ବ୍ରହ୍ମଣାଗ୍ନୀ ଵାଵୃଧାନୌ ବ୍ରହ୍ମଵୃଦ୍ଧୌ ବ୍ରହ୍ମାହୁତୌ । ବ୍ରହ୍ମେଦ୍ଧାଵଗ୍ନୀ ଈଜାତେ ରୋହିତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମାରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାରେ ପୋଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାରେ ଅର୍ପିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାରେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ରୋହିତ ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ସତ୍ଯେ ଅନ୍ଯଃ ସମାହିତୋଽପ୍ସ୍ଵନ୍ଯଃ ସମିଧ୍ଯତେ । ବ୍ରହ୍ମେଦ୍ଧାଵଗ୍ନୀ ଈଜାତେ ରୋହିତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ଏକ ଜଣେ ସତ୍ୟରେ ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜଳରେ ଜଳିଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାରେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ରୋହିତ ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
{୫} ଯଂ ଵାତଃ ପରିଶୁମ୍ଭତି ଯଂ ଵେନ୍ଦ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିଃ । ବ୍ରହ୍ମେଦ୍ଧାଵଗ୍ନୀ ଈଜାତେ ରୋହିତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବାୟୁ ଘେରି ରଖିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ସମର୍ଥନ କରିଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାରେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ରୋହିତ ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଵେଦିଂ ଭୂମିଂ କଲ୍ପଯିତ୍ଵା ଦିଵଂ କୃତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣାମ୍ । ଘ୍ରଂସଂ ତଦଗ୍ନିଂ କୃତ୍ଵା ଚକାର ଵିଶ୍ଵମାତ୍ମନ୍ଵଦ୍ଵର୍ଷେଣାଜ୍ଯେନ ରୋହିତଃ
ବେଦିକୁ ପୃଥିବୀ ଭାବରେ ତିଆରି କରି, ଆକାଶକୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଭାବରେ କରି, ରୋହିତ ବର୍ଷର ଘୃତରେ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଦେବତା ଭାବରେ ତିଆରି କଲେ।
ଵର୍ଷମାଜ୍ଯଂ ଘ୍ରଂସୋ ଅଗ୍ନିର୍ଵେଦିର୍ଭୂମିରକଲ୍ପତ । ତତ୍ରୈତାନ୍ ପର୍ଵତାନ୍ ଅଗ୍ନିର୍ଗୀର୍ଭିରୂର୍ଧ୍ଵାମକଲ୍ପଯତ୍
ଘୃତରେ ବର୍ଷ ଭାବରେ ଘ୍ରଂସ ଅଗ୍ନି ବେଦି ଓ ପୃଥିବୀ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ଏହି ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚ ରଖିଲେ।
ଗୀର୍ଭିରୂର୍ଧ୍ଵାନ୍ କଲ୍ପଯିତ୍ଵା ରୋହିତୋ ଭୂମିମବ୍ରଵୀତ୍। ତ୍ଵଯୀଦଂ ସର୍ଵଂ ଜାଯତାଂ ଯଦ୍ଭୂତଂ ଯଚ୍ଚ ଭାଵ୍ଯମ୍
ସ୍ତୁତିରେ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚ କରି, ରୋହିତ ପୃଥିବୀକୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଉନ୍ତି, ଯାହା ଅଛି ଓ ଯାହା ହେବାକୁ ଅଛି, ସେଉଁଠି ଜନ୍ମ ହେଉ।'
ସ ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରଥମୋ ଭୂତୋ ଭଵ୍ଯୋ ଅଜାଯତ । ତସ୍ମାଦ୍ଧ ଜଜ୍ଞ ଇଦଂ ସର୍ଵଂ ଯତ୍କିଂ ଚେଦଂ ଵିରୋଚତେ ରୋହିତେନ ଋଷିଣାଭୃତମ୍
ସେହି ଯଜ୍ଞ ପ୍ରଥମ ହେଲା, ଯାହା ଭୂତ ଓ ଭାବି ଅଛି, ତାହା ଜନ୍ମ ନେଲା। ଏହିଠାରୁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଏଠାରେ ଚମକୁଛି, ରୋହିତ ଋଷି ତାହାକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଯଶ୍ଚ ଗାଂ ପଦା ସ୍ଫୁରତି ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ସୂର୍ଯଂ ଚ ମେହତି । ତସ୍ଯ ଵୃଶ୍ଚାମି ତେ ମୂଲଂ ନ ଛାଯାଂ କରଵୋଽପରମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ପୃଥିବୀକୁ ପାଦରେ ଚାଲିଥିବା, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗରେ ପ୍ରସ୍ରାବ କରିଥିବା, ତାଙ୍କର ମୂଳକୁ କାଟି ଦେଉଛି, ଛାୟାକୁ ନୁହେଁ, ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ।
