ସ୍ଵାଵୃଗ୍ଦେଵସ୍ଯାମୃତଂ ଯଦୀ ଗୋରତୋ ଜାତାସୋ ଧାରଯନ୍ତ ଉର୍ଵୀ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନୁ ତତ୍ତେ ଯଜୁର୍ଗୁର୍ଦୁହେ ଯଦେନୀ ଦିଵ୍ଯଂ ଘୃତଂ ଵାଃ
ଦେବତାଙ୍କର ଅମୃତ, ଯାହା ଗାଈଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଧାରଣ କର। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମର ଯଜ୍ଞ ବାଣୀକୁ ଅନୁସରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଘୃତ ଦୋହନ କର।
କିଂ ସ୍ଵିନ୍ ନୋ ରାଜା ଜଗୃହେ କଦସ୍ଯାତି ଵ୍ରତଂ ଚକୃମା କୋ ଵି ଵେଦ । ମିତ୍ରସ୍ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମା ଜୁହୁରାଣୋ ଦେଵାଂ ଛ୍ଲୋକୋ ନ ଯାତାମପି ଵାଜୋ ଅସ୍ତି
କେଉଁ ରାଜା ଆମକୁ ଧରିଛନ୍ତି, କେବେ ସେ ଆସିବେ? କେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଆମେ ଦେଇଛୁ, କିଏ ଜାଣେ? ମିତ୍ର ମଧ୍ୟ ବଳିଦାନ କରି ଦେବତାମାନେକୁ ଡାକନ୍ତି; ଷ୍ଟୁତି ଯାଏନାହିଁ, ତଥାପି ଶକ୍ତି ଅଛି।
ଦୁର୍ମନ୍ତ୍ଵତ୍ରାମୃତସ୍ଯ ନାମ ସଲକ୍ଷ୍ମା ଯଦ୍ଵିଷୁରୂପା ଭଵାତି । ଯମସ୍ଯ ଯୋ ମନଵତେ ସୁମନ୍ତ୍ଵଗ୍ନେ ତମୃଷ୍ଵ ପାହ୍ଯପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍
ଏଠାରେ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଅମୃତତ୍ୱର ନାମରୁ ଦୂରେ ରୁହନ୍ତୁ, ଯିଏ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରେ । ହେ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଉତ୍ତମ ମନରେ ଯମଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେଠିକି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ରକ୍ଷା କର, ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ ହେବାରୁ ବଞ୍ଚାଇ ଦିଅ ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଦେଵା ଵିଦଥେ ମାଦଯନ୍ତେ ଵିଵସ୍ଵତଃ ସଦନେ ଧାରଯନ୍ତେ । ସୂର୍ଯେ ଜ୍ଯୋତିରଦଧୁର୍ମାସ୍ଯକ୍ତୂନ୍ ପରି ଦ୍ଯୋତନିଂ ଚରତୋ ଅଜସ୍ରା
ଯାହାରେ ଦେବତାମାନେ ସଭାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ଆସନରେ ସେମାନେ ବସିଛନ୍ତି । ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଆଲୋକ ରଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେଠି, ସେ ଯେଉଁଠି ଚଳିତ, ସେଠି ଚାରିପାଖରେ ଜ୍ୟୋତିରେ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଦେଵା ମନ୍ମନି ସଂଚରନ୍ତ୍ଯପୀଚ୍ଯେ ନ ଵଯମସ୍ଯ ଵିଦ୍ମ । ମିତ୍ରୋ ନୋ ଅତ୍ରାଦିତିରନାଗାନ୍ତ୍ସଵିତା ଦେଵୋ ଵରୁଣାଯ ଵୋଚତ୍
ଯାହାର ଚିନ୍ତାରେ ଦେବତାମାନେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆମେ ତାଙ୍କର ନିମ୍ନ ରୂପକୁ ଜାଣିନାହୁଁ । ମିତ୍ର, ଅର୍ଯମାନ, ସବିତା ଓ ବରୁଣ, ଏଠି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଆମ ପାଇଁ କଥା କହନ୍ତୁ ।
ସଖାଯ ଆ ଶିଷାମହେ ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ । ସ୍ତୁଷ ଊ ଷୁ ନୃତମାଯ ଧୃଷ୍ଣଵେ
ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆମେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା । ଆମେ ସେହି ପ୍ରବଳ ଓ ବୀର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ।
ଶଵସା ହ୍ଯସି ଶ୍ରୁତୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେନ ଵୃତ୍ରହା । ମଘୈର୍ମଘୋନୋ ଅତି ଶୂର ଦାଶସି
ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ତୁମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲ । ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ଦାନରେ ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ହେ ବୀର, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ହେଉଛ ।
ସ୍ତେଗୋ ନ କ୍ଷାମତ୍ଯେଷି ପୃଥିଵୀଂ ମହୀ ନୋ ଵାତା ଇହ ଵାନ୍ତୁ ଭୂମୌ । ମିତ୍ରୋ ନୋ ଅତ୍ର ଵରୁଣୋ ଯୁଜମାନୋ ଅଗ୍ନିର୍ଵନେ ନ ଵ୍ଯସୃଷ୍ଟ ଶୋକମ୍
ହେ ହଳ, ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଚଳିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଥକିନାହୁଁ । ଏଠି, ମହାବାୟୁମାନେ ଆମ ପୃଥିବୀରେ ବହୁନ୍ତୁ । ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଅଗ୍ନି, ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିର ତାପ ଅମାନେ ଉପରେ ନ ପଠାନ୍ତୁ ।
ସ୍ତୁହି ଶ୍ରୁତଂ ଗର୍ତସଦଂ ଜନାନାଂ ରାଜାନଂ ଭୀମମୁପହତ୍ନୁମୁଗ୍ରମ୍ । ମୃଡା ଜରିତ୍ରେ ରୁଦ୍ର ସ୍ତଵାନୋ ଅନ୍ଯମସ୍ମତ୍ତେ ନି ଵପନ୍ତୁ ସେନ୍ଯମ୍
ପ୍ରଶଂସିତ, ଗଭୀର ଆସନରେ ବସିଥିବା, ଲୋକମାନଙ୍କ ରାଜା, ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରବଳ ଦଣ୍ଡଦାତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର । ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ପୂଜିଲେ, ଦୟା କର । ତୁମ ସେନା ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ପଡ଼ୁ, ଆମ ଉପରେ ନୁହେଁ ।
{୪} ସରସ୍ଵତୀଂ ଦେଵଯନ୍ତୋ ହଵନ୍ତେ ସରସ୍ଵତୀମଧ୍ଵରେ ତାଯମାନେ । ସରସ୍ଵତୀଂ ସୁକୃତୋ ହଵନ୍ତେ ସରସ୍ଵତୀ ଦାଶୁଷେ ଵାର୍ଯଂ ଦାତ୍
ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତମାନେ ଡାକନ୍ତି, ଯଜ୍ଞରେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ସମୟରେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି । ଭଲ କାମ କରୁଥିବାମାନେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି । ସରସ୍ୱତୀ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଆଶା କରାଯାଇଥିବା ଭଲ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ସରସ୍ଵତୀଂ ପିତରୋ ହଵନ୍ତେ ଦକ୍ଷିଣା ଯଜ୍ଞମଭିନକ୍ଷମାଣାଃ । ଆସଦ୍ଯାସ୍ମିନ୍ ବର୍ହିଷି ମାଦଯଧ୍ଵମନମୀଵା ଇଷ ଆ ଧେହ୍ଯସ୍ମେ
ପିତୃମାନେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ଯେମାନେ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି । ସେମାନେ ଏହି କୁଶାସନରେ ବସି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ । ହେ ନିର୍ମଳା, ଆମ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ ।
ସରସ୍ଵତି ଯା ସରଥଂ ଯଯାଥୋକ୍ଥୈଃ ସ୍ଵଧାଭିର୍ଦେଵି ପିତୃଭିର୍ମଦନ୍ତୀ । ସହସ୍ରାର୍ଘମିଡୋ ଅତ୍ର ଭାଗଂ ରାଯସ୍ପୋଷଂ ଯଜମାନାଯ ଧେହି
ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ଯିଏ ରଥରେ ଆସନ୍ତି, ଶ୍ରୁତି ଓ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ପିତୃମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେଠି ଭକ୍ତଙ୍କୁ ହଜାରଗୁଣ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଧନ ଦିଅ ।
ଉଦୀରତାମଵର ଉତ୍ପରାସ ଉନ୍ ମଧ୍ଯମାଃ ପିତରଃ ସୋମ୍ଯାସଃ । ଅସୁଂ ଯ ଈଯୁରଵୃକା ଋତଜ୍ଞାସ୍ତେ ନୋଽଵନ୍ତୁ ପିତରୋ ହଵେଷୁ
ନିମ୍ନ, ଉଚ୍ଚ ଓ ମଧ୍ୟମ ପିତୃମାନେ, ଯେମାନେ ସୋମର ଆସ୍ୱାଦନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଠିବେ । ଯେମାନେ ନିଷ୍ପାପ ଓ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଜୀବନ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ ଆମକୁ ହବନ ସମୟରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ।
ଆହଂ ପିତୄନ୍ତ୍ସୁଵିଦତ୍ରାମଵିତ୍ସି ନପାତଂ ଚ ଵିକ୍ରମଣଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୋଃ । ବର୍ହିଷଦୋ ଯେ ସ୍ଵଧଯା ସୁତସ୍ଯ ଭଜନ୍ତ ପିତ୍ଵସ୍ତ ଇହାଗମିଷ୍ଠାଃ
ମୁଁ ଜଣେ ଜାଣିଛି, ସୁବିଦ୍ୟା ପିତୃମାନେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଓ ବିକ୍ରମ ଓ ସେମାନେ କୁଶାସନରେ ବସି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସୋମ ପାନ କରନ୍ତି । ସେମାନେ ଏଠି ସହଜରେ ଆସନ୍ତୁ ।
ଇଦଂ ପିତୃଭ୍ଯୋ ନମୋ ଅସ୍ତ୍ଵଦ୍ଯ ଯେ ପୂର୍ଵାସୋ ଯେ ଅପରାସ ଈଯୁଃ । ଯେ ପାର୍ଥିଵେ ରଜସ୍ଯା ନିଷକ୍ତା ଯେ ଵା ନୂନଂ ସୁଵୃଜନାସୁ ଦିକ୍ଷୁ
ଆଜି ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର । ପ୍ରାଚୀନ ଓ ପରେ ଯିଏ ଚାଲିଗଲେ, ଯେମାନେ ପୃଥିବୀର ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଛନ୍ତି କିମ୍ବା ବର୍ତ୍ତମାନ ଲୋକପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ ।
ମାତଲୀ କଵ୍ଯୈର୍ଯମୋ ଅଙ୍ଗିରୋଭିର୍ବୃହସ୍ପତିର୍ଋକ୍ଵଭିର୍ଵାଵୃଧାନଃ । ଯାଂଶ୍ଚ ଦେଵା ଵାଵୃଧୁର୍ଯେ ଚ ଦେଵାଂସ୍ତେ ନୋଽଵନ୍ତୁ ପିତରୋ ହଵେଷୁ
ମାତଳି କାବ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଯମ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ, ବୃହସ୍ପତି ଋକ୍ବମାନେ ସହିତ ବଳବତ୍ତର ହେଲେ । ଯେମାନେ ଦେବତାମାନେ ବଳିୟାନ କରିଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଦେବତା, ସେମାନେ ହବନ ସମୟରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ।
ସ୍ଵାଦୁଷ୍କିଲାଯଂ ମଧୁମାଁ ଉତାଯଂ ତୀଵ୍ରଃ କିଲାଯଂ ରସଵାଁ ଉତାଯମ୍ । ଉତୋ ନ୍ଵସ୍ଯ ପପିଵାଂସମିନ୍ଦ୍ରଂ ନ କଶ୍ଚନ ସହତ ଆହଵେଷୁ
ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ମିଠା, ଏହା ମଧୁର, ଏହା ତୀବ୍ର, ଏହା ରସଭରା । ଏହା ପିଇଥିବା କେହିମଧ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ହାରିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ପରେଯିଵାଂସଂ ପ୍ରଵତୋ ମହୀରିତି ବହୁଭ୍ଯଃ ପନ୍ଥାମନୁପସ୍ପଶାନମ୍ । ଵୈଵସ୍ଵତଂ ସଂଗମନଂ ଜନାନାଂ ଯମଂ ରାଜାନଂ ହଵିଷା ସପର୍ଯତ
ଯିଏ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ବଡ଼ ଦୂରତା ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଅନେକ ପଥ ଖୋଜିଲେ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଅବିରତ ଯାତ୍ରା । ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଲୋକମାନଙ୍କ ସଂଗ୍ରହକ ରାଜା ଯମଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କର ।
ଯମୋ ନୋ ଗାତୁଂ ପ୍ରଥମୋ ଵିଵେଦ ନୈଷା ଗଵ୍ଯୂତିରପଭର୍ତଵା ଉ । ଯତ୍ରା ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପରେତା ଏନା ଜଜ୍ଞାନାଃ ପଥ୍ଯା ଅନୁ ସ୍ଵାଃ
ଯମ ଆମ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରଥମେ ଖୋଜିଥିଲେ । ଏହି ଚରାଗାହ କେବେ ଅପହୃତ ହେବା ନୁହେଁ । ଯେଉଁଠି ଆମ ପୂର୍ବଜ ପିତୃମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ ଏକେ ନୀତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେଇ ପଥରେ ଗଲେ ।
{୫} ବର୍ହିଷଦଃ ପିତର ଊତ୍ଯର୍ଵାଗିମା ଵୋ ହଵ୍ଯା ଚକୃମା ଜୁଷଧ୍ଵମ୍ । ତ ଆ ଗତାଵସା ଶଂତମେନାଧା ନଃ ଶଂ ଯୋରରପୋ ଦଧାତ
କୁଶାସନରେ ବସିଥିବା ପିତୃମାନେ, ଆପଣମାନେ ଆସି ଆମକୁ ସହଯୋଗ କରନ୍ତୁ । ଆମେ ଆପଣମାନେ ପାଇଁ ଏହି ହବି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛୁ — ଦୟାକରି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ । ଦୟା ସହିତ ଏଠିକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଶୁଭ ଓ ନିର୍ମଳତା ଦିଅନ୍ତୁ ।
ଆଚ୍ଯା ଜାନୁ ଦକ୍ଷିଣତୋ ନିଷଦ୍ଯେଦଂ ନୋ ହଵିରଭି ଗୃଣନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵେ । ମା ହିଂସିଷ୍ଟ ପିତରଃ କେନ ଚିନ୍ ନୋ ଯଦ୍ଵ ଆଗଃ ପୁରୁଷତା କରାମ
ଡାହାଣ ଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଡ଼ି ରଖି ବସି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆମ ଏହି ନିବେଦିତ ଅନ୍ନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ପିତୃମାନେ କେବେ ବି ଆମକୁ କୌଣସି ଭଳି ହାନି ନ କରନ୍ତୁ, ଯଦି କିଛି ମାନବୀୟ ତ୍ରୁଟି ଆମେ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଷ୍ଟା ଦୁହିତ୍ରେ ଵହତୁଂ କୃଣୋତି ତେନେଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ସମେତି । ଯମସ୍ଯ ମାତା ପର୍ଯୁହ୍ଯମାନା ମହୋ ଜାଯା ଵିଵସ୍ଵତୋ ନନାଶ
ତ୍ୱଷ୍ଟା ତାଙ୍କ ଝିଅ ପାଇଁ ବର ଚୟନ କରିଥିଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛି। ଯମଙ୍କ ମାଆ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ଘରେ ଘେରି ଧରାଯାଇ, ମହତ୍ତ୍ୱରେ ନଶ୍ୱର ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରେହି ପ୍ରେହି ପଥିଭିଃ ପୂର୍ଯାଣୈର୍ଯେନା ତେ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପରେତାଃ । ଉଭା ରାଜାନୌ ସ୍ଵଧଯା ମଦନ୍ତୌ ଯମଂ ପଶ୍ଯାସି ଵରୁଣଂ ଚ ଦେଵମ୍
ଚାଲ, ଚାଲ, ସେଇ ପୁରୁଣା ପଥରେ ଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ତୋର ପୂର୍ବଜ ପିତୃମାନେ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ତୁମେ ଦୁଇ ରାଜା, ଯମ ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ଲୋକରେ ଦେଖିପାରିବ।
ଅପେତ ଵୀତ ଵି ଚ ସର୍ପତାତୋଽସ୍ମା ଏତଂ ପିତରୋ ଲୋକମକ୍ରନ୍ । ଅହୋଭିରଦ୍ଭିରକ୍ତୁଭିର୍ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯମୋ ଦଦାତ୍ଯଵସାନମସ୍ମୈ
ଚାଲିଯାଅ, ଦୂରେ ହଟିଯାଅ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ। ପିତୃମାନେ ଏହି ଲୋକକୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ଦିନ, ଜଳ ଓ ରାତି ଦ୍ୱାରା ଯମ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି।
ଉଶନ୍ତସ୍ତ୍ଵେଧୀମହ୍ଯୁଶନ୍ତଃ ସମିଧୀମହି । ଉଶନ୍ନ୍ ଉଶତ ଆ ଵହ ପିତୄନ୍ ହଵିଷେ ଅତ୍ତଵେ
ଆମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁଛୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଅଗ୍ନିକୁ ଆରମ୍ଭ କରୁଛୁ। ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ପିତୃମାନେ ଏଠାରେ ନିବେଦିତ ଅନ୍ନ ପାଇଁ ଆଣ।
ଦ୍ଯୁମନ୍ତସ୍ତ୍ଵେଧୀମହି ଦ୍ଯୁମନ୍ତଃ ସମିଧୀମହି । ଦ୍ଯୁମାନ୍ ଦ୍ଯୁମତ ଆ ଵହ ପିତୄନ୍ ହଵିଷେ ଅତ୍ତଵେ
ଆମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁଛୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଆରମ୍ଭ କରୁଛୁ। ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପିତୃମାନେ ଏଠାରେ ନିବେଦିତ ଅନ୍ନ ପାଇଁ ଆଣ।
ଅଙ୍ଗିରସୋ ନଃ ପିତରୋ ନଵଗ୍ଵା ଅଥର୍ଵାଣୋ ଭୃଗଵଃ ସୋମ୍ଯାସଃ । ତେଷାଂ ଵଯଂ ସୁମତୌ ଯଜ୍ଞିଯାନାମପି ଭଦ୍ରେ ସୌମନସେ ସ୍ଯାମ
ଅଙ୍ଗିରସ, ଆମ ପିତୃମାନେ, ନବଗ୍ବ, ଅଥର୍ବା, ଭୃଗୁ, ସୋମଧାରୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୟାମୟ ମନରେ ଆମେ ସ୍ଥାନ ପାଉ।
ଅଙ୍ଗିରୋଭିର୍ଯଜ୍ଞିଯୈରା ଗହୀହ ଯମ ଵୈରୂପୈରିହ ମାଦଯସ୍ଵ । ଵିଵସ୍ଵନ୍ତଂ ହୁଵେ ଯଃ ପିତା ତେଽସ୍ମିନ୍ ବର୍ହିଷ୍ଯା ନିଷଦ୍ଯ
ଯମ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଥିବା ପିତୃମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ କର। ମୁଁ ବିବସ୍ବତଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ପିତା, ଏହି କୁଶାସନରେ ବସ।
ଇମଂ ଯମ ପ୍ରସ୍ତରମା ହି ରୋହାଙ୍ଗିରୋଭିଃ ପିତୃଭିଃ ସଂଵିଦାନଃ । ଆ ତ୍ଵା ମନ୍ତ୍ରାଃ କଵିଶସ୍ତା ଵହନ୍ତ୍ଵେନା ରାଜନ୍ ହଵିଷୋ ମାଦଯସ୍ଵ
ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶାସନରେ ଚଢ଼ିବା ନାହିଁ, ହେ ଯମ, ଅଙ୍ଗିରସ ଓ ପିତୃମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ରାଜା, ଋଷିମାନେ ରଚିଥିବା ମନ୍ତ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ଏହି ନିବେଦିତ ଅନ୍ନରେ ଆନନ୍ଦ କର।
ଇତ ଏତ ଉଦାରୁହନ୍ ଦିଵସ୍ପୃଷ୍ଠାନ୍ଵାରୁହନ୍ । ପ୍ର ଭୂର୍ଜଯୋ ଯଥା ପଥା ଦ୍ଯାମଙ୍ଗିରସୋ ଯଯୁଃ
ଏଠାରୁ ସେମାନେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଛନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ବିଜୟୀ ହୋଇ, ପଥରେ ଯିବା ପରି, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ ଗଲେ।