ଯଂ ଵାଂ ପିତା ପଚତି ଯଂ ଚ ମାତା ରିପ୍ରାନ୍ ନିର୍ମୁକ୍ତ୍ଯୈ ଶମଲାଚ୍ଚ ଵାଚଃ । ସ ଓଦନଃ ଶତଧାରଃ ସ୍ଵର୍ଗ ଉଭେ ଵ୍ଯାପ ନଭସୀ ମହିତ୍ଵା
ତୁମ ପିତା ଯେ ଭୋଜନ ପାକ କରିଥାନ୍ତି, ତୁମ ମାଆ ମଧ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି, ଶତ୍ରୁ ମୁକ୍ତି ଓ ମନ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ; ସେହି ଭୋଜନ, ଶତଧାରା ଯାହା ଶ୍ୱର୍ଗୀୟ, ଦୁଇ ଆକାଶକୁ ଆବରଣ କରିଛି।
ଉଭେ ନଭସୀ ଉଭଯାଂଶ୍ଚ ଲୋକାନ୍ ଯେ ଯଜ୍ଵନାମଭିଜିତାଃ ସ୍ଵର୍ଗାଃ । ତେଷାଂ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ମଧୁମାନ୍ ଯୋ ଅଗ୍ରେ ତସ୍ମିନ୍ ପୁତ୍ରୈର୍ଜରସି ସଂ ଶ୍ରଯେଥାମ୍
ଦୁଇ ଆକାଶ ଓ ଦୁଇ ଲୋକ, ଯେଉଁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଲୋକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଲୋକେ ଅଜୟ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମଧୁର ଯେଉଁ ଆଗରେ ଅଛି, ତାହାରେ ତୁମେ ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ।
ପ୍ରାଚୀଂପ୍ରାଚୀଂ ପ୍ରଦିଶମା ରଭେଥାମେତଂ ଲୋକଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାଃ ସଚନ୍ତେ । ଯଦ୍ଵାଂ ପକ୍ଵଂ ପରିଵିଷ୍ଟମଗ୍ନୌ ତସ୍ଯ ଗୁପ୍ତଯେ ଦଂପତୀ ସଂ ଶ୍ରଯେଥାମ୍
ପୂର୍ବ ଦିଶାକୁ ଧର, ଏକାଠି ଆଗକୁ ବଢ଼; ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଲୋକକୁ ପାଇଥାନ୍ତି। ଅଗ୍ନିରେ ତୁମ ପାଇଁ ପାକ ହୋଇ ଯାହା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି, ଦମ୍ପତି ଭାବରେ ତାହାର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ।
ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦିଶମଭି ନକ୍ଷମାଣୌ ପର୍ଯାଵର୍ତେଥାମଭି ପାତ୍ରମେତତ୍। ତସ୍ମିନ୍ ଵାଂ ଯମଃ ପିତୃଭିଃ ସଂଵିଦାନଃ ପକ୍ଵାଯ ଶର୍ମ ବହୁଲଂ ନି ଯଚ୍ଛାତ୍
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଶାକୁ ଘୁଞ୍ଚି, ଏହି ପାତ୍ରକୁ ଆସ; ସେଠି ଯମ, ପିତୃମାନେ ସହିତ, ପାକ ଭୋଜନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ବହୁତ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପ୍ରତୀଚୀ ଦିଶାମିଯମିଦ୍ଵରଂ ଯସ୍ଯାଂ ସୋମୋ ଅଧିପା ମୃଡିତା ଚ । ତସ୍ଯାଂ ଶ୍ରଯେଥାଂ ସୁକୃତଃ ସଚେଥାମଧା ପକ୍ଵାନ୍ ମିଥୁନା ସଂ ଭଵାଥଃ
ପଶ୍ଚିମ ଦିଶାକୁ ଯାଉ, ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠି ସୋମ ଅଧିପତି ଓ ଦୟା ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେଠି ଆଶ୍ରୟ ନିଅ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ହେଉ; ଏଠାରେ ଦୁଇଜଣ ଭୋଜନ ପାକ ହେଲା ପରେ ଏକାଠି ହେଉ।
