ଯତ୍କିଂ ଚେଦଂ ପତଯତି ଯତ୍କିଂ ଚେଦଂ ସରୀସୃପମ୍ । ଯତ୍କିଂ ଚ ପର୍ଵତାଯାସତ୍ଵଂ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ରାତ୍ରି ପାହି ନଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଉଡ଼ିଯାଉଛି, ଯେଉଁ କିଛି ଗୁଡ଼ିଯାଉଛି, ପାହାଡ଼ରେ ଯେଉଁ କିଛି ଜଙ୍ଗଲି ପଶୁ ଅଛି, ସେମାନାଠୁ ରାତି, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ସା ପଶ୍ଚାତ୍ପାହି ସା ପୁରଃ ସୋତ୍ତରାଦଧରାଦୁତ । ଗୋପାଯ ନୋ ଵିଭାଵରି ସ୍ତୋତାରସ୍ତ ଇହ ସ୍ମସି
ପଛୁଆଠୁ ରକ୍ଷା କର, ପୂର୍ବାଠୁ ରକ୍ଷା କର, ଉତ୍ତର ଓ ତଳାଠୁ ରକ୍ଷା କର; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ଆମେ ଏଠାରେ ତୁମର ସ୍ତୁତି କରୁ।
ଯେ ରାତ୍ରିମନୁତିଷ୍ଠନ୍ତି ଯେ ଚ ଭୂତେଷୁ ଜାଗ୍ରତି । ପଶୂନ୍ ଯେ ସର୍ଵାନ୍ ରକ୍ଷନ୍ତି ତେ ନ ଆତ୍ମସୁ ଜାଗ୍ରତି ତେ ନଃ ପଶୁଷୁ ଜାଗ୍ରତି
ଯେମାନେ ରାତି ଦେଖିବାକୁ ଉଭେଇ ରହନ୍ତି, ଯେମାନେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗି ରହନ୍ତି, ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ପଶୁମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମର ଜୀବନ ଉପରେ ଜାଗି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମର ପଶୁମାନେ ଉପରେ ଜାଗି ରହନ୍ତି।
ଵେଦ ଵୈ ରାତ୍ରି ତେ ନାମ ଘୃତାଚୀ ନାମ ଵା ଅସି । ତାଂ ତ୍ଵାଂ ଭରଦ୍ଵାଜୋ ଵେଦ ସା ନୋ ଵିତ୍ତେଽଧି ଜାଗ୍ରତି
ସତ୍ୟ, ରାତି, ତୁମର ନାମ ଜଣାଶୁଣା; ଘୃତରେ ଲିପ୍ତ ତୁମର ନାମ। ଭରଦ୍ୱାଜ ତୁମକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି; ତିନି ଜଣା ରାତି ଆମର ଧନ ଉପରେ ଜାଗି ରହନ୍ତି।
ଇଷିରା ଯୋଷା ଯୁଵତିର୍ଦମୂନା ରାତ୍ରୀ ଦେଵସ୍ଯ ସଵିତୁର୍ଭଗସ୍ଯ । ଅଶ୍ଵକ୍ଷଭା ସୁହଵା ସଂଭୃତଶ୍ରୀରା ପପ୍ରୌ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ମହିତ୍ଵା
ଚଳିତା, ଯୁବତୀ, ନିଜକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ଅନୁଶାସନ କରିଥିବା ରାତି, ଦେବତା ସବିତାର ଭଗାଙ୍କର, ଘୋଡାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶୋଭିତ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଅଧିକ ଶ୍ରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦିନ ଓ ଜମି ଦୁଇଁଟିର ମହାତ୍ୱକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛି।
ଅତି ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯରୁହଦ୍ଗମ୍ଭିରୋ ଵର୍ଷିଷ୍ଠମରୁହନ୍ତ ଶ୍ରଵିଷ୍ଠାଃ । ଉଶତୀ ରାତ୍ର୍ଯନୁ ସା ଭଦ୍ରାଭି ତିଷ୍ଠତେ ମିତ୍ର ଇଵ ସ୍ଵଧାଭିଃ
ସେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ଗଭୀର ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚ, ଯାହାକୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହାନ୍ତି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାତି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ସହିତ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରହିଛି, ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି ନିଜ ନିୟମରେ।
ଵର୍ଯେ ଵନ୍ଦେ ସୁଭଗେ ସୁଜାତ ଆଜଗନ୍ ରାତ୍ରି ସୁମନା ଇହ ସ୍ଯାମ୍ । ଅସ୍ମାଂସ୍ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନର୍ଯାଣି ଜାତା ଅଥୋ ଯାନି ଗଵ୍ଯାନି ପୁଷ୍ଟ୍ଯା
ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଭଲ ଜନ୍ମ ନିଆ ରାତିକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ; ଏଠାରେ ମୁଁ ଭଲ ମନରେ ରହିପାରିବି। ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର, ମଣିଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଓ ଗୋ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିରୁ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ବିପଦରୁ।
ସିଂହସ୍ଯ ରାତ୍ର୍ଯୁଶତୀ ପୀଂଷସ୍ଯ ଵ୍ଯାଘ୍ରସ୍ଯ ଦ୍ଵୀପିନୋ ଵର୍ଚ ଆ ଦଦେ । ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ବ୍ରଧ୍ନଂ ପୁରୁଷସ୍ଯ ମାଯୁଂ ପୁରୁ ରୂପାଣି କୃଣୁଷେ ଵିଭାତୀ
ରାତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସିଂହର ଶକ୍ତି, ବାଘ ଓ ଦ୍ୱୀପିନର ଶକ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମ ଘୋଡାର ଧଳା ରଙ୍ଗ, ପୁରୁଷର ଶକ୍ତି ନେଇଛି; ପ୍ରଭାତରେ ତୁମେ ଅନେକ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କର।
ଶିଵାଂ ରାତ୍ରିମନୁସୂର୍ଯଂ ଚ ହିମସ୍ଯ ମାତା ସୁହଵା ନୋ ଅସ୍ତୁ । ଅସ୍ଯ ସ୍ତୋମସ୍ଯ ସୁଭଗେ ନି ବୋଧ ଯେନ ତ୍ଵା ଵନ୍ଦେ ଵିଶ୍ଵାସୁ ଦିକ୍ଷୁ
ଶୁଭ ରାତି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, ହିମର ମାଆ, ଆମ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାତି, ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଜାଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ସ୍ତୋମସ୍ଯ ନୋ ଵିଭାଵରି ରାତ୍ରି ରାଜେଵ ଜୋଷସେ । ଅସାମ ସର୍ଵଵୀରା ଭଵାମ ସର୍ଵଵେଦସୋ ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀରନୂଷସଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାତି, ରାଜା ପରି ତୁମେ ଆମ ଷ୍ଟୋତ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ; ଆମେ ସମସ୍ତ ଜୟୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ହେଉ, ଯେପରି ତୁମେ ପ୍ରଭାତରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୁଅ।
ଶମ୍ଯା ହ ନାମ ଦଧିଷେ ମମ ଦିପ୍ସନ୍ତି ଯେ ଧନା । ରାତ୍ରୀହି ତାନ୍ ଅସୁତପା ଯ ସ୍ତେନୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଯତ୍ପୁନର୍ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ତୁମେ 'ଶାନ୍ତି' ନାମ ଆମ ପାଇଁ ଧରିଛ, ଯେମାନେ ଆମ ଧନକୁ ଚାହନ୍ତି। ରାତି, ସେମାନେ ଦୂର କର, ଅନିଦ୍ରା ରାତି, ଯେଉଁଠାରେ ଚୋର ମିଳେନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ପୁନି ମିଳେନାହିଁ।
ଭଦ୍ରାସି ରାତ୍ରି ଚମସୋ ନ ଵିଷ୍ଟୋ ଵିଷ୍ଵଙ୍ଗୋରୂପଂ ଯୁଵତିର୍ବିଭର୍ଷି । ଚକ୍ଷୁଷ୍ମତୀ ମେ ଉଶତୀ ଵପୂମ୍ଷି ପ୍ରତି ତ୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯା ନ କ୍ଷାମମୁକ୍ଥାଃ
ଶୁଭ ରାତି, ତୁମେ ଏକ ଉପରେ ଥିବା କମ୍ପ ପରି, ଯାହା ଉଲଟି ଯାଇନାହିଁ; ଯୁବତୀ ରାତି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୋର ରୂପ ଧରିଛ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାତି, ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ତୁମେ ଶୋଭାମୟ ରୂପ ଧରିଛ; ତୁମେ ଆକାଶ ପରି ପୃଥିବୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରନାହିଁ।
ଯୋ ଅଦ୍ଯ ସ୍ତେନ ଆଯତ୍ଯଘାଯୁର୍ମର୍ତ୍ଯୋ ରିପୁଃ । ରାତ୍ରୀ ତସ୍ଯ ପ୍ରତୀତ୍ଯ ପ୍ର ଗ୍ରୀଵାଃ ପ୍ର ଶିରୋ ହନତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଆଜି ଚୋର, ଅପରାଧୀ, ଶତ୍ରୁ ଅଛି—ରାତି, ସେମାନେ ସାମ୍ନା କରି, ତାଙ୍କର ଗଳା ଓ ମୁଣ୍ଡ କୁ ଘାତ କର।
ପ୍ର ପାଦୌ ନ ଯଥାଯତି ପ୍ର ହସ୍ତୌ ନ ଯଥାଶିଷତ୍। ଯୋ ମଲିମ୍ଲୁରୁପାଯତି ସ ସଂପିଷ୍ଟୋ ଅପାଯତି । ଅପାଯତି ସ୍ଵପାଯତି ଶୁଷ୍କେ ସ୍ଥାଣାଵପାଯତି
ତାଙ୍କର ପାଦ ଯଥାଯଥା ଚଳିନାହିଁ, ତାଙ୍କର ହାତ ଚାହିଲେ ଯଥାଯଥା ପହଞ୍ଚିନାହିଁ; ଯେ କିଛି ଅପବିତ୍ରରେ ଘୁଞ୍ଚିବା କରେ, ସେ ଚିପି ନଷ୍ଟ ହେଉ; ସେ ନଷ୍ଟ ହେଉ, ନଷ୍ଟ ହେଉ, ଶୁଷ୍କ କାଠରେ ଦଣ୍ଡ ହେଇ ନଷ୍ଟ ହେଉ।
ଅଧ ରାତ୍ରି ତୃଷ୍ଟଧୂମମଶୀର୍ଷାଣମହିଂ କୃଣୁ । ଅକ୍ଷୌ ଵୃକସ୍ଯ ନିର୍ଜହ୍ଯାସ୍ତେନ ତଂ ଦ୍ରୁପଦେ ଜହି
ଏବେ, ରାତି, ତିନି ଧୂମ ଦେଉଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ନଥିବା ସର୍ପକୁ ଅଶକ୍ତ କର; ବାଘର ଦାୟାକୁ ଭଙ୍ଗ କର, ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚୋରକୁ ଦଣ୍ଡ କର।
ଯେ ତେ ରାତ୍ର୍ଯନଡ୍ଵାହସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଶୃଙ୍ଗାଃ ସ୍ଵାଶଵଃ । ତେଭିର୍ନୋ ଅଦ୍ଯ ପାରଯାତି ଦୁର୍ଗାଣି ଵିଶ୍ଵହା
ରାତି, ତୁମର ଯେଉଁ ଗୋମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନ୍ତ ରଖିଛନ୍ତି—ସେମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଜି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ବିପଦରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର, ହେ ସମସ୍ତ ବିଜୟୀ।
ରାତ୍ରିଂରାତ୍ରିମରିଷ୍ଯନ୍ତସ୍ତରେମ ତନ୍ଵା ଵଯମ୍ । ଗମ୍ଭୀରମପ୍ଲଵା ଇଵ ନ ତରେଯୁରରାତଯଃ
ରାତି ପରେ ରାତି, ଆମେ ଜୀବନ୍ତ ରହି, ନିଜ ଶରୀର ସହିତ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉ; ଯେପରି ଅପ୍ଲବ୍ୟ ଲୋକ ଗଭୀର ଜଳ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିବେନାହିଁ।
ଯଥା ଶାମ୍ଯାକଃ ପ୍ରପତନ୍ନ୍ ଅପଵାନ୍ ନାନୁଵିଦ୍ଯତେ । ଏଵା ରାତ୍ରି ପ୍ର ପାତଯ ଯୋ ଅସ୍ମାମଭ୍ଯଘାଯତି
ଯେପରି ଶୁଷ୍କ ଗଛର ଶାଖା ପଡି ଯାଏ, ପବନ ତାହାକୁ ଅନୁସରଣ କରେନାହିଁ; ସେପରି, ରାତି, ଯେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ତଳେ ପକା।
ଅପ ସ୍ତେନଂ ଵାସଯୋ ଗୋଅଜମୁତ ତସ୍କରମ୍ । ଅଥୋ ଯୋ ଅର୍ଵତଃ ଶିରୋଽଭିଧାଯ ନିନୀଷତି
ଚୋର, ଗୋ ଚୋର, ଏବଂ ଦସ୍ୟୁକୁ ଦୂର କର; ଏବଂ ଯେ ଘୋଡାର ମୁଣ୍ଡକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ନେବାକୁ ଚାହେ, ସେକୁ ଦୂର କର।
ଯଦଦ୍ଯ ରାତ୍ରି ସୁଭଗେ ଵିଭଜନ୍ତ୍ଯଯୋ ଵସୁ । ଯଦେତଦସ୍ମାନ୍ ଭୋଜଯ ଯଥେଦନ୍ଯାନ୍ ଉପାଯସି
ଏ ଶୁଭ ରାତି, ଯେ କିଛି ଧନ ଆଜି ବଣ୍ଟିତ ହେଉଛି, ଯେ କିଛି ତୁମେ ଆମକୁ ଦେଉଛ, ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଥିବା ପରି—
ଉଷସେ ନଃ ପରି ଦେହି ସର୍ଵାନ୍ ରାତ୍ର୍ଯନାଗସଃ । ଉଷା ନୋ ଅହ୍ନେ ଆ ଭଜାଦହସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଵିଭାଵରି
ଉଷାକୁ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷତ ଦେଉ, ରାତି; ଉଷା ଆମ ପାଇଁ ଦିନକୁ ବଣ୍ଟିଦିଅ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାତି, କାରଣ ତୁମେ ହାତ ନଥିବା।
ଅଯୁତୋଽହମଯୁତୋ ମ ଆତ୍ମାଯୁତଂ ମେ ଚକ୍ଷୁରଯୁତଂ ମେ ଶ୍ରୋତ୍ରମ୍ । ଅଯୁତୋ ମେ ପ୍ରାଣୋଽଯୁତୋ ମେଽପାନୋଽଯୁତୋ ମେ ଵ୍ଯାନୋଽଯୁତୋଽହଂ ସର୍ଵଃ
ମୁଁ ଦଶ ହଜାର, ମୋ ଆତ୍ମା ଦଶ ହଜାର, ମୋ ଚକ୍ଷୁ ଦଶ ହଜାର, ମୋ କାନ ଦଶ ହଜାର; ମୋ ପ୍ରାଣ ଦଶ ହଜାର, ମୋ ନିଶ୍ୱାସ ଦଶ ହଜାର, ମୋ ଶରୀରର ଶକ୍ତି ଦଶ ହଜାର; ମୁଁ ସମସ୍ତ, ଦଶ ହଜାର।
ଦେଵସ୍ଯ ତ୍ଵା ସଵିତୁଃ ପ୍ରସଵେଽଶ୍ଵିନୋର୍ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପୂଷ୍ଣୋ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରସୂତ ଆ ରଭେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଧରୁଛି, ଯିଏ ଦେବତା ସବିତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରୁ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କର ବାହୁଠାରୁ, ପୂଷାଙ୍କର ହାତରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।
କାମସ୍ତଦଗ୍ରେ ସମଵର୍ତତ ମନସୋ ରେତଃ ପ୍ରଥମଂ ଯଦାସୀତ୍। ସ କାମ କାମେନ ବୃହତା ସଯୋନୀ ରାଯସ୍ପୋଷଂ ଯଜମାନାଯ ଧେହି
ଆରମ୍ଭରେ ଆଶା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ମନର ପ୍ରଥମ ବୀଜ ଯାହା ଥିଲା। ହେ ଆଶା, ବଡ଼ ଆଶା ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ଏକ ଗର୍ଭରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉ।
ତ୍ଵଂ କାମ ସହସାସି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଵିଭୁର୍ଵିଭାଵା ସଖ ଆ ସଖୀଯତେ । ତ୍ଵମୁଗ୍ରଃ ପୃତନାସୁ ସସହିଃ ସହ ଓଜୋ ଯଜମାନାଯ ଧେହି
ହେ ଆଶା, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ବସିଛ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ, ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ମିଳୁଛ। ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉପାସକଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ଦୂରାଚ୍ଚକମାନାଯ ପ୍ରତିପାଣାଯାକ୍ଷଯେ । ଆସ୍ମା ଅଶୃଣ୍ଵନ୍ନ୍ ଆଶାଃ କାମେନାଜନଯନ୍ତ୍ସ୍ଵଃ
ଯିଏ ଦୂରରୁ ଆଶା କରେ, ଯିଏ ଖୋଜୁଛି, ଯିଏ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ଆଶା ଶୁଣିଛି। ଆଶା ସହିତ, ସେମାନେ ନିଜ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି।
କାମେନ ମା କାମ ଆଗନ୍ ହୃଦଯାଦ୍ଧୃଦଯଂ ପରି । ଯଦମୀଷାମଦୋ ମନସ୍ତଦୈତୂପ ମାମିହ
ଆଶା ମୋତେ ହୃଦୟରୁ ହୃଦୟକୁ ଆସୁ। ଏଠାରେ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଚିନ୍ତା ଅଛି, ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ଯତ୍କାମ କାମଯମାନା ଇଦଂ କୃଣ୍ମସି ତେ ହଵିଃ । ତନ୍ ନଃ ସର୍ଵଂ ସମୃଧ୍ଯତାମଥୈତସ୍ଯ ହଵିଷୋ ଵୀହି ସ୍ଵାହା
ଆମେ ଏଠାରେ ଯେ କାମନା କରି କିଛି କରୁଛୁ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ। ଏହା ସବୁ ଆମ ପାଇଁ ସଫଳ ହେଉ, ଏହି ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କର, ସ୍ୱାହା।
କାଲୋ ଅଶ୍ଵୋ ଵହତି ସପ୍ତରଶ୍ମିଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଅଜରୋ ଭୂରିରେତାଃ । ତମା ରୋହନ୍ତି କଵଯୋ ଵିପଶ୍ଚିତସ୍ତସ୍ଯ ଚକ୍ରା ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା
ସମୟ ହେଉଛି ସାତ ରଶି ଥିବା ଘୋଡ଼ା, ସେ ସବୁକିଛି ବହି ନେଉଛି। ହଜାର ଆଖି, ଅଜର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଉଠାଇ ନେଉଛି। ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ସମସ୍ତ ଜଗତ।
ସପ୍ତ ଚକ୍ରାନ୍ ଵହତି କାଲ ଏଷ ସପ୍ତାସ୍ଯ ନାଭୀରମୃତଂ ନ୍ଵକ୍ଷଃ । ସ ଇମା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନ୍ଯଞ୍ଜତ୍କାଲଃ ସ ଈଯତେ ପ୍ରଥମୋ ନୁ ଦେଵଃ
ଏହି ସମୟ ସାତଟି ଚକ୍ର ବହି ନେଉଛି, ସାତଟି ମୁଖ ଅଛି, ତାଙ୍କର ନାଭି ଅମୃତ, ଧୁରା ଅବିନାଶୀ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚଳାଉଛି, ସମୟ ପ୍ରଥମ ଦେବତା ଭାବେ ଅଗ୍ରଗତି କରୁଛି।