଦେଇଥିଲ।
ତ୍ଵଂ ଧୃଷ୍ଣୋ ଧୃଷତା ଵୀତହଵ୍ଯଂ ପ୍ରାଵୋ ଵିଶ୍ଵାଭିରୂତିଭିଃ ସୁଦାସମ୍ । ପ୍ର ପୌରୁକୁତ୍ସିଂ ତ୍ରସଦସ୍ଯୁମାଵଃ କ୍ଷେତ୍ରସାତା ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେଷୁ ପୂରୁମ୍
ତୁମେ, ଶୂରବୀର, ତୁମର ସାହସରେ, ହବି ଦେଇଥିବା ସୁଦାସଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ ଆଗେଇ ନେଇଥିଲ। ପୌରୁକୁତ୍ସି ଓ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁ, ଏବଂ ପୁରୁଙ୍କୁ ଭୂମି ଜିତିବା ଓ ବୃତ୍ର ହତ୍ୟାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲ।
ତ୍ଵଂ ନୃଭିର୍ନୃମଣୋ ଦେଵଵୀତୌ ଭୂରୀଣି ଵୃତ୍ରା ହର୍ଯଶ୍ଵ ହଂସି । ତ୍ଵଂ ନି ଦସ୍ଯୁଂ ଚୁମୁରିଂ ଧୁନିଂ ଚାସ୍ଵାପଯୋ ଦଭୀତଯେ ସୁହନ୍ତୁ
ତୁମେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମନୁଷ୍ୟତାର ମହିମାରେ, ଦେବପୂଜାରେ, ବହୁ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଘାତ କରିଛ, ହେ ହରିଅଶ୍ୱ ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମେ ଦାସ୍ୟୁ, ଚୁମୁରି ଓ ଧୁନିଙ୍କୁ ନିମ୍ନ କରି, ବନ୍ଧୁ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିଲ।
ତଵ ଚ୍ଯୌତ୍ନାନି ଵଜ୍ରହସ୍ତ ତାନି ନଵ ଯତ୍ପୁରୋ ନଵତିଂ ଚ ସଦ୍ଯଃ । ନିଵେଶନେ ଶତତମାଵିଵେଷୀରହଂ ଚ ଵୃତ୍ରଂ ନମୁଚିମୁତାହନ୍
ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସେଇ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏକାଥରେ ନବ୍ବେଟି ନଗରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲ। ସେମାନଙ୍କର ଶତମ ଘରକୁ ତୁମେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲ, ଏବଂ ବୃତ୍ର, ନମୁଚି ଓ ଅହିଙ୍କୁ ମାରିଥିଲ।
ସନା ତା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୋଜନାନି ରାତହଵ୍ଯାଯ ଦାଶୁଷେ ସୁଦାସେ । ଵୃଷ୍ଣେ ତେ ହରୀ ଵୃଷଣା ଯୁନଜ୍ମି ଵ୍ଯନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଣି ପୁରୁଶାକ ଵାଜମ୍
ଏହିଗୁଡ଼ିକ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପୁରୁଣା ଦାନ, ଯିଏ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ହବି ଦେଇଥାଏ, ସେ ସୁଦାସ ପାଇଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଉଛ। ଗୀତମାନେ ବହୁ ପୁରସ୍କାର ଆଣୁନ୍ତୁ।
ମା ତେ ଅସ୍ଯାଂ ସହସାଵନ୍ ପରିଷ୍ଟାଵଘାଯ ଭୂମ ହରିଵଃ ପରାଦୌ । ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋଽଵୃକେଭିର୍ଵରୂଥୈସ୍ତଵ ପ୍ରିଯାସଃ ସୂରିଷୁ ସ୍ଯାମ
ହେ ହରିବ, ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେହି ତୁମକୁ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କରିନପାରୁ। ତୁମର ଅଭେଦ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମେ ଦୟାଳୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ପାରିବୁ।
ପ୍ରିଯାସ ଇତ୍ତେ ମଘଵନ୍ନ୍ ଅଭିଷ୍ଟୌ ନରୋ ମଦେମ ଶରଣେ ସଖାଯଃ । ନି ତୁର୍ଵଶଂ ନି ଯାଦ୍ଵଂ ଶିଶୀହ୍ଯତିଥିଗ୍ଵାଯ ଶଂସ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯନ୍
ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମର କୃପାରେ ଆମେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ଆମେ ତୁମ ସଙ୍ଗୀ ଭାବେ ତୁମର ଆଶ୍ରୟରେ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଦିଅ। ତୁମେ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯାଦୁଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କର, ଏବଂ ଅତିଥିଗ୍ବାଙ୍କୁ ଯଥୋଚିତ ସମ୍ମାନ ଦିଅ।
ସଦ୍ଯଶ୍ଚିନ୍ ନୁ ତେ ମଘଵନ୍ନ୍ ଅଭିଷ୍ଟୌ ନରଃ ଶଂସନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଥଶାସ ଉକ୍ଥା । ଯେ ତେ ହଵେଭିର୍ଵି ପଣୀଂରଦାଶନ୍ନ୍ ଅସ୍ମାନ୍ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଯୁଜ୍ଯାଯ ତସ୍ମୈ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଏବେ ମଧ୍ୟ ତୁମର କୃପାରେ ଲୋକମାନେ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଗାଉଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଡାକି ଦାନ ବଞ୍ଚାଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମକୁ ଏକତ୍ର କର।
