{୧୭} ଉଚ୍ଛ୍ଵଞ୍ଚମାନା ପୃଥିଵୀ ସୁ ତିଷ୍ଠତୁ ସହସ୍ରଂ ମିତ ଉପ ହି ଶ୍ରଯନ୍ତାମ୍ । ତେ ଗୃହାସୋ ଘୃତଶ୍ଚୁତଃ ସ୍ଯୋନା ଵିଶ୍ଵାହାସ୍ମୈ ଶରଣାଃ ସନ୍ତ୍ଵତ୍ର
ଉଠୁଥିବା ପୃଥିବୀ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରହୁ, ଏହାର ଉପରେ ହଜାର ମାପ ଭାର ରହୁ। ତୁମ ଘରଗୁଡ଼ିକ ଘିଅ ଝରୁଥିବା ମଧୁର ହେଉ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରୟ ସେଠି ପାଇଁ ହେଉ।
ଉତ୍ତେ ସ୍ତଭ୍ନାମି ପୃଥିଵୀଂ ତ୍ଵତ୍ପରୀମଂ ଲୋଗଂ ନିଦଧନ୍ ମୋ ଅହଂ ରିଷମ୍ । ଏତାଂ ସ୍ଥୂଣାଂ ପିତରୋ ଧାରଯନ୍ତି ତେ ତତ୍ର ଯମଃ ସାଦନା ତେ କୃଣୋତୁ
ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ତୁମ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ କରୁଛି, ଏହି ସୀମା ରଖୁଛି; ମୁଁ ତୁମକୁ କ୍ଷତି ଦେଉ ନାହିଁ। ପିତୃମାନେ ଏହି ଖୁମ୍ବକୁ ଧରିଛନ୍ତି; ଯମ ଏଠି ତୁମର ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ କରୁନ୍ତୁ।
ଇମମଗ୍ନେ ଚମସଂ ମା ଵି ଜିହ୍ଵରଃ ପ୍ରିଯୋ ଦେଵାନାମୁତ ସୋମ୍ଯାନାମ୍ । ଅଯଂ ଯଶ୍ଚମସୋ ଦେଵପାନସ୍ତସ୍ମିନ୍ ଦେଵା ଅମୃତା ମାଦଯନ୍ତାମ୍
ଅଗ୍ନି, ଏହି ପାତ୍ରକୁ ଚୁଷିବା ନାହିଁ; ଏହା ଦେବତାମାନେ ଓ ସୋମ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ। ଏହି ପାତ୍ର ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପାନ କରିବାକୁ; ଏହାରେ ଅମୃତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍ତୁ।
ଅଥର୍ଵା ପୂର୍ଣଂ ଚମସଂ ଯମିନ୍ଦ୍ରାଯାବିଭର୍ଵାଜିନୀଵତେ । ତସ୍ମିନ୍ କୃଣୋତି ସୁକୃତସ୍ଯ ଭକ୍ଷଂ ତସ୍ମିନ୍ ଇନ୍ଦୁଃ ପଵତେ ଵିଶ୍ଵଦାନୀମ୍
ଅଥର୍ବା ଭରିଥିବା ପାତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ବିଜୟୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ; ଏହାରେ ସଦ୍କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଭାଗ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଏହି ପାତ୍ରରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ସୋମ ବହେ।
ଯତ୍ତେ କୃଷ୍ଣଃ ଶକୁନ ଆତୁତୋଦ ପିପୀଲଃ ସର୍ପ ଉତ ଵା ଶ୍ଵାପଦଃ । ଅଗ୍ନିଷ୍ଟଦ୍ଵିଶ୍ଵାଦଗଦଂ କୃଣୋତୁ ସୋମଶ୍ଚ ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାମାଵିଵେଶ
ତୁମକୁ ଯେଉଁ କଳା ପକ୍ଷୀ, ପିପିଲିକା, ସାପ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଜନ୍ତୁ ଛୁଇଁଛି, ଏହା ସବୁକୁ ଅଗ୍ନି ଏମିତି କରୁନ୍ତୁ ଯେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ କିଛି କ୍ଷତି ନ ହେଉ। ଏହିପରି ଯେଉଁ ବିଷ ଦ୍ରବ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଖାଦ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ସେଥିରୁ ସୋମ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।
ପଯସ୍ଵତୀରୋଷଧଯଃ ପଯସ୍ଵନ୍ ମାମକଂ ପଯଃ । ଅପାଂ ପଯସୋ ଯତ୍ପଯସ୍ତେନ ମା ସହ ଶୁମ୍ଭତୁ
ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର ଔଷଧିଗୁଡ଼ିକ, ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର ଜଳ, ମୋର ଦୁଧ ଏବଂ ଜଳର ଦୁଧ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଧ ଏକାଠି ମିଶି ମୋତେ ପବିତ୍ର କରୁନ୍ତୁ।
ଇମା ନାରୀରଵିଧଵାଃ ସୁପତ୍ନୀରାଞ୍ଜନେନ ସର୍ପିଷା ସଂ ସ୍ପୃଶନ୍ତାମ୍ । ଅନଶ୍ରଵୋ ଅନମୀଵାଃ ସୁରତ୍ନା ଆ ରୋହନ୍ତୁ ଜନଯୋ ଯୋନିମଗ୍ରେ
ଏହି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଧବା ନୁହଁନ୍ତି, ସୁସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ତେମାନେ ଅଞ୍ଜନ ଓ ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତୁ । ତେମାନେ ଅଶ୍ରୁବିହୀନ, ରୋଗ ନଥିବା, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ ହେଉନ୍ତୁ । ସେମାନେ ଜନନ ସ୍ଥାନରେ, ଜନମ ଆଗରେ, ସମାବେଶରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉନ୍ତୁ ।
ସଂ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ପିତୃଭିଃ ସଂ ଯମେନେଷ୍ଟାପୂର୍ତେନ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ । ହିତ୍ଵାଵଦ୍ଯଂ ପୁନରସ୍ତମେହି ସଂ ଗଚ୍ଛତାଂ ତନ୍ଵା ସୁଵର୍ଚାଃ
ତୁମେ ପିତୃମାନେ ସହିତ, ଯମ ସହିତ, ତୁମର ନିଜ କର୍ମ ଓ ପୁଣ୍ୟ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ । ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଛାଡ଼ି, ପୁନି ଅସ୍ତମୟକୁ ଫେରିଆଅ । ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଥିବାମାନେ ତୁମ ସହ ଏକାତ୍ମ ହେଉନ୍ତୁ ।
ଯେ ନଃ ପିତୁଃ ପିତରୋ ଯେ ପିତାମହା ଯ ଆଵିଵିଶୁରୁର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ତେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵରାଦସୁନୀତିର୍ନୋ ଅଦ୍ଯ ଵଥାଵଶଂ ତନ୍ଵଃ କଲ୍ପଯାତି
ଯେମାନେ ଆମ ପିତାଙ୍କର ପିତା, ଆମ ପରଦାଦା, ଯେମାନେ ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ନ୍ୟାୟମୟ ନେତୃତ୍ୱ ଆଜି ଆମ ଦେହକୁ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ଢାଳିଦେଉ ।
ଶଂ ତେ ନୀହାରୋ ଭଵତୁ ଶଂ ତେ ପ୍ରୁଷ୍ଵାଵ ଶୀଯତାମ୍ । ଶୀତିକେ ଶୀତିକାଵତି ହ୍ଲାଦିକେ ହ୍ଲାଦିକାଵତି । ମଣ୍ଡୂକ୍ଯପ୍ସୁ ଶଂ ଭୁଵ ଇମଂ ସ୍ଵଗ୍ନିଂ ଶମଯ
ତୁମ ପାଇଁ କୁହୁଡ଼ ଶୁଭ ହେଉ, ତୁମ ପାଇଁ ତୁଷାର ହଳୁକ ଭାବେ ପଡ଼ୁ । ଶୀତ ଓ ଶୀତଳତାରେ, ହର୍ଷ ଓ ଆନନ୍ଦରେ, ବେଙ୍ଗର ଜଳରେ ମଧୁରତା ହେଉ । ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କର ।
{୧୮} ଵିଵସ୍ଵାନ୍ ନୋ ଅଭଯଂ କୃଣୋତୁ ଯଃ ସୁତ୍ରାମା ଜୀରଦାନୁଃ ସୁଦାନୁଃ । ଇହେମେ ଵୀରା ବହଵୋ ଭଵନ୍ତୁ ଗୋମଦଶ୍ଵଵନ୍ ମଯ୍ଯସ୍ତୁ ପୁଷ୍ଟମ୍
ବିବସ୍ୱାନ୍, ଯିଏ ସବୁ ଜାଣନ୍ତି, ଦୟାଳୁ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଦାନଶୀଳ, ସେ ଆମକୁ ନିରାପଦ କରୁନ୍ତୁ । ଏଠାରେ ବହୁତ ଶୂରମାନେ ଥାଆନ୍ତୁ, ଗୋ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ଧନ୍ୟ ହେଉନ୍ତୁ, ମୋ ପାଖରେ ସମୃଦ୍ଧି ରହୁ ।
ଵିଵସ୍ଵାନ୍ ନୋ ଅମୃତତ୍ଵେ ଦଧାତୁ ପରୈତୁ ମୃତ୍ଯୁରମୃତଂ ନ ଐତୁ । ଇମାନ୍ ରକ୍ଷତୁ ପୁରୁଷାନ୍ ଆ ଜରିମ୍ଣୋ ମୋ ସ୍ଵେଷାମସଵୋ ଯମଂ ଗୁଃ
ବିବସ୍ୱାନ୍ ଆମକୁ ଅମରତ୍ୱରେ ବସାନ୍ତୁ । ମୃତ୍ୟୁ ଦୂରେ ଯାଉ, ଅମୃତ ଦୂରେ ନଯାଉ । ସେ ଏହି ପୁରୁଷମାନେକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଯମଙ୍କୁ ନଯାଉ ।
ଯୋ ଦଧ୍ରେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ନ ମହ୍ନା ପିତୄଣାଂ କଵିଃ ପ୍ରମତିର୍ମତୀନାମ୍ । ତମର୍ଚତ ଵିଶ୍ଵମିତ୍ରା ହଵିର୍ଭିଃ ସ ନୋ ଯମଃ ପ୍ରତରଂ ଜୀଵସେ ଧାତ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କୁ, ହେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ, ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର । ସେ ଯମ ଆମକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷିତ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରୁନ୍ତୁ ।
ଆ ରୋହତ ଦିଵମୁତ୍ତମାମୃଷଯୋ ମା ବିଭୀତନ । ସୋମପାଃ ସୋମପାଯିନ ଇଦଂ ଵଃ କ୍ରିଯତେ ହଵିରଗନ୍ମ ଜ୍ଯୋତିରୁତ୍ତମମ୍
ହେ ଋଷିମାନେ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠନ୍ତୁ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ହେ ସୋମପାନୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ହବିଷ୍ୟ ଦିଆଯାଉଛି । ଆମେ ଉତ୍ତମ ଆଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ ।
ପ୍ର କେତୁନା ବୃହତା ଭାତ୍ଯଗ୍ନିରା ରୋଦସୀ ଵୃଷଭୋ ରୋରଵୀତି । ଦିଵଶ୍ଚିଦନ୍ତାଦୁପମାମୁଦାନଡପାମୁପସ୍ଥେ ମହିଷୋ ଵଵର୍ଧ
ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଅଗ୍ନି ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ, ବୃଷଭ ଦିଗବିଦିଗରେ ଗର୍ଜନ କରେ । ଆକାଶର ସୀମାନ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଉପରକୁ ଉଠେ, ମହା ମହିଷ ଜଳର କୋଳରେ ବଢ଼ିଯାଏ ।
ନାକେ ସୁପର୍ଣମୁପ ଯତ୍ପତନ୍ତଂ ହ୍ର୍ଦା ଵେନନ୍ତୋ ଅଭ୍ଯଚକ୍ଷତ ତ୍ଵା । ହିରଣ୍ଯପକ୍ଷଂ ଵରୁଣସ୍ଯ ଦୂତଂ ଯମସ୍ଯ ଯୋନୌ ଶକୁନଂ ଭୁରନ୍ଯୁମ୍
ଆକାଶରେ ଯେତେବେଳେ ସୁନ୍ଦର ପଖି ଉଡ଼ିଯାଏ, ହୃଦୟରେ ଖୋଜୁଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି । ସୁନା ପଖି ଭିତରେ ବରୁଣଙ୍କ ଦୂତ, ଯମଙ୍କ ଗୃହରେ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଥିବା ପକ୍ଷୀ ।
ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରତୁଂ ନ ଆ ଭର ପିତା ପୁତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଯଥା । ଶିକ୍ଷା ଣୋ ଅସ୍ମିନ୍ ପୁରୁହୂତ ଯାମନି ଜୀଵା ଜ୍ଯୋତିରଶୀମହି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାପା ଯେପରି ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ । ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଏହି ପଥରେ ଆମକୁ ଶିଖାଅ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ଜୀବନ୍ତ ଆଲୋକ ପାଇପାରିବା ।
ଅପୂପାପିହିତାନ୍ କୁମ୍ଭାନ୍ ଯାଂସ୍ତେ ଦେଵା ଅଧାରଯନ୍ । ତେ ତେ ସନ୍ତୁ ସ୍ଵଧାଵନ୍ତୋ ମଧୁମନ୍ତୋ ଘୃତଶ୍ଚୁତଃ
ଯେଉଁ ମଟକୁମାନେ ପିଠା ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଛି, ଦେବତାମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱଧା ଭରିଥିବା, ମଧୁର ଓ ଘିଅ ଝରୁଥିବା ହେଉନ୍ତୁ ।
ଯାସ୍ତେ ଧାନା ଅନୁକିରାମି ତିଲମିଶ୍ରା ସ୍ଵଧାଵତୀଃ । ତାସ୍ତେ ସନ୍ତୁ ଵିଭ୍ଵୀଃ ପ୍ରଭ୍ଵୀସ୍ତାସ୍ତେ ଯମୋ ରାଜାନୁ ମନ୍ଯତାମ୍
ଯେ ଧାନ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ତିଳ ମିଶାଇ ଛିଟାଉଛି, ସେମାନେ ସ୍ୱଧା ଭରିଥିବା, ପ୍ରଚୁର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉନ୍ତୁ । ଯମ ରାଜା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ।
ପୁନର୍ଦେହି ଵନସ୍ପତେ ଯ ଏଷ ନିହିତସ୍ତ୍ଵଯି । ଯଥା ଯମସ୍ଯ ସାଦନ ଆସାତୌ ଵିଦଥା ଵଦନ୍
ହେ ବୃକ୍ଷ, ତୋର ଭିତରେ ଯାହା ରଖାଯାଇଛି, ସେଠାରୁ ପୁନି ଫେରାଇଦେ । ଯେପରି ଯମଙ୍କ ଆସନରେ ବସେ, ସେପରି ସେ ସଭାରେ ବସି କଥା କହୁନ୍ତୁ ।
ଆ ରଭସ୍ଵ ଜାତଵେଦସ୍ତେଜସ୍ଵଦ୍ଧରୋ ଅସ୍ତୁ ତେ । ଶରୀରମସ୍ଯ ସଂ ଦହାଥୈନଂ ଦେହି ସୁକୃତାମୁ ଲୋକେ
ହେ ଜାତବେଦସ୍, ଧରିନେଉ, ତୋର ତେଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ । ଏହି ଦେହକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭସ୍ମ କର, ଏବଂ ତାକୁ ସଦ୍କର୍ମୀମାନେ ଥିବା ଲୋକରେ ସ୍ଥାନ ଦେ ।
ଯେ ତେ ପୂର୍ଵେ ପରାଗତା ଅପରେ ପିତରଶ୍ଚ ଯେ । ତେଭ୍ଯୋ ଘୃତସ୍ଯ କୁଲ୍ଯୈତୁ ଶତଧାରା ଵ୍ଯୁନ୍ଦତୀ
ତୁମ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବେ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ପରେ ଆସିବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶତଧାରା ଘିଅ ଧାରା ବହୁ, ପ୍ରବାହିତ ହେଉ ।
ଏତଦା ରୋହ ଵଯ ଉନ୍ମୃଜାନଃ ସ୍ଵା ଇହ ବୃହଦୁ ଦୀଦଯନ୍ତେ । ଅଭି ପ୍ରେହି ମଧ୍ଯତୋ ମାପ ହାସ୍ଥାଃ ପିତୄନାଂ ଲୋକଂ ପ୍ରଥମୋ ଯୋ ଅତ୍ର
ଏହି ପବନକୁ ଉପରକୁ ଉଠ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ନିଜ ଘରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ । ମଧ୍ୟଭାଗ ଦ୍ୱାରା ଆଗକୁ ଯାଅ, ପଛକୁ ଫେରିନଯାଅ । ପିତୃମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଥମେ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚ ।
ଆ ରୋହତ ଜନିତ୍ରୀଂ ଜାତଵେଦସଃ ପିତୃଯାନୈଃ ସଂ ଵ ଆ ରୋହଯାମି । ଅଵାଡ୍ଢଵ୍ଯେଷିତୋ ହଵ୍ଯଵାହ ଈଜାନଂ ଯୁକ୍ତାଃ ସୁକୃତାଂ ଧତ୍ତ ଲୋକେ
ହେ ଜାତବେଦସ୍, ପିତୃମାନେର ପଥ ଦ୍ୱାରା ଜନନୀରେ ଉଠ । ମୁଁ ତୁମକୁ ସମେତ ଉଠାଉଛି । ହେ ହବିଷ୍ୟବାହକ, ହବି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ସଦ୍କର୍ମୀମାନେ ଥିବା ଲୋକରେ ପହଞ୍ଚା ।
ଦେଵା ଯଜ୍ଞମୃତଵଃ କଲ୍ପଯନ୍ତି ହଵିଃ ପୁରୋଡାଶଂ ସ୍ରୁଚୋ ଯଜ୍ଞାଯୁଧାନି । ତେଭିର୍ଯାହି ପଥିଭିର୍ଦେଵଯାନୈର୍ଯୈରୀଜାନାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯନ୍ତି ଲୋକମ୍
ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଅମରତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ହବି, ପୁରୋଡାଶ, ଯଜ୍ଞର ଚମଚ ଓ ଉପକରଣଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବପଥରେ ଚାଲ, ଯେଉଁପଥରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଋତସ୍ଯ ପନ୍ଥାମନୁ ପଶ୍ଯ ସାଧ୍ଵଙ୍ଗିରସଃ ସୁକୃତୋ ଯେନ ଯନ୍ତି । ତେଭିର୍ଯାହି ପଥିଭିଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯତ୍ରାଦିତ୍ଯା ମଧୁ ଭକ୍ଷଯନ୍ତି ତୃତୀଯେ ନାକେ ଅଧି ଵି ଶ୍ରଯସ୍ଵ
ଏ ଅଙ୍ଗିରସ, ତୁମେ ସତ୍ୟର ପଥକୁ ଦେଖ, ଏହା ହେଉଛି ନ୍ୟାୟର ରାସ୍ତା, ଯାହାରେ ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକମାନେ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ପଥରେ ଚାଲି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚ, ଯେଉଁଠାରେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ମଧୁରତା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯାଇ ତୁମର ସ୍ଥାନ ନିଅ।
ତ୍ରଯଃ ସୁପର୍ଣା ଉପରସ୍ଯ ମାଯୂ ନାକସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେ ଅଧି ଵିଷ୍ଟପି ଶ୍ରିତାଃ । ସ୍ଵର୍ଗା ଲୋକା ଅମୃତେନ ଵିଷ୍ଠା ଇଷମୂର୍ଜଂ ଯଜମାନାଯ ଦୁହ୍ରାମ୍
ତିନିଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ, ଉପର ଦିଗର ରକ୍ଷକ, ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ବସିଛନ୍ତି। ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପୋଷଣ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସଂସଂ ସ୍ରଵନ୍ତୁ ନଦ୍ଯଃ ସଂ ଵାତାଃ ସଂ ପତତ୍ରିଣଃ । ଯଜ୍ଞମିମଂ ଵର୍ଧଯତା ଗିରଃ ସଂସ୍ରାଵ୍ଯେଣ ହଵିଷା ଜୁହୋମି
ନଦୀମାନେ ଏକାଠି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ପବନମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଏକଠା ହେଉ। ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ବଢ଼ାଇଦିଅ, ପ୍ରବାହମୟ ହବି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶବ୍ଦରେ ଅଘ୍ରାଣ କରୁଛି।
ଇମଂ ହୋମା ଯଜ୍ଞମଵତେମଂ ସଂସ୍ରାଵଣା ଉତ ଯଜ୍ଞମିମଂ ଵର୍ଧଯତା ଗିରଃ ସଂସ୍ରାଵ୍ଯେଣ ହଵିଷା ଜୁହୋମି
ଆମେ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କରିବା, ଏହାକୁ ପ୍ରବାହିତ କରିବା; ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ବଢ଼ାଇଦିଅ, ପ୍ରବାହମୟ ହବି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶବ୍ଦରେ ଅଘ୍ରାଣ କରୁଛି।
ରୂପଂରୂପଂ ଵଯୋଵଯଃ ସଂରଭ୍ଯୈନଂ ପରି ଷ୍ଵଜେ । ଯଜ୍ଞମିମଂ ଚତସ୍ରଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଵର୍ଧଯନ୍ତୁ ସଂସ୍ରାଵ୍ଯେଣ ହଵିଷା ଜୁହୋମି
ରୂପ ରୂପ, ବୟସ ବୟସ ଏକାଠି ହୋଇ ଏହାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତୁ। ଚାରି ଦିଗ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ବଢ଼ାଇଦିଅ, ପ୍ରବାହମୟ ହବି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶବ୍ଦରେ ଅଘ୍ରାଣ କରୁଛି।