ଉଷସେ ନଃ ପରି ଦେହି ସର୍ଵାନ୍ ରାତ୍ର୍ଯନାଗସଃ । ଉଷା ନୋ ଅହ୍ନେ ଆ ଭଜାଦହସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଵିଭାଵରି
ଉଷାକୁ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷତ ଦେଉ, ରାତି; ଉଷା ଆମ ପାଇଁ ଦିନକୁ ବଣ୍ଟିଦିଅ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାତି, କାରଣ ତୁମେ ହାତ ନଥିବା।
ଅଯୁତୋଽହମଯୁତୋ ମ ଆତ୍ମାଯୁତଂ ମେ ଚକ୍ଷୁରଯୁତଂ ମେ ଶ୍ରୋତ୍ରମ୍ । ଅଯୁତୋ ମେ ପ୍ରାଣୋଽଯୁତୋ ମେଽପାନୋଽଯୁତୋ ମେ ଵ୍ଯାନୋଽଯୁତୋଽହଂ ସର୍ଵଃ
ମୁଁ ଦଶ ହଜାର, ମୋ ଆତ୍ମା ଦଶ ହଜାର, ମୋ ଚକ୍ଷୁ ଦଶ ହଜାର, ମୋ କାନ ଦଶ ହଜାର; ମୋ ପ୍ରାଣ ଦଶ ହଜାର, ମୋ ନିଶ୍ୱାସ ଦଶ ହଜାର, ମୋ ଶରୀରର ଶକ୍ତି ଦଶ ହଜାର; ମୁଁ ସମସ୍ତ, ଦଶ ହଜାର।
ଦେଵସ୍ଯ ତ୍ଵା ସଵିତୁଃ ପ୍ରସଵେଽଶ୍ଵିନୋର୍ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପୂଷ୍ଣୋ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରସୂତ ଆ ରଭେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଧରୁଛି, ଯିଏ ଦେବତା ସବିତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରୁ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କର ବାହୁଠାରୁ, ପୂଷାଙ୍କର ହାତରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।
କାମସ୍ତଦଗ୍ରେ ସମଵର୍ତତ ମନସୋ ରେତଃ ପ୍ରଥମଂ ଯଦାସୀତ୍। ସ କାମ କାମେନ ବୃହତା ସଯୋନୀ ରାଯସ୍ପୋଷଂ ଯଜମାନାଯ ଧେହି
ଆରମ୍ଭରେ ଆଶା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ମନର ପ୍ରଥମ ବୀଜ ଯାହା ଥିଲା। ହେ ଆଶା, ବଡ଼ ଆଶା ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ଏକ ଗର୍ଭରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉ।
ତ୍ଵଂ କାମ ସହସାସି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଵିଭୁର୍ଵିଭାଵା ସଖ ଆ ସଖୀଯତେ । ତ୍ଵମୁଗ୍ରଃ ପୃତନାସୁ ସସହିଃ ସହ ଓଜୋ ଯଜମାନାଯ ଧେହି
ହେ ଆଶା, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ବସିଛ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ, ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ମିଳୁଛ। ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉପାସକଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ଦୂରାଚ୍ଚକମାନାଯ ପ୍ରତିପାଣାଯାକ୍ଷଯେ । ଆସ୍ମା ଅଶୃଣ୍ଵନ୍ନ୍ ଆଶାଃ କାମେନାଜନଯନ୍ତ୍ସ୍ଵଃ
ଯିଏ ଦୂରରୁ ଆଶା କରେ, ଯିଏ ଖୋଜୁଛି, ଯିଏ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ଆଶା ଶୁଣିଛି। ଆଶା ସହିତ, ସେମାନେ ନିଜ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି।
କାମେନ ମା କାମ ଆଗନ୍ ହୃଦଯାଦ୍ଧୃଦଯଂ ପରି । ଯଦମୀଷାମଦୋ ମନସ୍ତଦୈତୂପ ମାମିହ
ଆଶା ମୋତେ ହୃଦୟରୁ ହୃଦୟକୁ ଆସୁ। ଏଠାରେ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଚିନ୍ତା ଅଛି, ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ଯତ୍କାମ କାମଯମାନା ଇଦଂ କୃଣ୍ମସି ତେ ହଵିଃ । ତନ୍ ନଃ ସର୍ଵଂ ସମୃଧ୍ଯତାମଥୈତସ୍ଯ ହଵିଷୋ ଵୀହି ସ୍ଵାହା
ଆମେ ଏଠାରେ ଯେ କାମନା କରି କିଛି କରୁଛୁ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ। ଏହା ସବୁ ଆମ ପାଇଁ ସଫଳ ହେଉ, ଏହି ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କର, ସ୍ୱାହା।
