{୯} ଅଶ୍ଵାଵତୀଂ ପ୍ର ତର ଯା ସୁଶେଵା ର୍କ୍ଷାକଂ ଵା ପ୍ରତରଂ ନଵୀଯଃ । ଯସ୍ତ୍ଵା ଜଘାନ ଵଧ୍ଯଃ ସୋ ଅସ୍ତୁ ମା ସୋ ଅନ୍ଯଦ୍ଵିଦତ ଭାଗଧେଯମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଘୋଡ଼ା ଓ ସୁସେବା ମିଳେ, କିମ୍ବା ନୂଆ ପଥରେ ଯାଅ। ଯିଏ ତୁମକୁ ଆଘାତ କଲା, ସେ ଦଣ୍ଡିତ ହେଉ; ସେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାଗ୍ୟ ନ ପାଉ।
ଯମଃ ପରୋଽଵରୋ ଵିଵସ୍ଵାନ୍ ତତଃ ପରଂ ନାତି ପଶ୍ଯାମି କିଂ ଚନ । ଯମେ ଅଧ୍ଵରୋ ଅଧି ମେ ନିଵିଷ୍ଟୋ ଭୁଵୋ ଵିଵସ୍ଵାନ୍ ଅନ୍ଵାତତାନ
ଯମ ଦୂରେ, ବିବସ୍ୱାନ୍ ନିକଟରେ; ଏହାଠାରୁ ଆଉ କିଛି ଦେଖୁନି। ଯମଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମକୁ ରଖାଯାଇଛି; ବିବସ୍ୱାନ୍ ତୁମକୁ ଭୂମିରେ ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି।
ଅପାଗୂହନ୍ନ୍ ଅମୃତାଂ ମର୍ତ୍ଯେଭ୍ଯଃ କୃତ୍ଵା ସଵର୍ଣାମଦଧୁର୍ଵିଵସ୍ଵତେ । ଉତାଶ୍ଵିନାଵଭରଦ୍ଯତ୍ତଦାସୀଦଜହାଦୁ ଦ୍ଵା ମିଥୁନା ସରଣ୍ଯୂଃ
ଅମରମାନେ ମର୍ତ୍ୟମାନେଂକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ବିବସ୍ୱାନ୍ ପାଇଁ ଭିନ୍ନତା କଲେ। ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତା ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ନେଇଗଲେ; ସରଣ୍ୟୁ ଦୁଇ ଜୁମ୍ଲା ସନ୍ତାନକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ଯେ ନିଖାତା ଯେ ପରୋପ୍ତା ଯେ ଦଗ୍ଧା ଯେ ଚୋଦ୍ଧିତାଃ । ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍ ଅଗ୍ନ ଆ ଵହ ପିତୄନ୍ ହଵିଷେ ଅତ୍ତଵେ
ଯେଉଁମାନେ ମାଟି ତଳେ, ଉପରେ, ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଖୋଲାରେ ରଖାଯାଇଛନ୍ତି—ଏ ସମସ୍ତ ପିତୃମାନେଂକୁ ହବି ଭୋଗ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ଅଗ୍ନି।
ଯେ ଅଗ୍ନିଦଗ୍ଧା ଯେ ଅନଗ୍ନିଦଗ୍ଧା ମଧ୍ଯେ ଦିଵଃ ସ୍ଵଧଯା ମାଦଯନ୍ତେ । ତ୍ଵଂ ତାନ୍ ଵେତ୍ଥ ଯଦି ତେ ଜାତଵେଦଃ ସ୍ଵଧଯା ଯଜ୍ଞଂ ସ୍ଵଧିତିଂ ଜୁଷନ୍ତାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ନପୁଡ଼ିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ ସ୍ୱଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି—ତୁମେ ସେମାନେଂକୁ ଜାଣ, ଜାତବେଦସ୍, ଯଦି ଜାଣିଥିବ। ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ଓ ହବିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ।
ଶଂ ତପ ମାତି ତପୋ ଅଗ୍ନେ ମା ତନ୍ଵଂ ତପଃ । ଵଣେଷୁ ଶୁଷ୍ମୋ ଅସ୍ତୁ ତେ ପୃଥିଵ୍ଯାମସ୍ତୁ ଯଦ୍ଧରଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅତିରିକ୍ତ ଜଳାନ୍ତୁ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଜଳାନ୍ତୁ ନାହିଁ। ତୁମ ଶକ୍ତି କାଠରେ ରହୁ, ଯାହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାହା ପୃଥିବୀରେ ରହୁ।
