{୧୬} ଦେଵେଭ୍ଯଃ କମଵୃଣୀତ ମୃତ୍ଯୁଂ ପ୍ରଜାଯୈ କିମମୃତଂ ନାଵୃଣୀତ । ବୃହସ୍ପତିର୍ଯଜ୍ଞମତନୁତ ଋଷିଃ ପ୍ରିଯାଂ ଯମସ୍ତନ୍ଵମା ରିରେଚ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ବାଛିଲେ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ କାହିଁକି ଅମରତ୍ୱକୁ ବାଛିଲେ ନାହିଁ? ବୃହସ୍ପତି ଯଜ୍ଞକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଋଷି ଏବଂ ଯମ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତ୍ଵମଗ୍ନ ଈଡିତୋ ଜାତଵେଦୋଽଵାଡ୍ଢଵ୍ଯାନି ସୁରଭୀଣି କୃତ୍ଵା । ପ୍ରାଦାଃ ପିତୃଭ୍ଯଃ ସ୍ଵଧଯା ତେ ଅକ୍ଷନ୍ନ୍ ଅଦ୍ଧି ତ୍ଵଂ ଦେଵ ପ୍ରଯତା ହଵୀଂଷି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଆହ୍ୱାନିତ ହୋଇ, ସୁଗନ୍ଧିତ ନୈବେଦ୍ୟ ଉଠାଇ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦେଲେ, ସେମାନେ ଏହା ଭୋଜନ କଲେ। ହେ ଦେବ, ତୁମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ହବିଷ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
ଆସୀନାସୋ ଅରୁଣୀନାମୁପସ୍ଥେ ରଯିଂ ଧତ୍ତ ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ । ପୁତ୍ରେଭ୍ଯଃ ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ଵସ୍ଵଃ ପ୍ର ଯଚ୍ଛତ ତ ଇହୋର୍ଜଂ ଦଧାତ
ଉଷାଙ୍କର ଆଞ୍ଚଳରେ ବସିଥିବା ମଣିଷମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥିଲେ, ସେମାନେ ଧନ-ସମ୍ପଦ ପାଇଲେ। ପିତୃମାନେ, ଏହି ଧନ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏଠି ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନିଷ୍ଵାତ୍ତାଃ ପିତର ଏହ ଗଚ୍ଛତ ସଦଃସଦଃ ସଦତ ସୁପ୍ରଣୀତଯଃ । ଅତ୍ତୋ ହଵୀଂଷି ପ୍ରଯତାନି ବର୍ହିଷି ରଯିଂ ଚ ନଃ ସର୍ଵଵୀରଂ ଦଧାତ
ଅଗ୍ନିରେ ହବି ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ପିତୃମାନେ, ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ନିଜ ନିଜ ଆସନରେ ବସନ୍ତୁ, ଭଲ ଭାବରେ ଆଣିଯାଇଥିବା ହବି ବର୍ହିରେ ଖାଆନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ରସମେତ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଉପହୂତା ନଃ ପିତରଃ ସୋମ୍ଯାସୋ ବର୍ହିଷ୍ଯେଷୁ ନିଧିଷୁ ପ୍ରିଯେଷୁ । ତ ଆ ଗମନ୍ତୁ ତ ଇହ ଶ୍ରୁଵନ୍ତ୍ଵଧି ବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ତେଽଵନ୍ତ୍ଵସ୍ମାନ୍
ସୋମ ଆସ୍ୱାଦନ କରିଥିବା ଆମ ପିତୃମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରିୟ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥଳୀ ବର୍ହିରେ ଡାକାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଏଠି ଆମ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ଆମ ଉପରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଯେ ନଃ ପିତୁଃ ପିତରୋ ଯେ ପିତାମହା ଅନୂଜହିରେ ସୋମପୀଥଂ ଵସିଷ୍ଠାଃ । ତେଭିର୍ଯମଃ ସମ୍ରରାଣୋ ହଵୀଂଷ୍ଯୁଶନ୍ନ୍ ଉଶଦ୍ଭିଃ ପ୍ରତିକାମମତ୍ତୁ
ଆମ ପିତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ, ଦାଦାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପରମ ଉତ୍ତମ ସୋମପାନ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସହିତ ଯମ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ହବି ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ।
ଯେ ତାତୃଷୁର୍ଦେଵତ୍ରା ଜେହମାନା ହୋତ୍ରାଵିଦଃ ସ୍ତୋମତଷ୍ଟାସୋ ଅର୍କୈଃ । ଆଗ୍ନେ ଯାହି ସହସ୍ରଂ ଦେଵଵନ୍ଦୈଃ ସତ୍ଯୈଃ କଵିଭିର୍ଋଷିଭିର୍ଘର୍ମସଦ୍ଭିଃ
ଯେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ, ଯେମାନେ ଯଜ୍ଞର କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ସ୍ତୁତିର ରଚନାକାର ଥିଲେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେହି ଶତାଧିକ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଘର୍ମସ୍ଥଳରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସ।
ଯେ ସତ୍ଯାସୋ ହଵିରଦୋ ହଵିଷ୍ପା ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଦେଵୈଃ ସରଥଂ ତୁରେଣ । ଆଗ୍ନେ ଯାହି ସୁଵିଦତ୍ରେଭିରର୍ଵାଙ୍ପରୈଃ ପୂର୍ଵୈର୍ଋଷିଭିର୍ଘର୍ମସଦ୍ଭିଃ
ଯେମାନେ ସତ୍ୟବାଦୀ, ହବିଷ ଭୋଗ କରୁଥିବା, ଅର୍ପିତ ଅଞ୍ଜଳି ପାନ କରୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାସାଥି ଯାଉଛନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେହି ଦାନଶୀଳ, ପରେ ଓ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଘର୍ମସ୍ଥଳରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସ।
ଉପ ସର୍ପ ମାତରଂ ଭୂମିମେତାମୁରୁଵ୍ଯଚସଂ ପୃଥିଵୀଂ ସୁଶେଵାମ୍ । ଊର୍ଣମ୍ରଦାଃ ପୃଥିଵୀ ଦକ୍ଷିଣାଵତ ଏଷା ତ୍ଵା ପାତୁ ପ୍ରପଥେ ପୁରସ୍ତାତ୍
ଏହି ମାଟି ମାଆଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣ, ଯିଏ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଦୟାଳୁ, ଉନ୍ନତ ଓ ଶୁଭ ଭୂମି, ଉନ୍ନତ ଉନ୍ନତ ଉଲୁନ୍ ଧନରେ ଭରିଥିବା ପୃଥିବୀର ଦକ୍ଷିଣ ଅଂଶ ତୁମକୁ ଭଲ କରୁ, ସେ ଆଗକୁ ଯିବା ପଥରେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଉଚ୍ଛ୍ଵଞ୍ଚସ୍ଵ ପୃଥିଵି ମା ନି ବାଧଥାଃ ସୂପାଯନାସ୍ମୈ ଭଵ ସୂପସର୍ପଣା । ମାତା ପୁତ୍ରଂ ଯଥା ସିଚାଭ୍ଯେନଂ ଭୂମ ଊର୍ଣୁହି
ଉଠିଉଠ, ମାଟି, ଦୟାକରି ଚାପ ଦେଉନି; ଏହା ପାଇଁ ସହଜ ଏବଂ ସୁବିଧାଜନକ ହେଉ; ମାଆ ଯେପରି ନିଜ ପୁଅକୁ ମୁଡ଼ିଦିଏ, ସେପରି ତୁମେ ତାକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କର।
{୧୭} ଉଚ୍ଛ୍ଵଞ୍ଚମାନା ପୃଥିଵୀ ସୁ ତିଷ୍ଠତୁ ସହସ୍ରଂ ମିତ ଉପ ହି ଶ୍ରଯନ୍ତାମ୍ । ତେ ଗୃହାସୋ ଘୃତଶ୍ଚୁତଃ ସ୍ଯୋନା ଵିଶ୍ଵାହାସ୍ମୈ ଶରଣାଃ ସନ୍ତ୍ଵତ୍ର
ଉଠୁଥିବା ପୃଥିବୀ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରହୁ, ଏହାର ଉପରେ ହଜାର ମାପ ଭାର ରହୁ। ତୁମ ଘରଗୁଡ଼ିକ ଘିଅ ଝରୁଥିବା ମଧୁର ହେଉ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରୟ ସେଠି ପାଇଁ ହେଉ।
ଉତ୍ତେ ସ୍ତଭ୍ନାମି ପୃଥିଵୀଂ ତ୍ଵତ୍ପରୀମଂ ଲୋଗଂ ନିଦଧନ୍ ମୋ ଅହଂ ରିଷମ୍ । ଏତାଂ ସ୍ଥୂଣାଂ ପିତରୋ ଧାରଯନ୍ତି ତେ ତତ୍ର ଯମଃ ସାଦନା ତେ କୃଣୋତୁ
ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ତୁମ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ କରୁଛି, ଏହି ସୀମା ରଖୁଛି; ମୁଁ ତୁମକୁ କ୍ଷତି ଦେଉ ନାହିଁ। ପିତୃମାନେ ଏହି ଖୁମ୍ବକୁ ଧରିଛନ୍ତି; ଯମ ଏଠି ତୁମର ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ କରୁନ୍ତୁ।
ଇମମଗ୍ନେ ଚମସଂ ମା ଵି ଜିହ୍ଵରଃ ପ୍ରିଯୋ ଦେଵାନାମୁତ ସୋମ୍ଯାନାମ୍ । ଅଯଂ ଯଶ୍ଚମସୋ ଦେଵପାନସ୍ତସ୍ମିନ୍ ଦେଵା ଅମୃତା ମାଦଯନ୍ତାମ୍
ଅଗ୍ନି, ଏହି ପାତ୍ରକୁ ଚୁଷିବା ନାହିଁ; ଏହା ଦେବତାମାନେ ଓ ସୋମ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ। ଏହି ପାତ୍ର ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପାନ କରିବାକୁ; ଏହାରେ ଅମୃତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍ତୁ।
ଅଥର୍ଵା ପୂର୍ଣଂ ଚମସଂ ଯମିନ୍ଦ୍ରାଯାବିଭର୍ଵାଜିନୀଵତେ । ତସ୍ମିନ୍ କୃଣୋତି ସୁକୃତସ୍ଯ ଭକ୍ଷଂ ତସ୍ମିନ୍ ଇନ୍ଦୁଃ ପଵତେ ଵିଶ୍ଵଦାନୀମ୍
ଅଥର୍ବା ଭରିଥିବା ପାତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ବିଜୟୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ; ଏହାରେ ସଦ୍କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଭାଗ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଏହି ପାତ୍ରରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ସୋମ ବହେ।
ଯତ୍ତେ କୃଷ୍ଣଃ ଶକୁନ ଆତୁତୋଦ ପିପୀଲଃ ସର୍ପ ଉତ ଵା ଶ୍ଵାପଦଃ । ଅଗ୍ନିଷ୍ଟଦ୍ଵିଶ୍ଵାଦଗଦଂ କୃଣୋତୁ ସୋମଶ୍ଚ ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାମାଵିଵେଶ
ତୁମକୁ ଯେଉଁ କଳା ପକ୍ଷୀ, ପିପିଲିକା, ସାପ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଜନ୍ତୁ ଛୁଇଁଛି, ଏହା ସବୁକୁ ଅଗ୍ନି ଏମିତି କରୁନ୍ତୁ ଯେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ କିଛି କ୍ଷତି ନ ହେଉ। ଏହିପରି ଯେଉଁ ବିଷ ଦ୍ରବ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଖାଦ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ସେଥିରୁ ସୋମ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।
ପଯସ୍ଵତୀରୋଷଧଯଃ ପଯସ୍ଵନ୍ ମାମକଂ ପଯଃ । ଅପାଂ ପଯସୋ ଯତ୍ପଯସ୍ତେନ ମା ସହ ଶୁମ୍ଭତୁ
ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର ଔଷଧିଗୁଡ଼ିକ, ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର ଜଳ, ମୋର ଦୁଧ ଏବଂ ଜଳର ଦୁଧ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଧ ଏକାଠି ମିଶି ମୋତେ ପବିତ୍ର କରୁନ୍ତୁ।
ଇମା ନାରୀରଵିଧଵାଃ ସୁପତ୍ନୀରାଞ୍ଜନେନ ସର୍ପିଷା ସଂ ସ୍ପୃଶନ୍ତାମ୍ । ଅନଶ୍ରଵୋ ଅନମୀଵାଃ ସୁରତ୍ନା ଆ ରୋହନ୍ତୁ ଜନଯୋ ଯୋନିମଗ୍ରେ
ଏହି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଧବା ନୁହଁନ୍ତି, ସୁସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ତେମାନେ ଅଞ୍ଜନ ଓ ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତୁ । ତେମାନେ ଅଶ୍ରୁବିହୀନ, ରୋଗ ନଥିବା, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ ହେଉନ୍ତୁ । ସେମାନେ ଜନନ ସ୍ଥାନରେ, ଜନମ ଆଗରେ, ସମାବେଶରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉନ୍ତୁ ।
ସଂ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ପିତୃଭିଃ ସଂ ଯମେନେଷ୍ଟାପୂର୍ତେନ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ । ହିତ୍ଵାଵଦ୍ଯଂ ପୁନରସ୍ତମେହି ସଂ ଗଚ୍ଛତାଂ ତନ୍ଵା ସୁଵର୍ଚାଃ
ତୁମେ ପିତୃମାନେ ସହିତ, ଯମ ସହିତ, ତୁମର ନିଜ କର୍ମ ଓ ପୁଣ୍ୟ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ । ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଛାଡ଼ି, ପୁନି ଅସ୍ତମୟକୁ ଫେରିଆଅ । ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଥିବାମାନେ ତୁମ ସହ ଏକାତ୍ମ ହେଉନ୍ତୁ ।
ଯେ ନଃ ପିତୁଃ ପିତରୋ ଯେ ପିତାମହା ଯ ଆଵିଵିଶୁରୁର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ତେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵରାଦସୁନୀତିର୍ନୋ ଅଦ୍ଯ ଵଥାଵଶଂ ତନ୍ଵଃ କଲ୍ପଯାତି
ଯେମାନେ ଆମ ପିତାଙ୍କର ପିତା, ଆମ ପରଦାଦା, ଯେମାନେ ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ନ୍ୟାୟମୟ ନେତୃତ୍ୱ ଆଜି ଆମ ଦେହକୁ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ଢାଳିଦେଉ ।
ଶଂ ତେ ନୀହାରୋ ଭଵତୁ ଶଂ ତେ ପ୍ରୁଷ୍ଵାଵ ଶୀଯତାମ୍ । ଶୀତିକେ ଶୀତିକାଵତି ହ୍ଲାଦିକେ ହ୍ଲାଦିକାଵତି । ମଣ୍ଡୂକ୍ଯପ୍ସୁ ଶଂ ଭୁଵ ଇମଂ ସ୍ଵଗ୍ନିଂ ଶମଯ
ତୁମ ପାଇଁ କୁହୁଡ଼ ଶୁଭ ହେଉ, ତୁମ ପାଇଁ ତୁଷାର ହଳୁକ ଭାବେ ପଡ଼ୁ । ଶୀତ ଓ ଶୀତଳତାରେ, ହର୍ଷ ଓ ଆନନ୍ଦରେ, ବେଙ୍ଗର ଜଳରେ ମଧୁରତା ହେଉ । ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କର ।
{୧୮} ଵିଵସ୍ଵାନ୍ ନୋ ଅଭଯଂ କୃଣୋତୁ ଯଃ ସୁତ୍ରାମା ଜୀରଦାନୁଃ ସୁଦାନୁଃ । ଇହେମେ ଵୀରା ବହଵୋ ଭଵନ୍ତୁ ଗୋମଦଶ୍ଵଵନ୍ ମଯ୍ଯସ୍ତୁ ପୁଷ୍ଟମ୍
ବିବସ୍ୱାନ୍, ଯିଏ ସବୁ ଜାଣନ୍ତି, ଦୟାଳୁ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଦାନଶୀଳ, ସେ ଆମକୁ ନିରାପଦ କରୁନ୍ତୁ । ଏଠାରେ ବହୁତ ଶୂରମାନେ ଥାଆନ୍ତୁ, ଗୋ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ଧନ୍ୟ ହେଉନ୍ତୁ, ମୋ ପାଖରେ ସମୃଦ୍ଧି ରହୁ ।
ଵିଵସ୍ଵାନ୍ ନୋ ଅମୃତତ୍ଵେ ଦଧାତୁ ପରୈତୁ ମୃତ୍ଯୁରମୃତଂ ନ ଐତୁ । ଇମାନ୍ ରକ୍ଷତୁ ପୁରୁଷାନ୍ ଆ ଜରିମ୍ଣୋ ମୋ ସ୍ଵେଷାମସଵୋ ଯମଂ ଗୁଃ
ବିବସ୍ୱାନ୍ ଆମକୁ ଅମରତ୍ୱରେ ବସାନ୍ତୁ । ମୃତ୍ୟୁ ଦୂରେ ଯାଉ, ଅମୃତ ଦୂରେ ନଯାଉ । ସେ ଏହି ପୁରୁଷମାନେକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଯମଙ୍କୁ ନଯାଉ ।
ଯୋ ଦଧ୍ରେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ନ ମହ୍ନା ପିତୄଣାଂ କଵିଃ ପ୍ରମତିର୍ମତୀନାମ୍ । ତମର୍ଚତ ଵିଶ୍ଵମିତ୍ରା ହଵିର୍ଭିଃ ସ ନୋ ଯମଃ ପ୍ରତରଂ ଜୀଵସେ ଧାତ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କୁ, ହେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ, ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର । ସେ ଯମ ଆମକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷିତ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରୁନ୍ତୁ ।
ଆ ରୋହତ ଦିଵମୁତ୍ତମାମୃଷଯୋ ମା ବିଭୀତନ । ସୋମପାଃ ସୋମପାଯିନ ଇଦଂ ଵଃ କ୍ରିଯତେ ହଵିରଗନ୍ମ ଜ୍ଯୋତିରୁତ୍ତମମ୍
ହେ ଋଷିମାନେ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠନ୍ତୁ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ହେ ସୋମପାନୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ହବିଷ୍ୟ ଦିଆଯାଉଛି । ଆମେ ଉତ୍ତମ ଆଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ ।
ପ୍ର କେତୁନା ବୃହତା ଭାତ୍ଯଗ୍ନିରା ରୋଦସୀ ଵୃଷଭୋ ରୋରଵୀତି । ଦିଵଶ୍ଚିଦନ୍ତାଦୁପମାମୁଦାନଡପାମୁପସ୍ଥେ ମହିଷୋ ଵଵର୍ଧ
ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଅଗ୍ନି ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ, ବୃଷଭ ଦିଗବିଦିଗରେ ଗର୍ଜନ କରେ । ଆକାଶର ସୀମାନ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଉପରକୁ ଉଠେ, ମହା ମହିଷ ଜଳର କୋଳରେ ବଢ଼ିଯାଏ ।
ନାକେ ସୁପର୍ଣମୁପ ଯତ୍ପତନ୍ତଂ ହ୍ର୍ଦା ଵେନନ୍ତୋ ଅଭ୍ଯଚକ୍ଷତ ତ୍ଵା । ହିରଣ୍ଯପକ୍ଷଂ ଵରୁଣସ୍ଯ ଦୂତଂ ଯମସ୍ଯ ଯୋନୌ ଶକୁନଂ ଭୁରନ୍ଯୁମ୍
ଆକାଶରେ ଯେତେବେଳେ ସୁନ୍ଦର ପଖି ଉଡ଼ିଯାଏ, ହୃଦୟରେ ଖୋଜୁଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି । ସୁନା ପଖି ଭିତରେ ବରୁଣଙ୍କ ଦୂତ, ଯମଙ୍କ ଗୃହରେ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଥିବା ପକ୍ଷୀ ।
ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରତୁଂ ନ ଆ ଭର ପିତା ପୁତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଯଥା । ଶିକ୍ଷା ଣୋ ଅସ୍ମିନ୍ ପୁରୁହୂତ ଯାମନି ଜୀଵା ଜ୍ଯୋତିରଶୀମହି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାପା ଯେପରି ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ । ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଏହି ପଥରେ ଆମକୁ ଶିଖାଅ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ଜୀବନ୍ତ ଆଲୋକ ପାଇପାରିବା ।
ଅପୂପାପିହିତାନ୍ କୁମ୍ଭାନ୍ ଯାଂସ୍ତେ ଦେଵା ଅଧାରଯନ୍ । ତେ ତେ ସନ୍ତୁ ସ୍ଵଧାଵନ୍ତୋ ମଧୁମନ୍ତୋ ଘୃତଶ୍ଚୁତଃ
ଯେଉଁ ମଟକୁମାନେ ପିଠା ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଛି, ଦେବତାମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱଧା ଭରିଥିବା, ମଧୁର ଓ ଘିଅ ଝରୁଥିବା ହେଉନ୍ତୁ ।
ଯାସ୍ତେ ଧାନା ଅନୁକିରାମି ତିଲମିଶ୍ରା ସ୍ଵଧାଵତୀଃ । ତାସ୍ତେ ସନ୍ତୁ ଵିଭ୍ଵୀଃ ପ୍ରଭ୍ଵୀସ୍ତାସ୍ତେ ଯମୋ ରାଜାନୁ ମନ୍ଯତାମ୍
ଯେ ଧାନ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ତିଳ ମିଶାଇ ଛିଟାଉଛି, ସେମାନେ ସ୍ୱଧା ଭରିଥିବା, ପ୍ରଚୁର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉନ୍ତୁ । ଯମ ରାଜା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ।
ପୁନର୍ଦେହି ଵନସ୍ପତେ ଯ ଏଷ ନିହିତସ୍ତ୍ଵଯି । ଯଥା ଯମସ୍ଯ ସାଦନ ଆସାତୌ ଵିଦଥା ଵଦନ୍
ହେ ବୃକ୍ଷ, ତୋର ଭିତରେ ଯାହା ରଖାଯାଇଛି, ସେଠାରୁ ପୁନି ଫେରାଇଦେ । ଯେପରି ଯମଙ୍କ ଆସନରେ ବସେ, ସେପରି ସେ ସଭାରେ ବସି କଥା କହୁନ୍ତୁ ।