ଶମ୍ଯା ହ ନାମ ଦଧିଷେ ମମ ଦିପ୍ସନ୍ତି ଯେ ଧନା । ରାତ୍ରୀହି ତାନ୍ ଅସୁତପା ଯ ସ୍ତେନୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଯତ୍ପୁନର୍ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ତୁମେ 'ଶାନ୍ତି' ନାମ ଆମ ପାଇଁ ଧରିଛ, ଯେମାନେ ଆମ ଧନକୁ ଚାହନ୍ତି। ରାତି, ସେମାନେ ଦୂର କର, ଅନିଦ୍ରା ରାତି, ଯେଉଁଠାରେ ଚୋର ମିଳେନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ପୁନି ମିଳେନାହିଁ।
ଭଦ୍ରାସି ରାତ୍ରି ଚମସୋ ନ ଵିଷ୍ଟୋ ଵିଷ୍ଵଙ୍ଗୋରୂପଂ ଯୁଵତିର୍ବିଭର୍ଷି । ଚକ୍ଷୁଷ୍ମତୀ ମେ ଉଶତୀ ଵପୂମ୍ଷି ପ୍ରତି ତ୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯା ନ କ୍ଷାମମୁକ୍ଥାଃ
ଶୁଭ ରାତି, ତୁମେ ଏକ ଉପରେ ଥିବା କମ୍ପ ପରି, ଯାହା ଉଲଟି ଯାଇନାହିଁ; ଯୁବତୀ ରାତି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୋର ରୂପ ଧରିଛ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାତି, ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ତୁମେ ଶୋଭାମୟ ରୂପ ଧରିଛ; ତୁମେ ଆକାଶ ପରି ପୃଥିବୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରନାହିଁ।
ଯୋ ଅଦ୍ଯ ସ୍ତେନ ଆଯତ୍ଯଘାଯୁର୍ମର୍ତ୍ଯୋ ରିପୁଃ । ରାତ୍ରୀ ତସ୍ଯ ପ୍ରତୀତ୍ଯ ପ୍ର ଗ୍ରୀଵାଃ ପ୍ର ଶିରୋ ହନତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଆଜି ଚୋର, ଅପରାଧୀ, ଶତ୍ରୁ ଅଛି—ରାତି, ସେମାନେ ସାମ୍ନା କରି, ତାଙ୍କର ଗଳା ଓ ମୁଣ୍ଡ କୁ ଘାତ କର।
ପ୍ର ପାଦୌ ନ ଯଥାଯତି ପ୍ର ହସ୍ତୌ ନ ଯଥାଶିଷତ୍। ଯୋ ମଲିମ୍ଲୁରୁପାଯତି ସ ସଂପିଷ୍ଟୋ ଅପାଯତି । ଅପାଯତି ସ୍ଵପାଯତି ଶୁଷ୍କେ ସ୍ଥାଣାଵପାଯତି
ତାଙ୍କର ପାଦ ଯଥାଯଥା ଚଳିନାହିଁ, ତାଙ୍କର ହାତ ଚାହିଲେ ଯଥାଯଥା ପହଞ୍ଚିନାହିଁ; ଯେ କିଛି ଅପବିତ୍ରରେ ଘୁଞ୍ଚିବା କରେ, ସେ ଚିପି ନଷ୍ଟ ହେଉ; ସେ ନଷ୍ଟ ହେଉ, ନଷ୍ଟ ହେଉ, ଶୁଷ୍କ କାଠରେ ଦଣ୍ଡ ହେଇ ନଷ୍ଟ ହେଉ।
ଅଧ ରାତ୍ରି ତୃଷ୍ଟଧୂମମଶୀର୍ଷାଣମହିଂ କୃଣୁ । ଅକ୍ଷୌ ଵୃକସ୍ଯ ନିର୍ଜହ୍ଯାସ୍ତେନ ତଂ ଦ୍ରୁପଦେ ଜହି
ଏବେ, ରାତି, ତିନି ଧୂମ ଦେଉଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ନଥିବା ସର୍ପକୁ ଅଶକ୍ତ କର; ବାଘର ଦାୟାକୁ ଭଙ୍ଗ କର, ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚୋରକୁ ଦଣ୍ଡ କର।
ଯେ ତେ ରାତ୍ର୍ଯନଡ୍ଵାହସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଶୃଙ୍ଗାଃ ସ୍ଵାଶଵଃ । ତେଭିର୍ନୋ ଅଦ୍ଯ ପାରଯାତି ଦୁର୍ଗାଣି ଵିଶ୍ଵହା
ରାତି, ତୁମର ଯେଉଁ ଗୋମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନ୍ତ ରଖିଛନ୍ତି—ସେମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଜି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ବିପଦରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର, ହେ ସମସ୍ତ ବିଜୟୀ।
ରାତ୍ରିଂରାତ୍ରିମରିଷ୍ଯନ୍ତସ୍ତରେମ ତନ୍ଵା ଵଯମ୍ । ଗମ୍ଭୀରମପ୍ଲଵା ଇଵ ନ ତରେଯୁରରାତଯଃ
ରାତି ପରେ ରାତି, ଆମେ ଜୀବନ୍ତ ରହି, ନିଜ ଶରୀର ସହିତ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉ; ଯେପରି ଅପ୍ଲବ୍ୟ ଲୋକ ଗଭୀର ଜଳ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିବେନାହିଁ।
ଯଥା ଶାମ୍ଯାକଃ ପ୍ରପତନ୍ନ୍ ଅପଵାନ୍ ନାନୁଵିଦ୍ଯତେ । ଏଵା ରାତ୍ରି ପ୍ର ପାତଯ ଯୋ ଅସ୍ମାମଭ୍ଯଘାଯତି
ଯେପରି ଶୁଷ୍କ ଗଛର ଶାଖା ପଡି ଯାଏ, ପବନ ତାହାକୁ ଅନୁସରଣ କରେନାହିଁ; ସେପରି, ରାତି, ଯେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ତଳେ ପକା।
ଅପ ସ୍ତେନଂ ଵାସଯୋ ଗୋଅଜମୁତ ତସ୍କରମ୍ । ଅଥୋ ଯୋ ଅର୍ଵତଃ ଶିରୋଽଭିଧାଯ ନିନୀଷତି
ଚୋର, ଗୋ ଚୋର, ଏବଂ ଦସ୍ୟୁକୁ ଦୂର କର; ଏବଂ ଯେ ଘୋଡାର ମୁଣ୍ଡକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ନେବାକୁ ଚାହେ, ସେକୁ ଦୂର କର।
ଯଦଦ୍ଯ ରାତ୍ରି ସୁଭଗେ ଵିଭଜନ୍ତ୍ଯଯୋ ଵସୁ । ଯଦେତଦସ୍ମାନ୍ ଭୋଜଯ ଯଥେଦନ୍ଯାନ୍ ଉପାଯସି
ଏ ଶୁଭ ରାତି, ଯେ କିଛି ଧନ ଆଜି ବଣ୍ଟିତ ହେଉଛି, ଯେ କିଛି ତୁମେ ଆମକୁ ଦେଉଛ, ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଥିବା ପରି—
ଉଷସେ ନଃ ପରି ଦେହି ସର୍ଵାନ୍ ରାତ୍ର୍ଯନାଗସଃ । ଉଷା ନୋ ଅହ୍ନେ ଆ ଭଜାଦହସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଵିଭାଵରି
ଉଷାକୁ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷତ ଦେଉ, ରାତି; ଉଷା ଆମ ପାଇଁ ଦିନକୁ ବଣ୍ଟିଦିଅ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାତି, କାରଣ ତୁମେ ହାତ ନଥିବା।
ଅଯୁତୋଽହମଯୁତୋ ମ ଆତ୍ମାଯୁତଂ ମେ ଚକ୍ଷୁରଯୁତଂ ମେ ଶ୍ରୋତ୍ରମ୍ । ଅଯୁତୋ ମେ ପ୍ରାଣୋଽଯୁତୋ ମେଽପାନୋଽଯୁତୋ ମେ ଵ୍ଯାନୋଽଯୁତୋଽହଂ ସର୍ଵଃ
ମୁଁ ଦଶ ହଜାର, ମୋ ଆତ୍ମା ଦଶ ହଜାର, ମୋ ଚକ୍ଷୁ ଦଶ ହଜାର, ମୋ କାନ ଦଶ ହଜାର; ମୋ ପ୍ରାଣ ଦଶ ହଜାର, ମୋ ନିଶ୍ୱାସ ଦଶ ହଜାର, ମୋ ଶରୀରର ଶକ୍ତି ଦଶ ହଜାର; ମୁଁ ସମସ୍ତ, ଦଶ ହଜାର।
ଦେଵସ୍ଯ ତ୍ଵା ସଵିତୁଃ ପ୍ରସଵେଽଶ୍ଵିନୋର୍ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପୂଷ୍ଣୋ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରସୂତ ଆ ରଭେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଧରୁଛି, ଯିଏ ଦେବତା ସବିତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରୁ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କର ବାହୁଠାରୁ, ପୂଷାଙ୍କର ହାତରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।
କାମସ୍ତଦଗ୍ରେ ସମଵର୍ତତ ମନସୋ ରେତଃ ପ୍ରଥମଂ ଯଦାସୀତ୍। ସ କାମ କାମେନ ବୃହତା ସଯୋନୀ ରାଯସ୍ପୋଷଂ ଯଜମାନାଯ ଧେହି
ଆରମ୍ଭରେ ଆଶା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ମନର ପ୍ରଥମ ବୀଜ ଯାହା ଥିଲା। ହେ ଆଶା, ବଡ଼ ଆଶା ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ଏକ ଗର୍ଭରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉ।
ତ୍ଵଂ କାମ ସହସାସି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଵିଭୁର୍ଵିଭାଵା ସଖ ଆ ସଖୀଯତେ । ତ୍ଵମୁଗ୍ରଃ ପୃତନାସୁ ସସହିଃ ସହ ଓଜୋ ଯଜମାନାଯ ଧେହି
ହେ ଆଶା, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ବସିଛ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ, ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ମିଳୁଛ। ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉପାସକଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ଦୂରାଚ୍ଚକମାନାଯ ପ୍ରତିପାଣାଯାକ୍ଷଯେ । ଆସ୍ମା ଅଶୃଣ୍ଵନ୍ନ୍ ଆଶାଃ କାମେନାଜନଯନ୍ତ୍ସ୍ଵଃ
ଯିଏ ଦୂରରୁ ଆଶା କରେ, ଯିଏ ଖୋଜୁଛି, ଯିଏ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ଆଶା ଶୁଣିଛି। ଆଶା ସହିତ, ସେମାନେ ନିଜ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି।
କାମେନ ମା କାମ ଆଗନ୍ ହୃଦଯାଦ୍ଧୃଦଯଂ ପରି । ଯଦମୀଷାମଦୋ ମନସ୍ତଦୈତୂପ ମାମିହ
ଆଶା ମୋତେ ହୃଦୟରୁ ହୃଦୟକୁ ଆସୁ। ଏଠାରେ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଚିନ୍ତା ଅଛି, ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ଯତ୍କାମ କାମଯମାନା ଇଦଂ କୃଣ୍ମସି ତେ ହଵିଃ । ତନ୍ ନଃ ସର୍ଵଂ ସମୃଧ୍ଯତାମଥୈତସ୍ଯ ହଵିଷୋ ଵୀହି ସ୍ଵାହା
ଆମେ ଏଠାରେ ଯେ କାମନା କରି କିଛି କରୁଛୁ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ। ଏହା ସବୁ ଆମ ପାଇଁ ସଫଳ ହେଉ, ଏହି ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କର, ସ୍ୱାହା।
କାଲୋ ଅଶ୍ଵୋ ଵହତି ସପ୍ତରଶ୍ମିଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଅଜରୋ ଭୂରିରେତାଃ । ତମା ରୋହନ୍ତି କଵଯୋ ଵିପଶ୍ଚିତସ୍ତସ୍ଯ ଚକ୍ରା ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା
ସମୟ ହେଉଛି ସାତ ରଶି ଥିବା ଘୋଡ଼ା, ସେ ସବୁକିଛି ବହି ନେଉଛି। ହଜାର ଆଖି, ଅଜର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଉଠାଇ ନେଉଛି। ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ସମସ୍ତ ଜଗତ।
ସପ୍ତ ଚକ୍ରାନ୍ ଵହତି କାଲ ଏଷ ସପ୍ତାସ୍ଯ ନାଭୀରମୃତଂ ନ୍ଵକ୍ଷଃ । ସ ଇମା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନ୍ଯଞ୍ଜତ୍କାଲଃ ସ ଈଯତେ ପ୍ରଥମୋ ନୁ ଦେଵଃ
ଏହି ସମୟ ସାତଟି ଚକ୍ର ବହି ନେଉଛି, ସାତଟି ମୁଖ ଅଛି, ତାଙ୍କର ନାଭି ଅମୃତ, ଧୁରା ଅବିନାଶୀ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚଳାଉଛି, ସମୟ ପ୍ରଥମ ଦେବତା ଭାବେ ଅଗ୍ରଗତି କରୁଛି।
ପୂର୍ଣଃ କୁମ୍ଭୋଽଧି କାଲ ଆହିତସ୍ତଂ ଵୈ ପଶ୍ଯାମୋ ବହୁଧା ନୁ ସନ୍ତମ୍ । ସ ଇମା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ପ୍ରତ୍ଯଙ୍କାଲଂ ତମାହୁଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍
ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା ସମୟ ଉପରେ ରଖାଯାଇଛି; ଆମେ ତାଙ୍କୁ ବହୁ ରୂପରେ ଦେଖୁଛୁ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚଳାଉଛି; ସେହି ସମୟକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ ଏଵ ସଂ ଭୁଵନାନ୍ଯାଭରତ୍ସ ଏଵ ସଂ ଭୁଵନାନି ପର୍ଯୈତ୍। ପିତା ସନ୍ନ୍ ଅଭଵତ୍ପୁତ୍ର ଏଷାଂ ତସ୍ମାଦ୍ଵୈ ନାନ୍ଯତ୍ପରମସ୍ତି ତେଜଃ
ସେ ଏକା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉଠାଇଛନ୍ତି; ସେ ଏକା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଘୁରିଛନ୍ତି। ସେ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତା ଓ ପୁଅ ହେଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ତାଙ୍କଠାରୁ ଉପରେ ଆଉ କୌଣସି ତେଜ ନାହିଁ।
କାଲୋଽମୂଂ ଦିଵମଜନଯତ୍କାଲ ଇମାଃ ପୃଥିଵୀରୁତ । କାଲେ ହ ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଚେଷିତଂ ହ ଵି ତିଷ୍ଠତେ
ସମୟ ଏହି ଦିଗନ୍ତକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ସମୟ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସମୟରେ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
କାଲୋ ଭୂତିମସୃଜତ କାଲେ ତପତି ସୂର୍ଯଃ । କାଲେ ହ ଵିଶ୍ଵା ଭୂତାନି କାଲେ ଚକ୍ଷୁର୍ଵି ପଶ୍ଯତି
ସମୟ ଜୀବକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପିତ ହୁଏ। ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି; ସମୟରେ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖେ।
କାଲେ ମନଃ କାଲେ ପ୍ରାଣଃ କାଲେ ନାମ ସମାହିତମ୍ । କାଲେନ ସର୍ଵା ନନ୍ଦନ୍ତ୍ଯାଗତେନ ପ୍ରଜା ଇମାଃ
ସମୟରେ ମନ, ସମୟରେ ଶ୍ୱାସ, ସମୟରେ ସମସ୍ତ ନାମ ଏକତ୍ରିତ। ସମୟ ଆସିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।
କାଲେ ତପଃ କାଲେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ କାଲେ ବ୍ରହ୍ମ ସମାହିତମ୍ । କାଲୋ ହ ସର୍ଵସ୍ଯେଶ୍ଵରୋ ଯଃ ପିତାସୀତ୍ପ୍ରଜାପତେଃ
ସମୟରେ ତପସ୍ୟା, ସମୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚତା, ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମ ଏକତ୍ରିତ। ସମୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର, ଯିଏ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପିତା ହେଲେ।
ତେନେଷିତଂ ତେନ ଜାତଂ ତଦୁ ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ । କାଲୋ ହ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂତ୍ଵା ବିଭର୍ତି ପରମେଷ୍ଠିନମ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସବୁ କିଛି ଚଳିତ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସବୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁ ଅଛି। ସମୟ ବ୍ରହ୍ମ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
କାଲଃ ପ୍ରଜା ଅସୃଜତ କାଲୋ ଅଗ୍ରେ ପ୍ରଜାପତିମ୍ । ସ୍ଵଯଂଭୂଃ କଶ୍ଯପଃ କାଲାତ୍ତପଃ କାଲାଦଜାଯତ
ସମୟ ପ୍ରଜାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ଆରମ୍ଭରେ ସମୟ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସ୍ୱୟଂଭୂ କଶ୍ୟପ ସମୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତପସ୍ୟା ସମୟରୁ ହେଲା।
କାଲାଦାପଃ ସମଭଵନ୍ କାଲାଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ତପୋ ଦିଶଃ । କାଲେନୋଦେତି ସୂର୍ଯଃ କାଲେ ନି ଵିଶତେ ପୁନଃ
ସମୟରୁ ଜଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସମୟରୁ ବ୍ରହ୍ମା, ତପସ୍ୟା ଓ ଦିଗବଳୟ। ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ଏବଂ ସମୟରେ ପୁନି ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ।
କାଲେନ ଵାତଃ ପଵତେ କାଲେନ ପୃଥିଵୀ ମହୀ । ଦ୍ଯୌର୍ମହୀ କାଲ ଆହିତା
ସମୟରେ ବାତାସ ବହେ, ସମୟରେ ବଡ଼ ପୃଥିବୀ ଦୃଢ଼ ରହିଛି। ବଡ଼ ଆକାଶ ସମୟରେ ଅବସ୍ଥିତ।