ଦଦାମ୍ଯସ୍ମା ଅଵସାନମେତଦ୍ଯ ଏଷ ଆଗନ୍ ମମ ଚେଦଭୂଦିହ । ଯମଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ ପ୍ରତ୍ଯେତଦାହ ମମୈଷ ରାଯ ଉପ ତିଷ୍ଠତାମିହ
ମୁଁ ଏହି ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ ଦେଉଛି; ଯିଏ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ମୋର ହେଉନ୍ତୁ, ଯଦି ସେ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି। ଯମ ଜାଣି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ: ଏହିଜଣ ଏଠାରେ ମୋର ଧନ ପାଖରେ ରୁହନ୍ତୁ।
ଇମାଂ ମାତ୍ରାଂ ମିମୀମହେ ଯଥାପରଂ ନ ମାସାତୈ । ଶତେ ଶରତ୍ସୁ ନୋ ପୁରା
ଆମେ ଏହି ଆୟୁଷ୍ୟ ମାପିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ, ଯେପରି ଆମେ ନିଜ ଅଧିକାରରୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ହେଉ। ଆମେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।
ପ୍ରେମାଂ ମାତ୍ରାଂ ମିମୀମହେ ଯଥାପରଂ ନ ମାସାତୈ । ଶତେ ଶରତ୍ସୁ ନୋ ପୁରା
ଆମେ ଏହି ଆୟୁଷ୍ୟ ମାପିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ, ଯେପରି ଆମେ ନିଜ ଅଧିକାରରୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ହେଉ। ଆମେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।
ଅପେମାଂ ମାତ୍ରାଂ ମିମୀମହେ ଯଥାପରଂ ନ ମାସାତୈ । ଶତେ ଶରତ୍ସୁ ନୋ ପୁରା
ଆମେ ଏହି ଆୟୁଷ୍ୟ ମାପିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ, ଯେପରି ଆମେ ନିଜ ଅଧିକାରରୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ହେଉ। ଆମେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।
{୧୦} ଵୀମାଂ ମାତ୍ରାଂ ମିମୀମହେ ଯଥାପରଂ ନ ମାସାତୈ । ଶତେ ଶରତ୍ସୁ ନୋ ପୁରା
ଆମେ ଏହି ଆୟୁଷ୍ୟ ମାପିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ, ଯେପରି ଆମେ ନିଜ ଅଧିକାରରୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ହେଉ। ଆମେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।
ନିରିମାଂ ମାତ୍ରାଂ ମିମୀମହେ ଯଥାପରଂ ନ ମାସାତୈ । ଶତେ ଶରତ୍ସୁ ନୋ ପୁରା
ଆମେ ଏହି ଆୟୁଷ୍ୟ ମାପିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ, ଯେପରି ଆମେ ନିଜ ଅଧିକାରରୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ହେଉ। ଆମେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।
ଉଦିମାଂ ମାତ୍ରାଂ ମିମୀମହେ ଯଥାପରଂ ନ ମାସାତୈ । ଶତେ ଶରତ୍ସୁ ନୋ ପୁରା
ଆମେ ଏହି ଆୟୁଷ୍ୟ ମାପିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ, ଯେପରି ଆମେ ନିଜ ଅଧିକାରରୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ହେଉ। ଆମେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।
ସମିମାଂ ମାତ୍ରାଂ ମିମୀମହେ ଯଥାପରଂ ନ ମାସାତୈ । ଶତେ ଶରତ୍ସୁ ନୋ ପୁରା
ଆମେ ଏହି ଆୟୁଷ୍ୟ ମାପିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ, ଯେପରି ଆମେ ନିଜ ଅଧିକାରରୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ହେଉ। ଆମେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।
ଅମାସି ମାତ୍ରାଂ ସ୍ଵରଗାମାଯୁଷ୍ମାନ୍ ଭୂଯାସମ୍ । ଯଥାପରଂ ନ ମାସାତୈ ଶତେ ଶରତ୍ସୁ ନୋ ପୁରା
ମୁଁ ମାଆଁଠାରୁ ଅଲଗା ହେଉନି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପାଉଁ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ମିଳୁ। ମୋର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଚାଲିଯାଉନି, ଶତାଧିକ ବାଣ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଆଗରୁ ମୋ ଆୟୁଷ୍ୟ କଟିଯାଉନି।
ପ୍ରାଣୋ ଅପାନୋ ଵ୍ଯାନ ଆଯୁଶ୍ଚକ୍ଷୁର୍ଦୃଶଯେ ସୂର୍ଯାଯ । ଅପରିପରେଣ ପଥା ଯମରାଜ୍ଞଃ ପିତୄନ୍ ଗଚ୍ଛ
ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ବ୍ୟାନ, ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଦୃଷ୍ଟି—ଏହାମାନେ ନିର୍ବିକଳ୍କ ପଥରେ ଯାଇ, ଯମଙ୍କ ଶାସନରେ ପିତୃମାନେଠାରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତୁ।
ଯେ ଅଗ୍ରଵଃ ଶଶମାନାଃ ପରେଯୁର୍ହିତ୍ଵା ଦ୍ଵେଷାଂସ୍ଯନପତ୍ଯଵନ୍ତଃ । ତେ ଦ୍ଯାମୁଦିତ୍ଯାଵିଦନ୍ତ ଲୋକଂ ନାକସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେ ଅଧି ଦୀଧ୍ଯାନାଃ
ଯେମାନେ ସବୁଠୁ ଆଗରେ ଥିଲେ, ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ସନ୍ତାନହୀନତା ଛାଡି ଚାଲିଯାଇଥିଲେ—ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଲୋକ ଖୋଜିଥିଲେ, ଆକାଶର ଶିଖରରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇ ଅଛନ୍ତି।
ଉଦନ୍ଵତୀ ଦ୍ଯୌରଵମା ପୀଲୁମତୀତି ମଧ୍ଯମା । ତୃତୀଯା ହ ପ୍ରଦ୍ଯୌରିତି ଯସ୍ଯାଂ ପିତର ଆସତେ
ଆକାଶ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଧ୍ୟମ ଲୋକ ଉପଜାଉଛି, ତୃତୀୟଟି ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗ, ସେଠି ପିତୃମାନେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯେ ନ ପିତୁଃ ପିତରୋ ଯେ ପିତାମହା ଯ ଆଵିଵିଶୁରୁର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ଯ ଆକ୍ଷିଯନ୍ତି ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାଂ ତେଭ୍ଯଃ ପିତୃଭ୍ଯୋ ନମସା ଵିଧେମ
ଯେମାନେ ଆମ ପିତାଙ୍କର ପିତା, ପିତାମହ, ଯେମାନେ ବିଶାଳ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗନ୍ତକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି—ସେମାନେ ପିତୃମାନେଠାରେ ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ନମସ୍କାର କରୁ।
ଇଦମିଦ୍ଵା ଉ ନାପରଂ ଦିଵି ପଶ୍ଯସି ସୂର୍ଯମ୍ । ମାତା ପୁତ୍ରଂ ଯଥା ସିଚାଭ୍ଯେନଂ ଭୂମ ଊର୍ଣୁହି
ଏବେ ତୁମେ ପୁଣି ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବେନି। ଯେପରି ମାଆଁ ଜଣେ ତାଙ୍କର ଶିଶୁକୁ ଢାକି ରଖନ୍ତି, ସେପରି ପୃଥିବୀ ତୁମକୁ ଆଚଳରେ ଆଢ଼କୁ।
{୧୧} ଇଦମିଦ୍ଵା ଉ ନାପରଂ ଜରସ୍ଯନ୍ଯଦିତୋଽପରମ୍ । ଜାଯା ପତିମିଵ ଵାସସାଭ୍ଯେନଂ ଭୂମ ଊର୍ଣୁହି
ଏବେ ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ଆଉ କିଛି ଦେଖିପାରିବେନି। ଯେପରି ଜଣେ ଜଣାଣୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀକୁ ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକନ୍ତି, ସେପରି ପୃଥିବୀ ତୁମକୁ ଆଚଳରେ ଆଢ଼କୁ।
ଅଭି ତ୍ଵୋର୍ଣୋମି ପୃଥିଵ୍ଯା ମାତୁର୍ଵସ୍ତ୍ରେଣ ଭଦ୍ରଯା । ଜୀଵେଷୁ ଭଦ୍ରଂ ତନ୍ ମଯି ସ୍ଵଧା ପିତୃଷୁ ସା ତ୍ଵଯି
ମୁଁ ତୁମକୁ ପୃଥିବୀ ମାଆଁର ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକୁଛି। ଜୀବନ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ ହେଉ, ପିତୃମାନେଠାରେ ଉତ୍ତମ ଆହାର ହେଉ, ଏବଂ ତୁମଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶୁଭତା ରହୁ।
ଅଗ୍ନୀଷୋମା ପଥିକୃତା ସ୍ଯୋନଂ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ରତ୍ନଂ ଦଧଥୁର୍ଵି ଲୋକମ୍ । ଉପ ପ୍ରେଷ୍ଯନ୍ତଂ ପୂଷଣଂ ଯୋ ଵହାତ୍ଯଞ୍ଜୋଯାନୈଃ ପଥିଭିସ୍ତତ୍ର ଗଚ୍ଛତମ୍
ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ପଥ ତିଆରିକର୍ତ୍ତା, ଦେବତାମାନେଠାରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ନିବାସ ରଖିଛନ୍ତି। ପୂଷାନ୍କୁ ପଠା, ଯିଏ ଦୃତ ରଥରେ ଚାଲି ଯାଇଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି; ସେଠି ସେମାନେ ପହଞ୍ଚନ୍ତୁ।
ପୂଷା ତ୍ଵେତଶ୍ଚ୍ଯାଵଯତୁ ପ୍ର ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଅନଷ୍ଟପଶୁର୍ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପାଃ । ସ ତ୍ଵୈତେଭ୍ଯଃ ପରି ଦଦତ୍ପିତୃଭ୍ଯୋଽଗ୍ନିର୍ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସୁଵିଦତ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ
ପୂଷା, ଯିଏ ଜଣାଶିଲ୍ପୀ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ଯିଏ କେବେ ବୃଦ୍ଧିକୁ ହରାଏନାହିଁ, ସେ ତୁମକୁ ଆଗକୁ ନେଉନ୍ତୁ। ସେ ପିତୃମାନେଠାରେ ଦେଉଛନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ଦେବତାମାନେଠାରେ ଶୁଭ ଦାନ ଦେଉଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଆଯୁର୍ଵିଶ୍ଵାଯୁଃ ପରି ପାତୁ ତ୍ଵା ପୂଷା ତ୍ଵା ପାତୁ ପ୍ରପଥେ ପୁରସ୍ତାତ୍। ଯତ୍ରାସତେ ସୁକୃତୋ ଯତ୍ର ତ ଈଯୁସ୍ତତ୍ର ତ୍ଵା ଦେଵଃ ସଵିତା ଦଧାତୁ
ଆୟୁଷ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ, ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ପୂଷା ଆଗକୁ ଯିବା ପଥରେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଯେଠି ନ୍ୟାୟବାନ୍ ଲୋକେ ବସନ୍ତି, ଯେଠି ସେମାନେ ଗଲେ, ସେଠି ଦେବତା ସବିତା ତୁମକୁ ରଖନ୍ତୁ।
ଇମୌ ଯୁନଜ୍ମି ତେ ଵହ୍ନୀ ଅସୁନୀତାଯ ଵୋଢଵେ । ତାଭ୍ଯାଂ ଯମସ୍ଯ ସାଦନଂ ସମିତିଶ୍ଚାଵ ଗଚ୍ଛତାତ୍
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଦୁଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଆଉ ଜୀବନ୍ ନେବା ପାଇଁ ଯୁତ କରୁଛି। ଏହି ଦୁଇଁ ସହିତ ତୁମେ ଯମଙ୍କ ଆସନ ଓ ସଭାକୁ ପହଞ୍ଚ।
ଏତତ୍ତ୍ଵା ଵାସଃ ପ୍ରଥମଂ ନ୍ଵାଗନ୍ନ୍ ଅପୈତଦୂହ ଯଦିହାବିଭଃ ପୁରା । ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତମନୁସଂକ୍ରାମ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଯତ୍ର ତେ ଦତ୍ତଂ ବହୁଧା ଵିବନ୍ଧୁଷୁ
ଏହା ତୁମର ପ୍ରଥମ ବସ୍ତ୍ର, ଏହା ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ଯେଉଁ ବସ୍ତ୍ର ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଏହା ବିଦାୟ ନିଅ। ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତ୍ତର ଫଳକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କର, ଯେଠି ତୁମର ଦାନ ବହୁତ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟିତ ହେଉଛି।
ଅଗ୍ନେର୍ଵର୍ମ ପରି ଗୋଭିର୍ଵ୍ଯଯସ୍ଵ ସଂ ପ୍ରୋର୍ଣୁଷ୍ଵ ମେଦସା ପୀଵସା ଚ । ନେତ୍ତ୍ଵା ଧୃଷ୍ଣୁର୍ହରସା ଜର୍ହୃଷାଣୋ ଦଧୃଗ୍ଵିଧକ୍ଷନ୍ ପରୀଙ୍ଖଯାତୈ
ଅଗ୍ନିଙ୍କର କବଚ ଗାଏଁମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପିନ୍ଧ। ଚର୍ବି ଓ ମଜ୍ଜାରେ ତୁମେ ଆପଣକୁ ଢାକ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆଗକୁ ନିଆଯାଉ, ଏବଂ ବିଳମ୍ବ ବିନା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚ।
ଦଣ୍ଡଂ ହସ୍ତାଦାଦଦାନୋ ଗତାସୋଃ ସହ ଶ୍ରୋତ୍ରେଣ ଵର୍ଚସା ବଲେନ । ଅତ୍ରୈଵ ତ୍ଵମିହ ଵଯଂ ସୁଵୀରା ଵିଶ୍ଵା ମୃଧୋ ଅଭିମାତୀର୍ଜଯେମ
ହାତରୁ ଦଣ୍ଡ ନେଇ, ଚାଲିଯାଇଥିବା ପ୍ରାଣ, ଶ୍ରବଣ, ତେଜ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ—ଏଠି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଶୂରବୀର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଓ ବିପକ୍ଷକୁ ଜୟ କରିବା।
ଧନୁର୍ହସ୍ତାଦାଦଦାନୋ ମୃତସ୍ଯ ସହ କ୍ଷତ୍ରେଣ ଵର୍ଚସା ବଲେନ । ସମାଗୃଭାଯ ଵସୁ ଭୂରି ପୁଷ୍ଟମର୍ଵାଙ୍ତ୍ଵମେହ୍ଯୁପ ଜୀଵଲୋକମ୍
ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ହାତରୁ ଧନୁଷ ନେଇ, ଶକ୍ତି, ତେଜ ଓ ବଳ ସହିତ—ଧନ ଓ ବହୁତ ପୋଷଣ ସଂଗ୍ରହ କର, ନିକଟକୁ ଆ, ଜୀବନ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଫେର।