ମା ପ୍ର ଗାମ ପଥୋ ଵଯଂ ମା ଯଜ୍ଞାଦିନ୍ଦ୍ର ସୋମିନଃ । ମାନ୍ତ ସ୍ଥୁର୍ନୋ ଅରାତଯଃ
ଆମେ ପଥରୁ ଦୂର ଯିବା ନୁହେଁ, ଯଜ୍ଞରୁ ଦୂର ଯିବା ନୁହେଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ; ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରହିବେ ନୁହେଁ।
ଯୋ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ପ୍ରସାଧନସ୍ତନ୍ତୁର୍ଦେଵେଷ୍ଵାତତଃ । ତମାହୁତମଶୀମହି
ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତିକାରୀ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ତନ୍ତୁ ବିସ୍ତାରିତ, ଆମେ ସେଉଁଠି ଅର୍ପଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା।
13.2 ଉଦସ୍ଯ କେତଵୋ ଦିଵି ଶୁକ୍ରା ଭ୍ରାଜନ୍ତ ଈରତେ । ଆଦିତ୍ଯସ୍ଯ ନୃଚକ୍ଷସୋ ମହିଵ୍ରତସ୍ଯ ମୀଢୁଷଃ
ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ପତାକାଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଚମକୁଛି; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବା, ମହାବ୍ରତୀ, କୃପାଳୁ।
ଦିଶାଂ ପ୍ରଜ୍ଞାନାଂ ସ୍ଵରଯନ୍ତମର୍ଚିଷା ସୁପକ୍ଷମାଶୁଂ ପତଯନ୍ତମର୍ଣଵେ । ସ୍ତଵାମ ସୂର୍ଯଂ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପାଂ ଯୋ ରଶ୍ମିଭିର୍ଦିଶ ଆଭାତି ସର୍ଵାଃ
ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ଯିଏ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା, ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ଡେଙ୍ଗା ଦେଇ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଉଡ଼ିଥିବା, ଯିଏ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରନ୍ତି।
ଯତ୍ପ୍ରାଙ୍ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ସ୍ଵଧଯା ଯାସି ଶୀଭଂ ନାନାରୂପେ ଅହନୀ କର୍ଷି ମାଯଯା । ତଦାଦିତ୍ଯ ମହି ତତ୍ତେ ମହି ଶ୍ରଵୋ ଯଦେକୋ ଵିଶ୍ଵଂ ପରି ଭୂମ ଜାଯସେ
ତୁମେ ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମକୁ ନିଜ ନିୟମରେ ଯାଉଛ, ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଟାଣି ନେଉଛ। ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମର ମହାନତା ବଡ଼, ତୁମର କୀର୍ତି ବଡ଼, ତୁମେ ଏକା ଜନ୍ମ ନେଇ ସମସ୍ତକୁ ଘେରି ରଖିଛ।
ଵିପଶ୍ଚିତଂ ତରଣିଂ ଭ୍ରାଜମାନଂ ଵହନ୍ତି ଯଂ ହରିତଃ ସପ୍ତ ବହ୍ଵୀଃ । ସ୍ରୁତାଦ୍ଯମତ୍ତ୍ରିର୍ଦିଵମୁନ୍ନିନାଯ ତଂ ତ୍ଵା ପଶ୍ଯନ୍ତି ପରିଯାନ୍ତମାଜିମ୍
ସାତ ହରିତ, ବହୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶୀଘ୍ର, ଚମକୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ବହନ କରନ୍ତି। ଅତ୍ରି ଝରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଆକାଶକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ତୁମକୁ ପଥରେ ଘୂରିବା ଦେଖନ୍ତି।
ମା ତ୍ଵା ଦଭନ୍ ପରିଯାନ୍ତମାଜିଂ ସ୍ଵସ୍ତି ଦୁର୍ଗାମତି ଯାହି ଶୀଭମ୍ । ଦିଵଂ ଚ ସୂର୍ଯ ପୃଥିଵୀଂ ଚ ଦେଵୀମହୋରାତ୍ରେ ଵିମିମାନୋ ଯଦେଷି
ପଥରେ ଘୂରିବାବେଳେ କେହି ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଶୁଭ ଭାବରେ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳମୟ ପଥରେ ଚାଲ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଆକାଶ ଓ ଦେବୀ ପୃଥିବୀ, ଦିନ ଓ ରାତି ମାପି ଯାଉଛ।
