ଉତ୍କେତୁନା ବୃହତା ଦେଵ ଆଗନ୍ନ୍ ଅପାଵୃକ୍ତମୋଽଭି ଜ୍ଯୋତିରଶ୍ରୈତ୍। ଦିଵ୍ଯଃ ସୁପର୍ଣଃ ସ ଵୀରୋ ଵ୍ଯଖ୍ଯଦଦିତେଃ ପୁତ୍ରୋ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା
ବଡ଼ ପତାକା ସହିତ ଦେବତା ଆସିଲେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି ଆଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ। ଦିବ୍ୟ ପକ୍ଷୀ, ସେ ଶୂରବୀର, ଅଦିତିଙ୍କର ପୁଅ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ଉଦ୍ଯନ୍ ରଶ୍ମୀନ୍ ଆ ତନୁଷେ ଵିଶ୍ଵା ରୁପାଣି ପୁଷ୍ଯସି । ଉଭା ସମୁଦ୍ରୌ କ୍ରତୁନା ଵି ଭାସି ସର୍ଵାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ ପରିଭୂର୍ଭ୍ରାଜମାନଃ
ତୁମେ ଉଦୟ ହେଇ ତୁମ ରଶ୍ମିଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସାର କର, ସମସ୍ତ ଆକୃତିକୁ ପୋଷଣ କର। ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ଦୁଇଟି ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଛ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆବୃତ କର, ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଛ।
{୭} ପୂର୍ଵାପରଂ ଚରତୋ ମାଯଯୈତୌ ଶିଶୂ କ୍ରୀଡନ୍ତୌ ପରି ଯାତୋଽର୍ଣଵମ୍ । ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯୋ ଭୁଵନା ଵିଚଷ୍ଟେ ହୈରଣ୍ଯୈରନ୍ଯଂ ହରିତୋ ଵହନ୍ତି
ମାୟାରେ ଏହି ଦୁଇଟି ଶିଶୁ ପୂର୍ବ-ପଶ୍ଚିମ ଚଳି, ଖେଳୁଥିବା ଭଳି ସମୁଦ୍ରକୁ ଘୂରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଏକ ଜଣେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟଜଣେ ସୁନାର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଟଣାଯାଉଛନ୍ତି।
ଦିଵି ତ୍ଵାତ୍ତ୍ରିରଧାରଯତ୍ସୂର୍ଯା ମାସାଯ କର୍ତଵେ । ସ ଏଷି ସୁଧୃତସ୍ତପନ୍ ଵିଶ୍ଵା ଭୂତାଵଚାକଶତ୍
ଆକାଶରେ ତୁମକୁ ତିନିଥର ବସାଯାଇଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମାସ ଗଠନ ପାଇଁ। ଏଭଳି ତୁମେ ଭଲଭାବେ ଧାରଣ କରି, ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରୁଛ।
ଉଭାଵନ୍ତୌ ସମର୍ଷସି ଵତ୍ସଃ ସଂମାତରାଵିଵ । ନନ୍ଵେତଦିତଃ ପୁରା ବ୍ରହ୍ମ ଦେଵା ଅମୀ ଵିଦୁଃ
ତୁମେ ଉଭୟଙ୍କୁ ସହିଯାଉଛ, ଯେପରି ଏକ ଛୁଆଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ମାଆଁଙ୍କୁ ସହିଥାଏ। ଏହି ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣିଥିଲେ।
ଯତ୍ସମୁଦ୍ରମନୁ ଶ୍ରିତଂ ତତ୍ସିଷାସତି ସୂର୍ଯଃ । ଅଧ୍ଵାସ୍ଯ ଵିତତୋ ମହାନ୍ ପୂର୍ଵଶ୍ଚାପରଶ୍ଚ ଯଃ
ସମୁଦ୍ର ପରେ ଯାହା ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେଇଥିକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେ। ତାଙ୍କର ପଥ ବହୁତ ବିସ୍ତୃତ, ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଦୁଇଁଟି ଦିଗରେ ଛିଣିଆଯାଇଛି।
ତଂ ସମାପ୍ନୋତି ଜୂତିଭିସ୍ତତୋ ନାପ ଚିକିତ୍ସତି । ତେନାମୃତସ୍ଯ ଭକ୍ଷଂ ଦେଵାନାଂ ନାଵ ରୁନ୍ଧତେ
ସେ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ସେଇଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ଯାଠାରୁ ପଛକୁ ଫେରିବା ନାହିଁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ସେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅମୃତର ଖାଦ୍ୟକୁ କେବେ ଅଟକାଏ ନାହିଁ।
ଉଦୁ ତ୍ଯଂ ଜାତଵେଦସଂ ଦେଵଂ ଵହନ୍ତି କେତଵଃ । ଦୃଶେ ଵିଶ୍ଵାଯ ସୂର୍ଯମ୍
ଉପରକୁ, ରଶ୍ମିମାନେ ସେଇ ଜାତବେଦସ୍ ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବହନ କରନ୍ତି।
ଅପ ତ୍ଯେ ତାଯଵୋ ଯଥା ନକ୍ଷତ୍ରା ଯନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଭିଃ । ସୂରାଯ ଵିଶ୍ଵଚକ୍ଷସେ
ଯେପରି ଚଡ଼ିଆ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦୂରକୁ ଉଡ଼ିଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଏହି କିରଣମାନେ ରାତି ସହିତ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ।
ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନ୍ ଅସ୍ଯ କେତଵୋ ଵି ରଶ୍ମଯୋ ଜନାମନୁ । ଭ୍ରାଜନ୍ତୋ ଅଗ୍ନଯୋ ଯଥା
ତାଙ୍କର କିରଣମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ଏହି ରଶ୍ମିମାନେ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲେ।
ତରଣିର୍ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍କୃଦସି ସୂର୍ଯ । ଵିଶ୍ଵମା ଭାସି ରୋଚନ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛ।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଦେଵାନାଂ ଵିଶଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙୁଦେଷି ମାନୁଷୀଃ । ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ
ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭାକୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟକୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଗତ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ମୁହଁ ଦେଉଛ।
{୮} ଯେନା ପାଵକ ଚକ୍ଷସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍ତଂ ଜନାଁ ଅନୁ । ତ୍ଵଂ ଵରୁଣ ପଶ୍ଯସି
ହେ ପାଉଣିଆ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ କଣ କରୁଛନ୍ତି ଦେଖୁଛ। ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ସବୁଠି ଦେଖୁଛ।
ଵି ଦ୍ଯାମେଷି ରଜସ୍ପୃଥ୍ଵହର୍ମିମାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ । ପଶ୍ଯନ୍ ଜନ୍ମାନି ସୂର୍ଯ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ତୁମ ଆଲୋକକୁ ନେଇ ଏହି ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଦିନ ରାତି ଚଳିଯାଉଛ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକୁ ଦେଖୁଛ।
ସପ୍ତ ତ୍ଵା ହରିତୋ ରଥେ ଵହନ୍ତି ଦେଵ ସୂର୍ଯ । ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ଵିଚକ୍ଷଣମ୍
ହେ ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସାତଟି ହରିତ ଘୋଡ଼ା ତୁମ ରଥକୁ ଟାଣୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିମୟ ଲୋମ ଓ ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରିବା ଶକ୍ତି ଅଛି।
ଅଯୁକ୍ତ ସପ୍ତ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵଃ ସୂରୋ ରଥସ୍ଯ ନପ୍ତ୍ଯଃ । ତାଭିର୍ଯାତି ସ୍ଵଯୁକ୍ତିଭିଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥର ସାତଟି ତୀବ୍ର ମାଡ଼ି ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଛି; ଏହି ଘୋଡ଼ାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିଜ ଯୋଗରେ ଚାଲିଥାନ୍ତି।
ରୋହିତୋ ଦିଵମାରୁହତ୍ତପସା ତପସ୍ଵୀ । ସ ଯୋନିମୈତି ସ ଉ ଜାଯତେ ପୁନଃ ସ ଦେଵାନାମଧିପତିର୍ବଭୂଵ
ରୋହିତ ତପସ୍ୱୀ ତପସ୍ୟାରେ ଶକ୍ତି ଆର୍ଜନ କରି ଦିବକୁ ଉଠିଗଲା; ସେ ପୁନର୍ବାର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ପୁନର୍ବାର ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ସେ ଦେବମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ହେଲା।
ଯୋ ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିରୁତ ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖୋ ଯୋ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପାଣିରୁତ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପୃଥଃ । ସଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଭରତି ସଂ ପତତ୍ରୈର୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜନଯନ୍ ଦେଵ ଏକଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ ରଖିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ହାତ ରଖିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଥାଏ—ସେ ଦୁଇଟି ହାତ ଓ ପକ୍ଷମାନେ ସହିତ ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିବା ଏକ ଦେବତା।
ଏକପାଦ୍ଦ୍ଵିପଦୋ ଭୂଯୋ ଵି ଚକ୍ରମେ ଦ୍ଵିପାତ୍ତ୍ରିପାଦମଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍। ଦ୍ଵିପାଦ୍ଧ ଷଟ୍ପଦୋ ଭୂଯୋ ଵି ଚକ୍ରମେ ତ ଏକପଦସ୍ତନ୍ଵଂ ସମାସତେ
ଏକ ପାଦରେ ସେ ଦୁଇ ପାଦରୁ ଅଧିକ ଚାଲିଥାଏ; ଦୁଇ ପାଦରୁ ସେ ପଛରେ ତିନି ପାଦରେ ଯାଇଥାଏ; ଦୁଇ ପାଦରୁ ସେ ଛଅ ପାଦରୁ ଅଧିକ ଚାଲିଥାଏ; ଏକ ପାଦ ଥିବାମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଏକତ୍ର କରିଥାନ୍ତି।
ଅତନ୍ଦ୍ରୋ ଯାସ୍ଯନ୍ ହରିତୋ ଯଦାସ୍ଥାଦ୍ଦ୍ଵେ ରୂପେ କୃଣୁତେ ରୋଚମାନଃ । କେତୁମାନ୍ ଉଦ୍ଯନ୍ତ୍ସହମାନୋ ରଜାଂସି ଵିଶ୍ଵା ଆଦିତ୍ଯ ପ୍ରଵତୋ ଵି ଭାସି
କ୍ଳାନ୍ତି ନ ହୋଇ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ, ହରିତ ଏଠାରେ ଅବସ୍ଥାନ ନେଇ, ଦୁଇଟି ରୂପ ତିଆରି କରେ, ଚମକୁଥିବା; ପତାକା ଲଗାଇ, ଉଠି, ରଜସ୍ତର ସହି, ଆଦିତ୍ୟ ତୁମେ ସମସ୍ତ ପଥକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛ।
ବଣ୍ମହାଁ ଅସି ସୂର୍ଯ ବଡାଦିତ୍ଯ ମହାଁ ଅସି । ମହାଂସ୍ତେ ମହତୋ ମହିମା ତ୍ଵମାଦିତ୍ଯ ମହାଁ ଅସି
ତୁମେ ବଡ଼, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ବଡ଼ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ବଡ଼; ତୁମର ବଡ଼ତା ବଡ଼, ହେ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ବଡ଼।
ରୋଚସେ ଦିଵି ରୋଚସେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ପତଙ୍ଗ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ରୋଚସେ ରୋଚସେ ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ । ଉଭା ସମୁଦ୍ରୌ ରୁଚ୍ଯା ଵ୍ଯାପିଥ ଦେଵୋ ଦେଵାସି ମହିଷଃ ସ୍ଵର୍ଜିତ୍
ତୁମେ ଦିବରେ ଆଲୋକିତ କରୁଛ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ଆଲୋକିତ କରୁଛ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ପୃଥିବୀରେ ଆଲୋକିତ କରୁଛ, ଜଳରେ ଆଲୋକିତ କରୁଛ; ଦୁଇଟି ସମୁଦ୍ରକୁ ତୁମର ଚମକରେ ବ୍ୟାପି ରଖିଛ; ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ, ଆଲୋକର ନାୟକ।
{୯} ଅର୍ଵାଙ୍ପରସ୍ତାତ୍ପ୍ରଯତୋ ଵ୍ଯଧ୍ଵ ଆଶୁର୍ଵିପଶ୍ଚିତ୍ପତଯନ୍ ପତଙ୍ଗଃ । ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଚିତ୍ତଃ ଶଵସାଧିତିଷ୍ଠନ୍ ପ୍ର କେତୁନା ସହତେ ଵିଶ୍ଵମେଜତ୍
ଦୂରରୁ ନିକଟକୁ ଆସି, ପଥରେ ଚାଲି, ଶୀଘ୍ର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଉଡୁଥିବା ପକ୍ଷୀ; ବିଷ୍ଣୁ, ବିଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟି ରଖି, ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ପତାକା ସହିତ ସମସ୍ତ ଚଳିଥିବାକୁ ସହିଥାଏ।
ଚିତ୍ରଶ୍ଚିକିତ୍ଵାନ୍ ମହିଷଃ ସୁପର୍ଣ ଆରୋଚଯନ୍ ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ଅହୋରାତ୍ରେ ପରି ସୂର୍ଯଂ ଵସାନେ ପ୍ରାସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵା ତିରତୋ ଵୀର୍ଯାଣି
ଚମତ୍କାର, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପକ୍ଷୀ, ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛ; ଦିନ ଓ ରାତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆବୃତ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତାଙ୍କର ବୀରତା ପ୍ରସାରିତ କରୁଛ।
ତିଗ୍ମୋ ଵିଭ୍ରାଜନ୍ ତନ୍ଵଂ ଶିଶାନୋଽରଂଗମାସଃ ପ୍ରଵତୋ ରରାଣଃ । ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ପକ୍ଷୀ ମହିଷୋ ଵଯୋଧା ଵିଶ୍ଵା ଆସ୍ଥାତ୍ପ୍ରଦିଶଃ କଲ୍ପମାନଃ
ତୀବ୍ର ଓ ଚମକୁଥିବା, ଦେହକୁ ଆବୃତ କରି, ଅଗ୍ରହଣୀୟ, ଝରଣା ଭଳି ପ୍ରବାହ କରୁଛ; ଆଲୋକମୟ, ପକ୍ଷୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେଗୁଡିକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛ।
ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାଂ କେତୁରନୀକଂ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ପ୍ରଦିଶଃ ସୂର୍ଯ ଉଦ୍ଯନ୍ । ଦିଵାକରୋଽତି ଦ୍ଯୁମ୍ନୈସ୍ତମାଂସି ଵିଶ୍ଵାତାରୀଦ୍ଦୁରିତାନି ଶୁକ୍ରଃ
ଦେବମାନଙ୍କର ପତାକା ଅଦ୍ଭୁତ, ମୁହଁ, ଚମକୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗରେ ଉଦୟ ହେଉଛି; ଦିନର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚମକରେ, ଶୁଭ୍ର ତାଳେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ।
ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାମୁଦଗାଦନୀକଂ ଚକ୍ଷୁର୍ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଗ୍ନେଃ । ଆପ୍ରାଦ୍ ଦ୍ଵାଯାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ସୂର୍ଯ ଆତ୍ମା ଜଗତସ୍ତସ୍ଥୁଷଶ୍ଚ
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ ମୁହଁ ଉଦୟ ହେଲା, ମିତ୍ର, ଵରୁଣ, ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ; ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରିଛ; ତୁମେ ଚଳିଥିବା ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା।
ଉଚ୍ଚା ପତନ୍ତମରୁଣଂ ସୁପର୍ଣଂ ମଧ୍ଯେ ଦିଵସ୍ତରଣିଂ ଭ୍ରାଜମାନମ୍ । ପଶ୍ଯାମ ତ୍ଵା ସଵିତାରଂ ଯମାହୁରଜସ୍ରଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଦଵିନ୍ଦଦତ୍ତ୍ରିଃ
ଉଚ୍ଚରେ ଉଡୁଥିବା ଲାଲ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପକ୍ଷୀ, ଦିବା ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିବା, ହେ ସବିତା, ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଖୁଛୁ; ଯାହାକୁ ଅବିନାଶୀ ଆଲୋକ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ଯାହାକୁ ତିନିଜଣ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ଦିଵସ୍ପୃଷ୍ଠେ ଧାଵମାନଂ ସୁପର୍ଣମଦିତ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରଂ ନାଥକାମ ଉପ ଯାମି ଭୀତଃ । ସ ନଃ ସୂର୍ଯ ପ୍ର ତିର ଦୀର୍ଘମାଯୁର୍ମା ରିଷାମ ସୁମତୌ ତେ ସ୍ଯାମ
ଦିବା ଶିଖରରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପକ୍ଷୀ, ଆଦିତ୍ୟର ପୁତ୍ର, ଆମେ ଭୟରେ ରକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ତୁମଠାରେ ଯାଉଛୁ; ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ, ଆମେ ନଶିଯାଉ ନାହିଁ, ତୁମର ଦୟାରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସହସ୍ରାହ୍ଣ୍ଯଂ ଵିଯତାଵସ୍ଯ ପକ୍ଷୌ ହରେର୍ହଂସସ୍ଯ ପତତଃ ସ୍ଵର୍ଗମ୍ । ସ ଦେଵାନ୍ତ୍ସର୍ଵାନ୍ ଉରସ୍ଯୁପଦଦ୍ଯ ସଂପଶ୍ଯନ୍ ଯାତି ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା
ହଜାର ଦିନ ସହିତ, ଶୀଘ୍ର ହଂସର ପକ୍ଷୀ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଡୁଛି; ସେ, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ ରଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି।