ଯୋ ରଧ୍ରସ୍ଯ ଚୋଦିତା ଯଃ କୃଶସ୍ଯ ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନାଧମାନସ୍ଯ କୀରେଃ । ଯୁକ୍ତଗ୍ରାଵ୍ଣୋ ଯୋଽଵିତା ସୁଶିପ୍ରଃ ସୁତସୋମସ୍ଯ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଦୁର୍ବଳ, ଗରିବ ଓ ଅସହାୟ ଗାୟକଙ୍କର ସହାୟ; ଯିଏ ଯୁକ୍ତ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ସୋମ ଚାପୁଥିବାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁଖମଣ୍ଡଳୀ—ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯସ୍ଯାଶ୍ଵାସଃ ପ୍ରଦିଶି ଯସ୍ଯ ଗାଵୋ ଯସ୍ଯ ଗ୍ରାମା ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେ ରଥାସଃ । ଯଃ ସୂର୍ଯଂ ଯ ଉଷସଂ ଜଜାନ ଯୋ ଅପାଂ ନେତା ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହାର ଘୋଡ଼ା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଯାହାର ଗାଈ, ଗ୍ରାମ, ରଥ ସବୁଠାରେ; ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉଷାକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯିଏ ଜଳର ନେତା—ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଂ କ୍ରନ୍ଦସୀ ସଂଯତୀ ଵିହ୍ଵଯେତେ ପରେଽଵରେ ଉଭଯା ଅମିତ୍ରାଃ । ସମାନଂ ଚିଦ୍ରଥମାତସ୍ଥିଵାଂସା ନାନା ହଵେତେ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହାକୁ ଦୁଇଜଣ ଦୁଃଖିତ, ବନ୍ଧିତ ଲୋକ ଡାକନ୍ତି, ନିକଟ ଓ ଦୂରର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ; ଏକେ ରଥରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଡାକନ୍ତି—ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯସ୍ମାନ୍ ନ ଋତେ ଵିଜଯନ୍ତେ ଜନାସୋ ଯଂ ଯୁଧ୍ଯମାନା ଅଵସେ ହଵନ୍ତେ । ଯୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରତିମାନଂ ବଭୂଵ ଯୋ ଅଚ୍ଯୁତଚ୍ଯୁତ୍ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯାହା ବିନା ଲୋକେ ବିଜୟ ହୋଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯାହାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାମାନେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି; ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାପ ହେଲେ, ଯିଏ ଅଚଳକୁ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ କରନ୍ତି—ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ଶସ୍ଵତୋ ମହ୍ଯେନୋ ଦଧାନାନ୍ ଅମନ୍ଯମାନାଂ ଛର୍ଵା ଜଘାନ । ଯଃ ଶର୍ଧତେ ନାନୁଦଦାତି ଶୃଧ୍ଯାଂ ଯୋ ଦସ୍ଯୋର୍ହନ୍ତା ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ଅହଂକାରୀ, ଅଭିମାନୀ ଓ ଅଜୟ ଭାବୁଥିବାମାନେକୁ ହତ୍ୟା କଲେ; ଯିଏ ଶତ୍ରୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇନାହାନ୍ତି, ଦାସ୍ୟୁଙ୍କ ହନ୍ତା—ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ଶମ୍ଭରଂ ପର୍ଵତେଷୁ କ୍ଷିଯନ୍ତଂ ଚତ୍ଵାରିଂଶ୍ଯାଂ ଶରଦ୍ଯନ୍ଵଵିନ୍ଦତ୍। ଓଜାଯମାନଂ ଯୋ ଅହିଂ ଜଘାନ ଦାନୁଂ ଶଯାନଂ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚାଳିଶି ବର୍ଷ ରହୁଥିବା ଶମ୍ଭରକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ; ଯିଏ ବଢ଼ୁଥିବା ଅହିକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଶୋଇଥିବା ଦାନୁକୁ ମାରିଦେଲେ—ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ଶମ୍ଭରଂ ପର୍ଯତରତ୍କସୀଭିର୍ଯୋଽଚାରୁକାସ୍ନାପିବତ୍ସୁତସ୍ଯ । ଅନ୍ତର୍ଗିରୌ ଯଜମାନଂ ବହୁଂ ଜନଂ ଯସ୍ମିନ୍ନ୍ ଆମୂର୍ଛତ୍ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ କାଶୀମାନେ ସହିତ ଶମ୍ଭରକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ; ଯିଏ ଅସ୍ନାମାନେର ସୋମ ପିଲେ; ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଅନେକ ଲୋକ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅସ୍ତିର ହେଲେ—ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ସପ୍ତରଶ୍ମିର୍ଵୃଷଭସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ ଅଵାସୃଜତ୍ସର୍ତଵେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୂନ୍ । ଯୋ ରୌହିଣମସ୍ଫୁରଦ୍ଵଜ୍ରବାହୁର୍ଦ୍ଯାମାରୋହନ୍ତଂ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ସପ୍ତ କିରଣ ଥିବା ବୃଷଭ ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସପ୍ତ ନଦୀକୁ ପ୍ରବାହିତ କଲେ; ଯିଏ ବଜ୍ରଧାରୀ ହାତରେ ରଉହିଣକୁ ଆକାଶକୁ ଯିବାବେଳେ ହତ୍ୟା କଲେ—ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଦ୍ଯାଵା ଚିଦସ୍ମୈ ପୃଥିଵୀ ମମେତେ ଶୁଷ୍ମାଚ୍ଚିଦସ୍ଯ ପର୍ଵତା ଭଯନ୍ତେ । ଯଃ ସୋମପା ନିଚିତୋ ଵଜ୍ରବାହୁର୍ଯୋ ଵଜ୍ରହସ୍ତଃ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମାନେ, ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଭୟ କରନ୍ତି; ଯିଏ ସୋମ ପାନ କରନ୍ତି, ବଜ୍ର ହାତରେ ଧରିଛନ୍ତି—ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯଃ ସୁନ୍ଵନ୍ତମଵତି ଯଃ ପଚନ୍ତଂ ଯଃ ଶଂସନ୍ତଂ ଯଃ ଶଶମାନମୂତୀ । ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମ ଵର୍ଧନଂ ଯସ୍ଯ ସୋମୋ ଯସ୍ଯେଦଂ ରାଧଃ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ସୋମ ଚାପୁଥିବା, ରନ୍ଧୁଥିବା, ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା, ଆଶା କରୁଥିବାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଯାହା ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି, ସୋମ ତାଙ୍କର, ଏହି ଧନ ତାଙ୍କର—ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଜାତୋ ଵ୍ଯଖ୍ଯତ୍ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥେ ଭୁଵୋ ନ ଵେଦ ଜନିତୁଃ ପରସ୍ଯ । ସ୍ତଵିଷ୍ଯମାଣୋ ନୋ ଯୋ ଅସ୍ମଦ୍ଵ୍ରତା ଦେଵାନାଂ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ମାତା ପିତାଙ୍କ ଆଖିଁରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଅନ୍ୟ କାହାର ଉତ୍ପତ୍ତି କେଉଁଠୁ ହେଲା ତାହା ଜାଣିନଥିବା, ଯିଏ ଆମେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମର ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଟୁଟ ଭାବେ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶିଷ୍ଟ।
ଯଃ ସୋମକାମୋ ହର୍ଯଶ୍ଵଃ ସୂରିର୍ଯସ୍ମାଦ୍ରେଜନ୍ତେ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ଯୋ ଜଘାନ ଶମ୍ବରଂ ଯଶ୍ଚ ଶୁଷ୍ଣଂ ଯ ଏକଵୀରଃ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ସୋମ ଆସ୍ୱାଦନ କରିବାକୁ ଚାହେ, ଯିଏ ତୀବ୍ର ଗତିର ଅଶ୍ୱ ରଥରେ ଚଳେ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭିତ ହୁଏ, ଯିଏ ଶମ୍ବର ଓ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏକମାତ୍ର ବୀର, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି।
ଯଃ ସୁନ୍ଵତେ ପଚତେ ଦୁଧ୍ର ଆ ଚିଦ୍ଵାଜଂ ଦର୍ଦର୍ଷି ସ କିଲାସି ସତ୍ଯଃ । ଵଯଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵହ ପ୍ରିଯାସଃ ସୁଵୀରାସୋ ଵିଦଥମା ଵଦେମ
