ଆ ଘା ଗମଦ୍ଯଦି ଶ୍ରଵତ୍ସହସ୍ରିଣୀଭିରୂତିଭିଃ । ଵାଜେଭିରୁପ ନୋ ହଵମ୍
ସେ ଯଦି ଶୁଣନ୍ତି, ତେଣୁ ହଜାର ଉପକାର ଏବଂ ପୁରସ୍କାର ସହ ଆମ ଆହ୍ୱାନକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଅନୁ ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯୌକସୋ ହୁଵେ ତୁଵିପ୍ରତିଂ ନରମ୍ । ଯଂ ତେ ପୂର୍ଵଂ ପିତା ହୁଵେ
ପୁରୁଣା ଗୃହ ଏବଂ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ, ଯାହାକୁ ତୁମ ପିତା ପୂର୍ବରୁ ଡାକିଥିଲେ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ବ୍ରଧ୍ନମରୁଷଂ ଚରନ୍ତଂ ପରି ତସ୍ଥୁଷଃ । ରୋଚନ୍ତେ ରୋଚନା ଦିଵି
ତାଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ ଅଶ୍ୱକୁ ଯୋଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟମାନେ ଉଭା ଅଛନ୍ତି; ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଚମକୁଛି।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ଅସ୍ଯ କାମ୍ଯା ହରୀ ଵିପକ୍ଷସା ରଥେ । ଶୋଣା ଧୃଷ୍ଣୂ ନୃଵାହସା
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦୁଇଟି ଲାଲ ଅଶ୍ୱ, ଦୀର୍ଘ କେଶ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରଥକୁ ଯୋଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି; ଏହି ଲାଲ ଅଶ୍ୱ ମନୁଷ୍ୟମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି।
କେତୁଂ କୃଣ୍ଵନ୍ନ୍ ଅକେତଵେ ପେଶୋ ମର୍ଯା ଅପେଶସେ । ସମୁଷଦ୍ଭିରଜାଯଥାଃ
ଅନ୍ଦା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ଅସଜ୍ଜିତଙ୍କ ପାଇଁ ଭୂଷଣ ତିଆରି କରି, ତୁମେ ପ୍ରଭାତ ସହ ଏକାଠି ଜନ୍ମିଥିଲେ।
ଯଦିନ୍ଦ୍ରାହଂ ଯଥା ତ୍ଵମୀଶୀଯ ଵସ୍ଵ ଏକ ଇତ୍। ସ୍ତୋତା ମେ ଗୋଷଖା ସ୍ଯାତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପରି ଏକା ଧନର ଅଧିପତି ହେଉଥାନ୍ତି, ତେବେ ମୋ ପ୍ରଶଂସକ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ସଖା ହେଉ।
ଶିକ୍ଷେଯମସ୍ମୈ ଦିତ୍ସେଯଂ ଶଚୀପତେ ମନୀଷିଣେ । ଯଦହଂ ଗୋପତିଃ ସ୍ଯାମ୍
ଶକ୍ତିର ନାଥ, ଯଦି ମୁଁ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ମାଳିକ ହେଉଥାନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଜ୍ଞାନୀକୁ ଶିଖାଇବି ଏବଂ ଦେଇବି।
ଧେନୁଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ସୂନୃତା ଯଜମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ । ଗାମଶ୍ଵଂ ପିପ୍ଯୁଷୀ ଦୁହେ
ଇନ୍ଦ୍ର, ମିଠା କଥାର ଗାଈ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଏବଂ ସୋମ ପିଷୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେଇଥାଏ; ସେ ଗୋ ଓ ଅଶ୍ୱ ଦେଇଥାଏ।
ନ ତେ ଵର୍ତାସ୍ତି ରାଧସ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଵୋ ନ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଯଦ୍ଦିତ୍ସସି ସ୍ତୁତୋ ମଘମ୍
ତୁମର ଦାନର କେହି ସୀମା ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ର; ଦେବ ହେଉ କି ମର୍ତ୍ୟ, କେହି ନୁହେଁ। ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ, ତୁମେ ଧନ ଦେଉଛ।
ଯଜ୍ଞ ଇନ୍ଦ୍ରମଵର୍ଧଯଦ୍ଯଦ୍ଭୂମିଂ ଵ୍ଯଵର୍ତଯତ୍। ଚକ୍ରାଣ ଓପଶଂ ଦିଵି
ଯଜ୍ଞ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଅଲଗା କଲେ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଆଧାର ଦେଲେ।
ଵାଵୃଧାନସ୍ଯ ତେ ଵଯଂ ଵିଶ୍ଵା ଧନାନି ଜିଗ୍ଯୁଷଃ । ଊତିମିନ୍ଦ୍ରା ଵୃଣୀମହେ
ତୁମେ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ହେଉଛ; ଆମେ ବିଜୟୀର ସମସ୍ତ ଧନ ଚାହୁଁଛୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ଉପକାର ଚୟନ କରୁଛୁ।
ଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷମତିରନ୍ ମଦେ ସୋମସ୍ଯ ରୋଚନା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଦଭିନଦ୍ଵଲମ୍
ସୋମର ମଦରେ ମନ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଭାଗକୁ ଭାଗ କଲେ, ଆଲୋକ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଭାଗ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅବରୋଧକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଉଦ୍ଗା ଆଜଦଙ୍ଗିରୋଭ୍ଯ ଆଵିଷ୍କ୍ର୍ଣ୍ଵନ୍ ଗୁହା ସତୀଃ । ଅର୍ଵାଞ୍ଚଂ ନୁନୁଦେ ଵଲମ୍
ସେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପାଇଁ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆଣିଲେ, ଲୁଚିଥିବାମାନେକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ; ସେ ଅବରୋଧକୁ ଆଗକୁ ଠେଲିଦେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ରୋଚନା ଦିଵୋ ଦୃଲ୍ହାନି ଦୃଂହିତାନି ଚ । ସ୍ଥିରାଣି ନ ପରାଣୁଦେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶର ଆଲୋକ ଅଞ୍ଚଳ, ଦୃଢ଼ ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ, ଅଚଳ ରହିଥାଏ।
ଅପାମୂର୍ମିର୍ମଦନ୍ନ୍ ଇଵ ସ୍ତୋମ ଇନ୍ଦ୍ରାଜିରାଯତେ । ଵି ତେ ମଦା ଅରାଜିଷୁଃ
ଜଳର ଫୁଲିଉଠା ପରି, ଏହି ସ୍ତୁତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ବଢ଼ିଯାଏ; ତୁମର ଆନନ୍ଦ ଦିଗଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି।
ତ୍ଵଂ ହି ସ୍ତୋମଵର୍ଧନ ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ଯୁକ୍ଥଵର୍ଧନଃ । ସ୍ତୋତୄଣାମୁତ ଭଦ୍ରକୃତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସ୍ତୁତିକୁ ବଢ଼ାଅଛ; ତୁମେ ପ୍ରଶଂସାକୁ ବଢ଼ାଅଛ; ତୁମେ ସ୍ତୁତିକାରମାନେଙ୍କୁ ଭଲ ଫଳ ଦିଅଛ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିତ୍କେଶିନା ହରୀ ସୋମପେଯାଯ ଵକ୍ଷତଃ । ଉପ ଯଜ୍ଞଂ ସୁରାଧସମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୀର୍ଘ କେଶ ଥିବା ପିତା ଘୋଡ଼ାମାନେ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବହନ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଦାନରେ ଧନୀ ଯଜ୍ଞରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଅପାଂ ଫେନେନ ନମୁଚେଃ ଶିର ଇନ୍ଦ୍ରୋଦଵର୍ତଯଃ । ଵିଶ୍ଵା ଯଦଜଯ ସ୍ପୃଧଃ
ଜଳର ଫେନ ଦ୍ୱାରା, ଇନ୍ଦ୍ର ନମୁଚିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ମାଯାଭିରୁତ୍ସିସୃପ୍ସତ ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ଯାମାରୁରୁକ୍ଷତଃ । ଅଵ ଦସ୍ଯୂଂରଧୂନୁଥାଃ
ତୁମ ମାୟାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆକାଶକୁ ଚଢ଼ିବାକୁ ଚାହିଲ; ତୁମେ ଦସ୍ୟୁମାନେଙ୍କୁ ତଳେ ପକାଇଦେଲ।
ଅସୁନ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ସଂସଦଂ ଵିଷୂଚୀଂ ଵ୍ଯନାଶଯଃ । ସୋମପା ଉତ୍ତରୋ ଭଵନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ସୋମ ଚାପିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସଭାକୁ ତୁମେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କରିଦେଲ; ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୋମପାନୀ ହେଲ।
ପ୍ର ତେ ମହେ ଵିଦଥେ ଶଂସିଷଂ ହରୀ ପ୍ର ତେ ଵନ୍ଵେ ଵନୁଷୋ ହର୍ଯତଂ ମଦମ୍ । ଘୃତଂ ନ ଯୋ ହରିଭିଶ୍ଚାରୁ ସେଚତ ଆ ତ୍ଵା ଵିଶନ୍ତୁ ହରିଵର୍ପସଂ ଗିରଃ
ମୁଁ ବଡ଼ ସଭାରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଡାକେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଘିଅ ପରି ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉ; ହେ ସୁନା ରୂପୀ, ଗୀତମାନେ ତୁମ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁନ୍ତୁ।
ହରିଂ ହି ଯୋନିମଭି ଯେ ସମସ୍ଵରନ୍ ହିନ୍ଵନ୍ତୋ ହରୀ ଦିଵ୍ଯଂ ଯଥା ସଦଃ । ଆ ଯଂ ପୃଣନ୍ତି ହରିଭିର୍ନ ଧେନଵ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଶୂଷଂ ହରିଵନ୍ତମର୍ଚତ
ଯେଉଁମାନେ ଏକାସାଥିରେ ଗାନ କରନ୍ତି, ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଗାଈଁମାନେ ପାନି ପୁରାଏ ପରି ତୁମକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି; ଘୋଡ଼ାଧାରୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।
ସୋ ଅସ୍ଯ ଵଜ୍ରୋ ହରିତୋ ଯ ଆଯସୋ ହରିର୍ନିକାମୋ ହରିରା ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ । ଦ୍ଯୁମ୍ନୀ ସୁଶିପ୍ରୋ ହରିମନ୍ଯୁସାଯକ ଇନ୍ଦ୍ରେ ନି ରୂପା ହରିତା ମିମିକ୍ଷିରେ
ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ହଳଦିଆ, ଲୋହାର; ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ହଳଦିଆ, ତାଙ୍କ ହାତ ହଳଦିଆ; ତେଜସ୍ବୀ, ସୁନ୍ଦର ଗାଲି, ତାଙ୍କ ରୋଷ ହଳଦିଆ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭିତରେ ହଳଦିଆ ରୂପମାନେ ମାପାଯାଇଛି।
ଦିଵି ନ କେତୁରଧି ଧାଯି ହର୍ଯତୋ ଵିଵ୍ଯଚଦ୍ଵଜ୍ରୋ ହରିତୋ ନ ରଂହ୍ଯା । ତୁଦଦହିଂ ହରିଶିପ୍ରୋ ଯ ଆଯସଃ ସହସ୍ରଶୋକା ଅଭଵଦ୍ଧରିମ୍ଭରଃ
ଆକାଶରେ ଦୀପ ପରି, ହଳଦିଆ ବଜ୍ର ରଖାଯାଇଛି; ହଳଦିଆ, ତେଜସ୍ବୀ ବଜ୍ର ବିଜୟୀ ହେଉଛି; ସେ ସର୍ପକୁ ଘାତ କଲେ, ସୁନ୍ଦର ଗାଲି ଥିବା ଲୋହାର; ହଳଦିଆ ଧାରୀ ହଜାର ଆଗିର ହେଲେ।
ତ୍ଵଂତ୍ଵମହର୍ଯଥା ଉପସ୍ତୁତଃ ପୂର୍ଵେଭିରିନ୍ଦ୍ର ହରିକେଶ ଯଜ୍ଵଭିଃ । ତ୍ଵଂ ହର୍ଯସି ତଵ ଵିଶ୍ଵମୁକ୍ଥ୍ଯମସାମି ରାଧୋ ହରିଜାତ ହର୍ଯତମ୍
ପୁରୁଣା ଯଜ୍ଞକାରୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହଳଦିଆ କେଶ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି; ତୁମେ ହଳଦିଆ, ତୁମ ସମସ୍ତ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ; ତୁମ ଦାନ, ହଳଦିଆରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସବୁଠୁ ଅଧିକ ହଳଦିଆ।
ତା ଵଜ୍ରିଣଂ ମନ୍ଦିନଂ ସ୍ତୋମ୍ଯଂ ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ରଥେ ଵହତୋ ହର୍ଯତା ହରୀ । ପୁରୂଣ୍ଯସ୍ମୈ ସଵନାନି ହର୍ଯତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମା ହରଯୋ ଦଧନ୍ଵିରେ
ବଜ୍ରଧାରୀ, ଆନନ୍ଦିତ, ପ୍ରଶଂସିତ, ଉତ୍ସାହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥକୁ ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଟାଣନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ସୋମ ଆହୁରି ତିଆରି ହେଉଛି, ହଳଦିଆମାନେ ସୋମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ରଖିଛନ୍ତି।
ଅରଂ କାମାଯ ହରଯୋ ଦଧନ୍ଵିରେ ସ୍ଥିରାଯ ହିନ୍ଵନ୍ ହରଯୋ ହରୀ ତୁରା । ଅର୍ଵଦ୍ଭିର୍ଯୋ ହରିଭିର୍ଜୋଷମୀଯତେ ସୋ ଅସ୍ଯ କାମଂ ହରିଵନ୍ତମାନଶେ
ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ, ଦୃଢ଼ତା ପାଇଁ, ହଳଦିଆମାନେ ସୋମ ରଖିଛନ୍ତି, ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ାମାନେ ତେଜରେ ଉତ୍ସାହିତ; ଯିଏ ତାଙ୍କର ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ା ସହ ଆନନ୍ଦିତ, ସେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାକୁ ହଳଦିଆ ଆନନ୍ଦରେ ପୂରଣ କରେ।
ହରିଶ୍ମଶାରୁର୍ହରିକେଶ ଆଯସସ୍ତୁରସ୍ପେଯେ ଯୋ ହରିପା ଅଵର୍ଧତ । ଅର୍ଵଦ୍ଭିର୍ଯୋ ହରିଭିର୍ଵାଜିନୀଵସୁରତି ଵିଶ୍ଵା ଦୁରିତା ପାରିଷଦ୍ଧରୀ
ହଳଦିଆ ଦାଢ଼ି, ହଳଦିଆ କେଶ, ଲୋହା ଶରୀର, ତେଜସ୍ବୀ, ଯିଏ ହଳଦିଆମାନେ ସହ ପାନ କରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛି; ଯିଏ ତାଙ୍କର ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ା ସହ ଧନୀ, ସେ ତାଙ୍କର ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ା ସହ ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ଦୂର କରେ।
ଶ୍ରୁଵେଵ ଯସ୍ଯ ହରିଣୀ ଵିପେତତୁଃ ଶିପ୍ରେ ଵାଜାଯ ହରିଣୀ ଦଵିଧ୍ଵତଃ । ପ୍ର ଯତ୍କୃତେ ଚମସେ ମର୍ମୃଜଦ୍ଧରୀ ପୀତ୍ଵା ମଦସ୍ଯ ହର୍ଯତସ୍ଯାନ୍ଧସଃ
ଶୁଣିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ହଳଦିଆ ମାଡ଼ିମାନେ ଛିଟିଯାଏ; ବିଜୟ ପାଇଁ ହଳଦିଆ ମାଡ଼ିମାନେ ଦୌଡ଼ିଯାଏ; ପାତ୍ର ପାଇଁ ହଳଦିଆମାନେ ଏହାକୁ ପରିଷ୍କାର କରନ୍ତି; ହଳଦିଆ ସୋମର ଆନନ୍ଦ ପିଇଛନ୍ତି।
ଆ ରୋଦସୀ ହର୍ଯମାଣୋ ମହିତ୍ଵା ନଵ୍ଯଂନଵ୍ଯଂ ହର୍ଯସି ମନ୍ମ ନୁ ପ୍ରିଯମ୍ । ପ୍ର ପସ୍ତ୍ଯମସୁର ହର୍ଯତଂ ଗୋରାଵିଷ୍କୃଧି ହରଯେ ସୂର୍ଯାଯ
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ, ତୁମେ ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ; ପୁଣିପୁଣି ଏହି ପ୍ରିୟ ଗୀତରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ; ହଳଦିଆ, ଗାଈଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନିବାସକୁ ପ୍ରକାଶ କର।