20.20 ଶୁଷ୍ମିନ୍ତମଂ ନ ଊତଯେ ଦ୍ଯୁମ୍ନିନଂ ପାହି ଜାଗୃଵିମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମଂ ଶତକ୍ରତୋ
ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଦାୟକ, ମହିମାମୟ ଓ ସଚେତନ ସୋମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଶତକ୍ରତୋ ଯା ତେ ଜନେଷୁ ପଞ୍ଚସୁ । ଇନ୍ଦ୍ର ତାନି ତ ଆ ଵୃଣେ
ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ପଞ୍ଚ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଚୟନ କରୁଛି।
ଅଗନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରଵୋ ବୃହଦ୍ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଦଧିଷ୍ଵ ଦୁଷ୍ଟରମ୍ । ଉତ୍ତେ ଶୁଷ୍ମଂ ତିରାମସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ଓ ଅଜୟ ମହିମା ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ସମସ୍ତ ବାଧା ଅଟକି ପାର୍ହିଯିବା।
ଅର୍ଵାଵତୋ ନ ଆ ଗହ୍ଯଥୋ ଶକ୍ର ପରାଵତଃ । ଉ ଲୋକୋ ଯସ୍ତେ ଅଦ୍ରିଵ ଇନ୍ଦ୍ରେହ ତତ ଆ ଗହି
ନିକଟ କିମ୍ବା ଦୂରରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତୁମର ଯେଉଁଠି ରାଜ୍ୟ ଅଛି, ହେ ପାଷାଣାସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଠାରୁ ଏଠାକୁ ଆସ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଙ୍ଗଂ ମହଦ୍ଭଯମଭି ଷଦପ ଚୁଚ୍ଯଵତ୍। ସ ହି ସ୍ଥିରୋ ଵିଚର୍ଷଣିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ଭୟର ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି ଏବଂ କେବେ ଡଗମଗାନ୍ତିନାହିଁ; ସେ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼।
ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ମୃଲଯାତି ନୋ ନ ନଃ ପଶ୍ଚାଦଘଂ ନଶତ୍। ଭଦ୍ରଂ ଭଵାତି ନଃ ପୁରଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରୁନ୍ତୁ; ପଛରୁ କେହି ଆମକୁ କ୍ଷତି ନ ଦେଉ; ଆଗରେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶାଭ୍ଯସ୍ପରି ସର୍ଵାଭ୍ଯୋ ଅଭଯଂ କରତ୍। ଜେତା ଶତ୍ରୂନ୍ ଵିଚର୍ଷଣିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ନିର୍ଭୟ କରୁନ୍ତୁ; ସେ, ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ କ୍ରିୟାଶୀଳ, ଆମ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାନ୍ତୁ।
ନ୍ଯୂ ଷୁ ଵାଚଂ ପ୍ର ମହେ ଭରାମହେ ଗିର ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସଦନେ ଵିଵସ୍ଵତଃ । ନୂ ଚିଦ୍ଧି ରତ୍ନଂ ସସତାମିଵାଵିଦନ୍ ନ ଦୁଷ୍ଟୁତିର୍ଦ୍ରଵିଣୋଦେଷୁ ଶସ୍ଯତେ
ଆମେ ମହାନ୍ ପାଇଁ ବାଣୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୃହରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଷ୍ଟୁତି ଗାଉଛୁ। ଯେପରି ଧନ ଖୋଜୁଥିବାମାନେ ରତ୍ନ ମିଳନ୍ତି, ସେପରି ଦାନଶୀଳଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଷ୍ଟୁତି ଫଳଦାୟକ, ଦୁର୍ଷ୍ଟୁତି ହେଲେ ତାହା ହୁଏନାହିଁ।
ଦୁରୋ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଦୁର ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋରସି ଦୁରୋ ଯଵସ୍ଯ ଵସୁନ ଇନସ୍ପତିଃ । ଶିକ୍ଷାନରଃ ପ୍ରଦିଵୋ ଅକାମକର୍ଶନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯସ୍ତମିଦଂ ଗୃଣୀମସି
ଘୋଡ଼ା ଦୂରେ, ଗାଈ ଦୂରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଯବ ଦୂରେ, ହେ ଧନର ଠାକୁର। ହେ ପୁରୁଷ, ଉଚ୍ଚ ଠାରୁ ଆମକୁ ଶିଖ୍ୟା ଦିଅ, ଅନିବାରିତ ଭାବେ। ହେ ବନ୍ଧୁ, ଏହି ଷ୍ଟୁତି ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ଆମେ ଗାଉଛୁ।
ଶଚୀଵ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁରୁକୃଦ୍ଦ୍ଯୁମତ୍ତମ ତଵେଦିଦମଭିତଶ୍ଚେକିତେ ଵସୁ । ଅତଃ ସଂଗୃଭ୍ଯାଭିଭୂତ ଆ ଭର ମା ତ୍ଵାଯତୋ ଜରିତୁଃ କାମମୂନଯୀଃ
ଶକ୍ତି ପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅନେକ କାମ କରୁଥିବା, ସବୁଠୁ ମହିମାମୟ, ତୁମର ଧନ ସବୁ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷିତ। ତେଣୁ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ସବୁ ବାଧା ଜିତି, ଗାୟକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉନାହିଁ।
ଏଭିର୍ଦ୍ଯୁଭିର୍ସୁମନା ଏଭିରିନ୍ଦୁଭିର୍ନିରୁନ୍ଧାନୋ ଅମତିଂ ଗୋଭିରଶ୍ଵିନା । ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଦସ୍ଯୁଂ ଦରଯନ୍ତ ଇନ୍ଦୁଭିର୍ଯୁତଦ୍ଵେଷସଃ ସମିଷା ରଭେମହି
ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିନଗୁଡ଼ିକ, ଏହି ଶିତଳ ବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା, ଏ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଅଜ୍ଞାନକୁ ଦୂର କରି, ଗାଈମାନଙ୍କ ସହିତ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ଏହି ବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବାକୁ ଦେଉ। ଆମେ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ, ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି, ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ।
ସମିନ୍ଦ୍ର ରାଯା ସମିଷା ରଭେମହି ସଂ ଵାଜେଭିଃ ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୈରଭିଦ୍ଯୁଭିଃ । ସଂ ଦେଵ୍ଯା ପ୍ରମତ୍ଯା ଵୀରଶୁଷ୍ମଯା ଗୋଅଗ୍ରଯାଶ୍ଵାଵତ୍ଯା ରଭେମହି
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ, ଆମେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ବହୁ ପୁରସ୍କାର, ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ, ଦେବତାଙ୍କ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତି, ବୀରତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆମେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ।
ତେ ତ୍ଵା ମଦା ଅମଦନ୍ ତାନି ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ତେ ସୋମାସୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେଷୁ ସତ୍ପତେ । ଯତ୍କାରଵେ ଦଶ ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତି ବର୍ହିଷ୍ମତେ ନି ସହସ୍ରାଣି ବର୍ହଯଃ
ସେଇ ଆନନ୍ଦ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛି; ସେଇ ବଳ ଓ ସୋମ ତୁମକୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ନାଥ, ବୃତ୍ର ନିବାରଣରେ ଶକ୍ତି ଦେଇଛି। ଯେତେବେଳେ ଉପାସକ ପାଇଁ ତୁମେ ଦଶ ଅଜୟ୍ୟ ବୃତ୍ରକୁ ଦଳନ କଲ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳନ କଲ।
ଯୁଧା ଯୁଧମୁପ ଘେଦେଷି ଧୃଷ୍ଣୁଯା ପୁରା ପୁରଂ ସମିଦଂ ହଂସ୍ଯୋଜସା । ନମ୍ଯା ଯଦିନ୍ଦ୍ର ସଖ୍ଯା ପରାଵତି ନିବର୍ହଯୋ ନମୁଚିଂ ନାମ ମାଯିନମ୍
ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ତୁମେ ସାହସରେ ସମ୍ନିକଟ କର, ଏକ ପରେ ଏକ ନଗରକୁ ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଧ୍ୱଂସ କର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରସ୍ଥ ସ୍ଥାନରେ ମଧୁର ମିତ୍ରତା ସହିତ, ତୁମେ ନମୁଚି ନାମକ ମାୟାବୀକୁ ଦଳନ କରିଛ।
ତ୍ଵଂ କରଞ୍ଜମୁତ ପର୍ଣଯଂ ଵଧୀସ୍ତେଜିଷ୍ଠଯାତିଥିଗ୍ଵସ୍ଯ ଵର୍ତନୀ । ତ୍ଵଂ ଶତା ଵଙ୍ଗୃଦସ୍ଯାଭିନତ୍ପୁରୋଽନାନୁଦଃ ପରିଷୂତା ଋଜିଶ୍ଵନା
ତୁମେ କରଞ୍ଜ ଓ ପର୍ଣ୍ଣୟଙ୍କୁ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅତିଥିଗ୍ବଙ୍କ ପଥରେ ବଧ କଲ। ତୁମେ ବଙ୍ଗୃଦାସଙ୍କ ଶତ ନଗରକୁ ଭଙ୍ଗ କଲ, ରକ୍ଷକମାନେ ଦୂରେଇଗଲେ, ଋଜିଶ୍ୱନଙ୍କ ପାଇଁ ରାସ୍ତା ସଫା କଲ।
ତ୍ଵମେତାଂ ଜନରାଜ୍ଞୋ ଦ୍ଵିର୍ଦଶାବନ୍ଧୁନା ସୁଶ୍ରଵସୋପଜଗ୍ମୁଷଃ । ଷଷ୍ଟିଂ ସହସ୍ରା ନଵତିଂ ନଵ ଶ୍ରୁତୋ ନି ଚକ୍ରେଣ ରଥ୍ଯା ଦୁଷ୍ପଦାଵୃଣକ୍
ତୁମେ ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଜନରାଜାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ଦଶ ଭାଇ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୁଶ୍ରବସଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ନିକଟ କଲ। ଷଠି ହଜାର ଏବଂ ନବେ ନବଜଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲୋକକୁ ତୁମେ ତୁମର ରଥର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦଳନ କଲ, ହେ କଠିନକୁ ଜୟ କରୁଥିବା।
ତ୍ଵମାଵିଥ ସୁଶ୍ରଵସଂ ତଵୋତିଭିସ୍ତଵ ତ୍ରାମଭିରିନ୍ଦ୍ର ତୂର୍ଵଯାଣମ୍ । ତ୍ଵମସ୍ମୈ କୁତ୍ସମତିଥିଗ୍ଵମାଯୁଂ ମହେ ରାଜ୍ଞେ ଯୂନେ ଅରନ୍ଧନାଯଃ
ତୁମେ ସୁଶ୍ରବସଙ୍କୁ ତୁମର ରକ୍ଷା ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ ସାହାଯ୍ୟ କଲ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୂର୍ବୟାଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲ। ତୁମେ କୁତ୍ସ, ଅତିଥିଗ୍ବ ଓ ମହାନ ଯୁବ ରାଜାଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ହାରନାହାନ୍ତି, ଜୀବନ ଦେଲ।
ଯ ଉଦୃଚୀନ୍ଦ୍ର ଦେଵଗୋପାଃ ସଖାଯସ୍ତେ ଶିଵତମା ଅସାମ । ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋଷାମ ତ୍ଵଯା ସୁଵୀରା ଦ୍ରାଘୀଯ ଆଯୁଃ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନାଃ
ଯେମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ମିତ୍ର, ଦେବତାଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ସେମାନେ ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ ଓ ସମ୍ମିଳିତ। ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିବା; ତୁମେ ଆମ ସହଯୋଗୀ ହେଲେ, ବଳଶାଳୀ ସନ୍ତାନ ଓ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ନେଇ, ନିରାପଦ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା।
ଅଭି ତ୍ଵା ଵୃଷଭା ସୁତେ ସୁତଂ ସୃଜାମି ପୀତଯେ । ତୃମ୍ପା ଵ୍ଯଶ୍ନୁହୀ ମଦମ୍
ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ବଳଶାଳୀ, ଚାପିଥିବା ମଧ୍ୟରେ ଚାପିଥିବାକୁ, ମୁଁ ପାନ ପାଇଁ ଢାଳୁଛି। ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅ, ଏହି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।
ମା ତ୍ଵା ମୂରା ଅଵିଷ୍ଯଵୋ ମୋପହସ୍ଵାନ ଆ ଦଭନ୍ । ମାକୀଂ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷୋ ଵନଃ
ମୂର୍ଖ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁମାନେ ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିନପାରୁନ୍ତୁ; ଉପହାସ କରୁଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ଦମନ କରିନପାରୁନ୍ତୁ। ଯେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ୱେଷୀ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ହରାଇନପାରୁନ୍ତୁ।
ଇହ ତ୍ଵା ଗୋପରୀଣସା ମହେ ମନ୍ଦନ୍ତୁ ରାଧସେ । ସରୋ ଗୌରୋ ଯଥା ପିବ
ଏଠାରେ, ଗାଈର ରକ୍ଷକମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ମହା ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନ୍ତୁ। ଏକ ବଳଦ ଯେପରି ଝିଲିକୁ ପିଏ, ସେପରି ପିଅ।
ଅଭି ପ୍ର ଗୋପତିଂ ଗିରେନ୍ଦ୍ରମର୍ଚ ଯଥା ଵିଦେ । ସୂନୁଂ ସତ୍ଯସ୍ଯ ସତ୍ପତିମ୍
ଗାଈମାନଙ୍କ ନାଥ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯେପରି ଉଚିତ ଓ ଜଣାଶୁଣା, ସେପରି ଗାନ କର। ସତ୍ୟର ପୁତ୍ର, ସତ୍ୟର ନାଥଙ୍କୁ।
ଆ ହରଯଃ ସସୃଜ୍ରିରେଽରୁଷୀରଧି ବର୍ହିଷି । ଯତ୍ରାଭି ସଂନଵାମହେ
ହରିମାନେ, ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଘୋଡ଼ାମାନେ, ବର୍ହିରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଆମେ ସମ୍ମିଳିତ ହେଉଛୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଗାଵ ଆଶିରଂ ଦୁଦୁହ୍ରେ ଵଜ୍ରିଣେ ମଧୁ । ଯତ୍ସୀମୁପହ୍ଵରେ ଵିଦତ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଗାଈମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ମଧୁ ଦୁହିଛନ୍ତି, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଲୁଚିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏହା ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଥିଲ।
ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ମଦ୍ର୍ଯଗ୍ଘୁଵାନଃ ସୋମପୀତଯେ । ହରିଭ୍ଯାଂ ଯାହ୍ଯଦ୍ରିଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ଡାକାଯାଇଛ। ତୁମର ଦୁଇ ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସ, ହେ ପାଥର ଭାଙ୍ଗିବାଳା।
ସତ୍ତୋ ହୋତା ନ ଋତ୍ଵିଯସ୍ତିସ୍ତିରେ ବର୍ହିରାନୁଷକ୍। ଅଯୁଜ୍ରନ୍ ପ୍ରାତରଦ୍ରଯଃ
ଯଜ୍ଞୀୟ ପୁରୋହିତ ବସିଛନ୍ତି, କ୍ରମରେ ବର୍ହି ପତ୍ର ପତ୍ରାଇଛନ୍ତି। ପ୍ରଭାତର ଚାପିବା କାମ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି।
ଇମା ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଵାହଃ କ୍ରିଯନ୍ତ ଆ ବର୍ହିଃ ସୀଦ । ଵୀହି ଶୂର ପୁରୋଲାଶମ୍
ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ, ପ୍ରାର୍ଥନା ବହନ କରୁଥିବା, ରଚିତ ହେଉଛି; ବର୍ହିରେ ବସ। ହେ ବୀର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବେଦନ ଉପଭୋଗ କର।
ରାରନ୍ଧି ସଵନେଷୁ ଣ ଏଷୁ ସ୍ତୋମେଷୁ ଵୃତ୍ରହନ୍ । ଉକ୍ଥେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ
ଏହି ସବୁ ହବିରେ ଆମ ସହ ଆନନ୍ଦ କର, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଏହି ସ୍ତୁତିରେ, ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଉକ୍ତିଗୁଡ଼ିକରେ।
ମତଯଃ ସୋମପାମୁରୁଂ ରିହନ୍ତି ଶଵସସ୍ପତିମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵତ୍ସଂ ନ ମାତରଃ
ସୋମ ପାନ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମାନେ ମାଆଁମାନେ ଗୋଉଁଛୁଅକୁ ଯେପରି ଆଦର କରନ୍ତି, ସେପରି ଆଦର କରନ୍ତି।
ସ ମନ୍ଦସ୍ଵା ହ୍ଯନ୍ଧସୋ ରାଧସେ ତନ୍ଵା ମହେ । ନ ସ୍ତୋତାରଂ ନିଦେ କରଃ
ତୁମେ ନିଜ ଶରୀର ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ କର। ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅପସ୍ଥାନ କରିବେ ନାହିଁ।