ତେ ତ୍ଵା ମଦା ଇନ୍ଦ୍ର ମାଦଯନ୍ତୁ ଶୁଷ୍ମିଣଂ ତୁଵିରାଧସଂ ଜରିତ୍ରେ । ଏକୋ ଦେଵତ୍ରା ଦଯସେ ହି ମର୍ତାନ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଛୂର ସଵନେ ମାଦଯସ୍ଵ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଆନନ୍ଦ ଆପଣଙ୍କୁ ଖୁସି କରୁନ୍ତୁ—ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଗାୟକ ପାଇଁ ବଡ଼ ଦାନଦାର। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ଏକାକି ମାନବମାନେ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତି—ଏହି ସବୁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନରେ ହେ ଶୂର, ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତୁ।
ଏଵେଦିନ୍ଦ୍ରଂ ଵୃଷଣଂ ଵଜ୍ରବାହୁଂ ଵସିଷ୍ଠାସୋ ଅଭ୍ଯର୍ଚନ୍ତ୍ଯର୍କୈଃ । ସ ନ ସ୍ତୁତୋ ଵୀରଵଦ୍ଧାତୁ ଗୋମଦ୍ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଏପରି ଭାବେ ବସିଷ୍ଠମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବଜ୍ରଧାରୀ, ନିଜ ଗୀତରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ, ଯିଏ ଆମ ପ୍ରଶଂସାରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଆମକୁ ବୀରତା ଓ ଗୋଧନ ଦିଅନ୍ତୁ, ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭେଚ୍ଛାରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଋଜୀଷୀ ଵଜ୍ରୀ ଵୃଷଭସ୍ତୁରାଷାଟ୍ଛୁଷ୍ମୀ ରାଜା ଵୃତ୍ରହା ସୋମପାଵା । ଯୁକ୍ତ୍ଵା ହରିଭ୍ଯାମୁପ ଯାସଦର୍ଵାଙ୍ମାଧ୍ଯଂଦିନେ ସଵନେ ମତ୍ସଦିନ୍ଦ୍ରଃ
ତୀବ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବଳିଅଂଶ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରାଜା, ବାଧା ନାଶକ, ସୋମ ପାନ କରୁଥିବା—ଦୁଇଟି ହରି ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ଏହି ସବୁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଆସନ୍ତୁ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।
ଵଯମୁ ତ୍ଵାମପୂର୍ଵ୍ଯ ସ୍ଥୂରଂ ନ କଚ୍ଚିଦ୍ଭରନ୍ତୋଽଵସ୍ଯଵଃ । ଵାଜେ ଚିତ୍ରଂ ହଵାମହେ
ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆମ ସହାୟ ପରି ଧରି ଚାଲୁଛୁ, ହେ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଭାରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେପରି ଲୋକେ ଭାରି ଭାର ବୋହିଥାନ୍ତି। ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଅଛି, ତାହାରେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚମତ୍କାର ଭାବେ ଡାକୁଛୁ।
ଉପ ତ୍ଵା କର୍ମନ୍ନ୍ ଊତଯେ ସ ନୋ ଯୁଵୋଗ୍ରଶ୍ଚକ୍ରାମ ଯୋ ଧୃଷତ୍। ତ୍ଵାମିଦ୍ଧ୍ଯଵିତାରଂ ଵଵୃମହେ ସଖାଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସାନସିମ୍
ଆମ କାମରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସୁଛୁ; ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମ ସାଥୀ ଓ ସହାୟ ଭାବେ ବାଛିଛୁ, ଯିଏ ଅଜୟ।
ଯୋ ନ ଇଦମିଦଂ ପୁରା ପ୍ର ଵସ୍ଯ ଆନିନାଯ ତମୁ ଵ ସ୍ତୁଷେ । ସଖାଯ ଇନ୍ଦ୍ରମୂତଯେ
ଯିଏ ପୂର୍ବେ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଏବଂ ସେହି ସମୃଦ୍ଧି ଆଣିଥିଲେ, ସେଉଁଠିକୁ ଏବେ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି; ଆମ ସାଥୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ।
ହର୍ଯଶ୍ଵଂ ସତ୍ପତିଂ ଚର୍ଷଣୀସହଂ ସ ହି ଷ୍ମା ଯୋ ଅମନ୍ଦତ । ଆ ତୁ ନଃ ସ ଵଯତି ଗଵ୍ଯମଶ୍ଵ୍ଯଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମଘଵା ଶତମ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ାର ମାଲିକ, ଏହି ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସଦା ଉତ୍ସାହୀ, ଆମ ପାଇଁ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ଆଣିଦିଅନ୍ତୁ। ମଘବାନ୍, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଶତ ଉପହାର ଦିଅନ୍ତୁ।
ପ୍ର ମଂହିଷ୍ଠାଯ ବୃହତେ ବୃହଦ୍ରଯେ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମାଯ ତଵସେ ମତିଂ ଭରେ । ଅପାମିଵ ପ୍ରଵଣେ ଯସ୍ଯ ଦୁର୍ଧରଂ ରାଧୋ ଵିଶ୍ଵାଯୁ ଶଵସେ ଅପାଵୃତମ୍
ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ବିଶାଳ ଧନର ମାଲିକ, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ରଭାବଶାଳୀଙ୍କୁ ମୋର ଚିନ୍ତା ଅର୍ପଣ କରେ। ଯାହାଙ୍କ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଜଳ ଝରିବା ପରି ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ଖୋଲା ଅଛି।
ଅଧ ତେ ଵିଶ୍ଵମନୁ ହାସଦିଷ୍ଟଯ ଆପୋ ନିମ୍ନେଵ ସଵନା ହଵିଷ୍ମତଃ । ଯତ୍ପର୍ଵତେ ନ ସମଶୀତ ହର୍ଯତ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରଃ ଶ୍ନଥିତା ହିରଣ୍ଯଯଃ
ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ବସ୍ତୁ ଆସେ, ଯେପରିକି ହବି ଦେବା ପାଇଁ ଜଳ ତଳକୁ ବହେ। ପର୍ବତ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସୁନା ମାଝା ଅବାଧ ଭାବେ ଛାଡ଼ାଯିବା ସମୟରେ, ଯାହାକୁ କେହି ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅସ୍ମୈ ଭୀମାଯ ନମସା ସମଧ୍ଵର ଉଷୋ ନ ଶୁଭ୍ର ଆ ଭରା ପନୀଯସେ । ଯସ୍ଯ ଧାମ ଶ୍ରଵସେ ନାମେନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଜ୍ଯୋତିରକାରି ହରିତୋ ନାଯସେ
ଏହି ଭୟଙ୍କରଙ୍କୁ ଆମେ ନମସ୍କାର ସହିତ ପୂଜା କରୁ, ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାତ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆଲୋକ ଆଣେ। ଯାହାଙ୍କ ଅଧିକାର ନାମ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ହରିତମାନେ ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଇମେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଵଯଂ ପୁରୁଷ୍ଟୁତ ଯେ ତ୍ଵାରଭ୍ଯ ଚରାମସି ପ୍ରଭୂଵସୋ । ନହି ତ୍ଵଦନ୍ଯୋ ଗିର୍ଵଣୋ ଗିରଃ ସଧତ୍କ୍ଷୋଣୀରିଵ ପ୍ରତି ନୋ ହର୍ଯ ତଦ୍ଵଚଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମରେ ଭରସା କରି, ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ଚାଲିବା କରୁଛୁ, ଏବଂ ବହୁମାନ୍ୟ ହେଉଛୁ। ତୁମ୍ବିତରିକି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ, ଯେ ଆମର କଥାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି—ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଧରିରହିଛି, ସେପରି ତୁମେ ଏହି କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ।
ଭୂରି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵୀର୍ଯଂ ତଵ ସ୍ମସ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ତୋତୁର୍ମଘଵନ୍ କାମମା ପୃଣ । ଅନୁ ତେ ଦ୍ଯୌର୍ବୃହତୀ ଵୀର୍ଯଂ ମମ ଇଯଂ ଚ ତେ ପୃଥିଵୀ ନେମ ଓଜସେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶୂରତା ବହୁତ। ଏହି ଗାୟକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ମଘବାନ୍, ତାଙ୍କର ଆଶା ପୂରଣ କର। ବିଶାଳ ଆକାଶ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଅନୁସରେ, ଏହି ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ନମିଯାଏ।
ତ୍ଵଂ ତମିନ୍ଦ୍ର ପର୍ଵତଂ ମହାମୁରୁଂ ଵଜ୍ରେଣ ଵଜ୍ରିନ୍ ପର୍ଵଶଶ୍ଚକର୍ତିଥ । ଅଵାସୃଜୋ ନିଵୃତାଃ ସର୍ତଵା ଅପଃ ସତ୍ରା ଵିଶ୍ଵଂ ଦଧିଷେ କେଵଲଂ ସହଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ମାଝା ଦ୍ୱାରା ସେ ମହାନ୍ ବିଶାଳ ପର୍ବତକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ। ତୁମେ ବନ୍ଦ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲ, ଏବଂ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଏକା ନିଜେ ସ୍ଥାପନ କଲ।
ଉଦପ୍ରୁତୋ ନ ଵଯୋ ରକ୍ଷମାଣା ଵାଵଦତୋ ଅଭ୍ରିଯସ୍ଯେଵ ଘୋଷାଃ । ଗିରିଭ୍ରଜୋ ନୋର୍ମଯୋ ମଦନ୍ତୋ ବୃହସ୍ପତିମଭ୍ଯର୍କା ଅନାଵନ୍
ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଯେପରି ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, ମେଘରୁ ଆସୁଥିବା ଧ୍ୱନି ପରି ଗଞ୍ଜନା ହୁଏ। ପର୍ବତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗୀତ ନେଇ ଯାଆନ୍ତି।
ସଂ ଗୋଭିରଙ୍ଗିରସୋ ନକ୍ଷମାଣୋ ଭଗ ଇଵେଦର୍ଯମଣଂ ନିନାଯ । ଜନେ ମିତ୍ରୋ ନ ଦମ୍ପତୀ ଅନକ୍ତି ବୃହସ୍ପତେ ଵାଜଯାଶୂଂରିଵାଜୌ
ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଗାଈ ସହିତ ଉଦ୍ୟମ କରି, ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଭାଗ ପରି ଅର୍ୟମାନ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ମିତ୍ର ଯେପରି ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି, ଏହିପରି ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଆମକୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଦ୍ରୁତ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ସାଧ୍ଵର୍ଯା ଅତିଥିନୀରିଷିରା ସ୍ପାର୍ହାଃ ସୁଵର୍ଣା ଅନଵଦ୍ଯରୂପାଃ । ବୃହସ୍ପତିଃ ପର୍ଵତେଭ୍ଯୋ ଵିତୂର୍ଯା ନିର୍ଗା ଊପେ ଯଵମିଵ ସ୍ଥିଵିଭ୍ଯଃ
ଯଜ୍ଞ, ଅତିଥି, ଋଷିମାନେ ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ୍, ସୁନା ଭଳି ଏବଂ ଦୋଷରହିତ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି ପର୍ବତକୁ ଭାଙ୍ଗି, ଗାଈମାନେକୁ ଗୁହାରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଧାନ ଗଛରୁ ଉଡ଼ାଯାଏ।
ଆପ୍ରୁଷାଯନ୍ ମଧୁନା ଋତସ୍ଯ ଯୋନିମଵକ୍ଷିପନ୍ନ୍ ଅର୍କ ଉଲ୍କାମିଵ ଦ୍ଯୋଃ । ବୃହସ୍ପତିରୁଦ୍ଧରନ୍ନ୍ ଅଶ୍ମନୋ ଗା ଭୂମ୍ଯା ଉଦ୍ନେଵ ଵି ତ୍ଵଚଂ ବିଭେଦ
ସେ ମଧୁ ଛିଟାଇ, ତଥ୍ୟର ଗର୍ଭକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଗୀତକୁ ଆକାଶର ଉଲ୍କା ପରି ପଠାଇଲେ। ବୃହସ୍ପତି ପାଥରରୁ ଉଠାଇ, ପୃଥିବୀକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ଗାଈର ଦୁଧରୁ ଚର୍ମ ଅଲଗା କରାଯାଏ।
ଅପ ଜ୍ଯୋତିଷା ତମୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଦୁଦ୍ନଃ ଶୀପାଲମିଵ ଵାତ ଆଜତ୍। ବୃହସ୍ପତିରନୁମୃଶ୍ଯା ଵଲସ୍ଯାଭ୍ରମିଵ ଵାତ ଆ ଚକ୍ର ଆ ଗାଃ
ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ସେ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କଲେ, ଯେପରି ପବନ ଗାଈର ଦୁଧରୁ ତୁଲକୁ ଉଡ଼ାଇଦିଏ। ବୃହସ୍ପତି ଖୋଜି, ଭଲାଙ୍କ ମେଘକୁ ଛିଡ଼ିଦେଲେ, ପବନ ଯେପରି ଗାଈମାନେକୁ ଚିତ୍ରାଇଦିଏ।
ଯଦା ଵଲସ୍ଯ ପୀଯତୋ ଜସୁଂ ଭେଦ୍ବୃହସ୍ପତିରଗ୍ନିତପୋଭିରର୍କୈଃ । ଦଦ୍ଭିର୍ନ ଜିହ୍ଵା ପରିଵିଷ୍ଟମାଦଦାଵିର୍ନିଧୀଂରକୃଣୋଦୁସ୍ରିଯାଣାମ୍
ଯେତେବେଳେ ବୃହସ୍ପତି ଅଗ୍ନି ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଭଲାଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ସେ ଲୁଚିଥିବା ଧନକୁ ଜିହ୍ବାରେ ନେଇଗଲେ, ଗାଈମାନେର ଗୁପ୍ତ ଧନକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ବୃହସ୍ପତିରମତ ହି ତ୍ଯଦାସାଂ ନାମ ସ୍ଵରୀଣାଂ ସଦନେ ଗୁହା ଯତ୍। ଆଣ୍ଡେଵ ଭିତ୍ଵା ଶକୁନସ୍ଯ ଗର୍ଭମୁଦୁସ୍ରିଯାଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ ତ୍ମନାଜତ୍
ବୃହସ୍ପତି ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଜାଣି, ଗାୟକମାନଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ନିବାସକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ। ଡିମ୍ବ ଭାଙ୍ଗି ପକ୍ଷୀର ଗର୍ଭକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପରି, ସେ ପର୍ବତରୁ ଗାଈମାନେକୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବାହାର କରିଦେଲେ।
ଅଶ୍ନାପିନଦ୍ଧଂ ମଧୁ ପର୍ଯପଶ୍ଯନ୍ ମତ୍ସ୍ଯଂ ନ ଦୀନ ଉଦନି କ୍ଷିଯନ୍ତମ୍ । ନିଷ୍ଟଜ୍ଜଭାର ଚମସଂ ନ ଵୃକ୍ଷାଦ୍ବୃହସ୍ପତିର୍ଵିରଵେଣା ଵିକୃତ୍ଯ
ସେମାନେ ମଧୁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଭଲି ଦବାଇ ରହିଥିଲା, ଜଳରେ ଦୁର୍ବଳ ମାଛ ପରି। ବୃହସ୍ପତି ଗଛରୁ ଚମସକୁ ହଲାଇଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ସେଠାରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ସୋଷାମଵିନ୍ଦତ୍ସ ସ୍ଵଃ ସୋ ଅଗ୍ନିଂ ସୋ ଅର୍କେଣ ଵି ବବାଧେ ତମାଂସି । ବୃହସ୍ପତିର୍ଗୋଵପୁଷୋ ଵଲସ୍ଯ ନିର୍ମଜ୍ଜାନଂ ନ ପର୍ଵଣୋ ଜଭାର
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଖୋଜିଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ମିଳିଲେ, ଏବଂ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଭଲାଙ୍କ ଗାଈ-ରୂପରୁ ଗୁପ୍ତ ଧନକୁ ସଂଗ୍ରହ କଲେ, ଯେପରି ଯୋଡ଼ାଠାରୁ ନିଅନ୍ତି।
ହିମେଵ ପର୍ଣା ମୁଷିତା ଵନାନି ବୃହସ୍ପତିନାକୃପଯଦ୍ଵଲୋ ଗାଃ । ଅନାନୁକୃତ୍ଯମପୁନଶ୍ଚକାର ଯାତ୍ସୂର୍ଯାମାସା ମିଥ ଉଚ୍ଚରାତଃ
ହିମରେ ପତ୍ର ଯେପରି ଛିନାଯାଏ, ବୃହସ୍ପତି ଭଲାଙ୍କୁ ଗାଈମାନେକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ। ଯାହା ଅନୁକରଣ ହେଉନଥିଲା, ସେଠିକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଏବଂ ଏମାନେ ଏକାଠି ଚଳିଥିଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଣିଦେଲେ।
ଅଭି ଶ୍ଯାଵଂ ନ କୃଶନେଭିରଶ୍ଵଂ ନକ୍ଷତ୍ରେଭିଃ ପିତରୋ ଦ୍ଯାମପିଂଶନ୍ । ରାତ୍ର୍ଯାଂ ତମୋ ଅଦଧୁର୍ଜ୍ଯୋତିରହନ୍ ବୃହସ୍ପତିର୍ଭିନଦଦ୍ରିଂ ଵିଦଦ୍ଗାଃ
ପତଳା ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଳା ଘୋଡ଼ା ପରି, ପିତୃମାନେ ତାରାମାନେ ସହିତ ଆକାଶକୁ ଶୋଭାଇଲେ। ରାତିରେ ଅନ୍ଧକାର ରଖିଲେ, ଦିନରେ ଆଲୋକ। ବୃହସ୍ପତି ପର୍ବତକୁ ଭାଙ୍ଗି ଗାଈମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଇଦମକର୍ମ ନମୋ ଅଭ୍ରିଯାଯ ଯଃ ପୂର୍ଵୀରନ୍ଵାନୋନଵୀତି । ବୃହସ୍ପତିଃ ସ ହି ଗୋଭିଃ ସୋ ଅଶ୍ଵୈଃ ସ ଵୀରେଭିଃ ସ ନୃଭିର୍ନୋ ଵଯୋ ଧାତ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଟି ଅକ୍ଷତ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଉପହାର କରାଯାଉଛି—ଯିଏ ପୁରୁଣା ମାର୍ଗକୁ ନୂତନ ଭାବରେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ବୀର ଓ ଲୋକମାନେ ସହିତ, ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଚ୍ଛା ମ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମତଯଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ ସଧ୍ରୀଚୀର୍ଵିଶ୍ଵା ଉଶତୀରନୂଷତ । ପରି ଷ୍ଵଜନ୍ତେ ଜନଯୋ ଯଥା ପତିଂ ମର୍ଯଂ ନ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଂ ମଘଵାନମୂତଯେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନେଇ, ଆମ ସମସ୍ତ ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଏକାସାଥିରେ ଆଲୋକ ପ୍ରତି ଯାଉଛି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି। ଯେପରି ଜଣେ ଗୃହସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଲୋକମାନେ ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି।
ନ ଘା ତ୍ଵଦ୍ରିଗପ ଵେତି ମେ ମନସ୍ତ୍ଵେ ଇତ୍କାମଂ ପୁରୁହୂତ ଶିଶ୍ରଯ । ରାଜେଵ ଦସ୍ମ ନି ଷଦୋଽଧି ବର୍ହିଷ୍ଯସ୍ମିନ୍ତ୍ସୁ ସୋମେଽଵପାନମସ୍ତୁ ତେ
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ପ୍ରଭୁ, ମୋର ମନ ଆପଣଠାରୁ କେବେ ଦୂରେ ଯାଏନାହିଁ; ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଆପଣଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରିଛି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ପରି, ଏଠାରେ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସନ୍ତୁ; ଆମ ସହିତ ସୋମ ପାନ କରନ୍ତୁ।
ଵିଷୂଵୃଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅମତେରୁତ କ୍ଷୁଧଃ ସ ଇଦ୍ରାଯୋ ମଘଵା ଵସ୍ଵ ଈଶତେ । ତସ୍ଯେଦିମେ ପ୍ରଵଣେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧଵୋ ଵଯୋ ଵର୍ଧନ୍ତି ଵୃଷଭସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମିଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଦାନ କରିଥିବା, ଦୁଃଖ ଓ ଭୋକକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ସେ ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ ସମ୍ପଦର ମାଲିକ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହି ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ, ସାତଟି ନଦୀ ବହେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭଙ୍କର ପାଖ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ।
ଵଯୋ ନ ଵୃକ୍ଷଂ ସୁପଲାଶମାସଦନ୍ତ୍ସୋମାସ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମନ୍ଦିନଶ୍ଚମୂଷଦଃ । ପ୍ରୈଷାମନୀକଂ ଶଵସା ଦଵିଦ୍ଯୁତଦ୍ଵିଦତ୍ସ୍ଵର୍ମନଵେ ଜ୍ଯୋତିରାର୍ଯମ୍
ଘନା ପତ୍ର ଥିବା ଗଛରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ବସିଥିବା ପରି, ଆନନ୍ଦିତମାନେ ସୋମ ପାନ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ସେ ଉପାସକ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଦେଖାନ୍ତି।
କୃତଂ ନ ଶ୍ଵଘ୍ନୀ ଵି ଚିନୋତି ଦେଵନେ ସଂଵର୍ଗଂ ଯନ୍ ମଘଵା ସୂର୍ଯଂ ଜଯତ୍। ନ ତତ୍ତେ ଅନ୍ଯୋ ଅନୁ ଵୀର୍ଯଂ ଶକନ୍ ନ ପୁରାଣୋ ମଘଵନ୍ ନୋତ ନୂତନଃ
କୁକୁର ଘାତକ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବତାଙ୍କର ଧନକୁ ଚିତ୍ରାଇ ଦେଉନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜିତନ୍ତି। ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ମିଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ, ପୁରୁଣା କିମ୍ବା ନୂତନ କେହି ନୁହେଁ, ହେ ଦାନଶୀଳ।