ଇମେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଵଯଂ ପୁରୁଷ୍ଟୁତ ଯେ ତ୍ଵାରଭ୍ଯ ଚରାମସି ପ୍ରଭୂଵସୋ । ନହି ତ୍ଵଦନ୍ଯୋ ଗିର୍ଵଣୋ ଗିରଃ ସଧତ୍କ୍ଷୋଣୀରିଵ ପ୍ରତି ନୋ ହର୍ଯ ତଦ୍ଵଚଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମରେ ଭରସା କରି, ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ଚାଲିବା କରୁଛୁ, ଏବଂ ବହୁମାନ୍ୟ ହେଉଛୁ। ତୁମ୍ବିତରିକି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ, ଯେ ଆମର କଥାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି—ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଧରିରହିଛି, ସେପରି ତୁମେ ଏହି କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ।
ଭୂରି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵୀର୍ଯଂ ତଵ ସ୍ମସ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ତୋତୁର୍ମଘଵନ୍ କାମମା ପୃଣ । ଅନୁ ତେ ଦ୍ଯୌର୍ବୃହତୀ ଵୀର୍ଯଂ ମମ ଇଯଂ ଚ ତେ ପୃଥିଵୀ ନେମ ଓଜସେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶୂରତା ବହୁତ। ଏହି ଗାୟକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ମଘବାନ୍, ତାଙ୍କର ଆଶା ପୂରଣ କର। ବିଶାଳ ଆକାଶ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଅନୁସରେ, ଏହି ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ନମିଯାଏ।
ତ୍ଵଂ ତମିନ୍ଦ୍ର ପର୍ଵତଂ ମହାମୁରୁଂ ଵଜ୍ରେଣ ଵଜ୍ରିନ୍ ପର୍ଵଶଶ୍ଚକର୍ତିଥ । ଅଵାସୃଜୋ ନିଵୃତାଃ ସର୍ତଵା ଅପଃ ସତ୍ରା ଵିଶ୍ଵଂ ଦଧିଷେ କେଵଲଂ ସହଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ମାଝା ଦ୍ୱାରା ସେ ମହାନ୍ ବିଶାଳ ପର୍ବତକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ। ତୁମେ ବନ୍ଦ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲ, ଏବଂ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଏକା ନିଜେ ସ୍ଥାପନ କଲ।
ଉଦପ୍ରୁତୋ ନ ଵଯୋ ରକ୍ଷମାଣା ଵାଵଦତୋ ଅଭ୍ରିଯସ୍ଯେଵ ଘୋଷାଃ । ଗିରିଭ୍ରଜୋ ନୋର୍ମଯୋ ମଦନ୍ତୋ ବୃହସ୍ପତିମଭ୍ଯର୍କା ଅନାଵନ୍
ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଯେପରି ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, ମେଘରୁ ଆସୁଥିବା ଧ୍ୱନି ପରି ଗଞ୍ଜନା ହୁଏ। ପର୍ବତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗୀତ ନେଇ ଯାଆନ୍ତି।
ସଂ ଗୋଭିରଙ୍ଗିରସୋ ନକ୍ଷମାଣୋ ଭଗ ଇଵେଦର୍ଯମଣଂ ନିନାଯ । ଜନେ ମିତ୍ରୋ ନ ଦମ୍ପତୀ ଅନକ୍ତି ବୃହସ୍ପତେ ଵାଜଯାଶୂଂରିଵାଜୌ
ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଗାଈ ସହିତ ଉଦ୍ୟମ କରି, ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଭାଗ ପରି ଅର୍ୟମାନ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ମିତ୍ର ଯେପରି ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି, ଏହିପରି ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଆମକୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଦ୍ରୁତ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ସାଧ୍ଵର୍ଯା ଅତିଥିନୀରିଷିରା ସ୍ପାର୍ହାଃ ସୁଵର୍ଣା ଅନଵଦ୍ଯରୂପାଃ । ବୃହସ୍ପତିଃ ପର୍ଵତେଭ୍ଯୋ ଵିତୂର୍ଯା ନିର୍ଗା ଊପେ ଯଵମିଵ ସ୍ଥିଵିଭ୍ଯଃ
ଯଜ୍ଞ, ଅତିଥି, ଋଷିମାନେ ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ୍, ସୁନା ଭଳି ଏବଂ ଦୋଷରହିତ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି ପର୍ବତକୁ ଭାଙ୍ଗି, ଗାଈମାନେକୁ ଗୁହାରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଧାନ ଗଛରୁ ଉଡ଼ାଯାଏ।
ଆପ୍ରୁଷାଯନ୍ ମଧୁନା ଋତସ୍ଯ ଯୋନିମଵକ୍ଷିପନ୍ନ୍ ଅର୍କ ଉଲ୍କାମିଵ ଦ୍ଯୋଃ । ବୃହସ୍ପତିରୁଦ୍ଧରନ୍ନ୍ ଅଶ୍ମନୋ ଗା ଭୂମ୍ଯା ଉଦ୍ନେଵ ଵି ତ୍ଵଚଂ ବିଭେଦ
ସେ ମଧୁ ଛିଟାଇ, ତଥ୍ୟର ଗର୍ଭକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଗୀତକୁ ଆକାଶର ଉଲ୍କା ପରି ପଠାଇଲେ। ବୃହସ୍ପତି ପାଥରରୁ ଉଠାଇ, ପୃଥିବୀକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ଗାଈର ଦୁଧରୁ ଚର୍ମ ଅଲଗା କରାଯାଏ।
ଅପ ଜ୍ଯୋତିଷା ତମୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଦୁଦ୍ନଃ ଶୀପାଲମିଵ ଵାତ ଆଜତ୍। ବୃହସ୍ପତିରନୁମୃଶ୍ଯା ଵଲସ୍ଯାଭ୍ରମିଵ ଵାତ ଆ ଚକ୍ର ଆ ଗାଃ
ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ସେ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କଲେ, ଯେପରି ପବନ ଗାଈର ଦୁଧରୁ ତୁଲକୁ ଉଡ଼ାଇଦିଏ। ବୃହସ୍ପତି ଖୋଜି, ଭଲାଙ୍କ ମେଘକୁ ଛିଡ଼ିଦେଲେ, ପବନ ଯେପରି ଗାଈମାନେକୁ ଚିତ୍ରାଇଦିଏ।
ଯଦା ଵଲସ୍ଯ ପୀଯତୋ ଜସୁଂ ଭେଦ୍ବୃହସ୍ପତିରଗ୍ନିତପୋଭିରର୍କୈଃ । ଦଦ୍ଭିର୍ନ ଜିହ୍ଵା ପରିଵିଷ୍ଟମାଦଦାଵିର୍ନିଧୀଂରକୃଣୋଦୁସ୍ରିଯାଣାମ୍
ଯେତେବେଳେ ବୃହସ୍ପତି ଅଗ୍ନି ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଭଲାଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ସେ ଲୁଚିଥିବା ଧନକୁ ଜିହ୍ବାରେ ନେଇଗଲେ, ଗାଈମାନେର ଗୁପ୍ତ ଧନକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ବୃହସ୍ପତିରମତ ହି ତ୍ଯଦାସାଂ ନାମ ସ୍ଵରୀଣାଂ ସଦନେ ଗୁହା ଯତ୍। ଆଣ୍ଡେଵ ଭିତ୍ଵା ଶକୁନସ୍ଯ ଗର୍ଭମୁଦୁସ୍ରିଯାଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ ତ୍ମନାଜତ୍
ବୃହସ୍ପତି ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଜାଣି, ଗାୟକମାନଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ନିବାସକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ। ଡିମ୍ବ ଭାଙ୍ଗି ପକ୍ଷୀର ଗର୍ଭକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପରି, ସେ ପର୍ବତରୁ ଗାଈମାନେକୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବାହାର କରିଦେଲେ।
ଅଶ୍ନାପିନଦ୍ଧଂ ମଧୁ ପର୍ଯପଶ୍ଯନ୍ ମତ୍ସ୍ଯଂ ନ ଦୀନ ଉଦନି କ୍ଷିଯନ୍ତମ୍ । ନିଷ୍ଟଜ୍ଜଭାର ଚମସଂ ନ ଵୃକ୍ଷାଦ୍ବୃହସ୍ପତିର୍ଵିରଵେଣା ଵିକୃତ୍ଯ
ସେମାନେ ମଧୁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଭଲି ଦବାଇ ରହିଥିଲା, ଜଳରେ ଦୁର୍ବଳ ମାଛ ପରି। ବୃହସ୍ପତି ଗଛରୁ ଚମସକୁ ହଲାଇଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ସେଠାରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ସୋଷାମଵିନ୍ଦତ୍ସ ସ୍ଵଃ ସୋ ଅଗ୍ନିଂ ସୋ ଅର୍କେଣ ଵି ବବାଧେ ତମାଂସି । ବୃହସ୍ପତିର୍ଗୋଵପୁଷୋ ଵଲସ୍ଯ ନିର୍ମଜ୍ଜାନଂ ନ ପର୍ଵଣୋ ଜଭାର
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଖୋଜିଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ମିଳିଲେ, ଏବଂ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଭଲାଙ୍କ ଗାଈ-ରୂପରୁ ଗୁପ୍ତ ଧନକୁ ସଂଗ୍ରହ କଲେ, ଯେପରି ଯୋଡ଼ାଠାରୁ ନିଅନ୍ତି।
ହିମେଵ ପର୍ଣା ମୁଷିତା ଵନାନି ବୃହସ୍ପତିନାକୃପଯଦ୍ଵଲୋ ଗାଃ । ଅନାନୁକୃତ୍ଯମପୁନଶ୍ଚକାର ଯାତ୍ସୂର୍ଯାମାସା ମିଥ ଉଚ୍ଚରାତଃ
ହିମରେ ପତ୍ର ଯେପରି ଛିନାଯାଏ, ବୃହସ୍ପତି ଭଲାଙ୍କୁ ଗାଈମାନେକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ। ଯାହା ଅନୁକରଣ ହେଉନଥିଲା, ସେଠିକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଏବଂ ଏମାନେ ଏକାଠି ଚଳିଥିଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଣିଦେଲେ।
ଅଭି ଶ୍ଯାଵଂ ନ କୃଶନେଭିରଶ୍ଵଂ ନକ୍ଷତ୍ରେଭିଃ ପିତରୋ ଦ୍ଯାମପିଂଶନ୍ । ରାତ୍ର୍ଯାଂ ତମୋ ଅଦଧୁର୍ଜ୍ଯୋତିରହନ୍ ବୃହସ୍ପତିର୍ଭିନଦଦ୍ରିଂ ଵିଦଦ୍ଗାଃ
ପତଳା ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଳା ଘୋଡ଼ା ପରି, ପିତୃମାନେ ତାରାମାନେ ସହିତ ଆକାଶକୁ ଶୋଭାଇଲେ। ରାତିରେ ଅନ୍ଧକାର ରଖିଲେ, ଦିନରେ ଆଲୋକ। ବୃହସ୍ପତି ପର୍ବତକୁ ଭାଙ୍ଗି ଗାଈମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଇଦମକର୍ମ ନମୋ ଅଭ୍ରିଯାଯ ଯଃ ପୂର୍ଵୀରନ୍ଵାନୋନଵୀତି । ବୃହସ୍ପତିଃ ସ ହି ଗୋଭିଃ ସୋ ଅଶ୍ଵୈଃ ସ ଵୀରେଭିଃ ସ ନୃଭିର୍ନୋ ଵଯୋ ଧାତ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଟି ଅକ୍ଷତ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଉପହାର କରାଯାଉଛି—ଯିଏ ପୁରୁଣା ମାର୍ଗକୁ ନୂତନ ଭାବରେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ବୀର ଓ ଲୋକମାନେ ସହିତ, ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଚ୍ଛା ମ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମତଯଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ ସଧ୍ରୀଚୀର୍ଵିଶ୍ଵା ଉଶତୀରନୂଷତ । ପରି ଷ୍ଵଜନ୍ତେ ଜନଯୋ ଯଥା ପତିଂ ମର୍ଯଂ ନ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଂ ମଘଵାନମୂତଯେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନେଇ, ଆମ ସମସ୍ତ ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଏକାସାଥିରେ ଆଲୋକ ପ୍ରତି ଯାଉଛି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି। ଯେପରି ଜଣେ ଗୃହସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଲୋକମାନେ ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି।
ନ ଘା ତ୍ଵଦ୍ରିଗପ ଵେତି ମେ ମନସ୍ତ୍ଵେ ଇତ୍କାମଂ ପୁରୁହୂତ ଶିଶ୍ରଯ । ରାଜେଵ ଦସ୍ମ ନି ଷଦୋଽଧି ବର୍ହିଷ୍ଯସ୍ମିନ୍ତ୍ସୁ ସୋମେଽଵପାନମସ୍ତୁ ତେ
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ପ୍ରଭୁ, ମୋର ମନ ଆପଣଠାରୁ କେବେ ଦୂରେ ଯାଏନାହିଁ; ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଆପଣଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରିଛି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ପରି, ଏଠାରେ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସନ୍ତୁ; ଆମ ସହିତ ସୋମ ପାନ କରନ୍ତୁ।
ଵିଷୂଵୃଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅମତେରୁତ କ୍ଷୁଧଃ ସ ଇଦ୍ରାଯୋ ମଘଵା ଵସ୍ଵ ଈଶତେ । ତସ୍ଯେଦିମେ ପ୍ରଵଣେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧଵୋ ଵଯୋ ଵର୍ଧନ୍ତି ଵୃଷଭସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମିଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଦାନ କରିଥିବା, ଦୁଃଖ ଓ ଭୋକକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ସେ ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ ସମ୍ପଦର ମାଲିକ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହି ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ, ସାତଟି ନଦୀ ବହେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭଙ୍କର ପାଖ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ।
ଵଯୋ ନ ଵୃକ୍ଷଂ ସୁପଲାଶମାସଦନ୍ତ୍ସୋମାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମନ୍ଦିନଶ୍ଚମୂଷଦଃ । ପ୍ରୈଷାମନୀକଂ ଶଵସା ଦଵିଦ୍ଯୁତଦ୍ଵିଦତ୍ସ୍ଵର୍ମନଵେ ଜ୍ଯୋତିରାର୍ଯମ୍
ଘନା ପତ୍ର ଥିବା ଗଛରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ବସିଥିବା ପରି, ଆନନ୍ଦିତମାନେ ସୋମ ପାନ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ସେ ଉପାସକ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଦେଖାନ୍ତି।
କୃତଂ ନ ଶ୍ଵଘ୍ନୀ ଵି ଚିନୋତି ଦେଵନେ ସଂଵର୍ଗଂ ଯନ୍ ମଘଵା ସୂର୍ଯଂ ଜଯତ୍। ନ ତତ୍ତେ ଅନ୍ଯୋ ଅନୁ ଵୀର୍ଯଂ ଶକନ୍ ନ ପୁରାଣୋ ମଘଵନ୍ ନୋତ ନୂତନଃ
କୁକୁର ଘାତକ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବତାଙ୍କର ଧନକୁ ଚିତ୍ରାଇ ଦେଉନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜିତନ୍ତି। ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ମିଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ, ପୁରୁଣା କିମ୍ବା ନୂତନ କେହି ନୁହେଁ, ହେ ଦାନଶୀଳ।
ଵିଶଂଵିଶଂ ମଘଵା ପର୍ଯଶାଯତ ଜନାନାଂ ଧେନା ଅଵଚାକଶଦ୍ଵୃଷା । ଯସ୍ଯାହ ଶକ୍ରଃ ସଵନେଷୁ ରଣ୍ଯତି ସ ତୀଵ୍ରୈଃ ସୋମୈଃ ସହତେ ପୃତନ୍ଯତଃ
ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଜନତାଙ୍କୁ ଆବର୍ତ୍ତ କରିଛନ୍ତି; ବୃଷଭ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗାଈମାନେକୁ ଡାକିଛନ୍ତି। ଯାହା ପାଇଁ ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆପଣ ଉପହାରରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସେ ତୀବ୍ର ସୋମ ସହିତ କଠିନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଆପୋ ନ ସିନ୍ଧୁମଭି ଯତ୍ସମକ୍ଷରନ୍ତ୍ସୋମାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ କୁଲ୍ଯା ଇଵ ହ୍ରଦମ୍ । ଵର୍ଧନ୍ତି ଵିପ୍ରା ମହୋ ଅସ୍ଯ ସାଦନେ ଯଵଂ ନ ଵୃଷ୍ଟିର୍ଦିଵ୍ଯେନ ଦାନୁନା
ଯେପରି ଜଳ ନଦୀକୁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେପରି ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଝରଣା ପରି ହ୍ରଦକୁ ଯାଏ। ପ୍ରେରିତମାନେ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଶକ୍ତିର ଆସନରେ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ବର୍ଷା ଯେପରି ଯବକୁ ପୋଷଣ କରେ।
ଵୃଷା ନ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପତଯଦ୍ରଜଃସ୍ଵା ଯୋ ଅର୍ଯପତ୍ନୀରକୃଣୋଦିମା ଅପଃ । ସ ସୁନ୍ଵତେ ମଘଵା ଜୀରଦାନଵେଽଵିନ୍ଦଜ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ମନଵେ ହଵିଷ୍ମତେ
କ୍ରୁଧିତ ବୃଷଭ ପରି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ—ସେ ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ, ସୋମ ଉପଚାର କରୁଥିବା ଭକ୍ତ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଉଦ୍ଭାବନ କଲେ।
ଉଜ୍ଜାଯତାଂ ପରଶୁ ଜ୍ଯୋତିଷା ସହ ଭୂଯା ଋତସ୍ଯ ସୁଦୁଘା ପୁରାଣଵତ୍। ଵି ରୋଚତାମରୁଷୋ ଭାନୁନା ଶୁଚିଃ ସ୍ଵର୍ନ ଶୁକ୍ରଂ ଶୁଶୁଚୀତ ସତ୍ପତିଃ
ପାହାଡ଼ିଆ ଦାଉ କିରଣରେ ଉଠିଯାଉ; ପୁରୁଣା ଗାଈ ତଥା ଆଦିକାଳରୁ ତଥା ଏବେ ମଧୁର ଦୁଧ ଦିଅ। ଲାଲ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତୁ; ଭଲ ପ୍ରଭୁ ନିଜର ଶୁଭ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତୁ।
ଗୋଭିଷ୍ଟରେମାମତିଂ ଦୁରେଵାଂ ଯଵେନ କ୍ଷୁଧଂ ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵାମ୍ । ଵଯଂ ରାଜଭିଃ ପ୍ରଥମା ଧନାନ୍ଯସ୍ମାକେନ ଵୃଜନେନା ଜଯେମ
ଗାଈ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିରୋଧୀ ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂର କର, ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା; ଯବ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଭୋକକୁ ଦୂର କର, ସମସ୍ତ ଧନ ଦ୍ୱାରା। ଆମେ ଆମର ରାଜାମାନେ ସହିତ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଥମ ଧନ ଜିତିପାରିବା।
ବୃହସ୍ପତିର୍ନଃ ପରି ପାତୁ ପଶ୍ଚାଦୁତୋତ୍ତରସ୍ମାଦଧରାଦଘାଯୋଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରସ୍ତାଦୁତ ମଧ୍ଯତୋ ନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯଃ ଵରିଵଃ କୃଣୋତୁ
ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ପଛରୁ, ଉପରୁ ଓ ତଳରୁ, ଅପୟରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗରୁ ଓ ମଧ୍ୟରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ବନ୍ଧୁ ସହ ବନ୍ଧୁ ପରି, ସେ ଆମ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଖୋଲନ୍ତୁ।
ବୃହସ୍ପତେ ଯୁଵମିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଵସ୍ଵୋ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯେଶାଥେ ଉତ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ । ଧତ୍ତଂ ରଯିଂ ସ୍ତୁଵତେ କୀରଯେ ଚିଦ୍ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ବୃହସ୍ପତି, ଆପଣ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀର ସମ୍ପଦର ମାଲିକ। ଯିଏ ସ୍ତୁତି କରେ, ଏବଂ ଗାୟକକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ। ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଵଯମୁ ତ୍ଵା ତଦିତର୍ଥା ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଯନ୍ତଃ ସଖାଯଃ । କଣ୍ଵା ଉକ୍ଥେଭିର୍ଜରନ୍ତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛୁ। କଣ୍ବମାନେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ନ ଘେମନ୍ଯଦା ପପନ ଵଜ୍ରିନ୍ନ୍ ଅପସୋ ନଵିଷ୍ଟୌ । ତଵେଦୁ ସ୍ତୋମଂ ଚିକେତ
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, କେବେ ମଧ୍ୟ ନୂଆ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଜଳ ଅନୁପସ୍ଥିତ ହୋଇନାହିଁ; ସେମାନେ କେବଳ ତୁମ ପ୍ରଶଂସାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଇଚ୍ଛନ୍ତି ଦେଵାଃ ସୁନ୍ଵନ୍ତଂ ନ ସ୍ଵପ୍ନାଯ ସ୍ପୃହଯନ୍ତି । ଯନ୍ତି ପ୍ରମାଦମତନ୍ଦ୍ରାଃ
ଦେବତାମାନେ ସୋମ ଚାପିଥିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଶୁଅ ଉପରେ ଆସକ୍ତ ନୁହନ୍ତି, ଅଳସ ନ ହୋଇ ଭୋଜନକୁ ଯାଆନ୍ତି।