ସ୍ଵସ୍ତି ତେ ସୂର୍ଯ ଚରସେ ରଥାଯ ଯେନୋଭାଵନ୍ତୌ ପରିଯାସି ସଦ୍ଯଃ । ଯଂ ତେ ଵହନ୍ତି ହରିତୋ ଵହିଷ୍ଠାଃ ଶତମଶ୍ଵା ଯଦି ଵା ସପ୍ତ ବହ୍ଵୀଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ରଥରେ ଚାଲିବାବେଳେ ଶୁଭ ହେଉ। ଯାହାରେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଘୂରିବା, ତାହାରେ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିତ ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକ ବହନ କରନ୍ତି, ଶତ ଘୋଡ଼ା କିମ୍ବା ସାତ ବହୁ ହରିତ।
ସୁଖଂ ସୂର୍ଯ ରଥମଂଶୁମନ୍ତଂ ସ୍ଯୋନଂ ସୁଵହ୍ନିମଧି ତିଷ୍ଠ ଵାଜିନମ୍ । ଯଂ ତେ ଵହନ୍ତି ହରିତୋ ଵହିଷ୍ଠାଃ ଶତମଶ୍ଵା ଯଦି ଵା ସପ୍ତ ବହ୍ଵୀଃ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଆଲୋକମୟ ରଥରେ ବସ, ଏହା ଶୁଭ ଓ ଦ୍ରୁତ ଗତିର ଘୋଡ଼ାରେ ଯୁକ୍ତ। ତୁମର ହରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏହି ରଥକୁ ଟାଣୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ ଘୋଡ଼ା ହେଉ, କିମ୍ବା ସାତି, କିମ୍ବା ଅନେକ ହେଉ।
ସପ୍ତ ସୂର୍ଯୋ ହରିତୋ ଯାତଵେ ରଥେ ହିରଣ୍ଯତ୍ଵଚସୋ ବୃହତୀରଯୁକ୍ତ । ଅମୋଚି ଶୁକ୍ରୋ ରଜସଃ ପରସ୍ତାଦ୍ଵିଧୂଯ ଦେଵସ୍ତମୋ ଦିଵମାରୁହତ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାତି ହରିତ ଘୋଡ଼ାକୁ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଯୋଗାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଝାଡ଼ି ଦେଇ, ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ।
ଉତ୍କେତୁନା ବୃହତା ଦେଵ ଆଗନ୍ନ୍ ଅପାଵୃକ୍ତମୋଽଭି ଜ୍ଯୋତିରଶ୍ରୈତ୍। ଦିଵ୍ଯଃ ସୁପର୍ଣଃ ସ ଵୀରୋ ଵ୍ଯଖ୍ଯଦଦିତେଃ ପୁତ୍ରୋ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା
ବଡ଼ ପତାକା ସହିତ ଦେବତା ଆସିଲେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି ଆଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ। ଦିବ୍ୟ ପକ୍ଷୀ, ସେ ଶୂରବୀର, ଅଦିତିଙ୍କର ପୁଅ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ଉଦ୍ଯନ୍ ରଶ୍ମୀନ୍ ଆ ତନୁଷେ ଵିଶ୍ଵା ରୁପାଣି ପୁଷ୍ଯସି । ଉଭା ସମୁଦ୍ରୌ କ୍ରତୁନା ଵି ଭାସି ସର୍ଵାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ ପରିଭୂର୍ଭ୍ରାଜମାନଃ
ତୁମେ ଉଦୟ ହେଇ ତୁମ ରଶ୍ମିଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସାର କର, ସମସ୍ତ ଆକୃତିକୁ ପୋଷଣ କର। ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ଦୁଇଟି ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଛ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆବୃତ କର, ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଛ।
{୭} ପୂର୍ଵାପରଂ ଚରତୋ ମାଯଯୈତୌ ଶିଶୂ କ୍ରୀଡନ୍ତୌ ପରି ଯାତୋଽର୍ଣଵମ୍ । ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯୋ ଭୁଵନା ଵିଚଷ୍ଟେ ହୈରଣ୍ଯୈରନ୍ଯଂ ହରିତୋ ଵହନ୍ତି
ମାୟାରେ ଏହି ଦୁଇଟି ଶିଶୁ ପୂର୍ବ-ପଶ୍ଚିମ ଚଳି, ଖେଳୁଥିବା ଭଳି ସମୁଦ୍ରକୁ ଘୂରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଏକ ଜଣେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟଜଣେ ସୁନାର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଟଣାଯାଉଛନ୍ତି।
ଦିଵି ତ୍ଵାତ୍ତ୍ରିରଧାରଯତ୍ସୂର୍ଯା ମାସାଯ କର୍ତଵେ । ସ ଏଷି ସୁଧୃତସ୍ତପନ୍ ଵିଶ୍ଵା ଭୂତାଵଚାକଶତ୍
ଆକାଶରେ ତୁମକୁ ତିନିଥର ବସାଯାଇଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମାସ ଗଠନ ପାଇଁ। ଏଭଳି ତୁମେ ଭଲଭାବେ ଧାରଣ କରି, ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରୁଛ।
ଉଭାଵନ୍ତୌ ସମର୍ଷସି ଵତ୍ସଃ ସଂମାତରାଵିଵ । ନନ୍ଵେତଦିତଃ ପୁରା ବ୍ରହ୍ମ ଦେଵା ଅମୀ ଵିଦୁଃ
ତୁମେ ଉଭୟଙ୍କୁ ସହିଯାଉଛ, ଯେପରି ଏକ ଛୁଆଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ମାଆଁଙ୍କୁ ସହିଥାଏ। ଏହି ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣିଥିଲେ।
ଯତ୍ସମୁଦ୍ରମନୁ ଶ୍ରିତଂ ତତ୍ସିଷାସତି ସୂର୍ଯଃ । ଅଧ୍ଵାସ୍ଯ ଵିତତୋ ମହାନ୍ ପୂର୍ଵଶ୍ଚାପରଶ୍ଚ ଯଃ
ସମୁଦ୍ର ପରେ ଯାହା ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେଇଥିକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେ। ତାଙ୍କର ପଥ ବହୁତ ବିସ୍ତୃତ, ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଦୁଇଁଟି ଦିଗରେ ଛିଣିଆଯାଇଛି।
ତଂ ସମାପ୍ନୋତି ଜୂତିଭିସ୍ତତୋ ନାପ ଚିକିତ୍ସତି । ତେନାମୃତସ୍ଯ ଭକ୍ଷଂ ଦେଵାନାଂ ନାଵ ରୁନ୍ଧତେ
ସେ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ସେଇଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ଯାଠାରୁ ପଛକୁ ଫେରିବା ନାହିଁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ସେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅମୃତର ଖାଦ୍ୟକୁ କେବେ ଅଟକାଏ ନାହିଁ।
ଉଦୁ ତ୍ଯଂ ଜାତଵେଦସଂ ଦେଵଂ ଵହନ୍ତି କେତଵଃ । ଦୃଶେ ଵିଶ୍ଵାଯ ସୂର୍ଯମ୍
ଉପରକୁ, ରଶ୍ମିମାନେ ସେଇ ଜାତବେଦସ୍ ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବହନ କରନ୍ତି।
ଅପ ତ୍ଯେ ତାଯଵୋ ଯଥା ନକ୍ଷତ୍ରା ଯନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଭିଃ । ସୂରାଯ ଵିଶ୍ଵଚକ୍ଷସେ
ଯେପରି ଚଡ଼ିଆ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦୂରକୁ ଉଡ଼ିଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଏହି କିରଣମାନେ ରାତି ସହିତ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ।
ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନ୍ ଅସ୍ଯ କେତଵୋ ଵି ରଶ୍ମଯୋ ଜନାମନୁ । ଭ୍ରାଜନ୍ତୋ ଅଗ୍ନଯୋ ଯଥା
ତାଙ୍କର କିରଣମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ଏହି ରଶ୍ମିମାନେ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲେ।
ତରଣିର୍ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍କୃଦସି ସୂର୍ଯ । ଵିଶ୍ଵମା ଭାସି ରୋଚନ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛ।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଦେଵାନାଂ ଵିଶଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙୁଦେଷି ମାନୁଷୀଃ । ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ
ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭାକୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟକୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଗତ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ମୁହଁ ଦେଉଛ।
{୮} ଯେନା ପାଵକ ଚକ୍ଷସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍ତଂ ଜନାଁ ଅନୁ । ତ୍ଵଂ ଵରୁଣ ପଶ୍ଯସି
ହେ ପାଉଣିଆ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ କଣ କରୁଛନ୍ତି ଦେଖୁଛ। ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ସବୁଠି ଦେଖୁଛ।
ଵି ଦ୍ଯାମେଷି ରଜସ୍ପୃଥ୍ଵହର୍ମିମାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ । ପଶ୍ଯନ୍ ଜନ୍ମାନି ସୂର୍ଯ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ତୁମ ଆଲୋକକୁ ନେଇ ଏହି ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଦିନ ରାତି ଚଳିଯାଉଛ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକୁ ଦେଖୁଛ।
ସପ୍ତ ତ୍ଵା ହରିତୋ ରଥେ ଵହନ୍ତି ଦେଵ ସୂର୍ଯ । ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ଵିଚକ୍ଷଣମ୍
ହେ ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସାତଟି ହରିତ ଘୋଡ଼ା ତୁମ ରଥକୁ ଟାଣୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିମୟ ଲୋମ ଓ ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରିବା ଶକ୍ତି ଅଛି।
ଅଯୁକ୍ତ ସପ୍ତ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵଃ ସୂରୋ ରଥସ୍ଯ ନପ୍ତ୍ଯଃ । ତାଭିର୍ଯାତି ସ୍ଵଯୁକ୍ତିଭିଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥର ସାତଟି ତୀବ୍ର ମାଡ଼ି ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଛି; ଏହି ଘୋଡ଼ାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିଜ ଯୋଗରେ ଚାଲିଥାନ୍ତି।
ରୋହିତୋ ଦିଵମାରୁହତ୍ତପସା ତପସ୍ଵୀ । ସ ଯୋନିମୈତି ସ ଉ ଜାଯତେ ପୁନଃ ସ ଦେଵାନାମଧିପତିର୍ବଭୂଵ
ରୋହିତ ତପସ୍ୱୀ ତପସ୍ୟାରେ ଶକ୍ତି ଆର୍ଜନ କରି ଦିବକୁ ଉଠିଗଲା; ସେ ପୁନର୍ବାର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ପୁନର୍ବାର ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ସେ ଦେବମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ହେଲା।
ଯୋ ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିରୁତ ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖୋ ଯୋ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପାଣିରୁତ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପୃଥଃ । ସଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଭରତି ସଂ ପତତ୍ରୈର୍ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜନଯନ୍ ଦେଵ ଏକଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ ରଖିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ହାତ ରଖିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଥାଏ—ସେ ଦୁଇଟି ହାତ ଓ ପକ୍ଷମାନେ ସହିତ ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିବା ଏକ ଦେବତା।
ଏକପାଦ୍ଦ୍ଵିପଦୋ ଭୂଯୋ ଵି ଚକ୍ରମେ ଦ୍ଵିପାତ୍ତ୍ରିପାଦମଭ୍ଯେତି ପଶ୍ଚାତ୍। ଦ୍ଵିପାଦ୍ଧ ଷଟ୍ପଦୋ ଭୂଯୋ ଵି ଚକ୍ରମେ ତ ଏକପଦସ୍ତନ୍ଵଂ ସମାସତେ
ଏକ ପାଦରେ ସେ ଦୁଇ ପାଦରୁ ଅଧିକ ଚାଲିଥାଏ; ଦୁଇ ପାଦରୁ ସେ ପଛରେ ତିନି ପାଦରେ ଯାଇଥାଏ; ଦୁଇ ପାଦରୁ ସେ ଛଅ ପାଦରୁ ଅଧିକ ଚାଲିଥାଏ; ଏକ ପାଦ ଥିବାମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଏକତ୍ର କରିଥାନ୍ତି।
ଅତନ୍ଦ୍ରୋ ଯାସ୍ଯନ୍ ହରିତୋ ଯଦାସ୍ଥାଦ୍ଦ୍ଵେ ରୂପେ କୃଣୁତେ ରୋଚମାନଃ । କେତୁମାନ୍ ଉଦ୍ଯନ୍ତ୍ସହମାନୋ ରଜାଂସି ଵିଶ୍ଵା ଆଦିତ୍ଯ ପ୍ରଵତୋ ଵି ଭାସି
କ୍ଳାନ୍ତି ନ ହୋଇ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ, ହରିତ ଏଠାରେ ଅବସ୍ଥାନ ନେଇ, ଦୁଇଟି ରୂପ ତିଆରି କରେ, ଚମକୁଥିବା; ପତାକା ଲଗାଇ, ଉଠି, ରଜସ୍ତର ସହି, ଆଦିତ୍ୟ ତୁମେ ସମସ୍ତ ପଥକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛ।