ଘୃତସ୍ଯ ଜୂତିଃ ସମନା ସଦେଵା ସଂଵତ୍ସରଂ ହଵିଷା ଵର୍ଧଯନ୍ତୀ । ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ଚକ୍ଷୁଃ ପ୍ରାଣୋଽଛିନ୍ନୋ ନୋ ଅସ୍ତ୍ଵଛିନ୍ନା ଵଯମାଯୁଷୋ ଵର୍ଚସଃ
ଘିଅର ଆହୁତି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ହୋଇ, ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହବି ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ିଯାଏ। ଆମର କାନ, ଆଖି ଓ ଶ୍ୱାସ ଅଖଣ୍ଡ ରହୁ। ଆମେ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ରୁହୁ।
ଉପାସ୍ମାନ୍ ପ୍ରାଣୋ ହ୍ଵଯତାମୁପ ପ୍ରାଣଂ ହଵାମହେ । ଵର୍ଚୋ ଜଗ୍ରାହ ପୃଥିଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵର୍ଚଃ ସୋମୋ ବୃହସ୍ପତିର୍ଵିଧତ୍ତା
ଶ୍ୱାସ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ଶ୍ୱାସ ଆମକୁ ଡାକୁ। ଆମେ ଶ୍ୱାସକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ। ତେଜ ଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ଧରିଛି; ତେଜକୁ ସୋମ ଓ ବୃହସ୍ପତି ଦେଇଛନ୍ତି।
ଵର୍ଚସୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ସଂଗ୍ରହଣୀ ବଭୂଵଥୁର୍ଵର୍ଚୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ପୃଥିଵୀମନୁ ସଂ ଚରେମ । ଯଶସଂ ଗାଵୋ ଗୋପତିମୁପ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯାଯତୀର୍ଯଶୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ପୃଥିଵୀମନୁ ସଂ ଚରେମ
ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ଭୂମି ତେଜର ସଂଗ୍ରାହକ ହୋଇଛନ୍ତି; ତେଜ ନେଇ ଆମେ ଭୂମିରେ ଚାଲିବା। ଗାଁମାନେ କୀର୍ତ୍ତି ଆଶା କରି ଗୋପାଳଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି; କୀର୍ତ୍ତି ନେଇ ଆମେ ଭୂମିରେ ଚାଲିବା।
ଵ୍ରଜଂ କୃଣୁଧ୍ଵଂ ସ ହି ଵୋ ନୃପାଣୋ ଵର୍ମା ସୀଵ୍ଯଧ୍ଵଂ ବହୁଲା ପୃଥୂନି । ପୁରଃ କୃଣୁଧ୍ଵମାଯସୀରଧୃଷ୍ଟା ମା ଵଃ ସୁସ୍ରୋଚ୍ଚମସୋ ଦୃଂହତ ତମ୍
ଗୋଶାଳା ତିଆରି କର, କାରଣ ତୁମର ନେତାମାନେ ପୁରୁଷ। ଚଉଡ଼ା ଓ ମୋଟ ତାଲି ତିଆରି କର। ଆଗରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋହାର ଦୁର୍ଗ ତିଆରି କର। ତୁମର ଭଲ ଗଢ଼ିଥିବା ପାନପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଯିବ ନାହିଁ।
ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଚକ୍ଷୁଃ ପ୍ରଭୃତିର୍ମୁଖଂ ଚ ଵାଚା ଶ୍ରୋତ୍ରେଣ ମନସା ଜୁହୋମି । ଇମଂ ଯଜ୍ଞଂ ଵିତତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା ଦେଵା ଯନ୍ତୁ ସୁମନସ୍ଯମାନାଃ
ମୁଁ ମୁଖ ଭାବେ କଥା, କାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଣିବା, ମନ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞର ଚକ୍ଷୁ ଓ ମୂଳ ଆହୁତି ଦେଉଛି। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ଞକୁ ଶୁଭ ମନେଭାବରେ ଆସନ୍ତୁ।
ଯେ ଦେଵାନାମୃତ୍ଵିଜୋ ଯେ ଚ ଯଜ୍ଞିଯା ଯେଭ୍ଯୋ ହଵ୍ଯଂ କ୍ରିଯତେ ଭାଗଧେଯମ୍ । ଇମଂ ଯଜ୍ଞଂ ସହ ପତ୍ନୀଭିରେତ୍ଯ ଯାଵନ୍ତୋ ଦେଵାସ୍ତଵିଷା ମାଦଯନ୍ତାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କୁ ଆହୁତି ଓ ଭାଗ ମିଳେ—ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଵ୍ରତପା ଅସି ଦେଵ ଆ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵା । ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ଞେଷ୍ଵୀଡ୍ଯଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରତର ରକ୍ଷକ। ତୁମେ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯଦ୍ଵୋ ଵଯଂ ପ୍ରମିନାମ ଵ୍ରତାନି ଵିଦୁଷାଂ ଦେଵା ଅଵିଦୁଷ୍ଟରାସଃ । ଅଗ୍ନିଷ୍ଟଦ୍ଵିଶ୍ଵାଦା ପୃଣାତୁ ଵିଦ୍ଵାନ୍ତ୍ସୋମସ୍ଯ ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାମାଵିଵେଶ
ଯଦି ଆମେ ଜାଣିକିମ୍ବା ଅଜାଣିକି ତୁମର ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କରିଛୁ, ଦେବତାମାନେ, ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ପୁନଃ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁନ୍ତୁ, ଓ ସୋମ ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭିତରେ ବିଶିଛନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁନ୍ତୁ।
ଆ ଦେଵାନାମପି ପନ୍ଥାମଗନ୍ମ ଯଚ୍ଛକ୍ନଵାମ ତଦନୁପ୍ରଵୋଢୁମ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ତ୍ସ ଯଜାତ୍ସ ଇଦ୍ଧୋତା ସୋଽଧ୍ଵରାନ୍ତ୍ସ ଋତୂନ୍ କଲ୍ପଯାତି
ଆମେ ଦେବତାଙ୍କ ପଥରେ ଚାଲିଛୁ; ଯେଉଁଟି ଆମେ ପାରିବା, ସେଉଁଟି ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ। ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ସବୁ ଜାଣେ, ସେ ଯଜ୍ଞ କରେ, ସେ ହୋତା, ସେ ଅଧ୍ୱରୀୟୁ, ସେ ଋତୁମାନେ ଯୋଗାଏ।
ଵାଙ୍ମ ଆସନ୍ ନସୋଃ ପ୍ରାଣଶ୍ଚକ୍ଷୁରକ୍ଷ୍ଣୋଃ ଶ୍ରୋତ୍ରଂ କର୍ଣଯୋଃ । ଅପଲିତାଃ କେଶା ଅଶୋଣା ଦନ୍ତା ବହୁ ବାହ୍ଵୋର୍ବଲମ୍
ମୋ ମୁଁହରେ କଥା, ନାକରେ ଶ୍ୱାସ, ଆଖିରେ ଦୃଷ୍ଟି, କାନରେ ଶ୍ରବଣ ରହୁ। ମୋ କେଶ ପକିନାହଁ, ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିନାହଁ, ଦୁଇ ବାହୁରେ ବହୁତ ଶକ୍ତି ରହୁ।
ଊର୍ଵୋରୋଜୋ ଜଙ୍ଘଯୋର୍ଜଵଃ ପାଦଯୋଃ । ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଅରିଷ୍ଟାନି ମେ ସର୍ଵାତ୍ମାନିଭୃଷ୍ଟଃ
ଉରୁରେ ଶକ୍ତି, ଗୋଡ଼ର ଗୁଡ଼ିକୁ ତେଜ, ପାଦରେ ଦୃଢତା ରହୁ। ମୋ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଅକ୍ଷତ ଓ ସ୍ୱସ୍ଥ ରହୁ।
ତନୂସ୍ତନ୍ଵା ମେ ସହେ ଦତଃ ସର୍ଵମାଯୁରଶୀଯ । ସ୍ଯୋନଂ ମେ ସୀଦ ପୁରୁଃ ପୃଣସ୍ଵ ପଵମାନଃ ସ୍ଵର୍ଗେ
ମୋ ଦେହ ଦେହ ସହିତ ଏକତା ହେଉ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଉ। ହେ ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା, ମୋ ପାଇଁ ସୁଖରେ ବସ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ମୋତେ ପ୍ରଚୁରତାରେ ପୂରଣ କର।
ପ୍ରିଯଂ ମା କୃଣୁ ଦେଵେଷୁ ପ୍ରିଯଂ ରାଜସୁ ମା କୃଣୁ । ପ୍ରିଯଂ ସର୍ଵସ୍ଯ ପଶ୍ଯତ ଉତ ଶୂଦ୍ର ଉତାର୍ଯେ
ମୋତେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ କର, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ କର। ସମସ୍ତ ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଆର୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ କର।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ଦେଵାନ୍ ଯଜ୍ଞେନ ବୋଧଯ । ଆଯୁଃ ପ୍ରାଣଂ ପ୍ରଜାଂ ପଶୂନ୍ କୀର୍ତିଂ ଯଜମାନଂ ଚ ଵର୍ଧଯ
ଉଠ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେକୁ ଜାଗ୍ରତ କର। ଆୟୁଷ୍ୟ, ପ୍ରାଣ, ସନ୍ତାନ, ପଶୁ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଯଜମାନକୁ ବଢ଼ାଇଦିଅ।
ଅଗ୍ନେ ସମିଧମାହାର୍ଷଂ ବୃହତେ ଜାତଵେଦସେ । ସ ମେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଂ ଚ ମେଧାଂ ଚ ଜାତଵେଦାଃ ପ୍ର ଯଚ୍ଛତୁ
ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ବଡ଼ ଜାତବେଦସ ପାଇଁ ଇଂଧନ ଆଣିଛି। ଜାତବେଦସ ମୋତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇଧ୍ମେନ ତ୍ଵା ଜାତଵେଦଃ ସମିଧା ଵର୍ଧଯାମସି । ତଥା ତ୍ଵମସ୍ମାନ୍ ଵର୍ଧଯ ପ୍ରଜଯା ଚ ଧନେନ ଚ
ଇଂଧନ ଓ ଜଳାଣା ସହିତ, ହେ ଜାତବେଦସ, ଆମେ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଉଛୁ। ଏହିପରି, ତୁମେ ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ାଇଦିଅ।
ଯଦଗ୍ନେ ଯାନି କାନି ଚିଦା ତେ ଦାରୂଣି ଦଧ୍ମସି । ସର୍ଵଂ ତଦସ୍ତୁ ମେ ଶିଵଂ ତଜ୍ଜୁଷସ୍ଵ ଯଵିଷ୍ଠ୍ଯ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମ ପାଖରେ ଯେଉଁ ପ୍ରକାରର କାଠି ଯାହା କି ରଖୁଛୁ, ସେସବୁ ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ଏହାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ଯୁବ ଅଗ୍ନି।
ଏତାସ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ସମିଧସ୍ତ୍ଵମିଦ୍ଧଃ ସମିଦ୍ଭଵ । ଆଯୁରସ୍ମାସୁ ଧେହ୍ଯମୃତତ୍ଵମାଚାର୍ଯାଯ
ଏହି ସମିଧାମାନେ ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ଅଗ୍ନି; ଜଳିଉଛ, ସମିଧା ହେଉ। ଆମ ପାଖରେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ, ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଅମରତ୍ୱ ଦିଅ।
ହରିଃ ସୁପର୍ଣୋ ଦିଵମାରୁହୋଽର୍ଚିଷା ଯେ ତ୍ଵା ଦିପ୍ସନ୍ତି ଦିଵମୁତ୍ପତନ୍ତମ୍ । ଅଵ ତାଂ ଜହି ହରସା ଜାତଵେଦୋଽବିଭ୍ଯଦୁଗ୍ରୋଽର୍ଚିଷା ଦିଵମା ରୋହ ସୂର୍ଯ
ପିତାମ୍ବର ଶୁଭ୍ର ପକ୍ଷୀ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ; ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ୁଥିବାବେଳେ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ତଳକୁ ପକାଇଦିଅ, ହେ ଜାତବେଦ। ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଜ୍ୱାଳାରେ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ଅଯୋଜାଲା ଅସୁରା ମାଯିନୋଽଯସ୍ମଯୈଃ ପାଶୈରଙ୍କିନୋ ଯେ ଚରନ୍ତି । ତାଂସ୍ତେ ରନ୍ଧଯାମି ହରସା ଜାତଵେଦଃ ସହସ୍ରଋଷ୍ଟିଃ ସପତ୍ନାନ୍ ପ୍ରମୃଣନ୍ ପାହି ଵଜ୍ରଃ
ଯେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ, ଚତୁର ମାୟାବୀ, ଲୋହାର ଦଳାରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇ ଘୁରୁଛନ୍ତି—ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ସେମାନେକୁ ବାନ୍ଧିଦେଉଛି। ହେ ହଜାର ରଶ୍ମି ଧାରୀ, ହେ ବଜ୍ର, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ପଶ୍ଯେମ ଶରଦଃ ଶତମ୍
ଆମେ ଶତ ବର୍ଷ ଦେଖିପାରିବା।
ଜୀଵେମ ଶରଦଃ ଶତମ୍
ଆମେ ଶତ ବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବା।
ବୁଧ୍ଯେମ ଶରଦଃ ଶତମ୍
ଆମେ ଶତ ବର୍ଷ ସଚେତନ ରହିପାରିବା।
ରୋହେମ ଶରଦଃ ଶତମ୍
ଆମେ ଶତ ବର୍ଷ ସୁସ୍ଥ ଓ ଉନ୍ନତି ହେବା।
ପୂଷେମ ଶରଦଃ ଶତମ୍
ଆମେ ଶତ ବର୍ଷ ପୋଷଣ ପାଇପାରିବା।
ଭଵେମ ଶରଦଃ ଶତମ୍
ଆମେ ଶତ ବର୍ଷ ସମୃଦ୍ଧି ହେବା।
ଭୂଷେମ ଶରଦଃ ଶତମ୍
ଆମେ ଶତ ବର୍ଷ ଫୁଲିଫଳି ରହିପାରିବା।
ଭୂଯସୀଃ ଶରଦଃ ଶତମ୍
ଆମେ ଶତ ବର୍ଷ ଠାରୁ ଅଧିକ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବା।
ଅଵ୍ଯସଶ୍ଚ ଵ୍ଯଚସଶ୍ଚ ବିଲଂ ଵି ଷ୍ଯାମି ମାଯଯା । ତାଭ୍ଯାମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଵେଦମଥ କର୍ମାଣି କୃଣ୍ମହେ
ଯେଉଁମାନେ ଖୋଲା ଓ ବନ୍ଧା, ମୁଁ ମାୟାରେ ସେଇ ଗୁହାକୁ ଖୋଲିବି; ଦୁଇଁଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଉଠାଇ ନେଇ, ତାପରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା।
ଜୀଵା ସ୍ଥ ଜୀଵ୍ଯାସଂ ସର୍ଵମାଯୁର୍ଜୀଵ୍ଯାସମ୍
ତୁମେ ଜୀବନ୍ତ ରୁହ, ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ରହିପାରିବି।