ଯୋ ମାଭିଛାଯମତ୍ଯେଷି ମାଂ ଚାଗ୍ନିଂ ଚାନ୍ତରା । ତସ୍ଯ ଵୃଶ୍ଚାମି ତେ ମୂଲଂ ନ ଛାଯାଂ କରଵୋଽପରମ୍
ଯେଉଁଠି ମୋ ଛାୟା ଓ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛି, କିମ୍ବା ମୋ ଓ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛି, ତାଙ୍କର ମୂଳକୁ କାଟି ଦେଉଛି, ଛାୟାକୁ ନୁହେଁ, ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ।
ଯୋ ଅଦ୍ଯ ଦେଵ ସୂର୍ଯ ତ୍ଵାଂ ଚ ମାଂ ଚାନ୍ତରାଯତି । ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ତସ୍ମିଂ ଛମଲଂ ଦୁରିତାନି ଚ ମୃଜ୍ମହେ
ଏହି ଦିନ, ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଓ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଖରାପ ସ୍ଵପ୍ନ, ଅପବିତ୍ରତା ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେଉ।
ମା ପ୍ର ଗାମ ପଥୋ ଵଯଂ ମା ଯଜ୍ଞାଦିନ୍ଦ୍ର ସୋମିନଃ । ମାନ୍ତ ସ୍ଥୁର୍ନୋ ଅରାତଯଃ
ଆମେ ପଥରୁ ଦୂର ଯିବା ନୁହେଁ, ଯଜ୍ଞରୁ ଦୂର ଯିବା ନୁହେଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ; ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରହିବେ ନୁହେଁ।
ଯୋ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ପ୍ରସାଧନସ୍ତନ୍ତୁର୍ଦେଵେଷ୍ଵାତତଃ । ତମାହୁତମଶୀମହି
ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତିକାରୀ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ତନ୍ତୁ ବିସ୍ତାରିତ, ଆମେ ସେଉଁଠି ଅର୍ପଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା।
13.2 ଉଦସ୍ଯ କେତଵୋ ଦିଵି ଶୁକ୍ରା ଭ୍ରାଜନ୍ତ ଈରତେ । ଆଦିତ୍ଯସ୍ଯ ନୃଚକ୍ଷସୋ ମହିଵ୍ରତସ୍ଯ ମୀଢୁଷଃ
ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ପତାକାଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଚମକୁଛି; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବା, ମହାବ୍ରତୀ, କୃପାଳୁ।
ଦିଶାଂ ପ୍ରଜ୍ଞାନାଂ ସ୍ଵରଯନ୍ତମର୍ଚିଷା ସୁପକ୍ଷମାଶୁଂ ପତଯନ୍ତମର୍ଣଵେ । ସ୍ତଵାମ ସୂର୍ଯଂ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପାଂ ଯୋ ରଶ୍ମିଭିର୍ଦିଶ ଆଭାତି ସର୍ଵାଃ
ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ଯିଏ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା, ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ଡେଙ୍ଗା ଦେଇ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଉଡ଼ିଥିବା, ଯିଏ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରନ୍ତି।
ଯତ୍ପ୍ରାଙ୍ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ସ୍ଵଧଯା ଯାସି ଶୀଭଂ ନାନାରୂପେ ଅହନୀ କର୍ଷି ମାଯଯା । ତଦାଦିତ୍ଯ ମହି ତତ୍ତେ ମହି ଶ୍ରଵୋ ଯଦେକୋ ଵିଶ୍ଵଂ ପରି ଭୂମ ଜାଯସେ
ତୁମେ ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମକୁ ନିଜ ନିୟମରେ ଯାଉଛ, ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଟାଣି ନେଉଛ। ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମର ମହାନତା ବଡ଼, ତୁମର କୀର୍ତି ବଡ଼, ତୁମେ ଏକା ଜନ୍ମ ନେଇ ସମସ୍ତକୁ ଘେରି ରଖିଛ।
ଵିପଶ୍ଚିତଂ ତରଣିଂ ଭ୍ରାଜମାନଂ ଵହନ୍ତି ଯଂ ହରିତଃ ସପ୍ତ ବହ୍ଵୀଃ । ସ୍ରୁତାଦ୍ଯମତ୍ତ୍ରିର୍ଦିଵମୁନ୍ନିନାଯ ତଂ ତ୍ଵା ପଶ୍ଯନ୍ତି ପରିଯାନ୍ତମାଜିମ୍
ସାତ ହରିତ, ବହୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶୀଘ୍ର, ଚମକୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ବହନ କରନ୍ତି। ଅତ୍ରି ଝରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଆକାଶକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ତୁମକୁ ପଥରେ ଘୂରିବା ଦେଖନ୍ତି।
ମା ତ୍ଵା ଦଭନ୍ ପରିଯାନ୍ତମାଜିଂ ସ୍ଵସ୍ତି ଦୁର୍ଗାମତି ଯାହି ଶୀଭମ୍ । ଦିଵଂ ଚ ସୂର୍ଯ ପୃଥିଵୀଂ ଚ ଦେଵୀମହୋରାତ୍ରେ ଵିମିମାନୋ ଯଦେଷି
ପଥରେ ଘୂରିବାବେଳେ କେହି ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଶୁଭ ଭାବରେ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳମୟ ପଥରେ ଚାଲ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଆକାଶ ଓ ଦେବୀ ପୃଥିବୀ, ଦିନ ଓ ରାତି ମାପି ଯାଉଛ।
ସ୍ଵସ୍ତି ତେ ସୂର୍ଯ ଚରସେ ରଥାଯ ଯେନୋଭାଵନ୍ତୌ ପରିଯାସି ସଦ୍ଯଃ । ଯଂ ତେ ଵହନ୍ତି ହରିତୋ ଵହିଷ୍ଠାଃ ଶତମଶ୍ଵା ଯଦି ଵା ସପ୍ତ ବହ୍ଵୀଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ରଥରେ ଚାଲିବାବେଳେ ଶୁଭ ହେଉ। ଯାହାରେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଘୂରିବା, ତାହାରେ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିତ ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକ ବହନ କରନ୍ତି, ଶତ ଘୋଡ଼ା କିମ୍ବା ସାତ ବହୁ ହରିତ।
ସୁଖଂ ସୂର୍ଯ ରଥମଂଶୁମନ୍ତଂ ସ୍ଯୋନଂ ସୁଵହ୍ନିମଧି ତିଷ୍ଠ ଵାଜିନମ୍ । ଯଂ ତେ ଵହନ୍ତି ହରିତୋ ଵହିଷ୍ଠାଃ ଶତମଶ୍ଵା ଯଦି ଵା ସପ୍ତ ବହ୍ଵୀଃ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଆଲୋକମୟ ରଥରେ ବସ, ଏହା ଶୁଭ ଓ ଦ୍ରୁତ ଗତିର ଘୋଡ଼ାରେ ଯୁକ୍ତ। ତୁମର ହରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏହି ରଥକୁ ଟାଣୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ ଘୋଡ଼ା ହେଉ, କିମ୍ବା ସାତି, କିମ୍ବା ଅନେକ ହେଉ।
ସପ୍ତ ସୂର୍ଯୋ ହରିତୋ ଯାତଵେ ରଥେ ହିରଣ୍ଯତ୍ଵଚସୋ ବୃହତୀରଯୁକ୍ତ । ଅମୋଚି ଶୁକ୍ରୋ ରଜସଃ ପରସ୍ତାଦ୍ଵିଧୂଯ ଦେଵସ୍ତମୋ ଦିଵମାରୁହତ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାତି ହରିତ ଘୋଡ଼ାକୁ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଯୋଗାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଝାଡ଼ି ଦେଇ, ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ।
ଉତ୍କେତୁନା ବୃହତା ଦେଵ ଆଗନ୍ନ୍ ଅପାଵୃକ୍ତମୋଽଭି ଜ୍ଯୋତିରଶ୍ରୈତ୍। ଦିଵ୍ଯଃ ସୁପର୍ଣଃ ସ ଵୀରୋ ଵ୍ଯଖ୍ଯଦଦିତେଃ ପୁତ୍ରୋ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା
ବଡ଼ ପତାକା ସହିତ ଦେବତା ଆସିଲେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି ଆଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ। ଦିବ୍ୟ ପକ୍ଷୀ, ସେ ଶୂରବୀର, ଅଦିତିଙ୍କର ପୁଅ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ଉଦ୍ଯନ୍ ରଶ୍ମୀନ୍ ଆ ତନୁଷେ ଵିଶ୍ଵା ରୁପାଣି ପୁଷ୍ଯସି । ଉଭା ସମୁଦ୍ରୌ କ୍ରତୁନା ଵି ଭାସି ସର୍ଵାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ ପରିଭୂର୍ଭ୍ରାଜମାନଃ
ତୁମେ ଉଦୟ ହେଇ ତୁମ ରଶ୍ମିଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସାର କର, ସମସ୍ତ ଆକୃତିକୁ ପୋଷଣ କର। ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ଦୁଇଟି ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଛ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆବୃତ କର, ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଛ।
{୭} ପୂର୍ଵାପରଂ ଚରତୋ ମାଯଯୈତୌ ଶିଶୂ କ୍ରୀଡନ୍ତୌ ପରି ଯାତୋଽର୍ଣଵମ୍ । ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯୋ ଭୁଵନା ଵିଚଷ୍ଟେ ହୈରଣ୍ଯୈରନ୍ଯଂ ହରିତୋ ଵହନ୍ତି
ମାୟାରେ ଏହି ଦୁଇଟି ଶିଶୁ ପୂର୍ବ-ପଶ୍ଚିମ ଚଳି, ଖେଳୁଥିବା ଭଳି ସମୁଦ୍ରକୁ ଘୂରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଏକ ଜଣେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟଜଣେ ସୁନାର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଟଣାଯାଉଛନ୍ତି।
ଦିଵି ତ୍ଵାତ୍ତ୍ରିରଧାରଯତ୍ସୂର୍ଯା ମାସାଯ କର୍ତଵେ । ସ ଏଷି ସୁଧୃତସ୍ତପନ୍ ଵିଶ୍ଵା ଭୂତାଵଚାକଶତ୍
ଆକାଶରେ ତୁମକୁ ତିନିଥର ବସାଯାଇଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମାସ ଗଠନ ପାଇଁ। ଏଭଳି ତୁମେ ଭଲଭାବେ ଧାରଣ କରି, ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରୁଛ।
ଉଭାଵନ୍ତୌ ସମର୍ଷସି ଵତ୍ସଃ ସଂମାତରାଵିଵ । ନନ୍ଵେତଦିତଃ ପୁରା ବ୍ରହ୍ମ ଦେଵା ଅମୀ ଵିଦୁଃ
ତୁମେ ଉଭୟଙ୍କୁ ସହିଯାଉଛ, ଯେପରି ଏକ ଛୁଆଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ମାଆଁଙ୍କୁ ସହିଥାଏ। ଏହି ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣିଥିଲେ।
ଯତ୍ସମୁଦ୍ରମନୁ ଶ୍ରିତଂ ତତ୍ସିଷାସତି ସୂର୍ଯଃ । ଅଧ୍ଵାସ୍ଯ ଵିତତୋ ମହାନ୍ ପୂର୍ଵଶ୍ଚାପରଶ୍ଚ ଯଃ
ସମୁଦ୍ର ପରେ ଯାହା ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେଇଥିକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେ। ତାଙ୍କର ପଥ ବହୁତ ବିସ୍ତୃତ, ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଦୁଇଁଟି ଦିଗରେ ଛିଣିଆଯାଇଛି।
ତଂ ସମାପ୍ନୋତି ଜୂତିଭିସ୍ତତୋ ନାପ ଚିକିତ୍ସତି । ତେନାମୃତସ୍ଯ ଭକ୍ଷଂ ଦେଵାନାଂ ନାଵ ରୁନ୍ଧତେ
ସେ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ସେଇଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ଯାଠାରୁ ପଛକୁ ଫେରିବା ନାହିଁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ସେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅମୃତର ଖାଦ୍ୟକୁ କେବେ ଅଟକାଏ ନାହିଁ।
ଉଦୁ ତ୍ଯଂ ଜାତଵେଦସଂ ଦେଵଂ ଵହନ୍ତି କେତଵଃ । ଦୃଶେ ଵିଶ୍ଵାଯ ସୂର୍ଯମ୍
ଉପରକୁ, ରଶ୍ମିମାନେ ସେଇ ଜାତବେଦସ୍ ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବହନ କରନ୍ତି।
ଅପ ତ୍ଯେ ତାଯଵୋ ଯଥା ନକ୍ଷତ୍ରା ଯନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଭିଃ । ସୂରାଯ ଵିଶ୍ଵଚକ୍ଷସେ
ଯେପରି ଚଡ଼ିଆ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦୂରକୁ ଉଡ଼ିଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଏହି କିରଣମାନେ ରାତି ସହିତ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ।
ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନ୍ ଅସ୍ଯ କେତଵୋ ଵି ରଶ୍ମଯୋ ଜନାମନୁ । ଭ୍ରାଜନ୍ତୋ ଅଗ୍ନଯୋ ଯଥା
ତାଙ୍କର କିରଣମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ଏହି ରଶ୍ମିମାନେ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲେ।