ସଦାସି ରଣ୍ଵୋ ଯଵସେଵ ପୁଷ୍ଯତେ ହୋତ୍ରାଭିରଗ୍ନେ ମନୁଷଃ ସ୍ଵଧ୍ଵରଃ । ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵା ଯଚ୍ଛଶମାନ ଉକ୍ଥ୍ଯୋ ଵାଜଂ ସସଵାମୁପଯାସି ଭୂରିଭିଃ
ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ, ଯେପରି ଯବ ଉତ୍ତମ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ତେଣୁ ଅଗ୍ନି ମାନବଙ୍କର ନିଜକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତ। ପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଷ୍ଟୁତି କଲେ, ତୁମେ ବହୁ ଉପହାର ସହ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର ଆଣିଦେଉଛ।
ଉଦୀରଯ ପିତରା ଜାର ଆ ଭଗମିଯକ୍ଷତି ହର୍ଯତୋ ହୃତ୍ତ ଇଷ୍ଯତି । ଵିଵକ୍ତି ଵହ୍ନିଃ ସ୍ଵପସ୍ଯତେ ମଖସ୍ତଵିଷ୍ଯତେ ଅସୁରୋ ଵେପତେ ମତୀ
ଉଠ, ବାପାମାନେ, ବର ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି; ସେ ଭାଗ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି, ସୁନ୍ଦରାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ, ଦେଖେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ, ମନ ଚିନ୍ତାରେ କମ୍ପିଉଠେ।
ଯସ୍ତେ ଅଗ୍ନେ ସୁମତିଂ ମର୍ତୋ ଅଖ୍ଯତ୍ସହସଃ ସୂନୋ ଅତି ସ ପ୍ର ଶୃଣ୍ଵେ । ଇଷଂ ଦଧାନୋ ଵହମାନୋ ଅଶ୍ଵୈରା ସ ଦ୍ଯୁମାମମଵାନ୍ ଭୂଷତି ଦ୍ଯୂନ୍
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ତୁମର କୃପା ଘୋଷଣା କଲେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ବଳର ପୁତ୍ର, ସେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଣାଯାଏ। ଘୋଡ଼ା ସହ ଉତ୍ସାହ ଓ ପୋଷଣ ଦେଇ, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିନମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷାରେ ଶୋଭାୟମାନ କରେ।
ଶ୍ରୁଧୀ ନୋ ଅଗ୍ନେ ସଦନେ ସଧସ୍ଥେ ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ରଥମମୃତସ୍ଯ ଦ୍ରଵିତ୍ନୁମ୍ । ଆ ନୋ ଵହ ରୋଦସୀ ଦେଵପୁତ୍ରେ ମାକିର୍ଦେଵାନାମପ ଭୂରିହ ସ୍ଯାଃ
ଘର ଓ ଆସନରେ ଆମକୁ ଶୁଣ, ହେ ଅଗ୍ନି; ଅମୃତତ୍ୱର ତୀବ୍ର ରଥକୁ ଯୋଡ଼। ଦେବତାଙ୍କର ଝିଅ ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ; ଏଠାରେ ଆମେ ଦେବମାନେଠାରୁ ଦୂର ହେବା ନାହିଁ।
ଯଦଗ୍ନ ଏଷା ସମିତିର୍ଭଵାତି ଦେଵୀ ଦେଵେଷୁ ଯଜତା ଯଜତ୍ର । ରତ୍ନା ଚ ଯଦ୍ଵିଭଜାସି ସ୍ଵଧାଵୋ ଭାଗଂ ନୋ ଅତ୍ର ଵସୁମନ୍ତଂ ଵୀତାତ୍
ଯେତେବେଳେ ଏହି ସଭା ହୁଏ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ପୂଜ୍ୟ ଓ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ; ଏବଂ ଯେଉଁ ଧନ ତୁମେ ବଣ୍ଟନ କର, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ଏଠାରେ ଆମକୁ ଧନ୍ୟ ଅଂଶ ଦିଅ।
ଅନ୍ଵଗ୍ନିରୁଷସାମଗ୍ରମଖ୍ଯଦନ୍ଵହାନି ପ୍ରଥମୋ ଜାତଵେଦାଃ । ଅନୁ ସୂର୍ଯ ଉଷସୋ ଅନୁ ରଶ୍ମୀନ୍ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଆ ଵିଵେଶ
ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଉଷାମାନେକୁ ଅନୁସରିଲେ, ସେ ପ୍ରଥମ, ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା, ଦିନମାନେକୁ ଅନୁସରିଲେ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ, ଉଷାମାନେକୁ ଅନୁସରି, ଦିବା-ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ନିରୁଷସାମଗ୍ରମଖ୍ଯତ୍ପ୍ରତ୍ଯହାନି ପ୍ରଥମୋ ଜାତଵେଦାଃ । ପ୍ରତି ସୂର୍ଯସ୍ଯ ପୁରୁଧା ଚ ରଶ୍ମୀନ୍ ପ୍ରତି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଆ ତତାନ
ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଉଷାମାନେକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ସେ ପ୍ରଥମ, ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା, ଦିନମାନେକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ବହୁ କିରଣ ପ୍ରସାର କଲେ ଓ ଦିବା-ପୃଥିବୀକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ।
ଦ୍ଯାଵା ହ କ୍ଷାମା ପ୍ରଥମେ ଋତେନାଭିଶ୍ରାଵେ ଭଵତଃ ସତ୍ଯଵାଚା । ଦେଵୋ ଯନ୍ ମର୍ତାନ୍ ଯଜଥାଯ କୃଣ୍ଵନ୍ତ୍ସୀଦଦ୍ଧୋତା ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ସ୍ଵମସୁଂ ଯନ୍
ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ ଆରମ୍ଭରେ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ସତ୍ୟ କଥା କହି। ଦେବତା ମଣିଷମାନେକୁ ପୂଜା କରାଇଲେ, ସେ ପୁରୋହିତ ଭାବେ ସାମ୍ନାରେ ବସିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରାଣ ଆଣିଲେ।
ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ ପରିଭୂର୍ଋତେନ ଵହା ନୋ ହଵ୍ଯଂ ପ୍ରଥମଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ । ଧୂମକେତୁଃ ସମିଧା ଭାଋଜୀକୋ ମନ୍ଦ୍ରୋ ହୋତା ନିତ୍ଯୋ ଵାଚା ଯଜୀଯାନ୍
ଦେବତା, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମର ହବି ଆଣନ୍ତି, ପ୍ରଥମ, ଜ୍ଞାନୀ। ଧୂମର ଝଣ୍ଡା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୃଦୁ, ଚିରକାଳୀନ ପୁରୋହିତ, କଥାରେ ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ।
{୩} ଅର୍ଚାମି ଵାଂ ଵର୍ଧାଯାପୋ ଘୃତସ୍ନୂ ଦ୍ଯାଵାଭୂମୀ ଶୃଣୁତଂ ରୋଦସୀ ମେ । ଅହା ଯଦ୍ଦେଵା ଅସୁନୀତିମାଯନ୍ ମଧ୍ଵା ନୋ ଅତ୍ର ପିତରା ଶିଶୀତାମ୍
ମୁଁ ଦୁହେଁକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି, ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ହେ ଘୃତ ଲଗା ଜଳ; ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ, ଦୁଇ ଜଗତ, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଦିନରେ ଜୀବନର ପଥ ଖୋଜିଲେ, ଏଠାରେ ଆମ ପିତୃମାନେ ମଧୁ ଦେଇ ଆମକୁ ଶିତଳ କରୁନ୍ତୁ।
ସ୍ଵାଵୃଗ୍ଦେଵସ୍ଯାମୃତଂ ଯଦୀ ଗୋରତୋ ଜାତାସୋ ଧାରଯନ୍ତ ଉର୍ଵୀ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନୁ ତତ୍ତେ ଯଜୁର୍ଗୁର୍ଦୁହେ ଯଦେନୀ ଦିଵ୍ଯଂ ଘୃତଂ ଵାଃ
ଦେବତାଙ୍କର ଅମୃତ, ଯାହା ଗାଈଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଧାରଣ କର। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମର ଯଜ୍ଞ ବାଣୀକୁ ଅନୁସରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଘୃତ ଦୋହନ କର।
କିଂ ସ୍ଵିନ୍ ନୋ ରାଜା ଜଗୃହେ କଦସ୍ଯାତି ଵ୍ରତଂ ଚକୃମା କୋ ଵି ଵେଦ । ମିତ୍ରସ୍ଚିଦ୍ଧି ଷ୍ମା ଜୁହୁରାଣୋ ଦେଵାଂ ଛ୍ଲୋକୋ ନ ଯାତାମପି ଵାଜୋ ଅସ୍ତି
କେଉଁ ରାଜା ଆମକୁ ଧରିଛନ୍ତି, କେବେ ସେ ଆସିବେ? କେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଆମେ ଦେଇଛୁ, କିଏ ଜାଣେ? ମିତ୍ର ମଧ୍ୟ ବଳିଦାନ କରି ଦେବତାମାନେକୁ ଡାକନ୍ତି; ଷ୍ଟୁତି ଯାଏନାହିଁ, ତଥାପି ଶକ୍ତି ଅଛି।
ଦୁର୍ମନ୍ତ୍ଵତ୍ରାମୃତସ୍ଯ ନାମ ସଲକ୍ଷ୍ମା ଯଦ୍ଵିଷୁରୂପା ଭଵାତି । ଯମସ୍ଯ ଯୋ ମନଵତେ ସୁମନ୍ତ୍ଵଗ୍ନେ ତମୃଷ୍ଵ ପାହ୍ଯପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍
ଏଠାରେ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଅମୃତତ୍ୱର ନାମରୁ ଦୂରେ ରୁହନ୍ତୁ, ଯିଏ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରେ । ହେ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଉତ୍ତମ ମନରେ ଯମଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେଠିକି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ରକ୍ଷା କର, ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ ହେବାରୁ ବଞ୍ଚାଇ ଦିଅ ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଦେଵା ଵିଦଥେ ମାଦଯନ୍ତେ ଵିଵସ୍ଵତଃ ସଦନେ ଧାରଯନ୍ତେ । ସୂର୍ଯେ ଜ୍ଯୋତିରଦଧୁର୍ମାସ୍ଯକ୍ତୂନ୍ ପରି ଦ୍ଯୋତନିଂ ଚରତୋ ଅଜସ୍ରା
ଯାହାରେ ଦେବତାମାନେ ସଭାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ଆସନରେ ସେମାନେ ବସିଛନ୍ତି । ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଆଲୋକ ରଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେଠି, ସେ ଯେଉଁଠି ଚଳିତ, ସେଠି ଚାରିପାଖରେ ଜ୍ୟୋତିରେ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଦେଵା ମନ୍ମନି ସଂଚରନ୍ତ୍ଯପୀଚ୍ଯେ ନ ଵଯମସ୍ଯ ଵିଦ୍ମ । ମିତ୍ରୋ ନୋ ଅତ୍ରାଦିତିରନାଗାନ୍ତ୍ସଵିତା ଦେଵୋ ଵରୁଣାଯ ଵୋଚତ୍
ଯାହାର ଚିନ୍ତାରେ ଦେବତାମାନେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆମେ ତାଙ୍କର ନିମ୍ନ ରୂପକୁ ଜାଣିନାହୁଁ । ମିତ୍ର, ଅର୍ଯମାନ, ସବିତା ଓ ବରୁଣ, ଏଠି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଆମ ପାଇଁ କଥା କହନ୍ତୁ ।
ସଖାଯ ଆ ଶିଷାମହେ ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ । ସ୍ତୁଷ ଊ ଷୁ ନୃତମାଯ ଧୃଷ୍ଣଵେ
ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆମେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା । ଆମେ ସେହି ପ୍ରବଳ ଓ ବୀର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ।
ଶଵସା ହ୍ଯସି ଶ୍ରୁତୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେନ ଵୃତ୍ରହା । ମଘୈର୍ମଘୋନୋ ଅତି ଶୂର ଦାଶସି
ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ତୁମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲ । ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ଦାନରେ ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ହେ ବୀର, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ହେଉଛ ।
ସ୍ତେଗୋ ନ କ୍ଷାମତ୍ଯେଷି ପୃଥିଵୀଂ ମହୀ ନୋ ଵାତା ଇହ ଵାନ୍ତୁ ଭୂମୌ । ମିତ୍ରୋ ନୋ ଅତ୍ର ଵରୁଣୋ ଯୁଜମାନୋ ଅଗ୍ନିର୍ଵନେ ନ ଵ୍ଯସୃଷ୍ଟ ଶୋକମ୍
ହେ ହଳ, ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଚଳିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଥକିନାହୁଁ । ଏଠି, ମହାବାୟୁମାନେ ଆମ ପୃଥିବୀରେ ବହୁନ୍ତୁ । ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଅଗ୍ନି, ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିର ତାପ ଅମାନେ ଉପରେ ନ ପଠାନ୍ତୁ ।
ସ୍ତୁହି ଶ୍ରୁତଂ ଗର୍ତସଦଂ ଜନାନାଂ ରାଜାନଂ ଭୀମମୁପହତ୍ନୁମୁଗ୍ରମ୍ । ମୃଡା ଜରିତ୍ରେ ରୁଦ୍ର ସ୍ତଵାନୋ ଅନ୍ଯମସ୍ମତ୍ତେ ନି ଵପନ୍ତୁ ସେନ୍ଯମ୍
ପ୍ରଶଂସିତ, ଗଭୀର ଆସନରେ ବସିଥିବା, ଲୋକମାନଙ୍କ ରାଜା, ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରବଳ ଦଣ୍ଡଦାତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର । ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ପୂଜିଲେ, ଦୟା କର । ତୁମ ସେନା ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ପଡ଼ୁ, ଆମ ଉପରେ ନୁହେଁ ।
{୪} ସରସ୍ଵତୀଂ ଦେଵଯନ୍ତୋ ହଵନ୍ତେ ସରସ୍ଵତୀମଧ୍ଵରେ ତାଯମାନେ । ସରସ୍ଵତୀଂ ସୁକୃତୋ ହଵନ୍ତେ ସରସ୍ଵତୀ ଦାଶୁଷେ ଵାର୍ଯଂ ଦାତ୍
ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତମାନେ ଡାକନ୍ତି, ଯଜ୍ଞରେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ସମୟରେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି । ଭଲ କାମ କରୁଥିବାମାନେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି । ସରସ୍ୱତୀ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଆଶା କରାଯାଇଥିବା ଭଲ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ସରସ୍ଵତୀଂ ପିତରୋ ହଵନ୍ତେ ଦକ୍ଷିଣା ଯଜ୍ଞମଭିନକ୍ଷମାଣାଃ । ଆସଦ୍ଯାସ୍ମିନ୍ ବର୍ହିଷି ମାଦଯଧ୍ଵମନମୀଵା ଇଷ ଆ ଧେହ୍ଯସ୍ମେ
ପିତୃମାନେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ଯେମାନେ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି । ସେମାନେ ଏହି କୁଶାସନରେ ବସି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ । ହେ ନିର୍ମଳା, ଆମ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ ।
ସରସ୍ଵତି ଯା ସରଥଂ ଯଯାଥୋକ୍ଥୈଃ ସ୍ଵଧାଭିର୍ଦେଵି ପିତୃଭିର୍ମଦନ୍ତୀ । ସହସ୍ରାର୍ଘମିଡୋ ଅତ୍ର ଭାଗଂ ରାଯସ୍ପୋଷଂ ଯଜମାନାଯ ଧେହି
ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ଯିଏ ରଥରେ ଆସନ୍ତି, ଶ୍ରୁତି ଓ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ପିତୃମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେଠି ଭକ୍ତଙ୍କୁ ହଜାରଗୁଣ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଧନ ଦିଅ ।
ଉଦୀରତାମଵର ଉତ୍ପରାସ ଉନ୍ ମଧ୍ଯମାଃ ପିତରଃ ସୋମ୍ଯାସଃ । ଅସୁଂ ଯ ଈଯୁରଵୃକା ଋତଜ୍ଞାସ୍ତେ ନୋଽଵନ୍ତୁ ପିତରୋ ହଵେଷୁ
ନିମ୍ନ, ଉଚ୍ଚ ଓ ମଧ୍ୟମ ପିତୃମାନେ, ଯେମାନେ ସୋମର ଆସ୍ୱାଦନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଠିବେ । ଯେମାନେ ନିଷ୍ପାପ ଓ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଜୀବନ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ ଆମକୁ ହବନ ସମୟରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ।
ଆହଂ ପିତୄନ୍ତ୍ସୁଵିଦତ୍ରାମଵିତ୍ସି ନପାତଂ ଚ ଵିକ୍ରମଣଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୋଃ । ବର୍ହିଷଦୋ ଯେ ସ୍ଵଧଯା ସୁତସ୍ଯ ଭଜନ୍ତ ପିତ୍ଵସ୍ତ ଇହାଗମିଷ୍ଠାଃ
ମୁଁ ଜଣେ ଜାଣିଛି, ସୁବିଦ୍ୟା ପିତୃମାନେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଓ ବିକ୍ରମ ଓ ସେମାନେ କୁଶାସନରେ ବସି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସୋମ ପାନ କରନ୍ତି । ସେମାନେ ଏଠି ସହଜରେ ଆସନ୍ତୁ ।
ଇଦଂ ପିତୃଭ୍ଯୋ ନମୋ ଅସ୍ତ୍ଵଦ୍ଯ ଯେ ପୂର୍ଵାସୋ ଯେ ଅପରାସ ଈଯୁଃ । ଯେ ପାର୍ଥିଵେ ରଜସ୍ଯା ନିଷକ୍ତା ଯେ ଵା ନୂନଂ ସୁଵୃଜନାସୁ ଦିକ୍ଷୁ
ଆଜି ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର । ପ୍ରାଚୀନ ଓ ପରେ ଯିଏ ଚାଲିଗଲେ, ଯେମାନେ ପୃଥିବୀର ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଛନ୍ତି କିମ୍ବା ବର୍ତ୍ତମାନ ଲୋକପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ ।
ମାତଲୀ କଵ୍ଯୈର୍ଯମୋ ଅଙ୍ଗିରୋଭିର୍ବୃହସ୍ପତିର୍ଋକ୍ଵଭିର୍ଵାଵୃଧାନଃ । ଯାଂଶ୍ଚ ଦେଵା ଵାଵୃଧୁର୍ଯେ ଚ ଦେଵାଂସ୍ତେ ନୋଽଵନ୍ତୁ ପିତରୋ ହଵେଷୁ
ମାତଳି କାବ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଯମ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ, ବୃହସ୍ପତି ଋକ୍ବମାନେ ସହିତ ବଳବତ୍ତର ହେଲେ । ଯେମାନେ ଦେବତାମାନେ ବଳିୟାନ କରିଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଦେବତା, ସେମାନେ ହବନ ସମୟରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ।
ସ୍ଵାଦୁଷ୍କିଲାଯଂ ମଧୁମାଁ ଉତାଯଂ ତୀଵ୍ରଃ କିଲାଯଂ ରସଵାଁ ଉତାଯମ୍ । ଉତୋ ନ୍ଵସ୍ଯ ପପିଵାଂସମିନ୍ଦ୍ରଂ ନ କଶ୍ଚନ ସହତ ଆହଵେଷୁ
ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ମିଠା, ଏହା ମଧୁର, ଏହା ତୀବ୍ର, ଏହା ରସଭରା । ଏହା ପିଇଥିବା କେହିମଧ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ହାରିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ପରେଯିଵାଂସଂ ପ୍ରଵତୋ ମହୀରିତି ବହୁଭ୍ଯଃ ପନ୍ଥାମନୁପସ୍ପଶାନମ୍ । ଵୈଵସ୍ଵତଂ ସଂଗମନଂ ଜନାନାଂ ଯମଂ ରାଜାନଂ ହଵିଷା ସପର୍ଯତ
ଯିଏ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ବଡ଼ ଦୂରତା ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଅନେକ ପଥ ଖୋଜିଲେ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଅବିରତ ଯାତ୍ରା । ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଲୋକମାନଙ୍କ ସଂଗ୍ରହକ ରାଜା ଯମଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କର ।
ଯମୋ ନୋ ଗାତୁଂ ପ୍ରଥମୋ ଵିଵେଦ ନୈଷା ଗଵ୍ଯୂତିରପଭର୍ତଵା ଉ । ଯତ୍ରା ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପରେତା ଏନା ଜଜ୍ଞାନାଃ ପଥ୍ଯା ଅନୁ ସ୍ଵାଃ
ଯମ ଆମ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରଥମେ ଖୋଜିଥିଲେ । ଏହି ଚରାଗାହ କେବେ ଅପହୃତ ହେବା ନୁହେଁ । ଯେଉଁଠି ଆମ ପୂର୍ବଜ ପିତୃମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ ଏକେ ନୀତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେଇ ପଥରେ ଗଲେ ।
{୫} ବର୍ହିଷଦଃ ପିତର ଊତ୍ଯର୍ଵାଗିମା ଵୋ ହଵ୍ଯା ଚକୃମା ଜୁଷଧ୍ଵମ୍ । ତ ଆ ଗତାଵସା ଶଂତମେନାଧା ନଃ ଶଂ ଯୋରରପୋ ଦଧାତ
କୁଶାସନରେ ବସିଥିବା ପିତୃମାନେ, ଆପଣମାନେ ଆସି ଆମକୁ ସହଯୋଗ କରନ୍ତୁ । ଆମେ ଆପଣମାନେ ପାଇଁ ଏହି ହବି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛୁ — ଦୟାକରି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ । ଦୟା ସହିତ ଏଠିକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଶୁଭ ଓ ନିର୍ମଳତା ଦିଅନ୍ତୁ ।