ହନ୍ତ୍ଵେନାନ୍ ପ୍ର ଦହତ୍ଵରିର୍ଯୋ ନଃ ପୃତନ୍ଯତି । କ୍ରଵ୍ଯାଦାଗ୍ନିନା ଵଯଂ ସପତ୍ନାନ୍ ପ୍ର ଦହାମସି
ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତୁ, ଆମ ବିରୋଧରେ ଯେ ଶତ୍ରୁ ଅଛି, ସେମାନେକୁ ଦହନ୍ତୁ। ମାଂସ ଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି ସହିତ, ଆମେ ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦହାଉଛୁ।
ଅଵାଚୀନାନ୍ ଅଵ ଜହୀନ୍ଦ୍ର ଵଜ୍ରେଣ ବାହୁମାନ୍ । ଅଧା ସପତ୍ନାନ୍ ମାମକାନ୍ ଅଗ୍ନେସ୍ତେଜୋଭିରାଦିଷି
ଅବନମିତ ମୁହଁଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘାତ କର। ତାପରେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେଇଦିଅ।
{୩} ଅଗ୍ନେ ସପତ୍ନାନ୍ ଅଧରାନ୍ ପାଦଯାସ୍ମଦ୍ଵ୍ଯଥଯା ସଜାତମୁତ୍ପିପାନଂ ବୃହସ୍ପତେ । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵଧରେ ପଦ୍ଯନ୍ତାମପ୍ରତିମନ୍ଯୂଯମାନାଃ
ଅଗ୍ନି, ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ ତଳେ ପଡ଼ନ୍ତୁ; ବୃହସ୍ପତି, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ମିତ୍ର ଓ ଵରୁଣ, ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱେଷ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଶକ୍ତ ହେଇ ତଳେ ପଡ଼ନ୍ତୁ।
ଉଦ୍ଯଂସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵ ସୂର୍ଯ ସପତ୍ନାନ୍ ଅଵ ମେ ଜହି । ଅଵୈନାନ୍ ଅଶ୍ମନା ଜହି ତେ ଯନ୍ତ୍ଵଧମଂ ତମଃ
ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଉଠି ଆମର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କର। ପଥରରେ ସେମାନେକୁ ଚାପି ଦିଅ; ସେମାନେ ଅତି ଅନ୍ଧାରରେ ଯାନ୍ତୁ।
ଵତ୍ସୋ ଵିରାଜୋ ଵୃଷଭୋ ମତୀନାମା ରୁରୋହ ଶୁକ୍ରପୃଷ୍ଠୋଽନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ଘୃତେନାର୍କମଭ୍ଯର୍ଚନ୍ତି ଵତ୍ସଂ ବ୍ରହ୍ମ ସନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵର୍ଧଯନ୍ତି
ଉଜ୍ୱଳ ଛାଉଁ ଥିବା ବଛା, ଚିନ୍ତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଳିଅଛି, ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ଉପରେ ଚଢ଼ିଛି। ଘିଅ ଦେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବଛାକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି; ବ୍ରହ୍ମ ଥିବା ସେ, ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବୃଦ୍ଧି ହୁଅନ୍ତି।
ଦିଵଂ ଚ ରୋହ ପୃଥିଵୀଂ ଚ ରୋହ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଚ ରୋହ ଦ୍ରଵିଣଂ ଚ ରୋହ । ପ୍ରଜାଂ ଚ ରୋହାମୃତଂ ଚ ରୋହ ରୋହିତେନ ତନ୍ଵଂ ସଂ ସ୍ପୃଷସ୍ଵ
ଆକାଶକୁ ଚଢ଼, ପୃଥିବୀକୁ ଚଢ଼, ରାଜ୍ୟକୁ ଚଢ଼, ଧନକୁ ଚଢ଼। ସନ୍ତାନକୁ ଚଢ଼, ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଚଢ଼; ରୋହିତ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଶରୀରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କର।
ଯେ ଦେଵା ରାଷ୍ଟ୍ରଭୃତୋଽଭିତୋ ଯନ୍ତି ସୂର୍ଯମ୍ । ତୈଷ୍ଟେ ରୋହିତଃ ସମ୍ଵିଦାନୋ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଦଧାତୁ ସୁମନସ୍ଯମାନଃ
ଯେ ଦେବତାମାନେ ରାଜ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଘୁଞ୍ଚିଅଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସହିତ ରୋହିତ, ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ, ଭଲ ଭାବରେ ରାଜ୍ୟକୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ।
ଉତ୍ତ୍ଵା ଯଜ୍ଞା ବ୍ରହ୍ମପୂତା ଵହନ୍ତ୍ଯଧ୍ଵଗତୋ ହରଯସ୍ତ୍ଵା ଵହନ୍ତି । ତିରଃ ସମୁଦ୍ରମତି ରୋଚସେଽର୍ଣଵମ୍
ତୁମ ପାଖରେ, ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଯଜ୍ଞ ଆଣାଯାଉଛି; ହରିମାନେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ପଥରେ ବୋହି ନେଉଛନ୍ତି। ତୁମେ ସମୁଦ୍ର ଓ ଅର୍ଣ୍ଣବ ଉପରେ ଉଜ୍ୱଳ ହୁଅଛ।
ରୋହିତେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅଧି ଶ୍ରିତେ ଵସୁଜିତି ଗୋଜିତି ସଂଧନାଜିତି । ସହସ୍ରଂ ଯସ୍ଯ ଜନିମାନି ସପ୍ତ ଚ ଵୋଚେଯଂ ତେ ନାଭିଂ ଭୁଵନସ୍ଯାଧି ମଜ୍ମନି
ରୋହିତ ଉପରେ ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀ ଅଟୁଛି, ଧନରେ ବିଜୟ, ଗୋମାନେରେ ବିଜୟ, ଏକତ୍ର କରିବାରେ ବିଜୟ। ତାଙ୍କର ହଜାର ଜନ୍ମ ଓ ସାତଟି ଅଛି; ମୁଁ ତୁମର ନାଭିକୁ ବିଶ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଘୋଷଣା କରିବି।
ଯଶା ଯାସି ପ୍ରଦିଶୋ ଦିଶଶ୍ଚ ଯଶାଃ ପଶୂନାମୁତ ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ । ଯଶାଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଦିତ୍ଯା ଉପସ୍ଥେଽହଂ ଭୂଯାସଂ ସଵିତେଵ ଚାରୁଃ
ତୁମେ ଯଶସ୍ୱୀ ହୋଇ ଦିଗ ଓ ପ୍ରଦିଗକୁ ଯାଉଛ, ପଶୁମାନେ ଓ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯଶସ୍ୱୀ। ପୃଥିବୀର ଉତ୍ତାନରେ ଯଶସ୍ୱୀ ଅଛ, ଅଦିତି, ମୁଁ ଶାବିତ୍ରୀ ପରି ସୁନ୍ଦର ହେବି।
ଅମୁତ୍ର ସନ୍ନ୍ ଇହ ଵେତ୍ଥେତଃ ସଂସ୍ତାନି ପଶ୍ଯସି । ଇତଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ରୋଚନଂ ଦିଵି ସୂର୍ଯଂ ଵିପଶ୍ଚିତମ୍
ସେଉଁଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ତୁମେ ଜାଣୁଛ; ତୁମେ ସମ୍ମିଳନ ଦେଖୁଛ। ଏଠିରୁ ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ୱଳ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ ମର୍ଚଯସ୍ଯନ୍ତଶ୍ଚରସ୍ଯର୍ଣଵେ । ସମାନମଗ୍ନିମିନ୍ଧତେ ତଂ ଵିଦୁଃ କଵଯଃ ପରେ
ଦେବତା ଭାବରେ ତୁମେ ଦେବମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛ; ତୁମେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଚଳିତ କରୁଛ। ସମାନ ଅଗ୍ନିକୁ ସେମାନେ ଜଳାନ୍ତି; ପାର ଦିଗର ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି।
{୪} ଅଵଃ ପରେଣ ପର ଏନାଵରେଣ ପଦା ଵତ୍ସଂ ବିବ୍ରତୀ ଗୌରୁଦସ୍ଥାତ୍। ସା କଦ୍ରୀଚୀ କଂ ସ୍ଵିଦର୍ଧଂ ପରାଗାତ୍କ୍ଵ ସ୍ଵିତ୍ସୂତେ ନହି ଯୂଥେ ଅସ୍ମିନ୍
ଗାଉଁ ବଛାକୁ ବୋହି ଏକ ପା ଉପରେ ଓ ଏକ ପା ତଳେ ଦଉଁଥିଲା। ସେ କଦ୍ରି ରଙ୍ଗର ଗାଉଁ କିଛି ଅଂଶ ନେଇ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା; ସେ କେଉଁଠି ଜନ୍ମ ଦେଇଛି, ଏହି ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ନୁହେଁ।
ଏକପଦୀ ଦ୍ଵିପଦୀ ସା ଚତୁଷ୍ପଦ୍ଯଷ୍ଟାପଦୀ ନଵପଦୀ ବଭୂଵୁଷୀ । ସହସ୍ରାକ୍ଷରା ଭୁଵନସ୍ଯ ପଙ୍କ୍ତିସ୍ତସ୍ଯାଃ ସମୁଦ୍ରା ଅଧି ଵି କ୍ଷରନ୍ତି
ସେ ଏକପା, ଦୁଇପା, ଚାରିପା, ଆଠପା, ନଉପା ହେଲା। ବିଶ୍ୱର ହଜାର ଅକ୍ଷର ଥିବା ପଙ୍କ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦେଇ ସମୁଦ୍ର ଉପସ୍ରୁତି ହୁଅଛି।
ଆରୋହନ୍ ଦ୍ଯାମମୃତଃ ପ୍ରାଵ ମେ ଵଚଃ । ଉତ୍ତ୍ଵା ଯଜ୍ଞା ବ୍ରହ୍ମପୂତା ଵହନ୍ତ୍ଯଧ୍ଵଗତୋ ହରଯସ୍ତ୍ଵା ଵହନ୍ତି
ଅମୃତ, ତୁମେ ଦିବାକୁ ଚଢ଼ିଛ; ମୋର କଥା ଚାଲିଗଲା। ତୁମ ପାଖରେ, ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଯଜ୍ଞ ଆଣାଯାଉଛି; ହରିମାନେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ପଥରେ ବୋହି ନେଉଛନ୍ତି।
ଵେଦ ତତ୍ତେ ଅମର୍ତ୍ଯ ଯତ୍ତ ଆକ୍ରମଣଂ ଦିଵି । ଯତ୍ତେ ସଧସ୍ଥଂ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍
ଅମର ତୁମର ଆକାଶରେ ଚାଲିବାକୁ ଜାଣିଛି, ତୁମର ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ଆସନକୁ ଜାଣିଛି।
ସୂର୍ଯୋ ଦ୍ଯାଂ ସୂର୍ଯଃ ପୃଠିଵୀଂ ସୂର୍ଯ ଆପୋଽତି ପଶ୍ଯତି । ସୂର୍ଯୋ ଭୂତସ୍ଯୈକଂ ଚକ୍ଷୁରା ରୁରୋହ ଦିଵଂ ମହୀମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିବାକୁ ଦେଖୁଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖୁଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜଳକୁ ଦେଖୁଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଭୂତମାନେର ଏକ ଚକ୍ଷୁ, ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉପରେ ଚଢ଼ିଛି।
ଉର୍ଵୀରାସନ୍ ପରିଧଯୋ ଵେଦିର୍ଭୂମିରକଲ୍ପତ । ତତ୍ରୈତାଵଗ୍ନୀ ଆଧତ୍ତ ହିମଂ ଘ୍ରଂସଂ ଚ ରୋହିତଃ
ବିସ୍ତୃତ ଘେରା ତିଆରି ହେଲା, ବେଦି ଭୂମି ସଜାଯାଇଲା। ସେଠି ଅଗ୍ନି ହିମ ଓ ଶୀତ ରଖିଲା, ଏବଂ ରୋହିତକୁ।
ହିମଂ ଘ୍ରଂସଂ ଚାଧାଯ ଯୂପାନ୍ କୃତ୍ଵା ପର୍ଵତାନ୍ । ଵର୍ଷାଜ୍ଯାଵଗ୍ନୀ ଈଜାତେ ରୋହିତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ହିମ ଓ ଶୀତ ରଖି, ପର୍ବତ ପରି ଯୂପ ତିଆରି କରି, ରୋହିତର ଆଲୋକ ଜାଣିଥିବାମାନେ ଘିଅ ଓ ମଧୁ ଦେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇଲେ।
ସ୍ଵର୍ଵିଦୋ ରୋହିତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣାଗ୍ନିଃ ସମିଧ୍ଯତେ । ତସ୍ମାଦ୍ଘ୍ରଂସସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଧିମସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଯଜ୍ଞୋଽଜାଯତ
ରୋହିତର ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଆଲୋକ ଜାଣିଥିବା ଅଗ୍ନି ଜଳାଯାଉଛି। ତାଙ୍କୁ ଦେଇ ଶୀତ, ହିମ ଓ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ବ୍ରହ୍ମଣାଗ୍ନୀ ଵାଵୃଧାନୌ ବ୍ରହ୍ମଵୃଦ୍ଧୌ ବ୍ରହ୍ମାହୁତୌ । ବ୍ରହ୍ମେଦ୍ଧାଵଗ୍ନୀ ଈଜାତେ ରୋହିତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମାରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାରେ ପୋଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାରେ ଅର୍ପିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାରେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ରୋହିତ ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ସତ୍ଯେ ଅନ୍ଯଃ ସମାହିତୋଽପ୍ସ୍ଵନ୍ଯଃ ସମିଧ୍ଯତେ । ବ୍ରହ୍ମେଦ୍ଧାଵଗ୍ନୀ ଈଜାତେ ରୋହିତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ଏକ ଜଣେ ସତ୍ୟରେ ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜଳରେ ଜଳିଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାରେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ରୋହିତ ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
{୫} ଯଂ ଵାତଃ ପରିଶୁମ୍ଭତି ଯଂ ଵେନ୍ଦ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିଃ । ବ୍ରହ୍ମେଦ୍ଧାଵଗ୍ନୀ ଈଜାତେ ରୋହିତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଵିଦଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବାୟୁ ଘେରି ରଖିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ସମର୍ଥନ କରିଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାରେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ରୋହିତ ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଵେଦିଂ ଭୂମିଂ କଲ୍ପଯିତ୍ଵା ଦିଵଂ କୃତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣାମ୍ । ଘ୍ରଂସଂ ତଦଗ୍ନିଂ କୃତ୍ଵା ଚକାର ଵିଶ୍ଵମାତ୍ମନ୍ଵଦ୍ଵର୍ଷେଣାଜ୍ଯେନ ରୋହିତଃ
ବେଦିକୁ ପୃଥିବୀ ଭାବରେ ତିଆରି କରି, ଆକାଶକୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଭାବରେ କରି, ରୋହିତ ବର୍ଷର ଘୃତରେ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଦେବତା ଭାବରେ ତିଆରି କଲେ।
ଵର୍ଷମାଜ୍ଯଂ ଘ୍ରଂସୋ ଅଗ୍ନିର୍ଵେଦିର୍ଭୂମିରକଲ୍ପତ । ତତ୍ରୈତାନ୍ ପର୍ଵତାନ୍ ଅଗ୍ନିର୍ଗୀର୍ଭିରୂର୍ଧ୍ଵାମକଲ୍ପଯତ୍
ଘୃତରେ ବର୍ଷ ଭାବରେ ଘ୍ରଂସ ଅଗ୍ନି ବେଦି ଓ ପୃଥିବୀ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ଏହି ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚ ରଖିଲେ।
ଗୀର୍ଭିରୂର୍ଧ୍ଵାନ୍ କଲ୍ପଯିତ୍ଵା ରୋହିତୋ ଭୂମିମବ୍ରଵୀତ୍। ତ୍ଵଯୀଦଂ ସର୍ଵଂ ଜାଯତାଂ ଯଦ୍ଭୂତଂ ଯଚ୍ଚ ଭାଵ୍ଯମ୍
ସ୍ତୁତିରେ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚ କରି, ରୋହିତ ପୃଥିବୀକୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଉନ୍ତି, ଯାହା ଅଛି ଓ ଯାହା ହେବାକୁ ଅଛି, ସେଉଁଠି ଜନ୍ମ ହେଉ।'
ସ ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରଥମୋ ଭୂତୋ ଭଵ୍ଯୋ ଅଜାଯତ । ତସ୍ମାଦ୍ଧ ଜଜ୍ଞ ଇଦଂ ସର୍ଵଂ ଯତ୍କିଂ ଚେଦଂ ଵିରୋଚତେ ରୋହିତେନ ଋଷିଣାଭୃତମ୍
ସେହି ଯଜ୍ଞ ପ୍ରଥମ ହେଲା, ଯାହା ଭୂତ ଓ ଭାବି ଅଛି, ତାହା ଜନ୍ମ ନେଲା। ଏହିଠାରୁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଏଠାରେ ଚମକୁଛି, ରୋହିତ ଋଷି ତାହାକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଯଶ୍ଚ ଗାଂ ପଦା ସ୍ଫୁରତି ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ସୂର୍ଯଂ ଚ ମେହତି । ତସ୍ଯ ଵୃଶ୍ଚାମି ତେ ମୂଲଂ ନ ଛାଯାଂ କରଵୋଽପରମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ପୃଥିବୀକୁ ପାଦରେ ଚାଲିଥିବା, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗରେ ପ୍ରସ୍ରାବ କରିଥିବା, ତାଙ୍କର ମୂଳକୁ କାଟି ଦେଉଛି, ଛାୟାକୁ ନୁହେଁ, ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ।
ଯୋ ମାଭିଛାଯମତ୍ଯେଷି ମାଂ ଚାଗ୍ନିଂ ଚାନ୍ତରା । ତସ୍ଯ ଵୃଶ୍ଚାମି ତେ ମୂଲଂ ନ ଛାଯାଂ କରଵୋଽପରମ୍
ଯେଉଁଠି ମୋ ଛାୟା ଓ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛି, କିମ୍ବା ମୋ ଓ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛି, ତାଙ୍କର ମୂଳକୁ କାଟି ଦେଉଛି, ଛାୟାକୁ ନୁହେଁ, ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ।
ଯୋ ଅଦ୍ଯ ଦେଵ ସୂର୍ଯ ତ୍ଵାଂ ଚ ମାଂ ଚାନ୍ତରାଯତି । ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ତସ୍ମିଂ ଛମଲଂ ଦୁରିତାନି ଚ ମୃଜ୍ମହେ
ଏହି ଦିନ, ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଓ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଖରାପ ସ୍ଵପ୍ନ, ଅପବିତ୍ରତା ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେଉ।