{୧୮} ଵିଵସ୍ଵାନ୍ ନୋ ଅଭଯଂ କୃଣୋତୁ ଯଃ ସୁତ୍ରାମା ଜୀରଦାନୁଃ ସୁଦାନୁଃ । ଇହେମେ ଵୀରା ବହଵୋ ଭଵନ୍ତୁ ଗୋମଦଶ୍ଵଵନ୍ ମଯ୍ଯସ୍ତୁ ପୁଷ୍ଟମ୍
ବିବସ୍ୱାନ୍, ଯିଏ ସବୁ ଜାଣନ୍ତି, ଦୟାଳୁ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଦାନଶୀଳ, ସେ ଆମକୁ ନିରାପଦ କରୁନ୍ତୁ । ଏଠାରେ ବହୁତ ଶୂରମାନେ ଥାଆନ୍ତୁ, ଗୋ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ଧନ୍ୟ ହେଉନ୍ତୁ, ମୋ ପାଖରେ ସମୃଦ୍ଧି ରହୁ ।
ଵିଵସ୍ଵାନ୍ ନୋ ଅମୃତତ୍ଵେ ଦଧାତୁ ପରୈତୁ ମୃତ୍ଯୁରମୃତଂ ନ ଐତୁ । ଇମାନ୍ ରକ୍ଷତୁ ପୁରୁଷାନ୍ ଆ ଜରିମ୍ଣୋ ମୋ ସ୍ଵେଷାମସଵୋ ଯମଂ ଗୁଃ
ବିବସ୍ୱାନ୍ ଆମକୁ ଅମରତ୍ୱରେ ବସାନ୍ତୁ । ମୃତ୍ୟୁ ଦୂରେ ଯାଉ, ଅମୃତ ଦୂରେ ନଯାଉ । ସେ ଏହି ପୁରୁଷମାନେକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଯମଙ୍କୁ ନଯାଉ ।
ଯୋ ଦଧ୍ରେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ନ ମହ୍ନା ପିତୄଣାଂ କଵିଃ ପ୍ରମତିର୍ମତୀନାମ୍ । ତମର୍ଚତ ଵିଶ୍ଵମିତ୍ରା ହଵିର୍ଭିଃ ସ ନୋ ଯମଃ ପ୍ରତରଂ ଜୀଵସେ ଧାତ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କୁ, ହେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ, ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର । ସେ ଯମ ଆମକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷିତ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରୁନ୍ତୁ ।
ଆ ରୋହତ ଦିଵମୁତ୍ତମାମୃଷଯୋ ମା ବିଭୀତନ । ସୋମପାଃ ସୋମପାଯିନ ଇଦଂ ଵଃ କ୍ରିଯତେ ହଵିରଗନ୍ମ ଜ୍ଯୋତିରୁତ୍ତମମ୍
ହେ ଋଷିମାନେ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠନ୍ତୁ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ହେ ସୋମପାନୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ହବିଷ୍ୟ ଦିଆଯାଉଛି । ଆମେ ଉତ୍ତମ ଆଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ ।
ପ୍ର କେତୁନା ବୃହତା ଭାତ୍ଯଗ୍ନିରା ରୋଦସୀ ଵୃଷଭୋ ରୋରଵୀତି । ଦିଵଶ୍ଚିଦନ୍ତାଦୁପମାମୁଦାନଡପାମୁପସ୍ଥେ ମହିଷୋ ଵଵର୍ଧ
ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଅଗ୍ନି ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ, ବୃଷଭ ଦିଗବିଦିଗରେ ଗର୍ଜନ କରେ । ଆକାଶର ସୀମାନ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଉପରକୁ ଉଠେ, ମହା ମହିଷ ଜଳର କୋଳରେ ବଢ଼ିଯାଏ ।
ନାକେ ସୁପର୍ଣମୁପ ଯତ୍ପତନ୍ତଂ ହ୍ର୍ଦା ଵେନନ୍ତୋ ଅଭ୍ଯଚକ୍ଷତ ତ୍ଵା । ହିରଣ୍ଯପକ୍ଷଂ ଵରୁଣସ୍ଯ ଦୂତଂ ଯମସ୍ଯ ଯୋନୌ ଶକୁନଂ ଭୁରନ୍ଯୁମ୍
ଆକାଶରେ ଯେତେବେଳେ ସୁନ୍ଦର ପଖି ଉଡ଼ିଯାଏ, ହୃଦୟରେ ଖୋଜୁଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି । ସୁନା ପଖି ଭିତରେ ବରୁଣଙ୍କ ଦୂତ, ଯମଙ୍କ ଗୃହରେ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଥିବା ପକ୍ଷୀ ।
ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରତୁଂ ନ ଆ ଭର ପିତା ପୁତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଯଥା । ଶିକ୍ଷା ଣୋ ଅସ୍ମିନ୍ ପୁରୁହୂତ ଯାମନି ଜୀଵା ଜ୍ଯୋତିରଶୀମହି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାପା ଯେପରି ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ । ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଏହି ପଥରେ ଆମକୁ ଶିଖାଅ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ଜୀବନ୍ତ ଆଲୋକ ପାଇପାରିବା ।
ଅପୂପାପିହିତାନ୍ କୁମ୍ଭାନ୍ ଯାଂସ୍ତେ ଦେଵା ଅଧାରଯନ୍ । ତେ ତେ ସନ୍ତୁ ସ୍ଵଧାଵନ୍ତୋ ମଧୁମନ୍ତୋ ଘୃତଶ୍ଚୁତଃ
ଯେଉଁ ମଟକୁମାନେ ପିଠା ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଛି, ଦେବତାମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱଧା ଭରିଥିବା, ମଧୁର ଓ ଘିଅ ଝରୁଥିବା ହେଉନ୍ତୁ ।
ଯାସ୍ତେ ଧାନା ଅନୁକିରାମି ତିଲମିଶ୍ରା ସ୍ଵଧାଵତୀଃ । ତାସ୍ତେ ସନ୍ତୁ ଵିଭ୍ଵୀଃ ପ୍ରଭ୍ଵୀସ୍ତାସ୍ତେ ଯମୋ ରାଜାନୁ ମନ୍ଯତାମ୍
ଯେ ଧାନ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ତିଳ ମିଶାଇ ଛିଟାଉଛି, ସେମାନେ ସ୍ୱଧା ଭରିଥିବା, ପ୍ରଚୁର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉନ୍ତୁ । ଯମ ରାଜା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ।
ପୁନର୍ଦେହି ଵନସ୍ପତେ ଯ ଏଷ ନିହିତସ୍ତ୍ଵଯି । ଯଥା ଯମସ୍ଯ ସାଦନ ଆସାତୌ ଵିଦଥା ଵଦନ୍
ହେ ବୃକ୍ଷ, ତୋର ଭିତରେ ଯାହା ରଖାଯାଇଛି, ସେଠାରୁ ପୁନି ଫେରାଇଦେ । ଯେପରି ଯମଙ୍କ ଆସନରେ ବସେ, ସେପରି ସେ ସଭାରେ ବସି କଥା କହୁନ୍ତୁ ।
ଆ ରଭସ୍ଵ ଜାତଵେଦସ୍ତେଜସ୍ଵଦ୍ଧରୋ ଅସ୍ତୁ ତେ । ଶରୀରମସ୍ଯ ସଂ ଦହାଥୈନଂ ଦେହି ସୁକୃତାମୁ ଲୋକେ
ହେ ଜାତବେଦସ୍, ଧରିନେଉ, ତୋର ତେଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ । ଏହି ଦେହକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭସ୍ମ କର, ଏବଂ ତାକୁ ସଦ୍କର୍ମୀମାନେ ଥିବା ଲୋକରେ ସ୍ଥାନ ଦେ ।
ଯେ ତେ ପୂର୍ଵେ ପରାଗତା ଅପରେ ପିତରଶ୍ଚ ଯେ । ତେଭ୍ଯୋ ଘୃତସ୍ଯ କୁଲ୍ଯୈତୁ ଶତଧାରା ଵ୍ଯୁନ୍ଦତୀ
ତୁମ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବେ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ପରେ ଆସିବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶତଧାରା ଘିଅ ଧାରା ବହୁ, ପ୍ରବାହିତ ହେଉ ।
ଏତଦା ରୋହ ଵଯ ଉନ୍ମୃଜାନଃ ସ୍ଵା ଇହ ବୃହଦୁ ଦୀଦଯନ୍ତେ । ଅଭି ପ୍ରେହି ମଧ୍ଯତୋ ମାପ ହାସ୍ଥାଃ ପିତୄନାଂ ଲୋକଂ ପ୍ରଥମୋ ଯୋ ଅତ୍ର
ଏହି ପବନକୁ ଉପରକୁ ଉଠ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ନିଜ ଘରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ । ମଧ୍ୟଭାଗ ଦ୍ୱାରା ଆଗକୁ ଯାଅ, ପଛକୁ ଫେରିନଯାଅ । ପିତୃମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଥମେ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚ ।
ଆ ରୋହତ ଜନିତ୍ରୀଂ ଜାତଵେଦସଃ ପିତୃଯାନୈଃ ସଂ ଵ ଆ ରୋହଯାମି । ଅଵାଡ୍ଢଵ୍ଯେଷିତୋ ହଵ୍ଯଵାହ ଈଜାନଂ ଯୁକ୍ତାଃ ସୁକୃତାଂ ଧତ୍ତ ଲୋକେ
ହେ ଜାତବେଦସ୍, ପିତୃମାନେର ପଥ ଦ୍ୱାରା ଜନନୀରେ ଉଠ । ମୁଁ ତୁମକୁ ସମେତ ଉଠାଉଛି । ହେ ହବିଷ୍ୟବାହକ, ହବି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ସଦ୍କର୍ମୀମାନେ ଥିବା ଲୋକରେ ପହଞ୍ଚା ।
ଦେଵା ଯଜ୍ଞମୃତଵଃ କଲ୍ପଯନ୍ତି ହଵିଃ ପୁରୋଡାଶଂ ସ୍ରୁଚୋ ଯଜ୍ଞାଯୁଧାନି । ତେଭିର୍ଯାହି ପଥିଭିର୍ଦେଵଯାନୈର୍ଯୈରୀଜାନାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯନ୍ତି ଲୋକମ୍
ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଅମରତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ହବି, ପୁରୋଡାଶ, ଯଜ୍ଞର ଚମଚ ଓ ଉପକରଣଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବପଥରେ ଚାଲ, ଯେଉଁପଥରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଋତସ୍ଯ ପନ୍ଥାମନୁ ପଶ୍ଯ ସାଧ୍ଵଙ୍ଗିରସଃ ସୁକୃତୋ ଯେନ ଯନ୍ତି । ତେଭିର୍ଯାହି ପଥିଭିଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯତ୍ରାଦିତ୍ଯା ମଧୁ ଭକ୍ଷଯନ୍ତି ତୃତୀଯେ ନାକେ ଅଧି ଵି ଶ୍ରଯସ୍ଵ
ଏ ଅଙ୍ଗିରସ, ତୁମେ ସତ୍ୟର ପଥକୁ ଦେଖ, ଏହା ହେଉଛି ନ୍ୟାୟର ରାସ୍ତା, ଯାହାରେ ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକମାନେ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ପଥରେ ଚାଲି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚ, ଯେଉଁଠାରେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ମଧୁରତା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯାଇ ତୁମର ସ୍ଥାନ ନିଅ।
ତ୍ରଯଃ ସୁପର୍ଣା ଉପରସ୍ଯ ମାଯୂ ନାକସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେ ଅଧି ଵିଷ୍ଟପି ଶ୍ରିତାଃ । ସ୍ଵର୍ଗା ଲୋକା ଅମୃତେନ ଵିଷ୍ଠା ଇଷମୂର୍ଜଂ ଯଜମାନାଯ ଦୁହ୍ରାମ୍
ତିନିଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ, ଉପର ଦିଗର ରକ୍ଷକ, ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ବସିଛନ୍ତି। ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପୋଷଣ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସଂସଂ ସ୍ରଵନ୍ତୁ ନଦ୍ଯଃ ସଂ ଵାତାଃ ସଂ ପତତ୍ରିଣଃ । ଯଜ୍ଞମିମଂ ଵର୍ଧଯତା ଗିରଃ ସଂସ୍ରାଵ୍ଯେଣ ହଵିଷା ଜୁହୋମି
ନଦୀମାନେ ଏକାଠି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ପବନମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଏକଠା ହେଉ। ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ବଢ଼ାଇଦିଅ, ପ୍ରବାହମୟ ହବି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶବ୍ଦରେ ଅଘ୍ରାଣ କରୁଛି।
ଇମଂ ହୋମା ଯଜ୍ଞମଵତେମଂ ସଂସ୍ରାଵଣା ଉତ ଯଜ୍ଞମିମଂ ଵର୍ଧଯତା ଗିରଃ ସଂସ୍ରାଵ୍ଯେଣ ହଵିଷା ଜୁହୋମି
ଆମେ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କରିବା, ଏହାକୁ ପ୍ରବାହିତ କରିବା; ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ବଢ଼ାଇଦିଅ, ପ୍ରବାହମୟ ହବି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶବ୍ଦରେ ଅଘ୍ରାଣ କରୁଛି।
ରୂପଂରୂପଂ ଵଯୋଵଯଃ ସଂରଭ୍ଯୈନଂ ପରି ଷ୍ଵଜେ । ଯଜ୍ଞମିମଂ ଚତସ୍ରଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଵର୍ଧଯନ୍ତୁ ସଂସ୍ରାଵ୍ଯେଣ ହଵିଷା ଜୁହୋମି
ରୂପ ରୂପ, ବୟସ ବୟସ ଏକାଠି ହୋଇ ଏହାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତୁ। ଚାରି ଦିଗ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ବଢ଼ାଇଦିଅ, ପ୍ରବାହମୟ ହବି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶବ୍ଦରେ ଅଘ୍ରାଣ କରୁଛି।
19.2 ଶଂ ତ ଆପୋ ହୈମଵତୀଃ ଶମୁ ତେ ସନ୍ତୂତ୍ସ୍ଯାଃ । ଶଂ ତେ ସନିଷ୍ଯଦା ଆପଃ ଶମୁ ତେ ସନ୍ତୁ ଵର୍ଷ୍ଯାଃ
ହିମାଳୟର ପାଣି ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ହ୍ରଦର ପାଣି ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ନିମ୍ନଭାଗର ପାଣି ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ବର୍ଷାର ପାଣି ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।
ଶଂ ତ ଆପୋ ଧନ୍ଵନ୍ଯାଃ ଶଂ ତେ ସନ୍ତ୍ଵନୂପ୍ଯାଃ । ଶଂ ତେ ଖନିତ୍ରିମା ଆପଃ ଶଂ ଯାଃ କୁମ୍ଭେଭିରାଭୃତାଃ
ମରୁଭୂମିର ପାଣି ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ଜଳାଭୂମିର ପାଣି ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ଖୋଦି ଆଣାଯାଇଥିବା ପାଣି ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ମଟକାରେ ରଖାଯାଇଥିବା ପାଣି ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।
ଅନଭ୍ରଯଃ ଖନମାନା ଵିପ୍ରା ଗମ୍ଭୀରେ ଅପସଃ । ଭିଷଗ୍ଭ୍ଯୋ ଭିଷକ୍ତରା ଆପୋ ଅଛା ଵଦାମସି
ନିର୍ମଳ ଓ ଗଭୀର ପାଣି, ଖୋଦି ଆଣାଯାଉଛି, ଏହା ଗଭୀର। ଚିକିତ୍ସକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ପାଣି ସବୁଠାରୁ ଭଲ ଚିକିତ୍ସାକାରୀ; ଆମେ ଏହାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
ଅପାମହ ଦିଵ୍ଯାନାମପାଂ ସ୍ରୋତସ୍ଯାନାମ୍ । ଅପାମହ ପ୍ରଣେଜନେଽଶ୍ଵା ଭଵଥ ଵାଜିନଃ
ଆମେ ଦିବ୍ୟ ପାଣି, ଝରଣାର ପାଣି ପିଇଛୁ। ଆମେ ସମାବେଶରେ ପିଇଛୁ; ତୁମେ ଦୃତ ଘୋଡ଼ା ହେଉ।
ତା ଅପଃ ଶିଵା ଅପୋଽଯକ୍ଷ୍ମଂକରଣୀରପଃ । ଯଥୈଵ ତୃପ୍ଯତେ ମଯସ୍ତାସ୍ତ ଆ ଦତ୍ତ ଭେଷଜୀଃ
ଏହି ପାଣି ଶୁଭ, ଏହା ରୋଗ ହଟାଏ। ଯେପରି ତୃପ୍ତି ଆସେ, ସେପରି ତୁମେ ଆମକୁ ଔଷଧ ଦିଅ।
ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପର୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାଦ୍ଵନସ୍ପତିଭ୍ଯୋ ଅଧ୍ଯୋଷଧୀଭ୍ଯଃ । ଯତ୍ରଯତ୍ର ଵିଭୃତୋ ଜାତଵେଦାସ୍ତତ ସ୍ତୁତୋ ଜୁଷମାଣୋ ନ ଏହି
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରୁ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ, ଗଛ ଓ ଔଷଧରୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ନି ରହିଛି, ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଆମନ୍ତ୍ରିତ, ସେଠାରୁ ଆସ।
ଯସ୍ତେ ଅପ୍ସୁ ମହିମା ଯୋ ଵନେଷୁ ଯ ଓଷଧୀଷୁ ପଶୁଷ୍ଵପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ । ଅଗ୍ନେ ସର୍ଵାସ୍ତନ୍ଵଃ ସଂ ରଭସ୍ଵ ତାଭିର୍ନ ଏହି ଦ୍ରଵିଣୋଦା ଅଜସ୍ରଃ
ପାଣିରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ, ଔଷଧରେ, ପଶୁମାନେ ଓ ଅନ୍ତର୍ଜଳରେ ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ; ଅଗ୍ନି, ସେସବୁ ରୂପକୁ ଏକାଠି କର; ସେମାନ ସହିତ, ଧନ ଦେଇଥିବା ଏବଂ ସଦା ଦାନଶୀଳ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ଯସ୍ତେ ଦେଵେଷୁ ମହିମା ସ୍ଵର୍ଗୋ ଯା ତେ ତନୁଃ ପିତୃଷ୍ଵାଵିଵେଶ । ପୁଷ୍ଟିର୍ଯା ତେ ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ପପ୍ରଥେଽଗ୍ନେ ତଯା ରଯିମସ୍ମାସୁ ଧେହି
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ, ପିତୃମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ରୂପ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଯେ ପୁଷ୍ଟି ବିସ୍ତାର କର, ଅଗ୍ନି, ସେଇ ପୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ଶ୍ରୁତ୍କର୍ଣାଯ କଵଯେ ଵେଦ୍ଯାଯ ଵଚୋଭିର୍ଵାକୈରୁପ ଯାମି ରାତିମ୍ । ଯତୋ ଭଯମଭଯଂ ତନ୍ ନୋ ଅସ୍ତ୍ଵଵ ଦେଵାନାଂ ଯଜ ହେଡୋ ଅଗ୍ନେ
ଶ୍ରବଣଶୀଳ, ପଣ୍ଡିତ, ଓ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ମୁଁ ଶବ୍ଦ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଯାଉଛି। ଯେଉଁଠାରେ ଭୟ ଅଛି, ସେଠାରେ ଆମ ପାଇଁ ନିରାପଦତା ହେଉ; ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ଅଗ୍ନି, ଓ ଅପକାର ଦୂର କର।
ଯାମାହୁତିଂ ପ୍ରଥମାମଥର୍ଵା ଯା ଜାତା ଯା ହଵ୍ଯମକୃଣୋଜ୍ଜାତଵେଦାଃ । ତାଂ ତ ଏତାଂ ପ୍ରଥମୋ ଜୋହଵୀମି ତାଭିଷ୍ଟୁପ୍ତୋ ଵହତୁ ହଵ୍ଯମଗ୍ନିରଗ୍ନଯେ ସ୍ଵାହା
ଅଥର୍ବା ପ୍ରଥମ ଯେ ଅଘ୍ରାଣ କଲେ, ଯେଉଁ ହବି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅଗ୍ନି ତିଆରି କଲେ—ସେଇ ପ୍ରଥମ ଅଘ୍ରାଣକୁ ମୁଁ ଡାକୁଛି; ଏହି ଅଘ୍ରାଣ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ହବିକୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନେଉ। ସ୍ୱାହା।