ପର୍ଣୋଽସି ତନୂପାନଃ ସଯୋନିର୍ଵୀରୋ ଵୀରେଣ ମଯା । ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯ ତେଜସା ତେନ ବଧ୍ନାମି ତ୍ଵା ମଣେ
ତୁମେ ପତ୍ର, ଶରୀରର ରକ୍ଷାକାରୀ, ବୀର ସହ ଏକାଠି, ମୋ ସହ ବୀରତାରେ ଏକାଠି। ବର୍ଷର ଶକ୍ତିରେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧୁଛି, ମଣି।
ପୁମାନ୍ ପୁଂସଃ ପରିଜାତୋଽଶ୍ଵତ୍ଥଃ ଖଦିରାଦଧି । ସ ହନ୍ତୁ ଶତ୍ରୂନ୍ ମାମକାନ୍ ଯାନ୍ ଅହଂ ଦ୍ଵେଷ୍ମି ଯେ ଚ ମାମ୍
ପୁରୁଷର ପୁରୁଷ ସନ୍ତାନ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ, ଖଦିର ଉପରେ ଅଛି। ଏହା ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ—ମୁଁ ଘୃଣା କରେ ଓ ଯେମାନେ ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି—ସେମାନେକୁ ଦଳି ଦେଉ।
ତାନ୍ ଅଶ୍ଵତ୍ଥ ନିଃ ଶୃଣୀହି ଶତ୍ରୂନ୍ ଵୈବାଧଦୋଧତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଵୃତ୍ରଘ୍ନା ମେଦୀ ମିତ୍ରେଣ ଵରୁଣେନ ଚ
ଅଶ୍ୱତ୍ଥ, ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଉ, ଦୂରେ ହଟାଇ ଦେଉ; ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ସହିତ।
ଯଥାଶ୍ଵତ୍ଥ ନିରଭନୋଽନ୍ତର୍ମହତ୍ଯର୍ଣଵେ । ଏଵା ତାନ୍ତ୍ସର୍ଵାନ୍ ନିର୍ଭଙ୍ଗ୍ଧି ଯାନ୍ ଅହଂ ଦ୍ଵେଷ୍ମି ଯେ ଚ ମାମ୍
ଯେପରି ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ ଗଭୀର ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରରେ ଫିଙ୍ଗି ଦିଆଯାଇଛି, ସେପରି ମୁଁ ଘୃଣା କରେ ଓ ଯେମାନେ ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ତୁମେ ଦଳି ଦେଉ।
ଯଃ ସହମାନଶ୍ଚରସି ସାସହାନ ଇଵ ଋଷଭଃ । ତେନାଶ୍ଵତ୍ଥ ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ସପତ୍ନାନ୍ତ୍ସହିଷୀମହି
ଯେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି, ଚଳିବା କରୁଛ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିଥିବା ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳିୟା ଷଣ୍ଡ ପରି—ଅଶ୍ୱତ୍ଥ, ତୁମେ ଆମକୁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜୟ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କର।
ସିନାତ୍ଵେନାନ୍ ନିର୍ଋତିର୍ମୃତ୍ଯୋଃ ପାଶୈରମୋକ୍ଯୈଃ । ଅଶ୍ଵତ୍ଥ ଶତ୍ରୂନ୍ ମାମକାନ୍ ଯାନ୍ ଅହଂ ଦ୍ଵେଷ୍ମି ଯେ ଚ ମାମ୍
ତୁମର ଶକ୍ତିରେ, ନିରୃତି ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଫାଦ ଖୋଲି ଯାଉ; ଅଶ୍ୱତ୍ଥ, ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ—ମୁଁ ଘୃଣା କରେ ଓ ଯେମାନେ ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି—ସେମାନେକୁ ଦଳି ଦେଉ।
ଯଥାଶ୍ଵତ୍ଥ ଵାନସ୍ପତ୍ଯାନ୍ ଆରୋହନ୍ କୃଣୁଷେଽଧରାନ୍ । ଏଵା ମେ ଶତ୍ରୋର୍ମୂର୍ଧାନଂ ଵିଷ୍ଵଗ୍ଭିନ୍ଦ୍ଧି ସହସ୍ଵ ଚ
ଯେପରି ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛର ମୂଳକୁ ତୁମେ ଉପରକୁ ବଢାଇଦେଉଛ, ସେହିପରି, ମୋର ଶତ୍ରୁର ମୁଣ୍ଡକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଉ ଏବଂ ତାକୁ ଦମନ କର।
ତେଽଧରାଞ୍ଚଃ ପ୍ର ପ୍ଲଵନ୍ତାଂ ଛିନ୍ନା ନୌରିଵ ବନ୍ଧନାତ୍। ନ ଵୈବାଧପ୍ରଣୁତ୍ତାନାଂ ପୁନରସ୍ତି ନିଵର୍ତନମ୍
ଯେମାନେ ତଳକୁ ପଡିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ବନ୍ଧନ ଛୁଟିଥିବା ନାଉର ପରି ଦୂରେ ଭାସିଯାନ୍ତୁ; ଯେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନି ଫେରି ଆସିବେ ନାହିଁ।
ପ୍ରୈଣାନ୍ ନୁଦେ ମନସା ପ୍ର ଚିତ୍ତେନୋତ ବ୍ରହ୍ମଣା । ପ୍ରୈଣାନ୍ ଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଶାଖଯାଶ୍ଵତ୍ଥସ୍ଯ ନୁଦାମହେ
ମୁଁ ମନ, ଚିନ୍ତା ଏବଂ ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଉଛି; ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛର ଏକ ଡାଲି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଉ।
ହରିଣସ୍ଯ ରଘୁଷ୍ଯଦୋଽଧି ଶୀର୍ଷଣି ଭେଷଜମ୍ । ସ କ୍ଷେତ୍ରିଯଂ ଵିଷାଣଯା ଵିଷୂଚୀନମନୀନଶତ୍
ତେଜସ୍ୱୀ ହରିଣର ମୁଣ୍ଡରେ ଔଷଧ ଅଛି; ଏହାର ଶିଙ୍ଗରେ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରିୟ ରୋଗ ଓ ଅପଶକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଛି।
ଅନୁ ତ୍ଵା ହରିଣୋ ଵୃଷା ପଦ୍ଭିଶ୍ଚତୁର୍ଭିରକ୍ରମୀତ୍। ଵିଷାଣେ ଵି ଷ୍ଯ ଗୁଷ୍ପିତଂ ଯଦସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରିଯଂ ହୃଦି
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହରିଣ ତୁମକୁ ଚାରିଟି ପାଦରେ ଅନୁସରଣ କଲା; ତାହାର ଶିଙ୍ଗରେ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରିୟ ରୋଗ ପାଇଁ ଔଷଧ ଅଛି, ଯାହା ତାହାର ହୃଦୟରେ ରହିଛି।
ଅଦୋ ଯଦଵରୋଚତେ ଚତୁଷ୍ପକ୍ଷମିଵ ଛଦିଃ । ତେନା ତେ ସର୍ଵଂ କ୍ଷେତ୍ରିଯମଙ୍ଗେଭ୍ଯୋ ନାଶଯାମସି
ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଚାରିଟି କୋଣା ଥିବା ଚାଦର ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି, ସେହି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମ ଶରୀରରୁ ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରିୟ ରୋଗକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଉ।
ଅମୂ ଯେ ଦିଵି ସୁଭଗେ ଵିଚୃତୌ ନାମ ତାରକେ । ଵି କ୍ଷେତ୍ରିଯସ୍ଯ ମୁଞ୍ଚତାମଧମଂ ପାଶମୁତ୍ତମମ୍
ଯେମାନେ ଆକାଶରେ ତାରା ନାମରେ ଘୁଡ଼ୁଛନ୍ତି, ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ସେମାନେ ତୁମରୁ କ୍ଷେତ୍ରିୟ ରୋଗର ଉପର ଓ ତଳ ବନ୍ଧନକୁ ଖୋଲିଦିଅନ୍ତୁ।
ଆପ ଇଦ୍ଵା ଉ ଭେଷଜୀରାପୋ ଅମୀଵଚାତନୀଃ । ଆପୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭେଷଜୀସ୍ତାସ୍ତ୍ଵା ମୁଞ୍ଚନ୍ତୁ କ୍ଷେତ୍ରିଯାତ୍
ପାଣି ଏକ ଔଷଧ; ପାଣି ରୋଗ ଦୂର କରେ; ପାଣି ସମସ୍ତ ରୋଗର ଔଷଧ; ସେହି ପାଣି ତୁମକୁ କ୍ଷେତ୍ରିୟ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଯଦାସୁତେଃ କ୍ରିଯମାନାଯାଃ କ୍ଷେତ୍ରିଯଂ ତ୍ଵା ଵ୍ଯାନଶେ । ଵେଦାହଂ ତସ୍ଯ ଭେଷଜଂ କ୍ଷେତ୍ରିଯଂ ନାଶଯାମି ତ୍ଵତ୍
ଯେ କ୍ଷେତ୍ରିୟ ରୋଗ ତୁମ ଶରୀରରେ ଆଘାତ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ତାହାର ଔଷଧ ମୁଁ ଜାଣେ; ମୁଁ ତୁମରୁ କ୍ଷେତ୍ରିୟ ରୋଗକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଉ।
ଅପଵାସେ ନକ୍ଷତ୍ରାଣାମପଵାସ ଉଷସାମୁତ । ଅପାସ୍ମତ୍ସର୍ଵଂ ଦୁର୍ଭୂତମପ କ୍ଷେତ୍ରିଯମୁଚ୍ଛତୁ
ତାରାମାନେ ଅପସାରିବା ସମୟରେ, ଉଷାମାନେ ଅପସାରିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଆମରୁ ଦୂରେ ଯାଉ, କ୍ଷେତ୍ରିୟ ରୋଗ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଆ ଯାତୁ ମିତ୍ର ଋତୁଭିଃ କଲ୍ପମାନଃ ସଂଵେଶଯନ୍ ପୃଥିଵୀମୁସ୍ରିଯାଭିଃ । ଅଥାସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵରୁଣୋ ଵାଯୁରଗ୍ନିର୍ବୃହଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ସଂଵେଶ୍ଯଂ ଦଧାତୁ
ମିତ୍ର ଋତୁମାନେ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ, ପୃଥିବୀକୁ କିରଣମାନେ ସହିତ ଶୁଭ ଭାବେ ବିନ୍ୟାସ କରନ୍ତୁ; ତାପରେ, ଭାରୁଣ, ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନି ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଞ୍ଚଳ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ।
ଧାତା ରାତିଃ ସଵିତେଦଂ ଜୁଷନ୍ତାମିନ୍ଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ପ୍ରତି ହର୍ଯନ୍ତୁ ମେ ଵଚଃ । ହୁଵେ ଦେଵୀମଦିତିଂ ଶୂରପୁତ୍ରାଂ ସଜାତାନାଂ ମଧ୍ଯମେଷ୍ଠା ଯଥାସାନି
ଧାତା, ରତି ଓ ସବିତା ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତ୍ୱଷ୍ଟା ମୋର କଥାକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ଦେବୀ ଅଦିତି, ଶୂରବନ୍ଧୁମାତା, ତାଙ୍କର ଜନମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଆହ୍ୱାନ କରେ।
ହୁଵେ ସୋମଂ ସଵିତାରଂ ନମୋଭିର୍ଵିଶ୍ଵାନ୍ ଆଦିତ୍ଯାମହମୁତ୍ତରତ୍ଵେ । ଅଯମଗ୍ନିର୍ଦୀଦାଯଦ୍ଦୀର୍ଘମେଵ ସଜାତୈରିଦ୍ଧୋଽପ୍ରତିବ୍ରୁଵଦ୍ଭିଃ
ମୁଁ ସୋମ ଓ ସବିତାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଆହ୍ୱାନ କରେ, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ସମସ୍ତ ଆଦିତ୍ୟମାନେକୁ; ଏହି ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଜନମାନ୍ୟ ସହିତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଜ୍ୱଳିଛି, ଯେମାନେ ବିରୋଧ କରିନାହାନ୍ତି।
ଇହେଦସାଥ ନ ପରୋ ଗମାଥେର୍ଯୋ ଗୋପାଃ ପୁଷ୍ଟପତିର୍ଵ ଆଜତ୍। ଅସ୍ମୈ କାମାଯୋପ କାମିନୀର୍ଵିଶ୍ଵେ ଵୋ ଦେଵା ଉପସଂଯନ୍ତୁ
ଏଠାରେ ରୁହ, ଅନ୍ୟ କୋଉଠି ଯିବା ନାହିଁ; ଯିଏ ଗୋପାଳ, ପୋଷଣର ନାଥ, ସେ ଆସିଛି; ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଇଚ୍ଛାକୁ ନେଇ, ଏକଠା ହେଉ।
ସଂ ଵୋ ମନାଂସି ସଂ ଵ୍ରତା ସମାକୂତୀର୍ନମାମସି । ଅମୀ ଯେ ଵିଵ୍ରତା ସ୍ଥନ ତାନ୍ ଵଃ ସଂ ନମଯାମସି
ତୁମର ମନ, ନିୟମ, ଇଚ୍ଛା ଏକତାରେ ଆସୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ; ଯେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଆମେ ଏକତାରେ ଆଣିଦେଉ।
ଅହଂ ଗୃଭ୍ଣାମି ମନସା ମନାଂସି ମମ ଚିତ୍ତମନୁ ଚିତ୍ତେଭିରେତ । ମମ ଵଶେଷୁ ହୃଦଯାନି ଵଃ କୃଣୋମି ମମ ଯାତମନୁଵର୍ତ୍ମାନ ଏତ
ମୁଁ ମୋର ମନ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ମନକୁ ଧରିଛି; ମୋର ଚିନ୍ତା ତୁମର ଚିନ୍ତାକୁ ଅନୁସରେ; ମୁଁ ତୁମର ହୃଦୟକୁ ମୋର ଅଧୀନ କରେ, ତୁମେ ମୋର ଦିଆ ରାସ୍ତାକୁ ଅନୁସରିବା।
କର୍ଶଫସ୍ଯ ଵିଶଫସ୍ଯ ଦ୍ଯୌଃ ପିତା ପୃଥିଵୀ ମାତା । ଯଥାଭିଚକ୍ର ଦେଵାସ୍ତଥାପ କୃଣୁତା ପୁନଃ
ହଳର ଫଳା ଓ ଫଳାର ଅଂଶର ପିତା ହେଲେ ଆକାଶ, ମାତା ହେଲେ ପୃଥିବୀ; ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଏହାକୁ ଏକତାରେ ଆଣିଛନ୍ତି, ସେହିପରି, ପାଣି ଏହାକୁ ପୁନି ଏକତାରେ ଆଣନ୍ତୁ।
ଅଶ୍ରେଷ୍ମାଣୋ ଅଧାରଯନ୍ ତଥା ତନ୍ ମନୁନା କୃତମ୍ । କୃଣୋମି ଵଧ୍ରି ଵିଷ୍କନ୍ଧଂ ମୁଷ୍କାବର୍ହୋ ଗଵାମିଵ
ଯେମାନେ ଭାର ସହିପାରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପରେ ଧରାଯାଇଥିଲେ; ଏହିପରି ମନୁ କରିଥିଲେ; ମୁଁ ଅନ୍ଫଳା ଡାଲିକୁ ଫଳଦାୟି କରେ, ଗାଁର ଅଁତୁ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ପରି।
ପିଶଙ୍ଗେ ସୂତ୍ରେ ଖୃଗଲଂ ତଦା ବଧ୍ନନ୍ତି ଵେଧସଃ । ଶ୍ରଵସ୍ଯୁଂ ଶୁଷ୍ମଂ କାବଵଂ ଵଧ୍ରିଂ କୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ବନ୍ଧୁରଃ
ପିଙ୍ଗଳ ତାଗରେ ଖୃଗଳକୁ ବାନ୍ଧନ୍ତି, ଜଣେ ଦକ୍ଷ କାରିଗର ଶ୍ରବସ୍ୟୁ, ଶୁଷ୍ମ, କାବବ ଓ ବଧ୍ରିକୁ ଦୃଢ କରନ୍ତୁ।
ଯେନା ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଶ୍ଚରଥ ଦେଵା ଇଵାସୁରମାଯଯା । ଶୁନାଂ କପିରିଵ ଦୂଷଣୋ ବନ୍ଧୁରା କାବଵସ୍ଯ ଚ
ଯେଉଁ ଶ୍ରବସ୍ୟୁ ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାୟାରେ ଚଳନ କରନ୍ତି, ବନ୍ଧୁରା ଓ କାବବ ଏକ ମକଡ଼ି ପରି, ଦୂଷଣ କରେ।
ଦୁଷ୍ଟ୍ଯୈ ହି ତ୍ଵା ଭତ୍ସ୍ଯାମି ଦୂଷଯିଷ୍ଯାମି କାବଵମ୍ । ଉଦାଶଵୋ ରଥା ଇଵ ଶପଥେଭିଃ ସରିଷ୍ଯଥ
ତୁମକୁ ଅପକାର ପାଇଁ ଅପମାନ କରିବି, କାବବକୁ ଦୂଷଣ କରିବି। ଘୋଡ଼ା ନଥିବା ରଥ ପରି, ଶାପ ଦେଇ ତୁମେ ଆଗକୁ ଯିବ।
ଏକଶତଂ ଵିଷ୍କନ୍ଧାନି ଵିଷ୍ଠିତା ପୃଥିଵୀମନୁ । ତେଷାଂ ତ୍ଵାମଗ୍ରେ ଉଜ୍ଜହରୁର୍ମଣିଂ ଵିଷ୍କନ୍ଧଦୂଷଣମ୍
ଏକଶ ଶତ ବିଷ୍କନ୍ଧ ଭୂମିରେ ବିସ୍ତାରିତ ଅଛି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମକୁ ପ୍ରମୁଖ ରୂପେ ଉଠାଇଛନ୍ତି, ମଣି, ବିଷ୍କନ୍ଧ ଦୂଷକ।
ପ୍ରଥମା ହ ଵ୍ଯୁଵାସ ସା ଧେନୁରଭଵଦ୍ଯମେ । ସା ନଃ ପଯସ୍ଵତୀ ଦୁହାମୁତ୍ତରାମୁତ୍ତରାଂ ସମାମ୍
ସେ ପ୍ରଥମେ ଜାଗିଲା, ଯମଙ୍କ ଗାଈ ହେଲା। ଦୟା କରି, ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧନ ଦିଅ।
ଯାଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରତିନନ୍ଦନ୍ତି ରାତ୍ରିଂ ଧେନୁମୁପାଯତୀମ୍ । ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯ ଯା ପତ୍ନୀ ସା ନୋ ଅସ୍ତୁ ସୁମଙ୍ଗଲୀ
ଯାକୁ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ରାତି ଗାଈ ଭାବରେ ଆସୁଛି। ସେ, ବର୍ଷର ପତ୍ନୀ, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।