ଯିଏ ହବି ଦେଉଥିବା ଓ ପାକ କରୁଥିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପୁରସ୍କାର ଦେଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ସତ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସଦା ତୁମ ପ୍ରିୟ ହେଇ, ପୁରୁଷ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ସଭାରେ ତୁମ ଗୁଣଗାନ କରିପାରିବା।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ପ୍ର ତଵସେ ତୁରାଯ ପ୍ରଯୋ ନ ହର୍ମି ସ୍ତୋମଂ ମାହିନାଯ । ଋଚୀଷମାଯାଧ୍ରିଗଵ ଓହମିନ୍ଦ୍ରାଯ ବ୍ରହ୍ମାଣି ରାତତମା
ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ଶକ୍ତି ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏହି ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କରୁଛି; ଯେପରି ଉତ୍ସାହୀ ଘୋଡ଼ା ଦୌଡ଼େ, ସେପରି ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଚଳାଇ ଦେଉଛି, ଯିଏ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଦାନଶୀଳ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ପ୍ରଯ ଇଵ ପ୍ର ଯଂସି ଭରାମ୍ଯାନ୍ଗୂଷଂ ବାଧେ ସୁଵୃକ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ହୃଦା ମନସା ମନୀଷା ପ୍ରତ୍ନାଯ ପତ୍ଯେ ଧିଯୋ ମର୍ଜଯନ୍ତ
ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ମୁଁ ଯେପରି ହବି ଦେଉଛି, ସେପରି ଗୀତ ଦେଉଛି, ମୋର କଣ୍ଠରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସ୍ତୁତି ଗାଉଛି; ହେ ପୁରାତନ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର, ହୃଦୟ, ମନ, ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଆମର ବୁଦ୍ଧି ଶୋଭିତ ହେଉ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ତ୍ଯମୁପମଂ ସ୍ଵର୍ଷାଂ ଭରାମ୍ଯାଙ୍ଗୂଷମାସ୍ଯେନ । ମଂହିଷ୍ଠମଛୋକ୍ତିଭିର୍ମତୀନାଂ ସୁଵୃକ୍ତିଭିଃ ସୂରିଂ ଵାଵୃଧଧ୍ଯୈ
ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ମୁଁ ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୀତକୁ ମୋର କଣ୍ଠରେ ଉଠାଉଛି; ଚିନ୍ତାମଣ୍ଡଳରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶବ୍ଦରେ, ଭଲ ଭାବରେ ଗାଇଥିବା ସ୍ତୁତିରେ, ଆମେ ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ବଡ଼ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ସ୍ତୋମଂ ସଂ ହିନୋମି ରଥଂ ନ ତଷ୍ଟେଵ ତତ୍ସିନାଯ । ଗିରଶ୍ଚ ଗିର୍ଵାହସେ ସୁଵୃକ୍ତୀନ୍ଦ୍ରାଯ ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵଂ ମେଧିରାଯ
ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ମୁଁ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଏକ ତରକାରି ତିଆରି କରୁଥିବା କାରିଗର ପରି ଯୋଗ କରୁଛି; ଗୀତ ଓ ଭଲ ଭାବରେ ଗାଇଥିବା ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆବର୍ତ୍ତ କରୁଥିବା ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ସପ୍ତିମିଵ ଶ୍ରଵସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଯାର୍କଂ ଜୁହ୍ଵା ସମଞ୍ଜେ । ଵୀରଂ ଦାନୌକସଂ ଵନ୍ଦଧ୍ଯୈ ପୁରାଂ ଗୂର୍ତଶ୍ରଵସଂ ଦର୍ମାଣମ୍
ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ମୁଁ ଏକ ସାରଥି ପରି ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମୋର ଜିଭାରେ ଗୀତ ଯୋଗୁଛି; ଅନେକ ପୁରୀର ପ୍ରାଚୀନ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ଧର୍ମପାଳକ, ବୀର ଓ ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ପାଇଁ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ତ୍ଵଷ୍ଟା ତକ୍ଷଦ୍ଵଜ୍ରଂ ସ୍ଵପସ୍ତମଂ ସ୍ଵର୍ଯଂ ରଣାଯ । ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵିଦଦ୍ଯେନ ମର୍ମ ତୁଜନ୍ନ୍ ଈଶାନସ୍ତୁଜତା କିଯେଧାଃ
ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗଯୋଗ୍ୟ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଜ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲେ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ମୂଳସ୍ଥାନକୁ ଆଘାତ କରି, ଶତ୍ରୁମାନୋ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କରାଇଥିଲେ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ମାତୁଃ ସଵନେଷୁ ସଦ୍ଯୋ ମହଃ ପିତୁଂ ପପିଵାଂ ଚାର୍ଵନ୍ନା । ମୁଷାଯଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପଚତଂ ସହୀଯାନ୍ ଵିଧ୍ଯଦ୍ଵରାହଂ ତିରୋ ଅଦ୍ରିମସ୍ତା
ତାଙ୍କର ମାଆଁ ଦ୍ୱାରା ଚାପି ଦିଆଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ବଡ଼ ପାନୀୟ ପିଇଥିଲେ, ଓ ବାପାଙ୍କର ପୋଷକ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେ ରାନ୍ଧିବାରେ ଅଂଶ ନେଇଥିଲେ, ବରାହକୁ ଆଘାତ କରି, ପାହାଡ଼କୁ ସରାଇଦେଇଥିଲେ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ଗ୍ନାଶ୍ଚିଦ୍ଦେଵପତ୍ନୀରିନ୍ଦ୍ରାଯାର୍କମହିହତ୍ଯ ଊଵୁଃ । ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜଭ୍ର ଉର୍ଵୀ ନାସ୍ଯ ତେ ମହିମାନଂ ପରି ଷ୍ଟଃ
ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ଦେବୀମାନେ, ଦେବତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ; ବିଶାଳ ଦିଗବିଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ତାଙ୍କର ମହିମାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଧରିପାରିନାହାନ୍ତି।
ଅସ୍ଯେଦେଵ ପ୍ର ରିରିଚେ ମହିତ୍ଵଂ ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପର୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍। ସ୍ଵରାଲିନ୍ଦ୍ରୋ ଦମ ଆ ଵିଶ୍ଵଗୂର୍ତଃ ସ୍ଵରିରମତ୍ରୋ ଵଵକ୍ଷେ ରଣାଯ
ତାଙ୍କର ମହିମା ଦିଗବିଦିଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଭିତରୁ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି; ସୂର୍ଯ୍ୟର ନାୟକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ଯେଦେଵ ଶଵସା ଶୁଶନ୍ତଂ ଵି ଵୃଶ୍ଚଦ୍ଵଜ୍ରେଣ ଵୃତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଃ । ଗା ନ ଵ୍ରାଣା ଅଵନୀରମୁଞ୍ଚଦଭି ଶ୍ରଵୋ ଦାଵନେ ସଚେତାଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଚିରିଦେଲେ; ଗାଁ ଓ ଛାଉନି ପରି, ସେ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ, ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ବୁଦ୍ଧିରେ ସଚେତନ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ତ୍ଵେଷସା ରନ୍ତ ସିନ୍ଧଵଃ ପରି ଯଦ୍ଵଜ୍ରେଣ ସୀମଯଚ୍ଛତ୍। ଈଶାନକୃଦ୍ଦାଶୁଷେ ଦଶସ୍ଯନ୍ ତୁର୍ଵୀତଯେ ଗାଧଂ ତୁର୍ଵଣିଃ କଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ନଦୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧାରାକୁ ଅଟକାଇଦେଇଥିଲେ; ଉପାସକଙ୍କୁ କୃପା କରି, ପ୍ରଭୁ ତୁର୍ବଣିକୁ ଗଭୀରତା ଦେଇଥିଲେ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ପ୍ର ଭରା ତୂତୁଜାନୋ ଵୃତ୍ରାଯ ଵଜ୍ରମୀଶାନଃ କିଯେଧାଃ । ଗୋର୍ନ ପର୍ଵ ଵି ରଦା ତିରଶ୍ଚେଷ୍ଯନ୍ନ୍ ଅର୍ଣାଂସ୍ଯପାଂ ଚରଧ୍ଯୈ
ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ, ମୁଁ ବୃତ୍ର ପାଇଁ ବଜ୍ର ଆଣିଛି, ପ୍ରଭୁ, ଶତ୍ରୁମାନୋ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କରୁଥିବା ଆଘାତକାରୀ; ସେ ଗାଁର ଗଠିଅଂଶକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ, ତାହାକୁ ଦୂରେ ଚାଲିଦେଲେ, ଜଳ ଧାରାକୁ ଚଳାଇଦେଲେ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ପ୍ର ବ୍ରୂହି ପୂର୍ଵ୍ଯାଣି ତୁରସ୍ଯ କର୍ମାଣି ନଵ୍ଯ ଉକ୍ଥୈଃ । ଯୁଧେ ଯଦିଷ୍ଣାନ ଆଯୁଧାନ୍ଯୃଘାଯମାଣୋ ନିରିଣାତି ଶତ୍ରୂନ୍
ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ନୂଆ ଗୀତରେ କହ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଅଗ୍ରଜ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ; ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଚେଷ୍ଟା କରି, ସେ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ଭିଯା ଗିରଯଶ୍ଚ ଦୃଲ୍ହା ଦ୍ଯାଵା ଚ ଭୂମା ଜନୁଷସ୍ତୁଜେତେ । ଉପୋ ଵେନସ୍ଯ ଜୋଗୁଵାନ ଓଣିଂ ସଦ୍ଯୋ ଭୁଵଦ୍ଵୀର୍ଯାଯ ନୋଧାଃ
ତାଙ୍କର ଭୟରେ, ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ ଓ ବିଶାଳ ଆକାଶ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସମୟରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ; ଗାୟକଙ୍କ ଡାକରେ, ଆଶ୍ରୟ ଏକାଠି ହୋଇଥାଏ, ତୁରନ୍ତ ପ୍ରେରଣା ବଳରେ ପରିଣତି ହୋଇଥାଏ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ତ୍ଯଦନୁ ଦାଯ୍ଯେଷାମେକୋ ଯଦ୍ଵଵ୍ନେ ଭୂରେରୀଶାନଃ । ପ୍ରୈତଶଂ ସୂର୍ଯେ ପସ୍ପୃଧାନଂ ସୌଵଶ୍ଵ୍ଯେ ସୁଷ୍ଵିମାଵଦିନ୍ଦ୍ରଃ
ତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ଦାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅଂଶ ଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଅନେକଙ୍କୁ ଶାସନ କରନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରି, ଭଲ ଘୋଡ଼ାର ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ।
ଏଵା ତେ ହାରିଯୋଜନା ସୁଵୃକ୍ତୀନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣି ଗୋତମାସୋ ଅକ୍ରନ୍ । ଐଷୁ ଵିଶ୍ଵପେଶସଂ ଧିଯଂ ଧାଃ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ଏଭଳି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋତମମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତ ରଚନା କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧି ରଖିଛ। ଏହି ଗୀତମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ, ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଭାତରେ ତୁମେ ଆମ ପାଖକୁ ତୁମ ଜ୍ଞାନ ସହ ଶୀଘ୍ର ଆସ।
ଯ ଏକ ଇଦ୍ଧଵ୍ଯଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମିନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ଗୀର୍ଭିରଭ୍ଯର୍ଚ ଆଭିଃ । ଯଃ ପତ୍ଯତେ ଵୃଷଭୋ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାଵାନ୍ତ୍ସତ୍ଯଃ ସତ୍ଵା ପୁରୁମାଯଃ ସହସ୍ଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏହି ଗୀତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମ୍ମାନ କରିବା। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପ, ବହୁ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଏବଂ ଅପାର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ।