ଏକଂ ତଦେଷାମମୃତତ୍ଵମିତ୍ଯାହୁତିରେଵ
ଏହି ଏକାଟି ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କର ଅମୃତତ୍ୱ — ଅର୍ପଣ।
ତସ୍ଯ ଵ୍ରାତ୍ଯସ୍ଯ
ସେ ଭ୍ରାତ୍ୟର —
ଯଦସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣମକ୍ଷ୍ଯସୌ ସ ଆଦିତ୍ଯୋ ଯଦସ୍ଯ ସଵ୍ଯମକ୍ଷ୍ଯସୌ ସ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ
ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ଆଖି ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟ; ବାମ ଆଖି ହେଉଛି ଚନ୍ଦ୍ର।
ଯୋଽସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣଃ କର୍ଣୋଽଯଂ ସୋ ଅଗ୍ନିର୍ଯୋଽସ୍ଯ ସଵ୍ଯଃ କର୍ଣୋଽଯଂ ସ ପଵମାନଃ
ତାଙ୍କର ଡାହାଣ କାନ ହେଉଛି ଅଗ୍ନି; ବାମ କାନ ହେଉଛି ପବମାନ।
ଅହୋରାତ୍ରେ ନାସିକେ ଦିତିଶ୍ଚାଦିତିଶ୍ଚ ଶୀର୍ଷକପାଲେ ସଂଵତ୍ସରଃ ଶିରଃ
ଦିନ ଓ ରାତି ହେଉଛି ତାଙ୍କର ନାକ; ଦିତି ଓ ଅଦିତି ହେଉଛି ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡର ହାଡ; ବର୍ଷ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ।
ଅହ୍ନା ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଵ୍ରାତ୍ଯୋ ରାତ୍ର୍ଯା ପ୍ରାଙ୍ନମୋ ଵ୍ରାତ୍ଯାଯ
ଦିନରେ ଭ୍ରାତ୍ୟ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଦେଖନ୍ତି; ରାତିରେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ। ଭ୍ରାତ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅତିସୃଷ୍ଟୋ ଅପାଂ ଵୃଷଭୋଽତିସୃଷ୍ଟା ଅଗ୍ନଯୋ ଦିଵ୍ଯାଃ
ପାଣିର ଶୃଙ୍ଗଧାର ବୃଷଭକୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଗ୍ନିମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ରୁଜନ୍ ପରିରୁଜନ୍ ମୃଣନ୍ ପ୍ରମୃଣନ୍
ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି, ଚାରିପାଖରୁ ଘେରିଦେଉଛି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁଛି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ କରୁଛି।
ମ୍ରୋକୋ ମନୋହା ଖନୋ ନିର୍ଦାହ ଆତ୍ମଦୂଷିସ୍ତନୂଦୂଷିଃ
ନଶ୍ଟକର୍ତ୍ତା, ମନକୁ ହରିନେଉଥିବା, ଖୋଦକ, ପୋଡ଼ିଦେଉଥିବା, ନିଜକୁ ଦୁଷିତ କରୁଥିବା, ଦେହକୁ ଦୁଷିତ କରୁଥିବା।
ଇଦଂ ତମତି ସୃଜାମି ତଂ ମାଭ୍ଯଵନିକ୍ଷି
ଏହି ଅନ୍ଧକାରକୁ ମୁଁ ପଠାଉଛି, ଏହା ମୋତେ ଢାକି ନ ଦେଉ।
ତେନ ତମଭ୍ଯତିସୃଜାମୋ ଯୋଽସ୍ମାନ୍ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଯଂ ଵଯଂ ଦ୍ଵିଷ୍ମଃ
ଏହି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆମେ ତାହାଙ୍କ ପାଇଁ ପଠାଉଛୁ, ଯିଏ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ।
ଅପାମଗ୍ରମସି ସମୁଦ୍ରଂ ଵୋଽଭ୍ଯଵସୃଜାମି
ମୁଁ ପାଣିର କୂଳରେ ଅଛି, ତୁମକୁ ସମୁଦ୍ରକୁ ପଠାଉଛି।
ଯୋଽପ୍ସ୍ଵଗ୍ନିରତି ତଂ ସୃଜାମି ମ୍ରୋକଂ ଖନିଂ ତନୂଦୂଷିମ୍
ଯିଏ ପାଣିରେ ଅଗ୍ନି ରଖିଛି, ସେଠାରେ ମୁଁ ନଶ୍ଟକର୍ତ୍ତା, ଖୋଦକ ଓ ଦେହଦୁଷକୁ ପଠାଉଛି।
ଯୋ ଵ ଆପୋଽଗ୍ନିରାଵିଵେଶ ସ ଏଷ ଯଦ୍ଵୋ ଘୋରଂ ତଦେତତ୍
ଯିଏ ଅଗ୍ନି ହୋଇ ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ସେ ଏହିଅଟି; ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଭୟଙ୍କର, ସେ ଏହିଅଟି।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵ ଇନ୍ଦ୍ରିଯେଣାଭି ଷିଞ୍ଚେତ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସିଞ୍ଚନ କରନ୍ତୁ।
ଅରିପ୍ରା ଆପୋ ଅପ ରିପ୍ରମସ୍ମତ୍
ହେ ପାଣି, ଶତ୍ରୁକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ହଟା।
ପ୍ରାସ୍ମଦେନୋ ଵହନ୍ତୁ ପ୍ର ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ଵହନ୍ତୁ
ତାମାନେ ଆମର ଦୋଷକୁ ନେଇଯାଉ, ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ।
ଶିଵେନ ମା ଚକ୍ଷୁଷା ପଶ୍ଯତାପଃ ଶିଵଯା ତନ୍ଵୋପ ସ୍ପୃଶତ ତ୍ଵଚଂ ମେ
ଦୟାଳୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୋତେ ଦେଖ, ହେ ପାଣି; ଦୟାଳୁ ଶରୀରରେ ମୋ ଚର୍ମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କର।
ଶିଵାନ୍ ଅଗ୍ନୀନ୍ ଅପ୍ସୁଷଦୋ ହଵାମହେ ମଯି କ୍ଷତ୍ରଂ ଵର୍ଚ ଆ ଧତ୍ତ ଦେଵୀଃ
ପାଣିରେ ବସୁଥିବା ଶିବାଗ୍ନିମାନେ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ଦେବୀମାନେ ମୋତେ ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦିଅନ୍ତୁ।
ନିର୍ଦୁରର୍ମଣ୍ଯ ଊର୍ଜା ମଧୁମତୀ ଵାକ୍
ଅପମୃତ୍ୟୁ ହୀନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମଧୁର ଭାଷା।
ମଧୁମତୀ ସ୍ଥ ମଧୁମତୀଂ ଵାଚମୁଦେଯମ୍
ତୁମେ ମଧୁର ହେଉ, ମୁଁ ମଧୁର ଭାଷା କହିପାରିଁ।
ଉପହୂତୋ ମେ ଗୋପାଃ ଉପହୂତୋ ଗୋପୀଥଃ
ମୋ ପାଇଁ ରକ୍ଷକ ଡାକାଯାଇଛନ୍ତି, ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଡାକାଯାଇଛନ୍ତି।
ସୁଶ୍ରୁତୌ କର୍ଣୌ ଭଦ୍ରଶ୍ରୁତୌ କର୍ଣୌ ଭଦ୍ରଂ ଶ୍ଲୋକଂ ଶ୍ରୂଯାସମ୍
ମୋ କାନ ଭଲ ଶୁଣୁ, ଭଲ ଶବ୍ଦ ଶୁଣୁ, ମୁଁ ମଙ୍ଗଳମୟ ଶ୍ଲୋକ ଶୁଣିପାରିଁ।
ସୁଶ୍ରୁତିଶ୍ଚ ମୋପଶ୍ରୁତିଶ୍ଚ ମା ହାସିଷ୍ଟାଂ ସୌପର୍ଣଂ ଚକ୍ଷୁରଜସ୍ରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ
ଭଲ ଶୁଣିବା ଓ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣିବା ମୋତେ ଛାଡ଼ିନଯାଉ, ସପର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷୀର ଚକ୍ଷୁ, ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରହୁ।
ଋଷୀଣାଂ ପ୍ରସ୍ତରୋଽସି ନମୋଽସ୍ତୁ ଦୈଵାଯ ପ୍ରସ୍ତରାଯ
ମୁଁ ବେଦମାନେ ଯେ, ଆପଣ ଋଷିମାନଙ୍କର ବେଦି; ଦେବତାସ୍ୱରୂପ ବେଦିକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମୂର୍ଧାହଂ ରଯୀଣାଂ ମୂର୍ଧା ସମାନାନାଂ ଭୂଯାସମ୍
ମୁଁ ଧନ-ସମ୍ପଦର ଶିର, ସମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଶିର ହେଉ।
ରୁଜଶ୍ଚ ମା ଵେନଶ୍ଚ ମା ହାସିଷ୍ଟାଂ ମୂର୍ଧା ଚ ମା ଵିଧର୍ମା ଚ ମା ହାସିଷ୍ଟାମ୍
ମୋତେ କେବେ ଆଘାତ ନ ଲାଗୁ, କେବେ କ୍ଷତି ନ ହେଉ; ମୋର ମୁଣ୍ଡ ଓ ନୀତି କେବେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଉ ନାହିଁ।
ଉର୍ଵଶ୍ଚ ମା ଚମସଶ୍ଚ ମା ହାସିଷ୍ଟାଂ ଧର୍ତା ଚ ମା ଧରୁଣଶ୍ଚ ମା ହାସିଷ୍ଟାମ୍
ବିସ୍ତୃତତା ଓ ଚମସ୍ ମୋଠାରୁ କେବେ ହଟି ଯାଉ ନାହିଁ; ଧାରକ ଓ ଧାରଣା କେବେ ମୋଠାରୁ ହଟି ଯାଉ ନାହିଁ।
ଵିମୋକଶ୍ଚ ମାର୍ଦ୍ରପଵିଶ୍ଚ ମା ହାସିଷ୍ଟାମାର୍ଦ୍ରଦାନୁଶ୍ଚ ମା ମାତରିଶ୍ଵା ଚ ମା ହାସିଷ୍ଟାମ୍
ମୋ ପାଖରୁ ମୁକ୍ତି ଓ ଭିଜା ପାଥର କେବେ ହଟି ଯାଉ ନାହିଁ; ଭିଜା ଦାତା ଓ ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ କେବେ ମୋଠାରୁ ହଟି ଯାଉ ନାହିଁ।
ବୃହସ୍ପତିର୍ମ ଆତ୍ମା ନୃମଣା ନାମ ହୃଦ୍ଯଃ
ବୃହସ୍ପତି ମୋର ଆତ୍ମା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।