ଏତେ ସ୍ତୋମା ନରାଂ ନୃତମ ତୁଭ୍ଯମସ୍ମଦ୍ର୍ଯଞ୍ଚୋ ଦଦତୋ ମଘାନି । ତେଷାମିନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ଶିଵୋ ଭୂଃ ସଖା ଚ ଶୂରୋଽଵିତା ଚ ନୃଣାମ୍
ହେ ମହାନ ନର, ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ; ଏହା ଆମ ପାଖକୁ ଦାନ ଆଣେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନାଶରେ ଦୟାଳୁ ହେଉ, ଲୋକମାନଙ୍କ ସ୍ନେହୀ, ବୀର ଓ ରକ୍ଷକ ହେଉ।
ନୂ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂର ସ୍ତଵମାନ ଊତୀ ବ୍ରହ୍ମଜୂତସ୍ତନ୍ଵା ଵାଵୃଧସ୍ଵ । ଉପ ନୋ ଵାଜାନ୍ ମିମୀହ୍ଯୁପ ସ୍ତୀନ୍ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ପୂଜାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ; ସଦା ସୁଖରେ ଆମକୁ ସମସ୍ତେ ରକ୍ଷା କର।
ଆ ଯାହି ସୁଷୁମା ହି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଂ ପିବା ଇମମ୍ । ଏଦଂ ବର୍ହିଃ ସଦୋ ମମ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାକୁ ଆସ, ଏହି ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଉ। ଏହା ମୋର ଆସନ, ମୋର ପବିତ୍ର କୁଶାସନ।
ଆ ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଯୁଜା ହରୀ ଵହତାମିନ୍ଦ୍ର କେଶିନା । ଉପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ନଃ ଶୃଣୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂଜାରେ ଯୁକ୍ତ ତୁମ କନ୍ସାଳା ଘୋଡ଼ାମାନେ ତୁମକୁ ଆଣନ୍ତୁ। ଆମ ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ।
ବ୍ରହ୍ମାଣସ୍ତ୍ଵା ଵଯଂ ଯୁଜା ସୋମପାମିନ୍ଦ୍ର ସୋମିନଃ । ସୁତାଵନ୍ତୋ ହଵାମହେ
ପୂଜା ସହିତ ଆମେ, ସୋମ ଦାତାମାନେ, ସୋମ ପିଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯେବେ ସୋମ ଚାପାଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଗାଥିନୋ ବୃହଦିନ୍ଦ୍ରମର୍କେଭିରର୍କିଣଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଣୀରନୂଷତ
ଗାୟକମାନେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାନ କରନ୍ତି; ସ୍ତୁତିକାରମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସବୁ ଶବ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ଧର୍ଯୋଃ ସଚା ସଂମିଶ୍ଲ ଆ ଵଚୋଯୁଜା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରୀ ହିରଣ୍ଯଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇ କନ୍ସାଳା ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଏକତ୍ର ହୋଇ, ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଯୁକ୍ତ ହେଉଛ। ଇନ୍ଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ସୁନା ମଜ୍ଜର ଧାରୀ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦୀର୍ଘାଯ ଚକ୍ଷସ ଆ ସୂର୍ଯଂ ରୋହଯଦ୍ଦିଵି । ଵି ଗୋଭିରଦ୍ରିମୈରଯତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦୟ କରିଥିଲେ; ଗାଈମାନେ ସହିତ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵୋ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପରି ହଵାମହେ ଜନେଭ୍ଯଃ । ଅସ୍ମାକମସ୍ତୁ କେଵଲଃ
ଆମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ; ସେ ଆମର ଏକମାତ୍ର ହେଉ।
ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷମତିରନ୍ ମଦେ ସୋମସ୍ଯ ରୋଚନା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଦଭିନଦ୍ଵଲମ୍
ସୋମର ଉଲ୍ଲାସରେ ମଧ୍ୟାକାଶ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଯେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ।
ଉଦ୍ଗା ଆଜଦଙ୍ଗିରୋଭ୍ଯ ଆଵିଷ୍କୃଣ୍ଵନ୍ ଗୁହା ସତୀଃ । ଅର୍ଵାଞ୍ଚଂ ନୁନୁଦେ ଵଲମ୍
ସେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଲୁଚିଥିବା ଜିନିଷକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ; ସେ ବନ୍ଧନକୁ ଆଗକୁ ଧକ୍କା ଦେଲେ।