ଅସ୍ମା ଇଦୁ ଗ୍ନାଶ୍ଚିଦ୍ଦେଵପତ୍ନୀରିନ୍ଦ୍ରାଯାର୍କମହିହତ୍ଯ ଊଵୁଃ । ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜଭ୍ର ଉର୍ଵୀ ନାସ୍ଯ ତେ ମହିମାନଂ ପରି ଷ୍ଟଃ
ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ଦେବୀମାନେ, ଦେବତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ; ବିଶାଳ ଦିଗବିଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ତାଙ୍କର ମହିମାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଧରିପାରିନାହାନ୍ତି।
ଅସ୍ଯେଦେଵ ପ୍ର ରିରିଚେ ମହିତ୍ଵଂ ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପର୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍। ସ୍ଵରାଲିନ୍ଦ୍ରୋ ଦମ ଆ ଵିଶ୍ଵଗୂର୍ତଃ ସ୍ଵରିରମତ୍ରୋ ଵଵକ୍ଷେ ରଣାଯ
ତାଙ୍କର ମହିମା ଦିଗବିଦିଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଭିତରୁ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି; ସୂର୍ଯ୍ୟର ନାୟକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ଯେଦେଵ ଶଵସା ଶୁଶନ୍ତଂ ଵି ଵୃଶ୍ଚଦ୍ଵଜ୍ରେଣ ଵୃତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଃ । ଗା ନ ଵ୍ରାଣା ଅଵନୀରମୁଞ୍ଚଦଭି ଶ୍ରଵୋ ଦାଵନେ ସଚେତାଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଚିରିଦେଲେ; ଗାଁ ଓ ଛାଉନି ପରି, ସେ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ, ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ବୁଦ୍ଧିରେ ସଚେତନ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ତ୍ଵେଷସା ରନ୍ତ ସିନ୍ଧଵଃ ପରି ଯଦ୍ଵଜ୍ରେଣ ସୀମଯଚ୍ଛତ୍। ଈଶାନକୃଦ୍ଦାଶୁଷେ ଦଶସ୍ଯନ୍ ତୁର୍ଵୀତଯେ ଗାଧଂ ତୁର୍ଵଣିଃ କଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ନଦୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧାରାକୁ ଅଟକାଇଦେଇଥିଲେ; ଉପାସକଙ୍କୁ କୃପା କରି, ପ୍ରଭୁ ତୁର୍ବଣିକୁ ଗଭୀରତା ଦେଇଥିଲେ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ପ୍ର ଭରା ତୂତୁଜାନୋ ଵୃତ୍ରାଯ ଵଜ୍ରମୀଶାନଃ କିଯେଧାଃ । ଗୋର୍ନ ପର୍ଵ ଵି ରଦା ତିରଶ୍ଚେଷ୍ଯନ୍ନ୍ ଅର୍ଣାଂସ୍ଯପାଂ ଚରଧ୍ଯୈ
ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ, ମୁଁ ବୃତ୍ର ପାଇଁ ବଜ୍ର ଆଣିଛି, ପ୍ରଭୁ, ଶତ୍ରୁମାନୋ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କରୁଥିବା ଆଘାତକାରୀ; ସେ ଗାଁର ଗଠିଅଂଶକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ, ତାହାକୁ ଦୂରେ ଚାଲିଦେଲେ, ଜଳ ଧାରାକୁ ଚଳାଇଦେଲେ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ପ୍ର ବ୍ରୂହି ପୂର୍ଵ୍ଯାଣି ତୁରସ୍ଯ କର୍ମାଣି ନଵ୍ଯ ଉକ୍ଥୈଃ । ଯୁଧେ ଯଦିଷ୍ଣାନ ଆଯୁଧାନ୍ଯୃଘାଯମାଣୋ ନିରିଣାତି ଶତ୍ରୂନ୍
ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ନୂଆ ଗୀତରେ କହ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଅଗ୍ରଜ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ; ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଚେଷ୍ଟା କରି, ସେ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ଭିଯା ଗିରଯଶ୍ଚ ଦୃଲ୍ହା ଦ୍ଯାଵା ଚ ଭୂମା ଜନୁଷସ୍ତୁଜେତେ । ଉପୋ ଵେନସ୍ଯ ଜୋଗୁଵାନ ଓଣିଂ ସଦ୍ଯୋ ଭୁଵଦ୍ଵୀର୍ଯାଯ ନୋଧାଃ
ତାଙ୍କର ଭୟରେ, ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ ଓ ବିଶାଳ ଆକାଶ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସମୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ; ଗାୟକଙ୍କ ଡାକରେ, ଆଶ୍ରୟ ଏକାଠି ହୋଇଥାଏ, ତୁରନ୍ତ ପ୍ରେରଣା ବଳରେ ପରିଣତି ହୋଇଥାଏ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ତ୍ଯଦନୁ ଦାଯ୍ଯେଷାମେକୋ ଯଦ୍ଵଵ୍ନେ ଭୂରେରୀଶାନଃ । ପ୍ରୈତଶଂ ସୂର୍ଯେ ପସ୍ପୃଧାନଂ ସୌଵଶ୍ଵ୍ଯେ ସୁଷ୍ଵିମାଵଦିନ୍ଦ୍ରଃ
ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ଦାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅଂଶ ଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଅନେକଙ୍କୁ ଶାସନ କରନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରି, ଭଲ ଘୋଡ଼ାର ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ।
ଏଵା ତେ ହାରିଯୋଜନା ସୁଵୃକ୍ତୀନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣି ଗୋତମାସୋ ଅକ୍ରନ୍ । ଐଷୁ ଵିଶ୍ଵପେଶସଂ ଧିଯଂ ଧାଃ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ଏଭଳି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋତମମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତ ରଚନା କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧି ରଖିଛ। ଏହି ଗୀତମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ, ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଭାତରେ ତୁମେ ଆମ ପାଖକୁ ତୁମ ଜ୍ଞାନ ସହ ଶୀଘ୍ର ଆସ।
ଯ ଏକ ଇଦ୍ଧଵ୍ଯଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମିନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ଗୀର୍ଭିରଭ୍ଯର୍ଚ ଆଭିଃ । ଯଃ ପତ୍ଯତେ ଵୃଷଭୋ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାଵାନ୍ତ୍ସତ୍ଯଃ ସତ୍ଵା ପୁରୁମାଯଃ ସହସ୍ଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏହି ଗୀତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମ୍ମାନ କରିବା। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପ, ବହୁ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଏବଂ ଅପାର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ।
ତମୁ ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରୋ ନଵଗ୍ଵାଃ ସପ୍ତ ଵିପ୍ରାସୋ ଅଭି ଵାଜଯନ୍ତଃ । ନକ୍ଷଦ୍ଦାଭଂ ତତୁରିଂ ପର୍ଵତେଷ୍ଠାମଦ୍ରୋଘଵାଚଂ ମତିଭିଃ ଶଵିଷ୍ଠମ୍
ତାଙ୍କୁ, ଆମ ପୁରୁଣା ପିତୃଗଣ, ନବଗ୍ବାମାନେ, ସାତିଜଣ ବିଦ୍ୱାନ, ବିଜୟ ଆଶାରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ସେ ପର୍ବତରେ ଦଢ଼ିଆ, ଯାହାଙ୍କ କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ, ତାଙ୍କୁ ମନରେ ଧରି ଗୁଣଗାନ କରିଥିଲେ।
ତମୀମହେ ଇନ୍ଦ୍ରମସ୍ଯ ରାଯଃ ପୁରୁଵୀରସ୍ଯ ନୃଵତଃ ପୁରୁକ୍ଷୋଃ । ଯୋ ଅଷ୍କୃଧୋଯୁରଜରଃ ସ୍ଵର୍ଵାନ୍ ତମା ଭର ହରିଵୋ ମାଦଯଧ୍ଯୈ
ଆମେ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯିଏ ଧନର ମାଲିକ, ବହୁ ବୀରଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଦାନଶୀଳ, ସଦା ଯୁବକ, ଅଜର, ଆଲୋକର ଧାରକ। ହେ ରଥଚାଳକ, ତାଙ୍କୁ ଆମକୁ ଆନ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନ୍ତୁ।
ତନ୍ ନୋ ଵି ଵୋଚୋ ଯଦି ତେ ପୁରା ଚିଜ୍ଜରିତାର ଆନଶୁଃ ସୁମ୍ନମିନ୍ଦ୍ର । କସ୍ତେ ଭାଗଃ କିଂ ଵଯୋ ଦୁଧ୍ର ଖିଦୁଃ ପୁରୁହୂତ ପୁରୂଵସୋଽସୁରଘ୍ନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ କୁହ, ପୁରୁଣା କବିମାନେ କେବେ ତୁମର କୃପା ଆଣିଥିଲେ କି? ତୁମର ଅଂଶ କ'ଣ, ଶକ୍ତି କ'ଣ, ଶକ୍ତିର ମାନ କ'ଣ, ହେ ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଦାନଶୀଳ, ଅସୁର ନାଶକ?
ତଂ ପୃଚ୍ଛନ୍ତୀ ଵଜ୍ରହସ୍ତଂ ରଥେଷ୍ଠାମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵେପୀ ଵକ୍ଵରୀ ଯସ୍ଯ ନୂ ଗୀଃ । ତୁଵିଗ୍ରାଭଂ ତୁଵିକୂର୍ମିଂ ରଭୋଦାଂ ଗାତୁମିଷେ ନକ୍ଷତେ ତୁମ୍ରମଚ୍ଛ
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି, ବଜ୍ରଧାରୀ, ରଥରେ ଦଢ଼ିଆ—ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ କମ୍ପିତ ହୁଏ। କାରଣ, ତାଙ୍କର ଧରିବା ଶକ୍ତି ଦୃଢ଼, ଆକାର ମହାନ, ଦାନ ଉଦାର—ସେ ଲାଭ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଅଯା ହ ତ୍ଯଂ ମାଯଯା ଵାଵୃଧାନଂ ମନୋଜୁଵା ସ୍ଵତଵଃ ପର୍ଵତେନ । ଅଚ୍ଯୁତା ଚିଦ୍ଵୀଲିତା ସ୍ଵୋଜୋ ରୁଜୋ ଵି ଦୃଲ୍ହା ଧୃଷତା ଵିରପ୍ଶିନ୍
ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି, ତୀବ୍ର ମନ, ସ୍ୱାଧୀନ, ପର୍ବତ ସହିତ—ସେ ଅଚଳକୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥାନ୍ତି, ଦୃଢ଼କୁ ଭାଙ୍ଗନ୍ତି, ଦ୍ରଢ଼କୁ ତାଙ୍କର ସାହସରେ ଭାଗ କରିଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଧ୍ୱଂସକ।
ତଂ ଵୋ ଧିଯା ନଵ୍ଯସ୍ଯା ଶଵିଷ୍ଠଂ ପ୍ରତ୍ନଂ ପ୍ରତ୍ନଵତ୍ପରିତଂସଯଧ୍ଯୈ । ସ ନୋ ଵକ୍ଷଦନିମାନଃ ସୁଵହ୍ନେନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯତି ଦୁର୍ଗହାଣି
ତାଙ୍କୁ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପୁରୁଣା ଏବଂ ସଦା ନୂତନ, ତୁମେ ମନରେ ଧରି ସୁରକ୍ଷା ଆଶା କର। ଭଲ ସହାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତୁ।
ଆ ଜନାଯ ଦ୍ରୁହ୍ଵଣେ ପାର୍ଥିଵାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଦୀପଯୋଽନ୍ତରିକ୍ଷା । ତପା ଵୃଷନ୍ ଵିଶ୍ଵତଃ ଶୋଚିଷା ତାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷେ ଶୋଚଯ କ୍ଷାମପଶ୍ଚ
ଲୋକମାନେ ପାଇଁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ମଧ୍ୟାକାଶର ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଅ। ହେ ବୃଷଭ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତୁମ ଆଗ୍ନିଶିଖାରେ ଦହାଅ—ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା ଘୃଣା କରନ୍ତି, ଓ ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦହିଯାଉନ୍ତୁ।
ଭୁଵୋ ଜନସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯ ରାଜା ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ଜଗତସ୍ତ୍ଵେଷସଂଦୃକ୍। ଧିଷ୍ଵ ଵଜ୍ରଂ ଦକ୍ଷିଣ ଇନ୍ଦ୍ର ହସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵା ଅଜୁର୍ଯ ଦଯସେ ଵି ମାଯାଃ
ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ରାଜା, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଜଗତର ରାଜା, ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିର ଧାରକ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଡାହାଣ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧର, ଆମକୁ ସମସ୍ତ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କର, ସମସ୍ତ ମାୟାକୁ ଦୂର କର।
ଆ ସଂଯତମିନ୍ଦ୍ର ଣଃ ସ୍ଵସ୍ତିଂ ଶତ୍ରୁତୂର୍ଯାଯ ବୃହତୀମମୃଧ୍ରାମ୍ । ଯଯା ଦାସାନ୍ଯାର୍ଯାଣି ଵୃତ୍ରା କରୋ ଵଜ୍ରିନ୍ତ୍ସୁତୁକା ନାହୁଷାଣି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଅଭିଜୟ ପାଇଁ ଅଖଣ୍ଡ ମଙ୍ଗଳ ଆଣ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଜ୍ର ଧରି, ଦାସ, ଆର୍ୟ, ବୃତ୍ର ଓ ନାହୁଷଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲ।
ସ ନୋ ନିଯୁଦ୍ଭିଃ ପୁରୁହୂତ ଵେଧୋ ଵିଶ୍ଵଵାରାଭିରା ଗହି ପ୍ରଯଜ୍ଯୋ । ନ ଯା ଅଦେଵୋ ଵରତେ ନ ଦେଵ ଆଭିର୍ଯାହି ତୂଯମା ମଦ୍ର୍ଯଦ୍ରିକ୍
ହେ ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଦଳ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଉପହାର ସହିତ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ହେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ। ଏମିତି ଉପାୟ ନାହିଁ, ଯାହାକୁ ଦେବତା କିମ୍ବା ଅଦେବତା ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ଶୀଘ୍ର ଆସ।
ଯସ୍ତିଗ୍ମଶୃଙ୍ଗୋ ଵୃଷଭୋ ନ ଭୀମଃ ଏକଃ କୃଷ୍ଟୀଶ୍ଚ୍ଯଵଯତି ପ୍ର ଵିଶ୍ଵାଃ । ଯଃ ଶଶ୍ଵତୋ ଅଦାଶୁଷୋ ଗଯସ୍ଯ ପ୍ରଯନ୍ତାସି ସୁଷ୍ଵିତରାଯ ଵେଦଃ
ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଂଗ ଥିବା ବୃଷଭ ପରି ଭୟଙ୍କର, ଏକାକି ସମସ୍ତ ଜନତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି—ସେ ଯିଏ ସଦା ଉତ୍ସୁକଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ, ସୁଖୀ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଜାଣନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର କୁତ୍ସମାଵଃ ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣସ୍ତନ୍ଵା ସମର୍ଯେ । ଦାସଂ ଯଚ୍ଶୁଷ୍ଣଂ କୁଯଵଂ ନ୍ଯସ୍ମା ଅରନ୍ଧଯ ଆର୍ଜୁନେଯାଯ ଶିକ୍ଷନ୍
ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁତ୍ସଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲ, ନିଜ ଦେହରେ ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣିଥିଲ। ତୁମେ ଦାସ ଶୁଷ୍ଣ ଓ କୁୟବଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲ, ଏବଂ ଅର୍ଜୁନେୟଙ୍କୁ ବିଜୟ ଦେଇଥିଲ।
ତ୍ଵଂ ଧୃଷ୍ଣୋ ଧୃଷତା ଵୀତହଵ୍ଯଂ ପ୍ରାଵୋ ଵିଶ୍ଵାଭିରୂତିଭିଃ ସୁଦାସମ୍ । ପ୍ର ପୌରୁକୁତ୍ସିଂ ତ୍ରସଦସ୍ଯୁମାଵଃ କ୍ଷେତ୍ରସାତା ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେଷୁ ପୂରୁମ୍
ତୁମେ, ଶୂରବୀର, ତୁମର ସାହସରେ, ହବି ଦେଇଥିବା ସୁଦାସଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ ଆଗେଇ ନେଇଥିଲ। ପୌରୁକୁତ୍ସି ଓ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁ, ଏବଂ ପୁରୁଙ୍କୁ ଭୂମି ଜିତିବା ଓ ବୃତ୍ର ହତ୍ୟାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲ।
ତ୍ଵଂ ନୃଭିର୍ନୃମଣୋ ଦେଵଵୀତୌ ଭୂରୀଣି ଵୃତ୍ରା ହର୍ଯଶ୍ଵ ହଂସି । ତ୍ଵଂ ନି ଦସ୍ଯୁଂ ଚୁମୁରିଂ ଧୁନିଂ ଚାସ୍ଵାପଯୋ ଦଭୀତଯେ ସୁହନ୍ତୁ
ତୁମେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମନୁଷ୍ୟତାର ମହିମାରେ, ଦେବପୂଜାରେ, ବହୁ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଘାତ କରିଛ, ହେ ହରିଅଶ୍ୱ ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମେ ଦାସ୍ୟୁ, ଚୁମୁରି ଓ ଧୁନିଙ୍କୁ ନିମ୍ନ କରି, ବନ୍ଧୁ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିଲ।
ତଵ ଚ୍ଯୌତ୍ନାନି ଵଜ୍ରହସ୍ତ ତାନି ନଵ ଯତ୍ପୁରୋ ନଵତିଂ ଚ ସଦ୍ଯଃ । ନିଵେଶନେ ଶତତମାଵିଵେଷୀରହଂ ଚ ଵୃତ୍ରଂ ନମୁଚିମୁତାହନ୍
ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସେଇ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏକାଥରେ ନବ୍ବେଟି ନଗରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲ। ସେମାନଙ୍କର ଶତମ ଘରକୁ ତୁମେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲ, ଏବଂ ବୃତ୍ର, ନମୁଚି ଓ ଅହିଙ୍କୁ ମାରିଥିଲ।
ସନା ତା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୋଜନାନି ରାତହଵ୍ଯାଯ ଦାଶୁଷେ ସୁଦାସେ । ଵୃଷ୍ଣେ ତେ ହରୀ ଵୃଷଣା ଯୁନଜ୍ମି ଵ୍ଯନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଣି ପୁରୁଶାକ ଵାଜମ୍
ଏହିଗୁଡ଼ିକ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପୁରୁଣା ଦାନ, ଯିଏ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ହବି ଦେଇଥାଏ, ସେ ସୁଦାସ ପାଇଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଉଛ। ଗୀତମାନେ ବହୁ ପୁରସ୍କାର ଆଣୁନ୍ତୁ।
ମା ତେ ଅସ୍ଯାଂ ସହସାଵନ୍ ପରିଷ୍ଟାଵଘାଯ ଭୂମ ହରିଵଃ ପରାଦୌ । ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋଽଵୃକେଭିର୍ଵରୂଥୈସ୍ତଵ ପ୍ରିଯାସଃ ସୂରିଷୁ ସ୍ଯାମ
ହେ ହରିବ, ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେହି ତୁମକୁ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କରିନପାରୁ। ତୁମର ଅଭେଦ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମେ ଦୟାଳୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ପାରିବୁ।
ପ୍ରିଯାସ ଇତ୍ତେ ମଘଵନ୍ନ୍ ଅଭିଷ୍ଟୌ ନରୋ ମଦେମ ଶରଣେ ସଖାଯଃ । ନି ତୁର୍ଵଶଂ ନି ଯାଦ୍ଵଂ ଶିଶୀହ୍ଯତିଥିଗ୍ଵାଯ ଶଂସ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯନ୍
ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମର କୃପାରେ ଆମେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ଆମେ ତୁମ ସଙ୍ଗୀ ଭାବେ ତୁମର ଆଶ୍ରୟରେ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଦିଅ। ତୁମେ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯାଦୁଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କର, ଏବଂ ଅତିଥିଗ୍ବାଙ୍କୁ ଯଥୋଚିତ ସମ୍ମାନ ଦିଅ।
ସଦ୍ଯଶ୍ଚିନ୍ ନୁ ତେ ମଘଵନ୍ନ୍ ଅଭିଷ୍ଟୌ ନରଃ ଶଂସନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଥଶାସ ଉକ୍ଥା । ଯେ ତେ ହଵେଭିର୍ଵି ପଣୀଂରଦାଶନ୍ନ୍ ଅସ୍ମାନ୍ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଯୁଜ୍ଯାଯ ତସ୍ମୈ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଏବେ ମଧ୍ୟ ତୁମର କୃପାରେ ଲୋକମାନେ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଗାଉଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଡାକି ଦାନ ବଞ୍ଚାଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମକୁ ଏକତ୍ର କର।
ଏତେ ସ୍ତୋମା ନରାଂ ନୃତମ ତୁଭ୍ଯମସ୍ମଦ୍ର୍ଯଞ୍ଚୋ ଦଦତୋ ମଘାନି । ତେଷାମିନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ଶିଵୋ ଭୂଃ ସଖା ଚ ଶୂରୋଽଵିତା ଚ ନୃଣାମ୍
ହେ ମହାନ ନର, ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ; ଏହା ଆମ ପାଖକୁ ଦାନ ଆଣେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନାଶରେ ଦୟାଳୁ ହେଉ, ଲୋକମାନଙ୍କ ସ୍ନେହୀ, ବୀର ଓ ରକ୍ଷକ ହେଉ।