କାଲୋ ହ ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଚ ପୁତ୍ରୋ ଅଜନଯତ୍ପୁରା । କାଲାଦୃଚଃ ସମଭଵନ୍ ଯଜୁଃ କାଲାଦଜାଯତ
ସମୟ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍କୁ ପୁଅ ଭଳି ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲା। ସମୟରୁ ରିଗ୍ ମନ୍ତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସମୟରୁ ଯଜୁର୍ ଜନ୍ମ ନେଲା।
କାଲୋ ଯଜ୍ଞଂ ସମୈରଯଦ୍ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଭାଗମକ୍ଷିତମ୍ । କାଲେ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସଃ କାଲେ ଲୋକାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ
ସମୟ ଯଜ୍ଞକୁ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ କଲା, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅକ୍ଷୟ ଅଂଶ ପାଇଲେ। ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ରହିଛନ୍ତି, ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି।
କାଲେଽଯମଙ୍ଗିରା ଦେଵୋଽଥର୍ଵା ଚାଧି ତିଷ୍ଠତଃ । ଇମଂ ଚ ଲୋକଂ ପରମଂ ଚ ଲୋକଂ ପୁଣ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଲୋକାନ୍ ଵିଧୃତୀଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯାଃ । ସର୍ଵାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ ଅଭିଜିତ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣା କାଲଃ ସ ଈଯତେ ପରମୋ ନୁ ଦେଵଃ
ଏହି ସମୟରେ ଅଙ୍ଗିରା ଓ ଅଥର୍ବଣ ଦେବତା ଅବସ୍ଥିତ। ଏହି ଲୋକ, ଉଚ୍ଚତମ ଲୋକ, ପୁଣ୍ୟ ଲୋକ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଆଧାର ମଧ୍ୟ ସମୟ ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ। ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବ୍ରହ୍ମ ସହିତ ଜିତି, ସମୟ, ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା, ଅଗ୍ରଗତି କରୁଛନ୍ତି।
ରାତ୍ରିଂରାତ୍ରିମପ୍ରଯାତଂ ଭରନ୍ତୋଽଶ୍ଵାଯେଵ ତିଷ୍ଠତେ ଘାସମସ୍ମୈ । ରାଯସ୍ପୋଷେଣ ସମିଷା ମଦନ୍ତୋ ମା ତେ ଅଗ୍ନେ ପ୍ରତିଵେଶା ରିଷାମ
ରାତି ପରେ ରାତି, ଯିଏ ଅବିରତ ଯାତ୍ରା କରେ, ସେଠାରେ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଉଭୟ ଦିଗରେ ଘାସ ନେଇ ଦଢ଼ି ରହିଛି। ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଘରେ କେବେ ଅପକାର ଭୋଗୁନାହୁ।
ଯା ତେ ଵସୋର୍ଵାତ ଇଷୁଃ ସା ତ ଏଷା ତଯା ନୋ ମୃଡ । ରାଯସ୍ପୋଷେଣ ସମିଷା ମଦନ୍ତୋ ମା ତେ ଅଗ୍ନେ ପ୍ରତିଵେଶା ରିଷାମ
ହେ ବାତା, ତୁମର ଧନଦାୟକ ବାଣ, ସେ ତୁମ ପାଖରେ ରହୁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ କୃପା କର। ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଘରେ କେବେ ଅପକାର ଭୋଗୁନାହୁ।
ସାଯଂସାଯଂ ଗୃହପତିର୍ନୋ ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରାତଃପ୍ରାତଃ ସୌମନସସ୍ଯ ଦାତା । ଵସୋର୍ଵସୋର୍ଵସୁଦାନ ଏଧି ଵଯଂ ତ୍ଵେନ୍ଧାନାସ୍ତନ୍ଵଂ ପୁଷେମ
ସନ୍ଧ୍ୟା ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଅଗ୍ନି ଆମର ଗୃହପତି ହେଉନ୍ତୁ, ପ୍ରଭାତ ପ୍ରଭାତରେ ଶୁଭ ମନ ଦେଇଥିବା। ଧନଦାତା ହେଉ, ଧନ ଦେଉଥିବା ହେଉ। ଆମେ ତୁମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିବା, ଆମ ଦେହ ଉନ୍ନତି ପାଉ।
ପ୍ରାତଃପ୍ରାତର୍ଗୃହପତିର୍ନୋ ଅଗ୍ନିଃ ସାଯଂସାଯଂ ସୌମନସସ୍ଯ ଦାତା । ଵସୋର୍ଵସୋର୍ଵସୁଦାନ ଏଧୀନ୍ଧାନାସ୍ତ୍ଵା ଶତଂହିମା ଋଧେମ
ପ୍ରଭାତ ପ୍ରଭାତରେ ଅଗ୍ନି ଆମର ଗୃହପତି ହେଉନ୍ତୁ, ସନ୍ଧ୍ୟା ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଶୁଭ ମନ ଦେଇଥିବା। ଧନଦାତା ହେଉ, ଧନ ଦେଉଥିବା ହେଉ। ଆମେ ତୁମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିବା, ଶତବର୍ଷ ଯାଏଁ ଉନ୍ନତି ପାଉ।
ଅପଶ୍ଚା ଦଗ୍ଧାନ୍ନସ୍ଯ ଭୂଯାସମ୍ । ଅନ୍ନାଦାଯାନ୍ନପତଯେ ରୁଦ୍ରାଯ ନମୋ ଅଗ୍ନଯେ । ସଭ୍ଯଃ ସଭାଂ ମେ ପାହି ଯେ ଚ ସଭ୍ଯାଃ ସଭାସଦଃ
ମୁଁ ପଛରୁ ପୋଡ଼ା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ହେବିନା। ଅନ୍ନଦାତା, ଅନ୍ନପତି, ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସଭା, ମୋ ସଭାକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ସଭ୍ୟମାନେ, ସଭାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ରା ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵମାଯୁର୍ଵ୍ଯଶ୍ନଵନ୍ । ଅହରହର୍ବଲିମିତ୍ତେ ହରନ୍ତୋଽଶ୍ଵାଯେଵ ତିଷ୍ଠତେ ଘାସମଗ୍ନେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପିତ। ପ୍ରତିଦିନ, ମାପିଥିବା ଅଂଶ ବହନ କରି, ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଘାସ ନେଇ ଅଗ୍ନି ଦଢ଼ି ରହିଛନ୍ତି।
ଯମସ୍ଯ ଲୋକାଦଧ୍ଯା ବଭୂଵିଥ ପ୍ରମଦା ମର୍ତ୍ଯାନ୍ ପ୍ର ଯୁନକ୍ଷି ଧୀରଃ । ଏକାକିନା ସରଥଂ ଯାସି ଵିଦ୍ଵାନ୍ତ୍ସ୍ଵପ୍ନଂ ମିମାନୋ ଅସୁରସ୍ଯ ଯୋନୌ
ଯମଙ୍କ ଲୋକରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛ, ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର। ଏକାକି ରଥ ନେଇ ଯାଉଛ, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଶୟନକୁ ମାପୁଛ।
ବନ୍ଧସ୍ତ୍ଵାଗ୍ରେ ଵିଶ୍ଵଚଯା ଅପଶ୍ଯତ୍ପୁରା ରାତ୍ର୍ଯା ଜନିତୋରେକେ ଅହ୍ନି । ତତଃ ସ୍ଵପ୍ନେଦମଧ୍ଯା ବଭୂଵିଥ ଭିଷଗ୍ଭ୍ଯୋ ରୂପମପଗୂହମାନଃ
ଆରମ୍ଭରେ ବନ୍ଧନକାରୀ ତୁମକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ରାତିର ପୂର୍ବରୁ, ଦିନ ଜନ୍ମ ନେଲାବେଳେ। ତାପରେ, ଶୟନ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲ, ଚିକିତ୍ସକମାନଙ୍କୁ ତୁମ ରୂପ ଗୁପ୍ତ କଲ।
ବୃହଦ୍ଗାଵାସୁରେଭ୍ଯୋଽଧି ଦେଵାନ୍ ଉପାଵର୍ତତ ମହିମାନମିଚ୍ଛନ୍ । ତସ୍ମୈ ସ୍ଵପ୍ନାଯ ଦଧୁରାଧିପତ୍ଯଂ ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶାସଃ ସ୍ଵରାନଶାନାଃ
ବଡ଼ ଗାଈ ଅସୁରମାନେଠାରୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଗଲେ, ମହତ୍ତ୍ୱ ଆଶା କରି। ସେଇ ଶୟନକୁ ତିରିଶି ଦେବତା, ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିପତିମାନେ, ଅଧିପତ୍ୟ ଦେଲେ।
ନୈତାଂ ଵିଦୁଃ ପିତରୋ ନୋତ ଦେଵା ଯେଷାଂ ଜଲ୍ପିଶ୍ଚରତ୍ଯନ୍ତରେଦମ୍ । ତ୍ରିତେ ସ୍ଵପ୍ନମଦଧୁରାପ୍ତ୍ଯେ ନର ଆଦିତ୍ଯାସୋ ଵରୁଣେନାନୁଶିଷ୍ଟାଃ
ଏହାକୁ ପିତୃମାନେ ନାହିଁ ଜାଣନ୍ତି, ନାହିଁ ଦେବତାମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ କଥା କରୁଥିବା ଚଳିଛି। ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ବରୁଣଙ୍କ ପାଖରୁ ଶିଖି, ତୃତିୟଙ୍କୁ ଶୟନ ପ୍ରଦାନ କଲେ।
ଯସ୍ଯ କ୍ରୂରମଭଜନ୍ତ ଦୁଷ୍କୃତୋଽସ୍ଵପ୍ନେନ ସୁକୃତଃ ପୁଣ୍ଯମାଯୁଃ । ସ୍ଵର୍ମଦସି ପରମେଣ ବନ୍ଧୁନା ତପ୍ଯମାନସ୍ଯ ମନସୋଽଧି ଜଜ୍ଞିଷେ
ଯାହାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଅଂଶକୁ ଦୁଷ୍କର୍ମୀମାନେ ବାଣ୍ଟିଲେ, ଭଲମାନେ ନିଦ୍ରାହୀନ ହୋଇ ପୁଣ୍ୟ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଲେ। ତୁମେ ଉଚ୍ଚତମ ବନ୍ଧନର ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖିତ ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଵିଦ୍ମ ତେ ସର୍ଵାଃ ପରିଜାଃ ପୁରସ୍ତାଦ୍ଵିଦ୍ମ ସ୍ଵପ୍ନ ଯୋ ଅଧିପା ଇହା ତେ । ଯଶଶ୍ଵିନୋ ନୋ ଯଶସେହ ପାହ୍ଯାରାଦ୍ଦ୍ଵିଷେଭିରପ ଯାହି ଦୂରମ୍
ଆମେ ତୁମ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ଜାଣୁଛୁ, ଆମେ ତୁମକୁ ଜାଣୁଛୁ, ହେ ନିଦ୍ରା, ଏଠାରେ ଅଧିପତି। ହେ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ, ଏଠାରେ ଆମକୁ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ରକ୍ଷା କର, ଦ୍ୱେଷୀମାନେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉ।
ଯଥା କଲାଂ ଯଥା ଶଫଂ ଯଥା ର୍ଣଂ ସନ୍ନଯନ୍ତି । ଏଵା ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ସର୍ଵମପ୍ରିଯେ ସଂ ନଯାମସି
ଯେପରି ଏକ ଅଂଶକୁ ଯୋଡ଼ନ୍ତି, ଯେପରି ଖୁରକୁ ଯୋଡ଼ନ୍ତି, ଯେପରି ଋଣକୁ ଯୋଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ଆମେ ସମସ୍ତ ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନକୁ, ହେ ଅପ୍ରିୟ, ଏକତ୍ର କରୁଛୁ।
ସଂ ରାଜାନୋ ଅଗୁଃ ସମୃଣାମ୍ଯଗୁଃ ସଂ କୁଷ୍ଠା ଅଗୁଃ ସଂ କଲା ଅଗୁଃ । ସମସ୍ମାସୁ ଯଦ୍ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ନିର୍ଦ୍ଵିଷତେ ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ସୁଵାମ
ରାଜାମାନେ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ଋଣୀମାନେ ଏକତ୍ର ହେଲେ, କୁଷ୍ଠରୋଗୀମାନେ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ଅଂଶମାନେ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେ କିଛି ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ଅଛି, ଏହି ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନକୁ, ହେ ନିର୍ଦ୍ୱେଷ, ଆମେ ଦୂରେ କରିଦେଉ।
ଦେଵାନାଂ ପତ୍ନୀନାଂ ଗର୍ଭ ଯମସ୍ଯ କର ଯୋ ଭଦ୍ରଃ ସ୍ଵପ୍ନ । ସ ମମ ଯଃ ପାପସ୍ତଦ୍ଦ୍ଵିଷତେ ପ୍ର ହିଣ୍ମଃ । ମା ତୃଷ୍ଟାନାମସି କୃଷ୍ଣଶକୁନେର୍ମୁଖମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ଗର୍ଭ, ଯମଙ୍କର ହାତ, ଭଲ ସ୍ୱପ୍ନ, ମୋର ଯେଉଁ ଖରାପ ଅଛି, ସେହି ଦୂରେ ଯାଉ। ମୁଁ କେବେ କଳିମୁହିଁ ପକ୍ଷୀ ବା କଳା ପକ୍ଷୀର ମୁହଁ ଦେଖିବିନା।
ତଂ ତ୍ଵା ସ୍ଵପ୍ନ ତଥା ସଂ ଵିଦ୍ମ ସ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵପ୍ନାଶ୍ଵ ଇଵ କାଯମଶ୍ଵ ଇଵ ନୀନାହମ୍ । ଅନାସ୍ମାକଂ ଦେଵପୀଯୁଂ ପିଯାରୁଂ ଵପ ଯଦସ୍ମାସୁ ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ଯଦ୍ଗୋଷୁ ଯଚ୍ଚ ନୋ ଗୃହେ
ହେ ସ୍ୱପ୍ନ, ଆମେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିଛୁ। ତୁମେ ସ୍ୱପ୍ନର ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ଦେହର ଘୋଡ଼ା ଭଳି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ଯେଉଁ ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ, ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି, ପିତୃମାନେ ପ୍ରିୟ ଭାବୁଥିବା କିଛି ଆମ ପଶୁମାନେ, ଆମ ଘର ଓ ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ।
ଅନାସ୍ମାକସ୍ତଦ୍ଦେଵପୀଯୁଃ ପିଯାରୁର୍ନିଷ୍କମିଵ ପ୍ରତି ମୁଞ୍ଚତାମ୍ । ନଵାରତ୍ନୀନ୍ ଅପମଯା ଅସ୍ମାକଂ ତତଃ ପରି । ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ଦ୍ଵିଷତେ ନିର୍ଦଯାମସି
ଦେବତାଙ୍କର ଯେଉଁ ସମ୍ପତ୍ତି, ପିତୃମାନେ ପ୍ରିୟ ଭାବୁଥିବା ଯାହା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗଳାର ହାର ଭଳି ଆମଠାରୁ ଖୁଲିଦିଅ। ନବମଣି ଭଳି ଆମଠାରୁ ସମସ୍ତ ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ, ଅଶୁଦ୍ଧି ଦୂରେ କର। ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଆମ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ହଟାଇଦେଉ।
ଘୃତସ୍ଯ ଜୂତିଃ ସମନା ସଦେଵା ସଂଵତ୍ସରଂ ହଵିଷା ଵର୍ଧଯନ୍ତୀ । ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ଚକ୍ଷୁଃ ପ୍ରାଣୋଽଛିନ୍ନୋ ନୋ ଅସ୍ତ୍ଵଛିନ୍ନା ଵଯମାଯୁଷୋ ଵର୍ଚସଃ
ଘିଅର ଆହୁତି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ହୋଇ, ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହବି ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ିଯାଏ। ଆମର କାନ, ଆଖି ଓ ଶ୍ୱାସ ଅଖଣ୍ଡ ରହୁ। ଆମେ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ରୁହୁ।
ଉପାସ୍ମାନ୍ ପ୍ରାଣୋ ହ୍ଵଯତାମୁପ ପ୍ରାଣଂ ହଵାମହେ । ଵର୍ଚୋ ଜଗ୍ରାହ ପୃଥିଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵର୍ଚଃ ସୋମୋ ବୃହସ୍ପତିର୍ଵିଧତ୍ତା
ଶ୍ୱାସ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ଶ୍ୱାସ ଆମକୁ ଡାକୁ। ଆମେ ଶ୍ୱାସକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ। ତେଜ ଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ଧରିଛି; ତେଜକୁ ସୋମ ଓ ବୃହସ୍ପତି ଦେଇଛନ୍ତି।
ଵର୍ଚସୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ସଂଗ୍ରହଣୀ ବଭୂଵଥୁର୍ଵର୍ଚୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ପୃଥିଵୀମନୁ ସଂ ଚରେମ । ଯଶସଂ ଗାଵୋ ଗୋପତିମୁପ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯାଯତୀର୍ଯଶୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ପୃଥିଵୀମନୁ ସଂ ଚରେମ
ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ଭୂମି ତେଜର ସଂଗ୍ରାହକ ହୋଇଛନ୍ତି; ତେଜ ନେଇ ଆମେ ଭୂମିରେ ଚାଲିବା। ଗାଁମାନେ କୀର୍ତ୍ତି ଆଶା କରି ଗୋପାଳଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି; କୀର୍ତ୍ତି ନେଇ ଆମେ ଭୂମିରେ ଚାଲିବା।
ଵ୍ରଜଂ କୃଣୁଧ୍ଵଂ ସ ହି ଵୋ ନୃପାଣୋ ଵର୍ମା ସୀଵ୍ଯଧ୍ଵଂ ବହୁଲା ପୃଥୂନି । ପୁରଃ କୃଣୁଧ୍ଵମାଯସୀରଧୃଷ୍ଟା ମା ଵଃ ସୁସ୍ରୋଚ୍ଚମସୋ ଦୃଂହତ ତମ୍
ଗୋଶାଳା ତିଆରି କର, କାରଣ ତୁମର ନେତାମାନେ ପୁରୁଷ। ଚଉଡ଼ା ଓ ମୋଟ ତାଲି ତିଆରି କର। ଆଗରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋହାର ଦୁର୍ଗ ତିଆରି କର। ତୁମର ଭଲ ଗଢ଼ିଥିବା ପାନପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଯିବ ନାହିଁ।
ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଚକ୍ଷୁଃ ପ୍ରଭୃତିର୍ମୁଖଂ ଚ ଵାଚା ଶ୍ରୋତ୍ରେଣ ମନସା ଜୁହୋମି । ଇମଂ ଯଜ୍ଞଂ ଵିତତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା ଦେଵା ଯନ୍ତୁ ସୁମନସ୍ଯମାନାଃ
ମୁଁ ମୁଖ ଭାବେ କଥା, କାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଣିବା, ମନ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞର ଚକ୍ଷୁ ଓ ମୂଳ ଆହୁତି ଦେଉଛି। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ଞକୁ ଶୁଭ ମନେଭାବରେ ଆସନ୍ତୁ।
ଯେ ଦେଵାନାମୃତ୍ଵିଜୋ ଯେ ଚ ଯଜ୍ଞିଯା ଯେଭ୍ଯୋ ହଵ୍ଯଂ କ୍ରିଯତେ ଭାଗଧେଯମ୍ । ଇମଂ ଯଜ୍ଞଂ ସହ ପତ୍ନୀଭିରେତ୍ଯ ଯାଵନ୍ତୋ ଦେଵାସ୍ତଵିଷା ମାଦଯନ୍ତାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କୁ ଆହୁତି ଓ ଭାଗ ମିଳେ—ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଵ୍ରତପା ଅସି ଦେଵ ଆ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵା । ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ଞେଷ୍ଵୀଡ୍ଯଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରତର ରକ୍ଷକ। ତୁମେ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଯଦ୍ଵୋ ଵଯଂ ପ୍ରମିନାମ ଵ୍ରତାନି ଵିଦୁଷାଂ ଦେଵା ଅଵିଦୁଷ୍ଟରାସଃ । ଅଗ୍ନିଷ୍ଟଦ୍ଵିଶ୍ଵାଦା ପୃଣାତୁ ଵିଦ୍ଵାନ୍ତ୍ସୋମସ୍ଯ ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାମାଵିଵେଶ
ଯଦି ଆମେ ଜାଣିକିମ୍ବା ଅଜାଣିକି ତୁମର ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କରିଛୁ, ଦେବତାମାନେ, ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ପୁନଃ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁନ୍ତୁ, ଓ ସୋମ ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭିତରେ ବିଶିଛନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁନ୍ତୁ।
ଆ ଦେଵାନାମପି ପନ୍ଥାମଗନ୍ମ ଯଚ୍ଛକ୍ନଵାମ ତଦନୁପ୍ରଵୋଢୁମ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ତ୍ସ ଯଜାତ୍ସ ଇଦ୍ଧୋତା ସୋଽଧ୍ଵରାନ୍ତ୍ସ ଋତୂନ୍ କଲ୍ପଯାତି
ଆମେ ଦେବତାଙ୍କ ପଥରେ ଚାଲିଛୁ; ଯେଉଁଟି ଆମେ ପାରିବା, ସେଉଁଟି ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ। ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ସବୁ ଜାଣେ, ସେ ଯଜ୍ଞ କରେ, ସେ ହୋତା, ସେ ଅଧ୍ୱରୀୟୁ, ସେ ଋତୁମାନେ ଯୋଗାଏ।
ଵାଙ୍ମ ଆସନ୍ ନସୋଃ ପ୍ରାଣଶ୍ଚକ୍ଷୁରକ୍ଷ୍ଣୋଃ ଶ୍ରୋତ୍ରଂ କର୍ଣଯୋଃ । ଅପଲିତାଃ କେଶା ଅଶୋଣା ଦନ୍ତା ବହୁ ବାହ୍ଵୋର୍ବଲମ୍
ମୋ ମୁଁହରେ କଥା, ନାକରେ ଶ୍ୱାସ, ଆଖିରେ ଦୃଷ୍ଟି, କାନରେ ଶ୍ରବଣ ରହୁ। ମୋ କେଶ ପକିନାହଁ, ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିନାହଁ, ଦୁଇ ବାହୁରେ ବହୁତ ଶକ୍ତି ରହୁ।