ଅମୁତ୍ର ସନ୍ନ୍ ଇହ ଵେତ୍ଥେତଃ ସଂସ୍ତାନି ପଶ୍ଯସି । ଇତଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ରୋଚନଂ ଦିଵି ସୂର୍ଯଂ ଵିପଶ୍ଚିତମ୍
ସେଉଁଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ତୁମେ ଜାଣୁଛ; ତୁମେ ସମ୍ମିଳନ ଦେଖୁଛ। ଏଠିରୁ ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ୱଳ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ ମର୍ଚଯସ୍ଯନ୍ତଶ୍ଚରସ୍ଯର୍ଣଵେ । ସମାନମଗ୍ନିମିନ୍ଧତେ ତଂ ଵିଦୁଃ କଵଯଃ ପରେ
ଦେବତା ଭାବରେ ତୁମେ ଦେବମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛ; ତୁମେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଚଳିତ କରୁଛ। ସମାନ ଅଗ୍ନିକୁ ସେମାନେ ଜଳାନ୍ତି; ପାର ଦିଗର ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି।
{୪} ଅଵଃ ପରେଣ ପର ଏନାଵରେଣ ପଦା ଵତ୍ସଂ ବିବ୍ରତୀ ଗୌରୁଦସ୍ଥାତ୍। ସା କଦ୍ରୀଚୀ କଂ ସ୍ଵିଦର୍ଧଂ ପରାଗାତ୍କ୍ଵ ସ୍ଵିତ୍ସୂତେ ନହି ଯୂଥେ ଅସ୍ମିନ୍
ଗାଉଁ ବଛାକୁ ବୋହି ଏକ ପା ଉପରେ ଓ ଏକ ପା ତଳେ ଦଉଁଥିଲା। ସେ କଦ୍ରି ରଙ୍ଗର ଗାଉଁ କିଛି ଅଂଶ ନେଇ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା; ସେ କେଉଁଠି ଜନ୍ମ ଦେଇଛି, ଏହି ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ନୁହେଁ।
ଏକପଦୀ ଦ୍ଵିପଦୀ ସା ଚତୁଷ୍ପଦ୍ଯଷ୍ଟାପଦୀ ନଵପଦୀ ବଭୂଵୁଷୀ । ସହସ୍ରାକ୍ଷରା ଭୁଵନସ୍ଯ ପଙ୍କ୍ତିସ୍ତସ୍ଯାଃ ସମୁଦ୍ରା ଅଧି ଵି କ୍ଷରନ୍ତି
ସେ ଏକପା, ଦୁଇପା, ଚାରିପା, ଆଠପା, ନଉପା ହେଲା। ବିଶ୍ୱର ହଜାର ଅକ୍ଷର ଥିବା ପଙ୍କ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦେଇ ସମୁଦ୍ର ଉପସ୍ରୁତି ହୁଅଛି।
ଆରୋହନ୍ ଦ୍ଯାମମୃତଃ ପ୍ରାଵ ମେ ଵଚଃ । ଉତ୍ତ୍ଵା ଯଜ୍ଞା ବ୍ରହ୍ମପୂତା ଵହନ୍ତ୍ଯଧ୍ଵଗତୋ ହରଯସ୍ତ୍ଵା ଵହନ୍ତି
ଅମୃତ, ତୁମେ ଦିବାକୁ ଚଢ଼ିଛ; ମୋର କଥା ଚାଲିଗଲା। ତୁମ ପାଖରେ, ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଯଜ୍ଞ ଆଣାଯାଉଛି; ହରିମାନେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ପଥରେ ବୋହି ନେଉଛନ୍ତି।
ଵେଦ ତତ୍ତେ ଅମର୍ତ୍ଯ ଯତ୍ତ ଆକ୍ରମଣଂ ଦିଵି । ଯତ୍ତେ ସଧସ୍ଥଂ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍
ଅମର ତୁମର ଆକାଶରେ ଚାଲିବାକୁ ଜାଣିଛି, ତୁମର ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ଆସନକୁ ଜାଣିଛି।
ସୂର୍ଯୋ ଦ୍ଯାଂ ସୂର୍ଯଃ ପୃଠିଵୀଂ ସୂର୍ଯ ଆପୋଽତି ପଶ୍ଯତି । ସୂର୍ଯୋ ଭୂତସ୍ଯୈକଂ ଚକ୍ଷୁରା ରୁରୋହ ଦିଵଂ ମହୀମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିବାକୁ ଦେଖୁଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖୁଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜଳକୁ ଦେଖୁଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଭୂତମାନେର ଏକ ଚକ୍ଷୁ, ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉପରେ ଚଢ଼ିଛି।
ଉର୍ଵୀରାସନ୍ ପରିଧଯୋ ଵେଦିର୍ଭୂମିରକଲ୍ପତ । ତତ୍ରୈତାଵଗ୍ନୀ ଆଧତ୍ତ ହିମଂ ଘ୍ରଂସଂ ଚ ରୋହିତଃ
ବିସ୍ତୃତ ଘେରା ତିଆରି ହେଲା, ବେଦି ଭୂମି ସଜାଯାଇଲା। ସେଠି ଅଗ୍ନି ହିମ ଓ ଶୀତ ରଖିଲା, ଏବଂ ରୋହିତକୁ।
ହିମଂ ଘ୍ରଂସଂ ଚାଧାଯ ଯୂପାନ୍ କୃତ୍ଵା ପର୍ଵତାନ୍ । ଵର୍ଷାଜ୍ଯାଵଗ୍ନୀ ଈଜାତେ ରୋହିତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ହିମ ଓ ଶୀତ ରଖି, ପର୍ବତ ପରି ଯୂପ ତିଆରି କରି, ରୋହିତର ଆଲୋକ ଜାଣିଥିବାମାନେ ଘିଅ ଓ ମଧୁ ଦେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇଲେ।
ସ୍ଵର୍ଵିଦୋ ରୋହିତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣାଗ୍ନିଃ ସମିଧ୍ଯତେ । ତସ୍ମାଦ୍ଘ୍ରଂସସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଧିମସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଯଜ୍ଞୋଽଜାଯତ
ରୋହିତର ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଆଲୋକ ଜାଣିଥିବା ଅଗ୍ନି ଜଳାଯାଉଛି। ତାଙ୍କୁ ଦେଇ ଶୀତ, ହିମ ଓ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ବ୍ରହ୍ମଣାଗ୍ନୀ ଵାଵୃଧାନୌ ବ୍ରହ୍ମଵୃଦ୍ଧୌ ବ୍ରହ୍ମାହୁତୌ । ବ୍ରହ୍ମେଦ୍ଧାଵଗ୍ନୀ ଈଜାତେ ରୋହିତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମାରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାରେ ପୋଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାରେ ଅର୍ପିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାରେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ରୋହିତ ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ସତ୍ଯେ ଅନ୍ଯଃ ସମାହିତୋଽପ୍ସ୍ଵନ୍ଯଃ ସମିଧ୍ଯତେ । ବ୍ରହ୍ମେଦ୍ଧାଵଗ୍ନୀ ଈଜାତେ ରୋହିତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ଏକ ଜଣେ ସତ୍ୟରେ ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜଳରେ ଜଳିଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାରେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ରୋହିତ ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
{୫} ଯଂ ଵାତଃ ପରିଶୁମ୍ଭତି ଯଂ ଵେନ୍ଦ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିଃ । ବ୍ରହ୍ମେଦ୍ଧାଵଗ୍ନୀ ଈଜାତେ ରୋହିତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବାୟୁ ଘେରି ରଖିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ସମର୍ଥନ କରିଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାରେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ରୋହିତ ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଵେଦିଂ ଭୂମିଂ କଲ୍ପଯିତ୍ଵା ଦିଵଂ କୃତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣାମ୍ । ଘ୍ରଂସଂ ତଦଗ୍ନିଂ କୃତ୍ଵା ଚକାର ଵିଶ୍ଵମାତ୍ମନ୍ଵଦ୍ଵର୍ଷେଣାଜ୍ଯେନ ରୋହିତଃ
ବେଦିକୁ ପୃଥିବୀ ଭାବରେ ତିଆରି କରି, ଆକାଶକୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଭାବରେ କରି, ରୋହିତ ବର୍ଷର ଘୃତରେ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଦେବତା ଭାବରେ ତିଆରି କଲେ।
ଵର୍ଷମାଜ୍ଯଂ ଘ୍ରଂସୋ ଅଗ୍ନିର୍ଵେଦିର୍ଭୂମିରକଲ୍ପତ । ତତ୍ରୈତାନ୍ ପର୍ଵତାନ୍ ଅଗ୍ନିର୍ଗୀର୍ଭିରୂର୍ଧ୍ଵାମକଲ୍ପଯତ୍
ଘୃତରେ ବର୍ଷ ଭାବରେ ଘ୍ରଂସ ଅଗ୍ନି ବେଦି ଓ ପୃଥିବୀ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ଏହି ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚ ରଖିଲେ।
ଗୀର୍ଭିରୂର୍ଧ୍ଵାନ୍ କଲ୍ପଯିତ୍ଵା ରୋହିତୋ ଭୂମିମବ୍ରଵୀତ୍। ତ୍ଵଯୀଦଂ ସର୍ଵଂ ଜାଯତାଂ ଯଦ୍ଭୂତଂ ଯଚ୍ଚ ଭାଵ୍ଯମ୍
ସ୍ତୁତିରେ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚ କରି, ରୋହିତ ପୃଥିବୀକୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଉନ୍ତି, ଯାହା ଅଛି ଓ ଯାହା ହେବାକୁ ଅଛି, ସେଉଁଠି ଜନ୍ମ ହେଉ।'
ସ ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରଥମୋ ଭୂତୋ ଭଵ୍ଯୋ ଅଜାଯତ । ତସ୍ମାଦ୍ଧ ଜଜ୍ଞ ଇଦଂ ସର୍ଵଂ ଯତ୍କିଂ ଚେଦଂ ଵିରୋଚତେ ରୋହିତେନ ଋଷିଣାଭୃତମ୍
ସେହି ଯଜ୍ଞ ପ୍ରଥମ ହେଲା, ଯାହା ଭୂତ ଓ ଭାବି ଅଛି, ତାହା ଜନ୍ମ ନେଲା। ଏହିଠାରୁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଏଠାରେ ଚମକୁଛି, ରୋହିତ ଋଷି ତାହାକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଯଶ୍ଚ ଗାଂ ପଦା ସ୍ଫୁରତି ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ସୂର୍ଯଂ ଚ ମେହତି । ତସ୍ଯ ଵୃଶ୍ଚାମି ତେ ମୂଲଂ ନ ଛାଯାଂ କରଵୋଽପରମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ପୃଥିବୀକୁ ପାଦରେ ଚାଲିଥିବା, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗରେ ପ୍ରସ୍ରାବ କରିଥିବା, ତାଙ୍କର ମୂଳକୁ କାଟି ଦେଉଛି, ଛାୟାକୁ ନୁହେଁ, ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ।
ଯୋ ମାଭିଛାଯମତ୍ଯେଷି ମାଂ ଚାଗ୍ନିଂ ଚାନ୍ତରା । ତସ୍ଯ ଵୃଶ୍ଚାମି ତେ ମୂଲଂ ନ ଛାଯାଂ କରଵୋଽପରମ୍
ଯେଉଁଠି ମୋ ଛାୟା ଓ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛି, କିମ୍ବା ମୋ ଓ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛି, ତାଙ୍କର ମୂଳକୁ କାଟି ଦେଉଛି, ଛାୟାକୁ ନୁହେଁ, ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ।
ଯୋ ଅଦ୍ଯ ଦେଵ ସୂର୍ଯ ତ୍ଵାଂ ଚ ମାଂ ଚାନ୍ତରାଯତି । ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ତସ୍ମିଂ ଛମଲଂ ଦୁରିତାନି ଚ ମୃଜ୍ମହେ
ଏହି ଦିନ, ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଓ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଖରାପ ସ୍ଵପ୍ନ, ଅପବିତ୍ରତା ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେଉ।
ମା ପ୍ର ଗାମ ପଥୋ ଵଯଂ ମା ଯଜ୍ଞାଦିନ୍ଦ୍ର ସୋମିନଃ । ମାନ୍ତ ସ୍ଥୁର୍ନୋ ଅରାତଯଃ
ଆମେ ପଥରୁ ଦୂର ଯିବା ନୁହେଁ, ଯଜ୍ଞରୁ ଦୂର ଯିବା ନୁହେଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ; ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରହିବେ ନୁହେଁ।
ଯୋ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ପ୍ରସାଧନସ୍ତନ୍ତୁର୍ଦେଵେଷ୍ଵାତତଃ । ତମାହୁତମଶୀମହି
ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତିକାରୀ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ତନ୍ତୁ ବିସ୍ତାରିତ, ଆମେ ସେଉଁଠି ଅର୍ପଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା।
13.2 ଉଦସ୍ଯ କେତଵୋ ଦିଵି ଶୁକ୍ରା ଭ୍ରାଜନ୍ତ ଈରତେ । ଆଦିତ୍ଯସ୍ଯ ନୃଚକ୍ଷସୋ ମହିଵ୍ରତସ୍ଯ ମୀଢୁଷଃ
ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ପତାକାଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଚମକୁଛି; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବା, ମହାବ୍ରତୀ, କୃପାଳୁ।
ଦିଶାଂ ପ୍ରଜ୍ଞାନାଂ ସ୍ଵରଯନ୍ତମର୍ଚିଷା ସୁପକ୍ଷମାଶୁଂ ପତଯନ୍ତମର୍ଣଵେ । ସ୍ତଵାମ ସୂର୍ଯଂ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପାଂ ଯୋ ରଶ୍ମିଭିର୍ଦିଶ ଆଭାତି ସର୍ଵାଃ
ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ଯିଏ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା, ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ଡେଙ୍ଗା ଦେଇ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଉଡ଼ିଥିବା, ଯିଏ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରନ୍ତି।
ଯତ୍ପ୍ରାଙ୍ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ସ୍ଵଧଯା ଯାସି ଶୀଭଂ ନାନାରୂପେ ଅହନୀ କର୍ଷି ମାଯଯା । ତଦାଦିତ୍ଯ ମହି ତତ୍ତେ ମହି ଶ୍ରଵୋ ଯଦେକୋ ଵିଶ୍ଵଂ ପରି ଭୂମ ଜାଯସେ
ତୁମେ ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମକୁ ନିଜ ନିୟମରେ ଯାଉଛ, ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଟାଣି ନେଉଛ। ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମର ମହାନତା ବଡ଼, ତୁମର କୀର୍ତି ବଡ଼, ତୁମେ ଏକା ଜନ୍ମ ନେଇ ସମସ୍ତକୁ ଘେରି ରଖିଛ।
ଵିପଶ୍ଚିତଂ ତରଣିଂ ଭ୍ରାଜମାନଂ ଵହନ୍ତି ଯଂ ହରିତଃ ସପ୍ତ ବହ୍ଵୀଃ । ସ୍ରୁତାଦ୍ଯମତ୍ତ୍ରିର୍ଦିଵମୁନ୍ନିନାଯ ତଂ ତ୍ଵା ପଶ୍ଯନ୍ତି ପରିଯାନ୍ତମାଜିମ୍
ସାତ ହରିତ, ବହୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶୀଘ୍ର, ଚମକୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ବହନ କରନ୍ତି। ଅତ୍ରି ଝରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଆକାଶକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ତୁମକୁ ପଥରେ ଘୂରିବା ଦେଖନ୍ତି।
ମା ତ୍ଵା ଦଭନ୍ ପରିଯାନ୍ତମାଜିଂ ସ୍ଵସ୍ତି ଦୁର୍ଗାମତି ଯାହି ଶୀଭମ୍ । ଦିଵଂ ଚ ସୂର୍ଯ ପୃଥିଵୀଂ ଚ ଦେଵୀମହୋରାତ୍ରେ ଵିମିମାନୋ ଯଦେଷି
ପଥରେ ଘୂରିବାବେଳେ କେହି ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଶୁଭ ଭାବରେ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳମୟ ପଥରେ ଚାଲ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଆକାଶ ଓ ଦେବୀ ପୃଥିବୀ, ଦିନ ଓ ରାତି ମାପି ଯାଉଛ।
ସ୍ଵସ୍ତି ତେ ସୂର୍ଯ ଚରସେ ରଥାଯ ଯେନୋଭାଵନ୍ତୌ ପରିଯାସି ସଦ୍ଯଃ । ଯଂ ତେ ଵହନ୍ତି ହରିତୋ ଵହିଷ୍ଠାଃ ଶତମଶ୍ଵା ଯଦି ଵା ସପ୍ତ ବହ୍ଵୀଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ରଥରେ ଚାଲିବାବେଳେ ଶୁଭ ହେଉ। ଯାହାରେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଘୂରିବା, ତାହାରେ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିତ ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକ ବହନ କରନ୍ତି, ଶତ ଘୋଡ଼ା କିମ୍ବା ସାତ ବହୁ ହରିତ।
ସୁଖଂ ସୂର୍ଯ ରଥମଂଶୁମନ୍ତଂ ସ୍ଯୋନଂ ସୁଵହ୍ନିମଧି ତିଷ୍ଠ ଵାଜିନମ୍ । ଯଂ ତେ ଵହନ୍ତି ହରିତୋ ଵହିଷ୍ଠାଃ ଶତମଶ୍ଵା ଯଦି ଵା ସପ୍ତ ବହ୍ଵୀଃ
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଆଲୋକମୟ ରଥରେ ବସ, ଏହା ଶୁଭ ଓ ଦ୍ରୁତ ଗତିର ଘୋଡ଼ାରେ ଯୁକ୍ତ। ତୁମର ହରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏହି ରଥକୁ ଟାଣୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ ଘୋଡ଼ା ହେଉ, କିମ୍ବା ସାତି, କିମ୍ବା ଅନେକ ହେଉ।
ସପ୍ତ ସୂର୍ଯୋ ହରିତୋ ଯାତଵେ ରଥେ ହିରଣ୍ଯତ୍ଵଚସୋ ବୃହତୀରଯୁକ୍ତ । ଅମୋଚି ଶୁକ୍ରୋ ରଜସଃ ପରସ୍ତାଦ୍ଵିଧୂଯ ଦେଵସ୍ତମୋ ଦିଵମାରୁହତ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାତି ହରିତ ଘୋଡ଼ାକୁ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଯୋଗାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଝାଡ଼ି ଦେଇ, ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ।