18.2 ଯମାଯ ସୋମଃ ପଵତେ ଯମାଯ କ୍ରିଯତେ ହଵିଃ । ଯମଂ ହ ଯଜ୍ଞୋ ଗଚ୍ଛତ୍ଯଗ୍ନିଦୂତୋ ଅରଂକୃତଃ
ଯମଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛି, ଯମଙ୍କ ପାଇଁ ନିବେଦିତ ଅନ୍ନ ତିଆରି ହେଉଛି। ଯଜ୍ଞ ତଥା ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ଥାପିତ ହୋଇ, ଯମଙ୍କୁ ଯାଉଛି।
ଯମାଯ ମଧୁମତ୍ତମଂ ଜୁହୋତା ପ୍ର ଚ ତିଷ୍ଠତ । ଇଦଂ ନମ ଋଷିଭ୍ଯଃ ପୂର୍ଵଜେଭ୍ଯଃ ପୂର୍ଵେଭ୍ଯଃ ପଥିକୃଦ୍ଭ୍ଯଃ
ଯମଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ନିବେଦନ ଦିଅ, ଏବଂ ସାମ୍ନାକୁ ଆସ। ଏହା ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ପଥ ଦେଖାଇଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି।
ଯମାଯ ଘୃତଵତ୍ପଯୋ ରାଜ୍ଞେ ହଵିର୍ଜୁହୋତନ । ସ ନୋ ଜୀଵେଷ୍ଵା ଯମେଦ୍ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ ପ୍ର ଜୀଵସେ
ଯମ ରାଜାଙ୍କୁ ଘିଅ ଓ ଦୁଧର ନିବେଦନ ଦିଅ। ସେ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବା।
ମୈନମଗ୍ନେ ଵି ଦହୋ ମାଭି ଶୂଶୁଚୋ ମାସ୍ଯ ତ୍ଵଚଂ ଚିକ୍ଷିପୋ ମା ଶରୀରମ୍ । ଶୃତଂ ଯଦା କରସି ଜାତଵେଦୋଽଥେମେନଂ ପ୍ର ହିଣୁତାତ୍ପିତୄଂରୁପ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦହିବା ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଜଳାଅ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ କିମ୍ବା ଶରୀରକୁ ଭସ୍ମ କରିବା ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପକାଇଦେଉଛ, ଏହା ପରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପିତୃମାନେ ପାଖକୁ ପଠାଇଦିଅ।
ଯଦା ଶୃତଂ କୃଣଵୋ ଜାତଵେଦୋଽଥେମମେନଂ ପରି ଦତ୍ତାତ୍ପିତୃଭ୍ଯଃ । ଯଦୋ ଗଛାତ୍ଯସୁନୀତିମେତାମଥ ଦେଵାନାଂ ଵଶନୀର୍ଭଵାତି
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପକାଇଦେଉଛ, ତାପରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପିତୃମାନେ ପାଖକୁ ଦେଇଦିଅ। ଯଦି ସେ ଅନ୍ୟାୟ ପଥକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଅଧୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଭିଃ ପଵତେ ଷଡୁର୍ଵୀରେକମିଦ୍ବୃହତ୍। ତ୍ରିଷ୍ଟୁବ୍ଗାଯତ୍ରୀ ଛନ୍ଦାଂସି ସର୍ଵା ତା ଯମ ଆର୍ପିତା
ତିନି କଦ୍ରୁ ସହିତ ସୋମ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛି, ଛଅ ବଡ଼ ପାତ୍ରରେ ଏହି ମହାନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧି ହେଉଛି। ତିଷ୍ଟୁଭ, ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ସମସ୍ତ ଛନ୍ଦ ଯମଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ।
ସୂର୍ଯଂ ଚକ୍ଷୁଷା ଗଚ୍ଛ ଵାତମାତ୍ମନା ଦିଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛ ପୃଥିଵୀଂ ଚ ଧର୍ମଭିଃ । ଅପୋ ଵା ଗଚ୍ଛ ଯଦି ତତ୍ର ତେ ହିତମୋଷଧୀଷୁ ପ୍ରତି ତିଷ୍ଠା ଶରୀରୈଃ
ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ଶ୍ୱାସ ବାୟୁରେ ଯାଉ, ଧର୍ମରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଉ। କିମ୍ବା ତୁମ ଇଚ୍ଛା ହେଲେ ଜଳକୁ ଯାଉ, ଶରୀର ସହିତ ଔଷଧୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରୁହ।
ଅଜୋ ଭାଗସ୍ତପସସ୍ତଂ ତପସ୍ଵ ତଂ ତେ ଶୋଚିସ୍ତପତୁ ତଂ ତେ ଅର୍ଚିଃ । ଯାସ୍ତେ ଶିଵାସ୍ତନ୍ଵୋ ଜାତଵେଦସ୍ତାଭିର୍ଵହୈନଂ ସୁକୃତାମୁ ଲୋକମ୍
ଅଜନ୍ମା ଅଂଶ ତପସ୍ୟାର ଅଂଶ, ତାହା ପାଇଁ ତୁମେ ତପସ୍ୟା କର। ତୁମ ଆଗ୍ନି ତାହାକୁ ଦହୁ, ତୁମ ଆଲୋକ ତାହାକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁ। ହେ ଜାତବେଦସ, ତୁମ ଶୁଭ ରୂପମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସୁକୃତ୍ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଅ।
ଯାସ୍ତେ ଶୋଚଯୋ ରଂହଯୋ ଜାତଵେଦୋ ଯାଭିରାପୃଣାସି ଦିଵମନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ଅଜଂ ଯନ୍ତମନୁ ତାଃ ସମୃଣ୍ଵତାମଥେତରାଭିଃ ଶିଵତମାଭିଃ ଶୃତଂ କୃଧି
ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମର ଯେଉଁ ତୀବ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଶିଖାମାନେ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟଲୋକକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ଶିଖାମାନେ ଯିଏ ନେଇଯାଉଛି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ । ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ ସବୁ ଶୁଭ ଶିଖାମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କର ।
ଅଵ ସୃଜ ପୁନରଗ୍ନେ ପିତୃଭ୍ଯୋ ଯସ୍ତ ଆହୁତଶ୍ଚରତି ସ୍ଵଧାଵାନ୍ । ଆଯୁର୍ଵସାନ ଉପ ଯାତୁ ଶେଷଃ ସଂ ଗଚ୍ଛତାଂ ତନ୍ଵା ସୁଵର୍ଚାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଆହୁତି ସହିତ ଚଳିଯାଉଛନ୍ତି, ସେଉଁଠିଠାରେ ପୁନି ଛାଡିଦିଅ । ଯେଉଁ ଅଂଶ ଜୀବନ ସହିତ ଅଛି, ସେ ଦେହରେ ଦୀପ୍ତି ନେଇ ଆସୁନ୍ତୁ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ ।
{୭} ଅତି ଦ୍ରଵ ଶ୍ଵାନୌ ସାରମେଯୌ ଚତୁରକ୍ଷୌ ଶବଲୌ ସାଧୁନା ପଥା । ଅଧା ପିତୄନ୍ତ୍ସୁଵିଦତ୍ରାମପୀହି ଯମେନ ଯେ ସଧମାଦଂ ମଦନ୍ତି
ସାରମେୟ ନାମକ ଯମଙ୍କର ଦୁଇଟି ଚାରି ଚକୁଅଳି, ଚିହ୍ନିତ କୁକୁର ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ । ତାପରେ, ଯେଉଁ ପିତୃମାନେ ଯମଙ୍କ ସହିତ ଉତ୍ସବରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚ ।
ଯୌ ତେ ଶ୍ଵାନୌ ଯମ ରକ୍ଷିତାରୌ ଚତୁରକ୍ଷୌ ପଥିଷଦୀ ନୃଚକ୍ଷସା । ତାଭ୍ଯାଂ ରାଜନ୍ ପରି ଧେହ୍ଯେନଂ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ମା ଅନମୀଵଂ ଚ ଧେହି
