ନାଷ୍ଟମୋ ନ ନଵମୋ ଦଶମୋ ନାପ୍ଯୁଚ୍ଯତେ
ନା ଅଷ୍ଟମ, ନା ନବମ, ଦଶମ ମଧ୍ୟ କହାଯାଏ ନାହିଁ।
ସ ସର୍ଵସ୍ମୈ ଵି ପଶ୍ଯତି ଯଚ୍ଚ ପ୍ରାଣତି ଯଚ୍ଚ ନ
ସେ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖିଥାଏ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରାଣ ଅଛି ଓ ଯେଉଁଠି ନାହିଁ।
ତମିଦଂ ନିଗତଂ ସହଃ ସ ଏଷ ଏକ ଏକଵୃଦେକ ଏଵ
ଏହି ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ; ସେ ଏକା, ଏକା ଭାରବାହକ, ଏକା ଅଛନ୍ତି।
ସର୍ଵେ ଅସ୍ମିନ୍ ଦେଵା ଏକଵୃତୋ ଭଵନ୍ତି
ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଏକା ଭାରବାହକ ଭାବରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମ ଚ ତପଶ୍ଚ କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଯଶଶ୍ଚାମ୍ଭଶ୍ଚ ନଭଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣଵର୍ଚସଂ ଚାନ୍ନଂ ଚାନ୍ନାଦ୍ଯଂ ଚ
ବ୍ରହ୍ମା, ତପ, କୀର୍ତି, ଯଶ, ପାଣି, ଆକାଶ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚମକ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଯାହା ଖାଯାଏ।
ଭୂତଂ ଚ ଭଵ୍ଯଂ ଚ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଚ ରୁଚିଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଗଶ୍ଚ ସ୍ଵଧା ଚ
ଯାହା ହୋଇଛି, ଯାହା ହେବ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ରୁଚି, ସ୍ୱର୍ଗ, ନିବେଦନ।
ଯ ଏତଂ ଦେଵମେକଵୃତଂ ଵେଦ
ଯେଉଁଠି ଏହି ଦେବତା, ଏକା ଭାରବାହକ, ଜାଣିଛି,
ସ ଏଵ ମୃତ୍ଯୁଃ ସୋଽମୃତଂ ସୋଽଭ୍ଵଂ ସ ରକ୍ଷଃ
ସେ ମୃତ୍ୟୁ, ସେ ଅମୃତ, ସେ ଅନ୍ଧକାର, ସେ ରାକ୍ଷସ।
ସ ରୁଦ୍ରୋ ଵସୁଵନିର୍ଵସୁଦେଯେ ନମୋଵାକେ ଵଷଟ୍କାରୋଽନୁ ସଂହିତଃ
ସେ ରୁଦ୍ର ଧନ ଦେଇଥିବା, ପୃଥିବୀର ମାଲିକ। ସମ୍ମାନର ଶବ୍ଦ ଓ 'ଵଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ, ସେ ପାଠରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାନ୍ତି।
ତସ୍ଯେମେ ସର୍ଵେ ଯାତଵ ଉପ ପ୍ରଶିଷମାସତେ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ତାଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ ଚାହିଁ ଆସନ୍ତି।
ତସ୍ଯାମୂ ସର୍ଵା ନକ୍ଷତ୍ରା ଵଶେ ଚନ୍ଦ୍ରମସା ସହ
ସମସ୍ତ ତାରା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ମିଶି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଅଧୀନରେ ଅଛନ୍ତି।
13.7(୧୩.୪) ସ ଵା ଅହ୍ନୋଽଜାଯତ ତସ୍ମାଦହରଜାଯତ
ସେ ଦିନରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଦିନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସ ଵୈ ରାତ୍ର୍ଯା ଅଜାଯତ ତସ୍ମାଦ୍ରାତ୍ରିରଜାଯତ
ସେ ରାତିରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ରାତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସ ଵା ଅନ୍ତରିକ୍ଷାଦଜାଯତ ତସ୍ମାଦନ୍ତରିକ୍ଷମଜାଯତ
ସେ ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଆକାଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସ ଵୈ ଵାଯୋରଜାଯତ ତସ୍ମାଦ୍ଵାଯୁରଜାଯତ
ସେ ବାୟୁରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସ ଵୈ ଦିଵୋଽଜାଯତ ତସ୍ମାଦ୍ଦ୍ଯୌରଧି ଅଜାଯତ
ସେ ଦିଗନ୍ତରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଦିଗନ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସ ଵୈ ଦିଗ୍ଭ୍ଯୋଽଜାଯତ ତସ୍ମାଦ୍ଦିଶୋଽଜାଯନ୍ତ
ସେ ଦିଗରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସ ଵୈ ଭୂମେରଜାଯତ ତସ୍ମାଦ୍ଭୂମିରଜାଯତ
ସେ ପୃଥିବୀରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ପୃଥିବୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସ ଵା ଅଗ୍ନେରଜାଯତ ତସ୍ମାଦଗ୍ନିରଜାଯତ
ସେ ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସ ଵା ଅଦ୍ଭ୍ଯୋଽଜାଯତ ତସ୍ମାଦାପୋଽଜାଯନ୍ତ
ସେ ଜଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଜଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସ ଵା ଋଗ୍ଭ୍ଯୋଽଜାଯତ ତସ୍ମାଦୃଚୋଽଜାଯନ୍ତ
ସେ ଋକ୍ ମନ୍ତ୍ରରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଋକ୍ ମନ୍ତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସ ଵୈ ଯଜ୍ଞାଦଜାଯତ ତସ୍ମାଦ୍ଯଜ୍ଞୋଽଜାଯତ
ସେ ଯଜ୍ଞରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସ ଯଜ୍ଞସ୍ତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞଃ ସ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଶିରସ୍କୃତମ୍
ସେ ଯଜ୍ଞ; ସେହି ଯଜ୍ଞ ତାଙ୍କର, ଏବଂ ଏହି ଯଜ୍ଞ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ସ ସ୍ତନଯତି ସ ଵି ଦ୍ଯୋତତେ ସ ଉ ଅଶ୍ମାନମସ୍ଯତି
ସେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ସେ ବିଜୁଳି ଚମକାନ୍ତି, ସେ ପଥର ଛାଡ଼ନ୍ତି।
ପାପାଯ ଵା ଭଦ୍ରାଯ ଵା ପୁରୁଷାଯାସୁରାଯ ଵା
ଖରାପ କିମ୍ବା ଭଲ, ମଣିଷ କିମ୍ବା ଦାନବ ପାଇଁ—
ଯଦ୍ଵା କୃଣୋଷ୍ଯୋଷଧୀର୍ଯଦ୍ଵା ଵର୍ଷସି ଭଦ୍ରଯା ଯଦ୍ଵା ଜନ୍ଯମଵୀଵୃଧଃ
ତୁମେ ଔଷଧିରେ ଯାହା କର, କିମ୍ବା ଭଲ ପାଇଁ ଯେତେ ଧରି ମେଘରେ ବର୍ଷା କର, କିମ୍ବା ଯେତେ ସନ୍ତାନ ବଢ଼ାଇଛ—
ତାଵାଂସ୍ତେ ମଘଵନ୍ ମହିମୋପୋ ତେ ତନ୍ଵଃ ଶତମ୍
ହେ ମଘବନ୍, ତୁମର ମହାନତା ତୁମର ଶତ ଶରୀର ପରି ଅପାର।
ଉପୋ ତେ ବଧ୍ଵେ ବଦ୍ଧାନି ଯଦି ଵାସି ନ୍ଯର୍ବୁଦମ୍
ତୁମର ବନ୍ଧନ ବନ୍ଧା ଅଛି, ଯଦି ହଜାର ବନ୍ଧନରେ ବି ତୁମେ ବନ୍ଧିଥିଲେ।
13.୮(୧୩.୪) ଭୂଯାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ନମୁରାଦ୍ଭୂଯାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାସି ମୃତ୍ଯୁଭ୍ଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁଠାରୁ ବଡ଼, ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ବଡ଼ ହେଉ।
ଭୂଯାନ୍ ଅରାତ୍ଯାଃ ଶଚ୍ଯାଃ ପତିସ୍ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାସି ଵିଭୂଃ ପ୍ରଭୂରିତି ତ୍ଵୋପାସ୍ମହେ ଵଯମ୍
ତୁମେ ଦ୍ୱେଷଠାରୁ ବଡ଼, ଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ସବୁଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ—ଆମେ ଏହିପରି ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁ।