ଆଚ୍ଯା ଜାନୁ ଦକ୍ଷିଣତୋ ନିଷଦ୍ଯେଦଂ ନୋ ହଵିରଭି ଗୃଣନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵେ । ମା ହିଂସିଷ୍ଟ ପିତରଃ କେନ ଚିନ୍ ନୋ ଯଦ୍ଵ ଆଗଃ ପୁରୁଷତା କରାମ
ଡାହାଣ ଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଡ଼ି ରଖି ବସି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆମ ଏହି ନିବେଦିତ ଅନ୍ନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ପିତୃମାନେ କେବେ ବି ଆମକୁ କୌଣସି ଭଳି ହାନି ନ କରନ୍ତୁ, ଯଦି କିଛି ମାନବୀୟ ତ୍ରୁଟି ଆମେ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଷ୍ଟା ଦୁହିତ୍ରେ ଵହତୁଂ କୃଣୋତି ତେନେଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ସମେତି । ଯମସ୍ଯ ମାତା ପର୍ଯୁହ୍ଯମାନା ମହୋ ଜାଯା ଵିଵସ୍ଵତୋ ନନାଶ
ତ୍ୱଷ୍ଟା ତାଙ୍କ ଝିଅ ପାଇଁ ବର ଚୟନ କରିଥିଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛି। ଯମଙ୍କ ମାଆ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ଘରେ ଘେରି ଧରାଯାଇ, ମହତ୍ତ୍ୱରେ ନଶ୍ୱର ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରେହି ପ୍ରେହି ପଥିଭିଃ ପୂର୍ଯାଣୈର୍ଯେନା ତେ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପରେତାଃ । ଉଭା ରାଜାନୌ ସ୍ଵଧଯା ମଦନ୍ତୌ ଯମଂ ପଶ୍ଯାସି ଵରୁଣଂ ଚ ଦେଵମ୍
ଚାଲ, ଚାଲ, ସେଇ ପୁରୁଣା ପଥରେ ଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ତୋର ପୂର୍ବଜ ପିତୃମାନେ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ତୁମେ ଦୁଇ ରାଜା, ଯମ ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ଲୋକରେ ଦେଖିପାରିବ।
ଅପେତ ଵୀତ ଵି ଚ ସର୍ପତାତୋଽସ୍ମା ଏତଂ ପିତରୋ ଲୋକମକ୍ରନ୍ । ଅହୋଭିରଦ୍ଭିରକ୍ତୁଭିର୍ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯମୋ ଦଦାତ୍ଯଵସାନମସ୍ମୈ
ଚାଲିଯାଅ, ଦୂରେ ହଟିଯାଅ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ। ପିତୃମାନେ ଏହି ଲୋକକୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ଦିନ, ଜଳ ଓ ରାତି ଦ୍ୱାରା ଯମ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି।
ଉଶନ୍ତସ୍ତ୍ଵେଧୀମହ୍ଯୁଶନ୍ତଃ ସମିଧୀମହି । ଉଶନ୍ନ୍ ଉଶତ ଆ ଵହ ପିତୄନ୍ ହଵିଷେ ଅତ୍ତଵେ
ଆମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁଛୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଅଗ୍ନିକୁ ଆରମ୍ଭ କରୁଛୁ। ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ପିତୃମାନେ ଏଠାରେ ନିବେଦିତ ଅନ୍ନ ପାଇଁ ଆଣ।
ଦ୍ଯୁମନ୍ତସ୍ତ୍ଵେଧୀମହି ଦ୍ଯୁମନ୍ତଃ ସମିଧୀମହି । ଦ୍ଯୁମାନ୍ ଦ୍ଯୁମତ ଆ ଵହ ପିତୄନ୍ ହଵିଷେ ଅତ୍ତଵେ
ଆମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁଛୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଆରମ୍ଭ କରୁଛୁ। ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପିତୃମାନେ ଏଠାରେ ନିବେଦିତ ଅନ୍ନ ପାଇଁ ଆଣ।
ଅଙ୍ଗିରସୋ ନଃ ପିତରୋ ନଵଗ୍ଵା ଅଥର୍ଵାଣୋ ଭୃଗଵଃ ସୋମ୍ଯାସଃ । ତେଷାଂ ଵଯଂ ସୁମତୌ ଯଜ୍ଞିଯାନାମପି ଭଦ୍ରେ ସୌମନସେ ସ୍ଯାମ
ଅଙ୍ଗିରସ, ଆମ ପିତୃମାନେ, ନବଗ୍ବ, ଅଥର୍ବା, ଭୃଗୁ, ସୋମଧାରୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୟାମୟ ମନରେ ଆମେ ସ୍ଥାନ ପାଉ।
ଅଙ୍ଗିରୋଭିର୍ଯଜ୍ଞିଯୈରା ଗହୀହ ଯମ ଵୈରୂପୈରିହ ମାଦଯସ୍ଵ । ଵିଵସ୍ଵନ୍ତଂ ହୁଵେ ଯଃ ପିତା ତେଽସ୍ମିନ୍ ବର୍ହିଷ୍ଯା ନିଷଦ୍ଯ
ଯମ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଥିବା ପିତୃମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ କର। ମୁଁ ବିବସ୍ବତଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ପିତା, ଏହି କୁଶାସନରେ ବସ।
ଇମଂ ଯମ ପ୍ରସ୍ତରମା ହି ରୋହାଙ୍ଗିରୋଭିଃ ପିତୃଭିଃ ସଂଵିଦାନଃ । ଆ ତ୍ଵା ମନ୍ତ୍ରାଃ କଵିଶସ୍ତା ଵହନ୍ତ୍ଵେନା ରାଜନ୍ ହଵିଷୋ ମାଦଯସ୍ଵ
ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶାସନରେ ଚଢ଼ିବା ନାହିଁ, ହେ ଯମ, ଅଙ୍ଗିରସ ଓ ପିତୃମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ରାଜା, ଋଷିମାନେ ରଚିଥିବା ମନ୍ତ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ଏହି ନିବେଦିତ ଅନ୍ନରେ ଆନନ୍ଦ କର।
ଇତ ଏତ ଉଦାରୁହନ୍ ଦିଵସ୍ପୃଷ୍ଠାନ୍ଵାରୁହନ୍ । ପ୍ର ଭୂର୍ଜଯୋ ଯଥା ପଥା ଦ୍ଯାମଙ୍ଗିରସୋ ଯଯୁଃ
ଏଠାରୁ ସେମାନେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଛନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ବିଜୟୀ ହୋଇ, ପଥରେ ଯିବା ପରି, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ ଗଲେ।
18.2 ଯମାଯ ସୋମଃ ପଵତେ ଯମାଯ କ୍ରିଯତେ ହଵିଃ । ଯମଂ ହ ଯଜ୍ଞୋ ଗଚ୍ଛତ୍ଯଗ୍ନିଦୂତୋ ଅରଂକୃତଃ
ଯମଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛି, ଯମଙ୍କ ପାଇଁ ନିବେଦିତ ଅନ୍ନ ତିଆରି ହେଉଛି। ଯଜ୍ଞ ତଥା ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ଥାପିତ ହୋଇ, ଯମଙ୍କୁ ଯାଉଛି।
ଯମାଯ ମଧୁମତ୍ତମଂ ଜୁହୋତା ପ୍ର ଚ ତିଷ୍ଠତ । ଇଦଂ ନମ ଋଷିଭ୍ଯଃ ପୂର୍ଵଜେଭ୍ଯଃ ପୂର୍ଵେଭ୍ଯଃ ପଥିକୃଦ୍ଭ୍ଯଃ
ଯମଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ନିବେଦନ ଦିଅ, ଏବଂ ସାମ୍ନାକୁ ଆସ। ଏହା ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ପଥ ଦେଖାଇଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି।
ଯମାଯ ଘୃତଵତ୍ପଯୋ ରାଜ୍ଞେ ହଵିର୍ଜୁହୋତନ । ସ ନୋ ଜୀଵେଷ୍ଵା ଯମେଦ୍ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ ପ୍ର ଜୀଵସେ
ଯମ ରାଜାଙ୍କୁ ଘିଅ ଓ ଦୁଧର ନିବେଦନ ଦିଅ। ସେ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବା।
ମୈନମଗ୍ନେ ଵି ଦହୋ ମାଭି ଶୂଶୁଚୋ ମାସ୍ଯ ତ୍ଵଚଂ ଚିକ୍ଷିପୋ ମା ଶରୀରମ୍ । ଶୃତଂ ଯଦା କରସି ଜାତଵେଦୋଽଥେମେନଂ ପ୍ର ହିଣୁତାତ୍ପିତୄଂରୁପ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦହିବା ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଜଳାଅ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ କିମ୍ବା ଶରୀରକୁ ଭସ୍ମ କରିବା ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପକାଇଦେଉଛ, ଏହା ପରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପିତୃମାନେ ପାଖକୁ ପଠାଇଦିଅ।
ଯଦା ଶୃତଂ କୃଣଵୋ ଜାତଵେଦୋଽଥେମମେନଂ ପରି ଦତ୍ତାତ୍ପିତୃଭ୍ଯଃ । ଯଦୋ ଗଛାତ୍ଯସୁନୀତିମେତାମଥ ଦେଵାନାଂ ଵଶନୀର୍ଭଵାତି
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପକାଇଦେଉଛ, ତାପରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପିତୃମାନେ ପାଖକୁ ଦେଇଦିଅ। ଯଦି ସେ ଅନ୍ୟାୟ ପଥକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଅଧୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଭିଃ ପଵତେ ଷଡୁର୍ଵୀରେକମିଦ୍ବୃହତ୍। ତ୍ରିଷ୍ଟୁବ୍ଗାଯତ୍ରୀ ଛନ୍ଦାଂସି ସର୍ଵା ତା ଯମ ଆର୍ପିତା
ତିନି କଦ୍ରୁ ସହିତ ସୋମ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛି, ଛଅ ବଡ଼ ପାତ୍ରରେ ଏହି ମହାନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧି ହେଉଛି। ତିଷ୍ଟୁଭ, ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ସମସ୍ତ ଛନ୍ଦ ଯମଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ।
ସୂର୍ଯଂ ଚକ୍ଷୁଷା ଗଚ୍ଛ ଵାତମାତ୍ମନା ଦିଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛ ପୃଥିଵୀଂ ଚ ଧର୍ମଭିଃ । ଅପୋ ଵା ଗଚ୍ଛ ଯଦି ତତ୍ର ତେ ହିତମୋଷଧୀଷୁ ପ୍ରତି ତିଷ୍ଠା ଶରୀରୈଃ
ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ଶ୍ୱାସ ବାୟୁରେ ଯାଉ, ଧର୍ମରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଉ। କିମ୍ବା ତୁମ ଇଚ୍ଛା ହେଲେ ଜଳକୁ ଯାଉ, ଶରୀର ସହିତ ଔଷଧୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରୁହ।
ଅଜୋ ଭାଗସ୍ତପସସ୍ତଂ ତପସ୍ଵ ତଂ ତେ ଶୋଚିସ୍ତପତୁ ତଂ ତେ ଅର୍ଚିଃ । ଯାସ୍ତେ ଶିଵାସ୍ତନ୍ଵୋ ଜାତଵେଦସ୍ତାଭିର୍ଵହୈନଂ ସୁକୃତାମୁ ଲୋକମ୍
ଅଜନ୍ମା ଅଂଶ ତପସ୍ୟାର ଅଂଶ, ତାହା ପାଇଁ ତୁମେ ତପସ୍ୟା କର। ତୁମ ଆଗ୍ନି ତାହାକୁ ଦହୁ, ତୁମ ଆଲୋକ ତାହାକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁ। ହେ ଜାତବେଦସ, ତୁମ ଶୁଭ ରୂପମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସୁକୃତ୍ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଅ।
ଯାସ୍ତେ ଶୋଚଯୋ ରଂହଯୋ ଜାତଵେଦୋ ଯାଭିରାପୃଣାସି ଦିଵମନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ଅଜଂ ଯନ୍ତମନୁ ତାଃ ସମୃଣ୍ଵତାମଥେତରାଭିଃ ଶିଵତମାଭିଃ ଶୃତଂ କୃଧି
ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମର ଯେଉଁ ତୀବ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଶିଖାମାନେ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟଲୋକକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ଶିଖାମାନେ ଯିଏ ନେଇଯାଉଛି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ । ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ ସବୁ ଶୁଭ ଶିଖାମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କର ।
ଅଵ ସୃଜ ପୁନରଗ୍ନେ ପିତୃଭ୍ଯୋ ଯସ୍ତ ଆହୁତଶ୍ଚରତି ସ୍ଵଧାଵାନ୍ । ଆଯୁର୍ଵସାନ ଉପ ଯାତୁ ଶେଷଃ ସଂ ଗଚ୍ଛତାଂ ତନ୍ଵା ସୁଵର୍ଚାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଆହୁତି ସହିତ ଚଳିଯାଉଛନ୍ତି, ସେଉଁଠିଠାରେ ପୁନି ଛାଡିଦିଅ । ଯେଉଁ ଅଂଶ ଜୀବନ ସହିତ ଅଛି, ସେ ଦେହରେ ଦୀପ୍ତି ନେଇ ଆସୁନ୍ତୁ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ ।
{୭} ଅତି ଦ୍ରଵ ଶ୍ଵାନୌ ସାରମେଯୌ ଚତୁରକ୍ଷୌ ଶବଲୌ ସାଧୁନା ପଥା । ଅଧା ପିତୄନ୍ତ୍ସୁଵିଦତ୍ରାମପୀହି ଯମେନ ଯେ ସଧମାଦଂ ମଦନ୍ତି
ସାରମେୟ ନାମକ ଯମଙ୍କର ଦୁଇଟି ଚାରି ଚକୁଅଳି, ଚିହ୍ନିତ କୁକୁର ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ । ତାପରେ, ଯେଉଁ ପିତୃମାନେ ଯମଙ୍କ ସହିତ ଉତ୍ସବରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚ ।
ଯୌ ତେ ଶ୍ଵାନୌ ଯମ ରକ୍ଷିତାରୌ ଚତୁରକ୍ଷୌ ପଥିଷଦୀ ନୃଚକ୍ଷସା । ତାଭ୍ଯାଂ ରାଜନ୍ ପରି ଧେହ୍ଯେନଂ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ମା ଅନମୀଵଂ ଚ ଧେହି
ହେ ଯମ, ତୁମର ଦୁଇଟି ଚାରି ଚକୁଅଳି ରକ୍ଷକ କୁକୁର ଯେଉଁମାନେ ପଥରେ ବସି ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖନ୍ତି, ରାଜା, ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ସେମାନଙ୍କ ଦେଖାଶୁଣାରେ ଦିଅ । ଆମ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ଓ ନିରାପଦ ଦିଅ ।
ଉରୂଣସାଵସୁତୃପାଵୁଦୁମ୍ବଲୌ ଯମସ୍ଯ ଦୂତୌ ଚରତୋ ଜନାମନୁ । ତାଵସ୍ମଭ୍ଯଂ ଦୃଶଯେ ସୂର୍ଯାଯ ପୁନର୍ଦାତାମସୁମଦ୍ଯେହ ଭଦ୍ରମ୍
ଉଦୁମ୍ବର ରଙ୍ଗର, ଚଉଡ଼ା ନାକ ଓ ଆହୁତି ପାଇଁ ଆତୁର, ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିବା କରନ୍ତି । ସେମାନେ ଆମକୁ ପୁଣି ଦୃଷ୍ଟିକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଜୀବନ ଓ ଭଲ ଦିନ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ସୋମ ଏକେଭ୍ଯଃ ପଵତେ ଘୃତମେକ ଉପାସତେ । ଯେଭ୍ଯୋ ମଧୁ ପ୍ରଧାଵତି ତାଂଶ୍ଚିଦେଵାପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
କିଛି ପାଇଁ ସୋମ ଝରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଘିଅ ଆହୁତି ହୁଏ । ଯେଉଁମାନେ ପାଇଁ ମଧୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ସେଉଁଠିକୁ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଯାଉନ୍ତୁ ।
ଯେ ଚିତ୍ପୂର୍ଵ ଋତସାତା ଋତଜାତା ଋତାଵୃଧଃ । ଋଷୀନ୍ ତପସ୍ଵତୋ ଯମ ତପୋଜାମପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଧର୍ମର ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ, ଧର୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଧର୍ମରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ, ତାପସ୍ଵୀ ଋଷିମାନେ, ତପସ୍ଵାଦ୍ ଉତ୍ପନ୍ନ, ହେ ଯମ, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଉନ୍ତୁ ।
ତପସା ଯେ ଅନାଧୃଷ୍ଯାସ୍ତପସା ଯେ ସ୍ଵର୍ଯଯୁଃ । ତପୋ ଯେ ଚକ୍ରିରେ ମହସ୍ତାଂଶ୍ଚିଦେଵାପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ଵାଦ୍ ଅଜୟ, ତପସ୍ଵାଦ୍ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ, ଏବଂ ମହାନ ତପସ୍ଵା କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଉନ୍ତୁ ।
ଯେ ଯୁଧ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରଧନେଷୁ ଶୂରାସୋ ଯେ ସ୍ଵର୍ତନୂତ୍ଯଜଃ । ଯେ ଵା ସହସ୍ରଦକ୍ଷିଣାସ୍ତାଂ ଚିଦେଵାପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ, ବୀରମାନେ, ନିଜ ଲୋକ ପାଇଁ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ହଜାର ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଉନ୍ତୁ ।
ସହସ୍ରଣୀଥାଃ କଵଯୋ ଯେ ଗୋପାଯନ୍ତି ସୂର୍ଯମ୍ । ଋଷୀନ୍ ତପସ୍ଵତୋ ଯମ ତପୋଜାମପି ଗଚ୍ଛତାତ୍
ଯେଉଁ ହଜାର ନେତୃତ୍ୱ ଥିବା ଋଷିମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତପସ୍ଵୀ ଋଷିମାନେ, ତପସ୍ଵାଦ୍ ଉତ୍ପନ୍ନ, ହେ ଯମ, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଉନ୍ତୁ ।
ସ୍ଯୋନାସ୍ମୈ ଭଵ ପୃଥିଵ୍ଯନୃକ୍ଷରା ନିଵେଶନୀ । ଯଛାସ୍ମୈ ଶର୍ମ ସପ୍ରଥାଃ
ହେ ପୃଥିବୀ, ଏହା ପାଇଁ ମୃଦୁ ଓ ଅଚଳ ହେଉ, ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ ହେଉ । ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ରକ୍ଷାକାରୀ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ ।
ଅସଂବାଧେ ପୃଥିଵ୍ଯା ଉରୌ ଲୋକେ ନି ଧୀଯସ୍ଵ । ସ୍ଵଧା ଯାଶ୍ଚକୃଷେ ଜୀଵନ୍ ତାସ୍ତେ ସନ୍ତୁ ମଧୁଶ୍ଚୁତଃ
ପୃଥିବୀର ଅସୀମ ଓ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନରେ ଏହାକୁ ଶୋଇଦିଅ । ତୁମେ ଜୀବନରେ ଯେଉଁ ଆହୁତି ଦେଇଛ, ସେଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ହେଉ ।