ହେ ଯମ, ତୁମର ଦୁଇଟି ଚାରି ଚକୁଅଳି ରକ୍ଷକ କୁକୁର ଯେଉଁମାନେ ପଥରେ ବସି ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖନ୍ତି, ରାଜା, ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ସେମାନଙ୍କ ଦେଖାଶୁଣାରେ ଦିଅ । ଆମ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ଓ ନିରାପଦ ଦିଅ ।
ଉରୂଣସାଵସୁତୃପାଵୁଦୁମ୍ବଲୌ ଯମସ୍ଯ ଦୂତୌ ଚରତୋ ଜନାମନୁ । ତାଵସ୍ମଭ୍ଯଂ ଦୃଶଯେ ସୂର୍ଯାଯ ପୁନର୍ଦାତାମସୁମଦ୍ଯେହ ଭଦ୍ରମ୍
ଉଦୁମ୍ବର ରଙ୍ଗର, ଚଉଡ଼ା ନାକ ଓ ଆହୁତି ପାଇଁ ଆତୁର, ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିବା କରନ୍ତି । ସେମାନେ ଆମକୁ ପୁଣି ଦୃଷ୍ଟିକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଜୀବନ ଓ ଭଲ ଦିନ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ସୋମ ଏକେଭ୍ଯଃ ପଵତେ ଘୃତମେକ ଉପାସତେ । ଯେଭ୍ଯୋ ମଧୁ ପ୍ରଧାଵତି ତାଂଶ୍ଚିଦେଵାପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
କିଛି ପାଇଁ ସୋମ ଝରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଘିଅ ଆହୁତି ହୁଏ । ଯେଉଁମାନେ ପାଇଁ ମଧୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ସେଉଁଠିକୁ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଯାଉନ୍ତୁ ।
ଯେ ଚିତ୍ପୂର୍ଵ ଋତସାତା ଋତଜାତା ଋତାଵୃଧଃ । ଋଷୀନ୍ ତପସ୍ଵତୋ ଯମ ତପୋଜାମପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଧର୍ମର ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ, ଧର୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଧର୍ମରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ, ତାପସ୍ଵୀ ଋଷିମାନେ, ତପସ୍ଵାଦ୍ ଉତ୍ପନ୍ନ, ହେ ଯମ, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଉନ୍ତୁ ।
ତପସା ଯେ ଅନାଧୃଷ୍ଯାସ୍ତପସା ଯେ ସ୍ଵର୍ଯଯୁଃ । ତପୋ ଯେ ଚକ୍ରିରେ ମହସ୍ତାଂଶ୍ଚିଦେଵାପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ଵାଦ୍ ଅଜୟ, ତପସ୍ଵାଦ୍ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ, ଏବଂ ମହାନ ତପସ୍ଵା କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଉନ୍ତୁ ।
ଯେ ଯୁଧ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରଧନେଷୁ ଶୂରାସୋ ଯେ ସ୍ଵର୍ତନୂତ୍ଯଜଃ । ଯେ ଵା ସହସ୍ରଦକ୍ଷିଣାସ୍ତାଂ ଚିଦେଵାପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ, ବୀରମାନେ, ନିଜ ଲୋକ ପାଇଁ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ହଜାର ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଉନ୍ତୁ ।
ସହସ୍ରଣୀଥାଃ କଵଯୋ ଯେ ଗୋପାଯନ୍ତି ସୂର୍ଯମ୍ । ଋଷୀନ୍ ତପସ୍ଵତୋ ଯମ ତପୋଜାମପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
ଯେଉଁ ହଜାର ନେତୃତ୍ୱ ଥିବା ଋଷିମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତପସ୍ଵୀ ଋଷିମାନେ, ତପସ୍ଵାଦ୍ ଉତ୍ପନ୍ନ, ହେ ଯମ, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଉନ୍ତୁ ।
ସ୍ଯୋନାସ୍ମୈ ଭଵ ପୃଥିଵ୍ଯନୃକ୍ଷରା ନିଵେଶନୀ । ଯଛାସ୍ମୈ ଶର୍ମ ସପ୍ରଥାଃ
ହେ ପୃଥିବୀ, ଏହା ପାଇଁ ମୃଦୁ ଓ ଅଚଳ ହେଉ, ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ ହେଉ । ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ରକ୍ଷାକାରୀ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ ।
ଅସଂବାଧେ ପୃଥିଵ୍ଯା ଉରୌ ଲୋକେ ନି ଧୀଯସ୍ଵ । ସ୍ଵଧା ଯାଶ୍ଚକୃଷେ ଜୀଵନ୍ ତାସ୍ତେ ସନ୍ତୁ ମଧୁଶ୍ଚୁତଃ
ପୃଥିବୀର ଅସୀମ ଓ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନରେ ଏହାକୁ ଶୋଇଦିଅ । ତୁମେ ଜୀବନରେ ଯେଉଁ ଆହୁତି ଦେଇଛ, ସେଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ହେଉ ।
{୮} ହ୍ଵଯାମି ତେ ମନସା ମନ ଇହେମାନ୍ ଗୃହାମୁପ ଜୁଜୁଷାଣ ଏହି । ସଂ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ପିତୃଭିଃ ସଂ ଯମେନ ସ୍ଯୋନାସ୍ତ୍ଵା ଵାତା ଉପ ଵାନ୍ତୁ ଶଗ୍ମାଃ
ମୁଁ ମନରେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି, ଏହି ଘରମାନେରେ ବାସ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଏଠାକୁ ଆସ । ପିତୃମାନେ ସହିତ, ଯମଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ । ମୃଦୁ ବାୟୁମାନେ ତୁମକୁ ଭଲରେ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ ।
ଉତ୍ତ୍ଵା ଵହନ୍ତୁ ମରୁତ ଉଦଵାହା ଉଦପ୍ରୁତଃ । ଅଜେନ କୃଣ୍ଵନ୍ତଃ ଶୀତଂ ଵର୍ଷେଣୋକ୍ଷନ୍ତୁ ବାଲିତି
ମାରୁତମାନେ ତୁମକୁ ଉପରକୁ ଉଠାନ୍ତୁ, ଉପରକୁ ନେଇଯିବାମାନେ ତୁମକୁ ଉଠାନ୍ତୁ । ଛାଗ ସହିତ ତୁମକୁ ଶୀତଳ କରନ୍ତୁ, ବର୍ଷା ତୁମକୁ ଭିଜାଉ, ହେ ଶିଶୁ ।
ଉଦହ୍ଵମାଯୁରାଯୁଷେ କ୍ରତ୍ଵେ ଦକ୍ଷାଯ ଜୀଵସେ । ସ୍ଵାନ୍ ଗଚ୍ଛତୁ ତେ ମନୋ ଅଧା ପିତୄଂରୁପ ଦ୍ରଵ
ଉପରକୁ ଉଠି, ତୁମର ଆୟୁଷ୍ୟ ଜୀବନ, ଶକ୍ତି, ଦକ୍ଷତା ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ ହେଉ । ତୁମର ମନ ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ଯାଉ, ତାପରେ ପିତୃମାନେ ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ ।
ମା ତେ ମନୋ ମାସୋର୍ମାଙ୍ଗାନାଂ ମା ରସସ୍ଯ ତେ । ମା ତେ ହାସ୍ତ ତନ୍ଵଃ କିଂ ଚନେହ
ତୁମର ମନ ମାସକୁ, ଅଙ୍ଗମାନେକୁ, ରସକୁ ଯାଉନାହୁଁ । ତୁମର ହାତ ବା ଦେହର କୌଣସି ଅଂଶ ଏଠାରେ ଯାଉନାହୁଁ ।
ମା ତ୍ଵା ଵୃକ୍ଷଃ ସଂ ବାଧିଷ୍ଟ ମା ଦେଵୀ ପୃଥିଵୀ ମହୀ । ଲୋକଂ ପିତୃଷୁ ଵିତ୍ତ୍ଵୈଧସ୍ଵ ଯମରାଜସୁ
ଗଛ ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁନାହୁଁ, ମହାନ ଦେବୀ ପୃଥିବୀ ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁନାହୁଁ । ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଯମ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ସ୍ଥାନ ମିଳୁ ।
ଯତ୍ତେ ଅଙ୍ଗମତିହିତଂ ପରାଚୈରପାନଃ ପ୍ରାଣୋ ଯ ଉ ଵା ତେ ପରେତଃ । ତତ୍ତେ ସଂଗତ୍ଯ ପିତରଃ ସନୀଡା ଘାସାଦ୍ଘାସଂ ପୁନରା ଵେଶଯନ୍ତୁ
ତୁମର ଯେଉଁ ଅଂଶ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇଛି, ପ୍ରାଣ ବା ଶ୍ୱାସ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଯାହା ଚାଲିଯାଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମର ପୂର୍ବଜମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ପୁନି ପୁନି ତୁମରେ ବସାନ୍ତୁ ।
ଅପେମଂ ଜୀଵା ଅରୁଧନ୍ ଗୃହେଭ୍ଯସ୍ତଂ ନିର୍ଵହତ ପରି ଗ୍ରାମାଦିତଃ । ମୃତ୍ଯୁର୍ଯମସ୍ଯାସୀଦ୍ଦୂତଃ ପ୍ରଚେତା ଅସୂନ୍ ପିତୃଭ୍ଯୋ ଗମଯାଂ ଚକାର
ଜୀବମାନେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ କାନ୍ଦିଲେ; ଘର ଓ ଗାଁରୁ ତାଙ୍କୁ ବାହାର କର। ମୃତ୍ୟୁ, ଯମଙ୍କର ଜ୍ଞାନୀ ଦୂତ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣକୁ ପିତୃମାନେଂକ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ।
ଯେ ଦସ୍ଯଵଃ ପିତୃଷୁ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଜ୍ଞାତିମୁଖା ଅହୁତାଦଶ୍ଚରନ୍ତି । ପରାପୁରୋ ନିପୁରୋ ଯେ ଭରନ୍ତ୍ଯଗ୍ନିଷ୍ଟାନ୍ ଅସ୍ମାତ୍ପ୍ର ଧମାତି ଯଜ୍ଞାତ୍
ଯେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପିତୃମାନେଂକ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ନଦାନ ନ ହୋଇ ଆତ୍ମୀୟ ଭାବେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନି ଓ ହବି ନେଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞରୁ ଦୂରେ ଚାଲିଯାନ୍ତୁ।
ସଂ ଵିଶନ୍ତ୍ଵିହ ପିତରଃ ସ୍ଵା ନଃ ସ୍ଯୋନଂ କୃଣ୍ଵନ୍ତଃ ପ୍ରତିରନ୍ତ ଆଯୁଃ । ତେଭ୍ଯଃ ଶକେମ ହଵିଷା ନକ୍ଷମାଣା ଜ୍ଯୋଗ୍ଜୀଵନ୍ତଃ ଶରଦଃ ପୁରୂଚୀଃ
ପିତୃମାନେ ସମେତି ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ, ଆମ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଓ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆମେ ସେମାନେଂକୁ ହବି ଦେଇ ଅନେକ ବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ ରୁହିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉ।
ଯାଂ ତେ ଧେନୁଂ ନିପୃଣାମି ଯମୁ କ୍ଷୀର ଓଦନମ୍ । ତେନା ଜନସ୍ଯାସୋ ଭର୍ତା ଯୋଽତ୍ରାସଦଜୀଵନଃ
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯେ ଗାଈର ଦୁଧ ଭୋଜନ ହେଉଛି, ସେହି ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ବସିଥିବା ଜୀବନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ଲୋକମାନେଂକର ପୋଷକ ହେଉ।