ତରଣିର୍ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍କୃଦସି ସୂର୍ଯ । ଵିଶ୍ଵମା ଭାସି ରୋଚନ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛ।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଦେଵାନାଂ ଵିଶଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙୁଦେଷି ମାନୁଷୀଃ । ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ
ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭାକୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟକୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଗତ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ମୁହଁ ଦେଉଛ।
{୮} ଯେନା ପାଵକ ଚକ୍ଷସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍ତଂ ଜନାଁ ଅନୁ । ତ୍ଵଂ ଵରୁଣ ପଶ୍ଯସି
ହେ ପାଉଣିଆ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ କଣ କରୁଛନ୍ତି ଦେଖୁଛ। ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ସବୁଠି ଦେଖୁଛ।
ଵି ଦ୍ଯାମେଷି ରଜସ୍ପୃଥ୍ଵହର୍ମିମାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ । ପଶ୍ଯନ୍ ଜନ୍ମାନି ସୂର୍ଯ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ତୁମ ଆଲୋକକୁ ନେଇ ଏହି ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଦିନ ରାତି ଚଳିଯାଉଛ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକୁ ଦେଖୁଛ।
ସପ୍ତ ତ୍ଵା ହରିତୋ ରଥେ ଵହନ୍ତି ଦେଵ ସୂର୍ଯ । ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ଵିଚକ୍ଷଣମ୍
ହେ ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସାତଟି ହରିତ ଘୋଡ଼ା ତୁମ ରଥକୁ ଟାଣୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିମୟ ଲୋମ ଓ ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରିବା ଶକ୍ତି ଅଛି।
ଅଯୁକ୍ତ ସପ୍ତ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵଃ ସୂରୋ ରଥସ୍ଯ ନପ୍ତ୍ଯଃ । ତାଭିର୍ଯାତି ସ୍ଵଯୁକ୍ତିଭିଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥର ସାତଟି ତୀବ୍ର ମାଡ଼ି ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଛି; ଏହି ଘୋଡ଼ାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିଜ ଯୋଗରେ ଚାଲିଥାନ୍ତି।
ରୋହିତୋ ଦିଵମାରୁହତ୍ତପସା ତପସ୍ଵୀ । ସ ଯୋନିମୈତି ସ ଉ ଜାଯତେ ପୁନଃ ସ ଦେଵାନାମଧିପତିର୍ବଭୂଵ
ରୋହିତ ତପସ୍ୱୀ ତପସ୍ୟାରେ ଶକ୍ତି ଆର୍ଜନ କରି ଦିବକୁ ଉଠିଗଲା; ସେ ପୁନର୍ବାର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ପୁନର୍ବାର ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ସେ ଦେବମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ହେଲା।
ଯୋ ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିରୁତ ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖୋ ଯୋ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପାଣିରୁତ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପୃଥଃ । ସଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଭରତି ସଂ ପତତ୍ରୈର୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜନଯନ୍ ଦେଵ ଏକଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ ରଖିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ହାତ ରଖିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଥାଏ—ସେ ଦୁଇଟି ହାତ ଓ ପକ୍ଷମାନେ ସହିତ ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିବା ଏକ ଦେବତା।
ଏକପାଦ୍ଦ୍ଵିପଦୋ ଭୂଯୋ ଵି ଚକ୍ରମେ ଦ୍ଵିପାତ୍ତ୍ରିପାଦମଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍। ଦ୍ଵିପାଦ୍ଧ ଷଟ୍ପଦୋ ଭୂଯୋ ଵି ଚକ୍ରମେ ତ ଏକପଦସ୍ତନ୍ଵଂ ସମାସତେ
ଏକ ପାଦରେ ସେ ଦୁଇ ପାଦରୁ ଅଧିକ ଚାଲିଥାଏ; ଦୁଇ ପାଦରୁ ସେ ପଛରେ ତିନି ପାଦରେ ଯାଇଥାଏ; ଦୁଇ ପାଦରୁ ସେ ଛଅ ପାଦରୁ ଅଧିକ ଚାଲିଥାଏ; ଏକ ପାଦ ଥିବାମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଏକତ୍ର କରିଥାନ୍ତି।
ଅତନ୍ଦ୍ରୋ ଯାସ୍ଯନ୍ ହରିତୋ ଯଦାସ୍ଥାଦ୍ଦ୍ଵେ ରୂପେ କୃଣୁତେ ରୋଚମାନଃ । କେତୁମାନ୍ ଉଦ୍ଯନ୍ତ୍ସହମାନୋ ରଜାଂସି ଵିଶ୍ଵା ଆଦିତ୍ଯ ପ୍ରଵତୋ ଵି ଭାସି
କ୍ଳାନ୍ତି ନ ହୋଇ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ, ହରିତ ଏଠାରେ ଅବସ୍ଥାନ ନେଇ, ଦୁଇଟି ରୂପ ତିଆରି କରେ, ଚମକୁଥିବା; ପତାକା ଲଗାଇ, ଉଠି, ରଜସ୍ତର ସହି, ଆଦିତ୍ୟ ତୁମେ ସମସ୍ତ ପଥକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛ।
ବଣ୍ମହାଁ ଅସି ସୂର୍ଯ ବଡାଦିତ୍ଯ ମହାଁ ଅସି । ମହାଂସ୍ତେ ମହତୋ ମହିମା ତ୍ଵମାଦିତ୍ଯ ମହାଁ ଅସି
ତୁମେ ବଡ଼, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ବଡ଼ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ବଡ଼; ତୁମର ବଡ଼ତା ବଡ଼, ହେ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ବଡ଼।
ରୋଚସେ ଦିଵି ରୋଚସେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ପତଙ୍ଗ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ରୋଚସେ ରୋଚସେ ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ । ଉଭା ସମୁଦ୍ରୌ ରୁଚ୍ଯା ଵ୍ଯାପିଥ ଦେଵୋ ଦେଵାସି ମହିଷଃ ସ୍ଵର୍ଜିତ୍
ତୁମେ ଦିବରେ ଆଲୋକିତ କରୁଛ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ଆଲୋକିତ କରୁଛ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ପୃଥିବୀରେ ଆଲୋକିତ କରୁଛ, ଜଳରେ ଆଲୋକିତ କରୁଛ; ଦୁଇଟି ସମୁଦ୍ରକୁ ତୁମର ଚମକରେ ବ୍ୟାପି ରଖିଛ; ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ, ଆଲୋକର ନାୟକ।
{୯} ଅର୍ଵାଙ୍ପରସ୍ତାତ୍ପ୍ରଯତୋ ଵ୍ଯଧ୍ଵ ଆଶୁର୍ଵିପଶ୍ଚିତ୍ପତଯନ୍ ପତଙ୍ଗଃ । ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଚିତ୍ତଃ ଶଵସାଧିତିଷ୍ଠନ୍ ପ୍ର କେତୁନା ସହତେ ଵିଶ୍ଵମେଜତ୍
ଦୂରରୁ ନିକଟକୁ ଆସି, ପଥରେ ଚାଲି, ଶୀଘ୍ର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଉଡୁଥିବା ପକ୍ଷୀ; ବିଷ୍ଣୁ, ବିଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟି ରଖି, ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ପତାକା ସହିତ ସମସ୍ତ ଚଳିଥିବାକୁ ସହିଥାଏ।
ଚିତ୍ରଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ ମହିଷଃ ସୁପର୍ଣ ଆରୋଚଯନ୍ ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ଅହୋରାତ୍ରେ ପରି ସୂର୍ଯଂ ଵସାନେ ପ୍ରାସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵା ତିରତୋ ଵୀର୍ଯାଣି
ଚମତ୍କାର, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପକ୍ଷୀ, ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛ; ଦିନ ଓ ରାତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆବୃତ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତାଙ୍କର ବୀରତା ପ୍ରସାରିତ କରୁଛ।
ତିଗ୍ମୋ ଵିଭ୍ରାଜନ୍ ତନ୍ଵଂ ଶିଶାନୋଽରଂଗମାସଃ ପ୍ରଵତୋ ରରାଣଃ । ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ପକ୍ଷୀ ମହିଷୋ ଵଯୋଧା ଵିଶ୍ଵା ଆସ୍ଥାତ୍ପ୍ରଦିଶଃ କଲ୍ପମାନଃ
ତୀବ୍ର ଓ ଚମକୁଥିବା, ଦେହକୁ ଆବୃତ କରି, ଅଗ୍ରହଣୀୟ, ଝରଣା ଭଳି ପ୍ରବାହ କରୁଛ; ଆଲୋକମୟ, ପକ୍ଷୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେଗୁଡିକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛ।
ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାଂ କେତୁରନୀକଂ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ପ୍ରଦିଶଃ ସୂର୍ଯ ଉଦ୍ଯନ୍ । ଦିଵାକରୋଽତି ଦ୍ଯୁମ୍ନୈସ୍ତମାଂସି ଵିଶ୍ଵାତାରୀଦ୍ଦୁରିତାନି ଶୁକ୍ରଃ
ଦେବମାନଙ୍କର ପତାକା ଅଦ୍ଭୁତ, ମୁହଁ, ଚମକୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗରେ ଉଦୟ ହେଉଛି; ଦିନର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚମକରେ, ଶୁଭ୍ର ତାଳେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ।
ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାମୁଦଗାଦନୀକଂ ଚକ୍ଷୁର୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଗ୍ନେଃ । ଆପ୍ରାଦ୍ ଦ୍ଵାଯାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ସୂର୍ଯ ଆତ୍ମା ଜଗତସ୍ତସ୍ଥୁଷଶ୍ଚ
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ ମୁହଁ ଉଦୟ ହେଲା, ମିତ୍ର, ଵରୁଣ, ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ; ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରିଛ; ତୁମେ ଚଳିଥିବା ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା।
ଉଚ୍ଚା ପତନ୍ତମରୁଣଂ ସୁପର୍ଣଂ ମଧ୍ଯେ ଦିଵସ୍ତରଣିଂ ଭ୍ରାଜମାନମ୍ । ପଶ୍ଯାମ ତ୍ଵା ସଵିତାରଂ ଯମାହୁରଜସ୍ରଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଦଵିନ୍ଦଦତ୍ତ୍ରିଃ
ଉଚ୍ଚରେ ଉଡୁଥିବା ଲାଲ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପକ୍ଷୀ, ଦିବା ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିବା, ହେ ସବିତା, ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଖୁଛୁ; ଯାହାକୁ ଅବିନାଶୀ ଆଲୋକ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ଯାହାକୁ ତିନିଜଣ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ଦିଵସ୍ପୃଷ୍ଠେ ଧାଵମାନଂ ସୁପର୍ଣମଦିତ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରଂ ନାଥକାମ ଉପ ଯାମି ଭୀତଃ । ସ ନଃ ସୂର୍ଯ ପ୍ର ତିର ଦୀର୍ଘମାଯୁର୍ମା ରିଷାମ ସୁମତୌ ତେ ସ୍ଯାମ
ଦିବା ଶିଖରରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପକ୍ଷୀ, ଆଦିତ୍ୟର ପୁତ୍ର, ଆମେ ଭୟରେ ରକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ତୁମଠାରେ ଯାଉଛୁ; ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ, ଆମେ ନଶିଯାଉ ନାହିଁ, ତୁମର ଦୟାରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସହସ୍ରାହ୍ଣ୍ଯଂ ଵିଯତାଵସ୍ଯ ପକ୍ଷୌ ହରେର୍ହଂସସ୍ଯ ପତତଃ ସ୍ଵର୍ଗମ୍ । ସ ଦେଵାନ୍ତ୍ସର୍ଵାନ୍ ଉରସ୍ଯୁପଦଦ୍ଯ ସଂପଶ୍ଯନ୍ ଯାତି ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା
ହଜାର ଦିନ ସହିତ, ଶୀଘ୍ର ହଂସର ପକ୍ଷୀ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଡୁଛି; ସେ, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ ରଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି।
ରୋହିତଃ କାଲୋ[http://puranastudy.freeoda.com/pur_index6/kaala.htm କାଲୋପରି ଟିପ୍ପଣୀ] ଅଭଵଦ୍ରୋହିତୋଽଗ୍ରେ ପ୍ରଜାପତିଃ । ରୋହିତୋ ଯଜ୍ଞାନାଂ ମୁଖଂ ରୋହିତଃ ସ୍ଵରାଭରତ୍
ରୋହିତ କାଳ ହେଲା, ଆରମ୍ଭରେ ରୋହିତ ପ୍ରଜାପତି ଥିଲେ; ରୋହିତ ଯଜ୍ଞର ମୁଖ, ରୋହିତ ସ୍ୱରଗୁଡିକୁ ଧାରଣ କରେ।
ରୋହିତୋ ଲୋକୋ ଅଭଵଦ୍ରୋହିତୋଽତ୍ଯତପଦ୍ଦିଵମ୍ । ରୋହିତୋ ରଶ୍ମିଭିର୍ଭୂମିଂ ସମୁଦ୍ରମନୁ ସଂ ଚରତ୍
ରୋହିତ ଜଗତ ହେଲା, ରୋହିତ ଦିବକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲା; ରୋହିତ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଚଳିଥାଏ।
{୧୦} ସର୍ଵା ଦିଶଃ ସମଚରଦ୍ରୋହିତୋଽଧିପତିର୍ଦିଵଃ । ଦିଵଂ ସମୁଦ୍ରମାଦ୍ଭୂମିଂ ସର୍ଵଂ ଭୂତଂ ଵି ରକ୍ଷତି
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚଳିଥିବା ରୋହିତ, ଦିବର ଅଧିପତି; ସେ ଦିବା, ସମୁଦ୍ର, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ଆରୋହନ୍ ଛୁକ୍ରୋ ବୃହତୀରତନ୍ଦ୍ରୋ ଦ୍ଵେ ରୂପେ କୃଣୁତେ ରୋଚମାନଃ । ଚିତ୍ରଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ ମହିଷୋ ଵାତମାଯା ଯାଵତୋ ଲୋକାନ୍ ଅଭି ଯଦ୍ଵିଭାତି
ଉଠି, ଶୁଭ୍ର, ବଡ଼, କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ ଚମକୁଥିବା ଦୁଇଟି ରୂପ ତିଆରି କରେ; ଚମତ୍କାର, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାୟୁରେ ଯାଇ, ଯେତେ ଲୋକ ଅଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଉପରେ ଚମକୁଛ।
ଅଭ୍ଯନ୍ଯଦେତି ପର୍ଯନ୍ଯଦସ୍ଯତେଽହୋରାତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ମହିଷଃ କଲ୍ପମାନଃ । ସୂର୍ଯଂ ଵଯଂ ରଜସି କ୍ଷିଯନ୍ତଂ ଗାତୁଵିଦଂ ହଵାମହେ ନାଧମାନାଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆକ୍ରମଣ ହେଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରାଯାନ୍ତି; ଦିନ ଓ ରାତି ଦ୍ୱାରା ମାପାଯାଉଥିବା ମହିଷ। ଆମେ କେବେ ପଛେ ପଡ଼ୁନାହିଁ, ଆମେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଥିବା, ପଥ ଜାଣିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ।
ପୃଥିଵୀପ୍ରୋ ମହିଷୋ ନାଧମାନସ୍ଯ ଗାତୁରଦବ୍ଧଚକ୍ଷୁଃ ପରି ଵିଶ୍ଵଂ ବଭୂଵ । ଵିଶ୍ଵଂ ସଂପଶ୍ଯନ୍ତ୍ସୁଵିଦତ୍ରୋ ଯଜତ୍ର ଇଦଂ ଶୃଣୋତୁ ଯଦହଂ ବ୍ରଵୀମି
ପୃଥିବୀର ସନ୍ତାନ ମହିଷ କେବେ ପଛେ ପଡ଼ୁନାହିଁ; ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଭ୍ରମ ହୋଇନାହିଁ, ସମସ୍ତ କୁ ଆବୃତ କରିଛି। ସେ ସମସ୍ତ କୁ ଦେଖନ୍ତି, ଭଲ ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ; ସେ ମୋ କଥା ଶୁଣୁନ୍ତୁ।
ପର୍ଯସ୍ଯ ମହିମା ପୃଥିଵୀଂ ସମୁଦ୍ରଂ ଜ୍ଯୋତିଷା ଵିଭ୍ରାଜନ୍ ପରି ଦ୍ଯାମନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ସର୍ଵଂ ସଂପଶ୍ଯନ୍ତ୍ସୁଵିଦତ୍ରୋ ଯଜତ୍ର ଇଦଂ ଶୃଣୋତୁ ଯଦହଂ ବ୍ରଵୀମି
ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ ଘେରିଛି, ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଆବୃତ କରିଛି। ସେ ସମସ୍ତ କୁ ଦେଖନ୍ତି, ଭଲ ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ; ସେ ମୋ କଥା ଶୁଣୁନ୍ତୁ।
ଅବୋଧ୍ଯଗ୍ନିଃ ସମିଧା ଜନାନାଂ ପ୍ରତି ଧେନୁମିଵାଯତୀମୁଷାସମ୍ । ଯହ୍ଵା ଇଵ ପ୍ର ଵଯାମୁଜ୍ଜିହାନାଃ ପ୍ର ଭାନଵଃ ସିସ୍ରତେ ନାକମଚ୍ଛ
ଅଗ୍ନି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଳିଉଠିଛନ୍ତି, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ପରି ଉଷାକୁ ପ୍ରସାରିଛନ୍ତି। ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଠୁଥିବାମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛନ୍ତି; କିରଣମାନେ ଆକାଶର ଶିଖରକୁ ଧାଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଯୋ ମାରଯତି ପ୍ରାଣଯତି ଯସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଣନ୍ତି ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯୈତଦାଗୋ ଯ ଏଵଂ ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଜିନାତି । ଉଦ୍ଵେପଯ ରୋହିତ ପ୍ର କ୍ଷିଣୀହି ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରତି ମୁଞ୍ଚ ପାଶାନ୍
ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯିଏ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ବଞ୍ଚିଥାଏ—ସେଇ ଦେବତା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଏହି ପାପ ହୁଏ: ଯିଏ ଏଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଜିତେ। ରୋହିତ, ତୁମେ ଉଠା, ଦୂରେ ହଟା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତାଙ୍କର ବନ୍ଧନ ହ୍ରାସ କର, ତାଙ୍କୁ ପାଶରୁ ମୁକ୍ତ କର।
୧୩.୩ ଯ ଇମେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜଜାନ ଯୋ ଦ୍ରାପିଂ କୃତ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଵସ୍ତେ । ଯସ୍ମିନ୍ କ୍ଷିଯନ୍ତି ପ୍ରଦିଶଃ ଷଡୁର୍ଵୀର୍ଯାଃ ପତଙ୍ଗୋ ଅନୁ ଵିଚାକଶୀତି । ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯୈତଦାଗୋ ଯ ଏଵଂ ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଜିନାତି । ଯସ୍ମାଦ୍ଵାତା ଋତୁଥା ପଵନ୍ତେ ଯସ୍ମାତ୍ସମୁଦ୍ରା ଅଧି ଵିକ୍ଷରନ୍ତି । ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯୈତଦାଗୋ ଯ ଏଵଂ ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଜିନାତି । ଉଦ୍ଵେପଯ ରୋହିତ ପ୍ର କ୍ଷିଣୀହି ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରତି ମୁଞ୍ଚ ପାଶାନ୍
ଯିଏ ଏହି ଦିଗନ୍ତ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ରଖିଛନ୍ତି, ଯାହାର ଭିତରେ ଛଅ ଦିଗ ଓ ଉଡୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ବସିଛି—ସେଇ ଦେବତା ଯେତେବେଳେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଜିତିବା ମହାପାପ ହୁଏ। ଯାହାଠାରୁ ବାତାସ ଋତୁଅନୁସାରେ ବହେ, ଯାହାଠାରୁ ସମୁଦ୍ର ଉପଚିଯାଏ—ସେଇ ଦେବତା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଏହି ପାପ ହୁଏ: ଯିଏ ଏଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଜିତେ। ରୋହିତ, ତୁମେ ଉଠା, ଦୂରେ ହଟା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତାଙ୍କର ବନ୍ଧନ ହ୍ରାସ କର, ତାଙ୍କୁ ପାଶରୁ ମୁକ୍ତ କର।