ଉତ୍ତରଂ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ପ୍ରଜଯୋତ୍ତରାଵଦ୍ଦିଶାମୁଦୀଚୀ କୃଣଵନ୍ ନୋ ଅଗ୍ରମ୍ । ପାଙ୍କ୍ତଂ ଛନ୍ଦଃ ପୁରୁଷୋ ବଭୂଵ ଵିଶ୍ଵୈର୍ଵିଶ୍ଵାଙ୍ଗୈଃ ସହ ସଂ ଭଵେମ
ଉତ୍ତର ଦିଶା ସନ୍ତାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଉତ୍ତର ଦିଶା ଆମ ଆରମ୍ଭ କରୁ। ପାଙ୍କ୍ତି ଛନ୍ଦ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ହେଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସହିତ; ଆମେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଏକାଠି ହେଉ।
{୧୩} ଧ୍ରୁଵେଯଂ ଵିରାଣ୍ନମୋ ଅସ୍ତ୍ଵସ୍ଯୈ ଶିଵା ପୁତ୍ରେଭ୍ଯ ଉତ ମହ୍ଯମସ୍ତୁ । ସା ନୋ ଦେଵ୍ଯଦିତେ ଵିଶ୍ଵଵାର ଇର୍ଯ ଇଵ ଗୋପା ଅଭି ରକ୍ଷ ପକ୍ଵମ୍
ଏହି ବିରାଜ ଧ୍ରୁବ ଓ ସମ୍ମାନିତ ହେଉ; ସେ ଶିବା ହେଉ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ମୋ ପାଇଁ। ଦେବୀ ଅଦିତି, ସମସ୍ତ ଚୟନ କରିଥିବା, ଗୋପା ଭଳି ପକା ଭୋଜନକୁ ରକ୍ଷା କର।
ପିତେଵ ପୁତ୍ରାନ୍ ଅଭି ସଂ ସ୍ଵଜସ୍ଵ ନଃ ଶିଵା ନୋ ଵାତା ଇହ ଵାନ୍ତୁ ଭୂମୌ । ଯମୋଦନଂ ପଚତୋ ଦେଵତେ ଇହ ତଂ ନସ୍ତପ ଉତ ସତ୍ଯଂ ଚ ଵେତ୍ତୁ
ପିତା ଭଳି ପୁତ୍ରମାନେକୁ ଆଲିଂଗନ କର, ଆମ ସହିତ ଏକାଠି ହେଉ; ଏଠାରେ ଶିବା ବାୟୁ ଭୂମିରେ ଆମ ପାଇଁ ବହୁ। ଦେବୀ, ତୁମେ ଯମର ଭୋଜନ ପାକ କରୁଛ, ଏଠାରେ ସେ ତାପ ଓ ସତ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ।
ଯଦ୍ଯଦ୍କୃଷ୍ଣଃ ଶକୁନ ଏହ ଗତ୍ଵା ତ୍ସରନ୍ ଵିଷକ୍ତଂ ବିଲ ଆସସାଦ । ଯଦ୍ଵା ଦାସ୍ଯାର୍ଦ୍ରହସ୍ତା ସମଙ୍କ୍ତ ଉଲୂଖଲଂ ମୁସଲଂ ଶୁମ୍ଭତାପଃ
ଯେ କଳା ପକ୍ଷୀ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ଚାଲିଯାଉଛି, ଗୁହାରେ ଅଟକିଥିବା କିଛି ଦେଖିଛି; କିମ୍ବା ଯେ ଦାସୀ ଭିଜା ହାତରେ ଛୁଇଁଛି, କିମ୍ବା ଉଲୁଖଳ ଓ ମୁସଳକୁ ପରିଷ୍କାର କରିଛି—
ଅଯଂ ଗ୍ରାଵା ପୃଥୁବୁଧ୍ନୋ ଵଯୋଧାଃ ପୂତଃ ପଵିତ୍ରୈରପ ହନ୍ତୁ ରକ୍ଷଃ । ଆ ରୋହ ଚର୍ମ ମହି ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ ମା ଦଂପତୀ ପୌତ୍ରମଘଂ ନି ଗାତାମ୍
ଏହି ପଥର ଚଉଡ଼ା ତଳ, ଜୀବନ ଦେଇଥିବା, ପବିତ୍ର ଜଳରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଅପଦ୍ରବ କୁ ଦୂର କରୁ। ଚର୍ମରେ ଚଡ଼, ବଡ଼ ରକ୍ଷା ଦେଉ; ଦମ୍ପତି ଏବଂ ପାଉତ୍ରମାନେ ଦୁଃଖ ନ ପାଉ।
ଵନସ୍ପତିଃ ସହ ଦେଵୈର୍ନ ଆଗନ୍ ରକ୍ଷଃ ପିଶାଚାମପବାଧମାନଃ । ସ ଉଚ୍ଛ୍ରଯାତୈ ପ୍ର ଵଦାତି ଵାଚଂ ତେନ ଲୋକାମଭି ସର୍ଵାନ୍ ଜଯେମ
ବନସ୍ପତି ଦେବମାନେ ସହିତ ଆସିଛି, ରାକ୍ଷସ ଓ ପିଶାଚମାନେକୁ ଦୂର କରୁଛି। ସେ ଉଠି ମଧୁର କଥା କହୁଛି; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜୟ କରିପାରିବା।
ସପ୍ତ ମେଧାନ୍ ପଶଵଃ ପର୍ଯଗୃହ୍ଣନ୍ ଯ ଏଷାଂ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାଁ ଉତ ଯଶ୍ଚକର୍ଶ । ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦେଵତାସ୍ତାନ୍ତ୍ସଚନ୍ତେ ସ ନଃ ସ୍ଵର୍ଗମଭି ନେଷ ଲୋକମ୍
ପଶୁମାନେ ସାତଟି ମେଧକୁ ଘେରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଟାଣି ନେଇଥାନ୍ତି। ତିରିଶି ଦେବତା ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ହେଇଛନ୍ତି; ସେ ଆମକୁ ଶ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଉ।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଲୋକମଭି ନୋ ନଯାସି ସଂ ଜାଯଯା ସହ ପୁତ୍ରୈଃ ସ୍ଯାମ । ଗୃହ୍ଣାମି ହସ୍ତମନୁ ମୈତ୍ଵତ୍ର ମା ନସ୍ତାରୀନ୍ ନିର୍ଋତିର୍ମୋ ଅରାତିଃ
ଆମକୁ ଶ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଉ; ଆମେ ସନ୍ତାନ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏକାଠି ହେଉ। ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ହାତ ଧରୁଛି ଶୁଭ ଲାଗି; ଦୁଃଖ, ନିରୃତି, ଶତ୍ରୁତା ଆମକୁ ନ ଛୁଅ।
ଗ୍ରାହିଂ ପାପ୍ମାନମତି ତାମଯାମ ତମୋ ଵ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ର ଵଦାସି ଵଲ୍ଗୁ । ଵାନସ୍ପତ୍ଯ ଉଦ୍ଯତୋ ମା ଜିହିଂସୀର୍ମା ତଣ୍ଡୁଲଂ ଵି ଶରୀର୍ଦେଵଯନ୍ତମ୍
ଆମେ ଦୁଷ୍ଟ ଅପରାଧକୁ ଦୂର କରୁଛୁ, ଅନ୍ଧାରକୁ ହଟାଉଛୁ, ତୁମେ ମଧୁର କଥା କହୁଛ। ବନସ୍ପତି ଉପକରଣ, ଉଠିଥିବା, କୌଣସି କ୍ଷତି କରିନାହଁ; ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉଥିବା ଚାଉଳକୁ ବିକିରଣ କରିନାହଁ।
ଵିଶ୍ଵଵ୍ଯଚା ଘୃତପୃଷ୍ଠୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତ୍ସଯୋନିର୍ଲୋକମୁପ ଯାହ୍ଯେତମ୍ । ଵର୍ଷଵୃଦ୍ଧମୁପ ଯଚ୍ଛ ଶୂର୍ପଂ ତୁଷଂ ପଲାଵାନ୍ ଅପ ତଦ୍ଵିନକ୍ତୁ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ, ପଛ ଘୀରେ ଭରିଥିବା, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଯାଉଥିବା ତୁମେ, ଏହି ଜଗତକୁ ଯାଉ, ବର୍ଷାରେ ପୁରୁଣା ହୋଇଥିବା ଶୂର୍ପକୁ ନେଇ, ତାହା ଦାନା ଓ ଚାଉଳ ଭୁସିକୁ ଅଲଗା କରୁ।
ତ୍ରଯୋ ଲୋକାଃ ସଂମିତା ବ୍ରାହ୍ମଣେନ ଦ୍ଯୌରେଵାସୌ ପୃଥିଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ଅଂଶୂନ୍ ଗୃଭୀତ୍ଵାନ୍ଵାରଭେଥାମା ପ୍ଯାଯନ୍ତାଂ ପୁନରା ଯନ୍ତୁ ଶୂର୍ପମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ତିନି ଲୋକକୁ ମାପିଛନ୍ତି—ଏହା ହେଉଛି ଦିବ, ପୃଥିବୀ ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ। ସେମାନଙ୍କର କିରଣଗୁଡିକୁ ଏକତ୍ର କରି, ସେମାନେ ଫୁଲି ଆଉ ଏହି ଶୂର୍ପକୁ ପୁନଃ ଫେରିଆସନ୍ତୁ।
{୧୪} ପୃଥଗ୍ରୂପାଣି ବହୁଧା ପଶୂନାମେକରୂପୋ ଭଵସି ସଂ ସମୃଦ୍ଧ୍ଯା । ଏତାଂ ତ୍ଵଚଂ ଲୋହିନୀଂ ତାଂ ନୁଦସ୍ଵ ଗ୍ରାଵା ଶୁମ୍ଭାତି ମଲଗ ଇଵ ଵସ୍ତ୍ରା
ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଅନେକ ରୂପ ଧରିଥିବା, କିନ୍ତୁ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଏକ ରୂପ ହେଉଛ। ଏହି ଲାଲ ଚମଡ଼କୁ ଦୂର କର, ପଥର ଜଣେ ଧୋଇବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭଳି ଏହାକୁ ପରିଷ୍କାର କରେ।
ପୃଥିଵୀଂ ତ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାମା ଵେଶଯାମି ତନୂଃ ସମାନୀ ଵିକୃତା ତ ଏଷା । ଯଦ୍ଯଦ୍ଦ୍ଯୁତ୍ତଂ ଲିଖିତମର୍ପଣେନ ତେନ ମା ସୁସ୍ରୋର୍ବ୍ରହ୍ମଣାପି ତଦ୍ଵପାମି
ପୃଥିବୀକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବସାଉଛି; ଏହି ଦେହ ଏକ, ଯଦିଓ ବଦଳିଯାଇଛି। ଯାହା ଉପରେ ଅର୍ପଣ କରି ଲେଖାଯାଇଛି, ତାହା ମୋଠୁ ଦୂର ହେବା ଦିଅନାହିଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହାକୁ ଦୂର କରୁଛି।
ଜନିତ୍ରୀଵ ପ୍ରତି ହର୍ଯାସି ସୂନୁଂ ସଂ ତ୍ଵା ଦଧାମି ପୃଥିଵୀଂ ପୃଥିଵ୍ଯା । ଉଖା କୁମ୍ଭୀ ଵେଦ୍ଯାଂ ମା ଵ୍ଯଥିଷ୍ଠା ଯଜ୍ଞାଯୁଧୈରାଜ୍ଯେନାତିଷକ୍ତା
ମା ଜଣେ ପୁଅକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ସେହିପରି ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବସାଉଛି। ଉଖା, କୁମ୍ଭୀ, ବେଦୀ—ତୁମେ କମ୍ପିବା ଦିଅନାହିଁ, ଯଜ୍ଞ ଉପକରଣ ଓ ଘୀରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅ।
ଅଗ୍ନିଃ ପଚନ୍ ରକ୍ଷତୁ ତ୍ଵା ପୁରସ୍ତାଦିନ୍ଦ୍ରୋ ରକ୍ଷତୁ ଦକ୍ଷିଣତୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍ । ଵରୁଣସ୍ତ୍ଵା ଦୃଂହାଦ୍ଧରୁଣେ ପ୍ରତୀଚ୍ଯା ଉତ୍ତରାତ୍ତ୍ଵା ସୋମଃ ସଂ ଦଦାତୈ
ଆଗ୍ନି, ରନ୍ଧନକାରୀ, ତୁମକୁ ସାମ୍ନାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମରୁତମାନେ ଦକ୍ଷିଣରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ବରୁଣ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ତୁମକୁ ଦୃଢ କରନ୍ତୁ; ଉତ୍ତରରୁ ସୋମ ତୁମକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ।
ପୂତାଃ ପଵିତ୍ରୈଃ ପଵନ୍ତେ ଅଭ୍ରାଦ୍ଦିଵଂ ଚ ଯନ୍ତି ପୃଥିଵୀଂ ଚ ଲୋକାନ୍ । ତା ଜୀଵଲା ଜୀଵଧନ୍ଯାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଃ ପାତ୍ର ଆସିକ୍ତାଃ ପର୍ଯଗ୍ନିରିନ୍ଧାମ୍
ପବିତ୍ର ଛାଣିରେ ପରିଷ୍କାର ହୋଇ, ସେମାନେ ବଦଳରୁ ଦିବ ଓ ପୃଥିବୀ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେ ଜୀବନ ଦେଇଥିବା, ଜୀବନରେ ଭରିଥିବା, ନିଶ୍ଚିତ ଥିବା ଜଳଗୁଡିକୁ ପାତ୍ରରେ ଢେଳାଯାଇଛି; ମୁଁ ଚାରିପାଖରେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଉଛି।
ଆ ଯନ୍ତି ଦିଵଃ ପୃଥିଵୀଂ ସଚନ୍ତେ ଭୂମ୍ଯାଃ ସଚନ୍ତେ ଅଧ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ଶୁଦ୍ଧାଃ ସତୀସ୍ତା ଉ ଶୁମ୍ଭନ୍ତ ଏଵ ତା ନଃ ସ୍ଵର୍ଗମଭି ଲୋକଂ ନଯନ୍ତୁ
ସେମାନେ ଦିବରୁ ଆସି, ପୃଥିବୀ ସହ ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଥିବା ଆକାଶ ସହ ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଚମକୁଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଆମକୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ନେଇଯାନ୍ତୁ।
ଉତେଵ ପ୍ରଭ୍ଵୀରୁତ ସଂମିତାସ ଉତ ଶୁକ୍ରାଃ ଶୁଚଯଶ୍ଚାମୃତାସଃ । ତା ଓଦନଂ ଦଂପତିଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଶିଷ୍ଟା ଆପଃ ଶିକ୍ଷନ୍ତୀଃ ପଚତା ସୁନାଥାଃ
ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମାପିଥିବା, ଚମକୁଥିବା, ପବିତ୍ର ଓ ଅମର। ଏହି ଜଳ, ଦମ୍ପତିମାନଙ୍କ ନିର୍ଦେଶରେ, ଭଲ ଭାବରେ ଖାଦ୍ୟ ପାକ କରୁଛି।
ସଂଖ୍ଯାତା ସ୍ତୋକାଃ ପୃଥିଵୀଂ ସଚନ୍ତେ ପ୍ରାଣାପାନୈଃ ସଂମିତା ଓଷଧୀଭିଃ । ଅସଂଖ୍ଯାତା ଓପ୍ଯମାନାଃ ସୁଵର୍ଣାଃ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯାପୁଃ ଶୁଚଯଃ ଶୁଚିତ୍ଵମ୍
ଗଣିଥିବା ଫୁଟା ଦିଅଁ, ପୃଥିବୀ ସହ ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ଶ୍ୱାସ ଓ ଉଦ୍ଭିଦରେ ମାପିଥିବା। ଅଗଣିତ, ଢେଳାଯାଇଥିବା, ସୁନା ଭଳି, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି, ପବିତ୍ରତାରେ ପବିତ୍ର।
ଉଦ୍ଯୋଧନ୍ତ୍ଯଭି ଵଲ୍ଗନ୍ତି ତପ୍ତାଃ ଫେନମସ୍ଯନ୍ତି ବହୁଲାଂଶ୍ଚ ବିନ୍ଦୂନ୍ । ଯୋଷେଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପତିମୃତ୍ଵିଯାଯୈତୈସ୍ତଣ୍ଡୁଲୈର୍ଭଵତା ସମାପଃ
ସେମାନେ ଉଠିବା, ଚମକୁଥିବା, ତାପିତ, ଫେନ ଓ ଅନେକ ଫୁଟା ଛାଡ଼ିବା। ଯାହାକି ଏକ ଅନ୍ତର୍ଗତା ନାରୀ ପତିକୁ ଦେଖିବା, ଏହି ତଣ୍ଡୁଳ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏକତ୍ର ହେଉଛ।
ଉତ୍ଥାପଯ ସୀଦତୋ ବୁଧ୍ନ ଏନାନ୍ ଅଦ୍ଭିରାତ୍ମାନମଭି ସଂ ସ୍ପୃଶନ୍ତାମ୍ । ଅମାସି ପାତ୍ରୈରୁଦକଂ ଯଦେତନ୍ ମିତାସ୍ତଣ୍ଡୁଲାଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଯଦୀମାଃ
ଯେମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଠିବାକୁ ଦିଅ, ଜଳରେ ନିଜକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତୁ। ଏହି ପାତ୍ରରେ ଜଳ ଅଛି; ଏହି ମାପିଥିବା ତଣ୍ଡୁଳ, ଏହି ଦିଗଗୁଡିକ।
{୧୫} ପ୍ର ଯଚ୍ଛ ପର୍ଶୁଂ ତ୍ଵରଯା ହରୌଷମହିଂସନ୍ତ ଓଷଧୀର୍ଦାନ୍ତୁ ପର୍ଵନ୍ । ଯାସାଂ ସୋମଃ ପରି ରାଜ୍ଯଂ ବଭୂଵାମନ୍ଯୁତା ନୋ ଵୀରୁଧୋ ଭଵନ୍ତୁ
କୁହାଡ଼କୁ ଦିଅ, ଶୀଘ୍ର କର, ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି ନ ହୋଇ କାଟିବାକୁ ଦିଅ, ଯାହାର ରାଜ୍ୟ ସୋମ ଘେରିଛି; ଅନ୍ୟ ଅଙ୍କୁରମାନେ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ।
ନଵଂ ବର୍ହିରୋଦନାଯ ସ୍ତୃଣୀତ ପ୍ରିଯଂ ହୃଦଶ୍ଚକ୍ଷୁଷୋ ଵଲ୍ଗ୍ଵସ୍ତୁ । ତସ୍ମିନ୍ ଦେଵାଃ ସହ ଦୈଵୀର୍ଵିଶନ୍ତ୍ଵିମଂ ପ୍ରାଶ୍ନନ୍ତ୍ଵୃତୁଭିର୍ନିଷଦ୍ଯ
ନୂତନ କୁଶ ଛାଡ଼, ଯାହା ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି, ଚକ୍ଷୁକୁ ଭଲ ଲାଗେ। ଏହାରେ ଦେବମାନେ ଦେବୀମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ, ଋତୁମାନେ ସହ ବସି ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତୁ।
ଵନସ୍ପତେ ସ୍ତୀର୍ଣମା ସୀଦ ବର୍ହିରଗ୍ନିଷ୍ଟୋମୈଃ ସଂମିତୋ ଦେଵତାଭିଃ । ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରେଵ ରୂପଂ ସୁକୃତଂ ସ୍ଵଧିତ୍ଯୈନା ଏହାଃ ପରି ପାତ୍ରେ ଦଦୃଶ୍ରାମ୍
ବନସ୍ପତି, ପ୍ରସ୍ତୁତ କୁଶ ଉପରେ ବସ, ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଦ୍ୱାରା ମାପିଥିବା ଦେବମାନେ ସହ। ତ୍ୱଷ୍ଟାର ଭଳି ଭଲ ରୂପ ନେଇ, ଏଠାକୁ ଆସ; ପାତ୍ରରେ ଚାରିପାଖରେ ତୁମେ ଦେଖାଯିଅ।
ଷଷ୍ଟ୍ଯାଂ ଶରତ୍ସୁ ନିଧିପା ଅଭୀଚ୍ଛାତ୍ସ୍ଵଃ ପକ୍ଵେନାଭ୍ଯଶ୍ନଵାତୈ । ଉପୈନଂ ଜୀଵାନ୍ ପିତରଶ୍ଚ ପୁତ୍ରା ଏତଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗମଯାନ୍ତମଗ୍ନେଃ
ଷଷ୍ଟି ଶରରେ ଧନର ରକ୍ଷକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଭଲ ରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତୁ। ତାଙ୍କୁ, ଜୀବନ୍ତ ପିତାମାନେ ଓ ପୁଅମାନେ, ଅଗ୍ନିର ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ନେଇଯାନ୍ତୁ।