କାଲୋ ଅଶ୍ଵୋ ଵହତି ସପ୍ତରଶ୍ମିଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଅଜରୋ ଭୂରିରେତାଃ । ତମା ରୋହନ୍ତି କଵଯୋ ଵିପଶ୍ଚିତସ୍ତସ୍ଯ ଚକ୍ରା ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା
ସମୟ ହେଉଛି ସାତ ରଶି ଥିବା ଘୋଡ଼ା, ସେ ସବୁକିଛି ବହି ନେଉଛି। ହଜାର ଆଖି, ଅଜର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଉଠାଇ ନେଉଛି। ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ସମସ୍ତ ଜଗତ।
ସପ୍ତ ଚକ୍ରାନ୍ ଵହତି କାଲ ଏଷ ସପ୍ତାସ୍ଯ ନାଭୀରମୃତଂ ନ୍ଵକ୍ଷଃ । ସ ଇମା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନ୍ଯଞ୍ଜତ୍କାଲଃ ସ ଈଯତେ ପ୍ରଥମୋ ନୁ ଦେଵଃ
ଏହି ସମୟ ସାତଟି ଚକ୍ର ବହି ନେଉଛି, ସାତଟି ମୁଖ ଅଛି, ତାଙ୍କର ନାଭି ଅମୃତ, ଧୁରା ଅବିନାଶୀ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚଳାଉଛି, ସମୟ ପ୍ରଥମ ଦେବତା ଭାବେ ଅଗ୍ରଗତି କରୁଛି।
ପୂର୍ଣଃ କୁମ୍ଭୋଽଧି କାଲ ଆହିତସ୍ତଂ ଵୈ ପଶ୍ଯାମୋ ବହୁଧା ନୁ ସନ୍ତମ୍ । ସ ଇମା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ପ୍ରତ୍ଯଙ୍କାଲଂ ତମାହୁଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍
ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା ସମୟ ଉପରେ ରଖାଯାଇଛି; ଆମେ ତାଙ୍କୁ ବହୁ ରୂପରେ ଦେଖୁଛୁ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚଳାଉଛି; ସେହି ସମୟକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ ଏଵ ସଂ ଭୁଵନାନ୍ଯାଭରତ୍ସ ଏଵ ସଂ ଭୁଵନାନି ପର୍ଯୈତ୍। ପିତା ସନ୍ନ୍ ଅଭଵତ୍ପୁତ୍ର ଏଷାଂ ତସ୍ମାଦ୍ଵୈ ନାନ୍ଯତ୍ପରମସ୍ତି ତେଜଃ
ସେ ଏକା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉଠାଇଛନ୍ତି; ସେ ଏକା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଘୁରିଛନ୍ତି। ସେ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତା ଓ ପୁଅ ହେଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ତାଙ୍କଠାରୁ ଉପରେ ଆଉ କୌଣସି ତେଜ ନାହିଁ।
କାଲୋଽମୂଂ ଦିଵମଜନଯତ୍କାଲ ଇମାଃ ପୃଥିଵୀରୁତ । କାଲେ ହ ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଚେଷିତଂ ହ ଵି ତିଷ୍ଠତେ
ସମୟ ଏହି ଦିଗନ୍ତକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ସମୟ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସମୟରେ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
କାଲୋ ଭୂତିମସୃଜତ କାଲେ ତପତି ସୂର୍ଯଃ । କାଲେ ହ ଵିଶ୍ଵା ଭୂତାନି କାଲେ ଚକ୍ଷୁର୍ଵି ପଶ୍ଯତି
ସମୟ ଜୀବକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପିତ ହୁଏ। ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି; ସମୟରେ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖେ।
କାଲେ ମନଃ କାଲେ ପ୍ରାଣଃ କାଲେ ନାମ ସମାହିତମ୍ । କାଲେନ ସର୍ଵା ନନ୍ଦନ୍ତ୍ଯାଗତେନ ପ୍ରଜା ଇମାଃ
ସମୟରେ ମନ, ସମୟରେ ଶ୍ୱାସ, ସମୟରେ ସମସ୍ତ ନାମ ଏକତ୍ରିତ। ସମୟ ଆସିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।
କାଲେ ତପଃ କାଲେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ କାଲେ ବ୍ରହ୍ମ ସମାହିତମ୍ । କାଲୋ ହ ସର୍ଵସ୍ଯେଶ୍ଵରୋ ଯଃ ପିତାସୀତ୍ପ୍ରଜାପତେଃ
ସମୟରେ ତପସ୍ୟା, ସମୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚତା, ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମ ଏକତ୍ରିତ। ସମୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର, ଯିଏ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପିତା ହେଲେ।
ତେନେଷିତଂ ତେନ ଜାତଂ ତଦୁ ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ । କାଲୋ ହ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂତ୍ଵା ବିଭର୍ତି ପରମେଷ୍ଠିନମ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସବୁ କିଛି ଚଳିତ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସବୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁ ଅଛି। ସମୟ ବ୍ରହ୍ମ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
କାଲଃ ପ୍ରଜା ଅସୃଜତ କାଲୋ ଅଗ୍ରେ ପ୍ରଜାପତିମ୍ । ସ୍ଵଯଂଭୂଃ କଶ୍ଯପଃ କାଲାତ୍ତପଃ କାଲାଦଜାଯତ
ସମୟ ପ୍ରଜାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ଆରମ୍ଭରେ ସମୟ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସ୍ୱୟଂଭୂ କଶ୍ୟପ ସମୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତପସ୍ୟା ସମୟରୁ ହେଲା।
କାଲାଦାପଃ ସମଭଵନ୍ କାଲାଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ତପୋ ଦିଶଃ । କାଲେନୋଦେତି ସୂର୍ଯଃ କାଲେ ନି ଵିଶତେ ପୁନଃ
ସମୟରୁ ଜଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସମୟରୁ ବ୍ରହ୍ମା, ତପସ୍ୟା ଓ ଦିଗବଳୟ। ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ଏବଂ ସମୟରେ ପୁନି ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ।
କାଲେନ ଵାତଃ ପଵତେ କାଲେନ ପୃଥିଵୀ ମହୀ । ଦ୍ଯୌର୍ମହୀ କାଲ ଆହିତା
ସମୟରେ ବାତାସ ବହେ, ସମୟରେ ବଡ଼ ପୃଥିବୀ ଦୃଢ଼ ରହିଛି। ବଡ଼ ଆକାଶ ସମୟରେ ଅବସ୍ଥିତ।
କାଲୋ ହ ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଚ ପୁତ୍ରୋ ଅଜନଯତ୍ପୁରା । କାଲାଦୃଚଃ ସମଭଵନ୍ ଯଜୁଃ କାଲାଦଜାଯତ
ସମୟ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍କୁ ପୁଅ ଭଳି ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲା। ସମୟରୁ ରିଗ୍ ମନ୍ତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସମୟରୁ ଯଜୁର୍ ଜନ୍ମ ନେଲା।
କାଲୋ ଯଜ୍ଞଂ ସମୈରଯଦ୍ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଭାଗମକ୍ଷିତମ୍ । କାଲେ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସଃ କାଲେ ଲୋକାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ
ସମୟ ଯଜ୍ଞକୁ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ କଲା, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅକ୍ଷୟ ଅଂଶ ପାଇଲେ। ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ରହିଛନ୍ତି, ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି।
କାଲେଽଯମଙ୍ଗିରା ଦେଵୋଽଥର୍ଵା ଚାଧି ତିଷ୍ଠତଃ । ଇମଂ ଚ ଲୋକଂ ପରମଂ ଚ ଲୋକଂ ପୁଣ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଲୋକାନ୍ ଵିଧୃତୀଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯାଃ । ସର୍ଵାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ ଅଭିଜିତ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣା କାଲଃ ସ ଈଯତେ ପରମୋ ନୁ ଦେଵଃ
ଏହି ସମୟରେ ଅଙ୍ଗିରା ଓ ଅଥର୍ବଣ ଦେବତା ଅବସ୍ଥିତ। ଏହି ଲୋକ, ଉଚ୍ଚତମ ଲୋକ, ପୁଣ୍ୟ ଲୋକ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଆଧାର ମଧ୍ୟ ସମୟ ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ। ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବ୍ରହ୍ମ ସହିତ ଜିତି, ସମୟ, ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା, ଅଗ୍ରଗତି କରୁଛନ୍ତି।
ରାତ୍ରିଂରାତ୍ରିମପ୍ରଯାତଂ ଭରନ୍ତୋଽଶ୍ଵାଯେଵ ତିଷ୍ଠତେ ଘାସମସ୍ମୈ । ରାଯସ୍ପୋଷେଣ ସମିଷା ମଦନ୍ତୋ ମା ତେ ଅଗ୍ନେ ପ୍ରତିଵେଶା ରିଷାମ
ରାତି ପରେ ରାତି, ଯିଏ ଅବିରତ ଯାତ୍ରା କରେ, ସେଠାରେ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଉଭୟ ଦିଗରେ ଘାସ ନେଇ ଦଢ଼ି ରହିଛି। ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଘରେ କେବେ ଅପକାର ଭୋଗୁନାହୁ।
ଯା ତେ ଵସୋର୍ଵାତ ଇଷୁଃ ସା ତ ଏଷା ତଯା ନୋ ମୃଡ । ରାଯସ୍ପୋଷେଣ ସମିଷା ମଦନ୍ତୋ ମା ତେ ଅଗ୍ନେ ପ୍ରତିଵେଶା ରିଷାମ
ହେ ବାତା, ତୁମର ଧନଦାୟକ ବାଣ, ସେ ତୁମ ପାଖରେ ରହୁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ କୃପା କର। ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଘରେ କେବେ ଅପକାର ଭୋଗୁନାହୁ।
ସାଯଂସାଯଂ ଗୃହପତିର୍ନୋ ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରାତଃପ୍ରାତଃ ସୌମନସସ୍ଯ ଦାତା । ଵସୋର୍ଵସୋର୍ଵସୁଦାନ ଏଧି ଵଯଂ ତ୍ଵେନ୍ଧାନାସ୍ତନ୍ଵଂ ପୁଷେମ
ସନ୍ଧ୍ୟା ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଅଗ୍ନି ଆମର ଗୃହପତି ହେଉନ୍ତୁ, ପ୍ରଭାତ ପ୍ରଭାତରେ ଶୁଭ ମନ ଦେଇଥିବା। ଧନଦାତା ହେଉ, ଧନ ଦେଉଥିବା ହେଉ। ଆମେ ତୁମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିବା, ଆମ ଦେହ ଉନ୍ନତି ପାଉ।
ପ୍ରାତଃପ୍ରାତର୍ଗୃହପତିର୍ନୋ ଅଗ୍ନିଃ ସାଯଂସାଯଂ ସୌମନସସ୍ଯ ଦାତା । ଵସୋର୍ଵସୋର୍ଵସୁଦାନ ଏଧୀନ୍ଧାନାସ୍ତ୍ଵା ଶତଂହିମା ଋଧେମ
ପ୍ରଭାତ ପ୍ରଭାତରେ ଅଗ୍ନି ଆମର ଗୃହପତି ହେଉନ୍ତୁ, ସନ୍ଧ୍ୟା ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଶୁଭ ମନ ଦେଇଥିବା। ଧନଦାତା ହେଉ, ଧନ ଦେଉଥିବା ହେଉ। ଆମେ ତୁମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିବା, ଶତବର୍ଷ ଯାଏଁ ଉନ୍ନତି ପାଉ।
ଅପଶ୍ଚା ଦଗ୍ଧାନ୍ନସ୍ଯ ଭୂଯାସମ୍ । ଅନ୍ନାଦାଯାନ୍ନପତଯେ ରୁଦ୍ରାଯ ନମୋ ଅଗ୍ନଯେ । ସଭ୍ଯଃ ସଭାଂ ମେ ପାହି ଯେ ଚ ସଭ୍ଯାଃ ସଭାସଦଃ
ମୁଁ ପଛରୁ ପୋଡ଼ା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ହେବିନା। ଅନ୍ନଦାତା, ଅନ୍ନପତି, ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସଭା, ମୋ ସଭାକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ସଭ୍ୟମାନେ, ସଭାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ରା ପୁରୁହୂତ ଵିଶ୍ଵମାଯୁର୍ଵ୍ଯଶ୍ନଵନ୍ । ଅହରହର୍ବଲିମିତ୍ତେ ହରନ୍ତୋଽଶ୍ଵାଯେଵ ତିଷ୍ଠତେ ଘାସମଗ୍ନେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପିତ। ପ୍ରତିଦିନ, ମାପିଥିବା ଅଂଶ ବହନ କରି, ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଘାସ ନେଇ ଅଗ୍ନି ଦଢ଼ି ରହିଛନ୍ତି।
ଯମସ୍ଯ ଲୋକାଦଧ୍ଯା ବଭୂଵିଥ ପ୍ରମଦା ମର୍ତ୍ଯାନ୍ ପ୍ର ଯୁନକ୍ଷି ଧୀରଃ । ଏକାକିନା ସରଥଂ ଯାସି ଵିଦ୍ଵାନ୍ତ୍ସ୍ଵପ୍ନଂ ମିମାନୋ ଅସୁରସ୍ଯ ଯୋନୌ
ଯମଙ୍କ ଲୋକରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛ, ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର। ଏକାକି ରଥ ନେଇ ଯାଉଛ, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଶୟନକୁ ମାପୁଛ।