ତେ ଦେଵେଭ୍ଯ ଆ ଵୃଶ୍ଚନ୍ତେ ପାପଂ ଜୀଵନ୍ତି ସର୍ଵଦା । କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯାନ୍ ଅଗ୍ନିରନ୍ତିକାଦଶ୍ଵ ଇଵାନୁଵପତେ ନଡମ୍
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅଲଗା ହୋଇଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ ପାପରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ଘୋଡ଼ା ପରି, ମାଂସ ଖାଉଥିବାକୁ ନିକଟରୁ ତାଡ଼ିଯାଏ, ଯେପରି ନଳକୁ ହଂକାଯାଏ।
{୧୧} ଯେଽଶ୍ରଦ୍ଧା ଧନକାମ୍ଯା କ୍ରଵ୍ଯାଦା ସମାସତେ । ତେ ଵା ଅନ୍ଯେଷାଂ କୁମ୍ଭୀଂ ପର୍ଯାଦଧତି ସର୍ଵଦା
ଯେମାନେ ଅଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ, ଧନ ଲୋଭୀ, ଏବଂ ମାଂସ ଖାଉଥିବା ମିଶି ରହନ୍ତି—ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭାଡ଼ା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ପ୍ରେଵ ପିପତିଷତି ମନସା ମୁହୁରା ଵର୍ତତେ ପୁନଃ । କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯାନ୍ ଅଗ୍ନିରନ୍ତିକାଦନୁଵିଦ୍ଵାନ୍ ଵିତାଵତି
ମନ ମନେ ଭାବେ ପଡ଼ୁଛି, ତଥାପି ପୁନିପୁନି ଫେରି ଆସେ; ଯିଏ ମାଂସ ଖାଉଥିବାକୁ ଜାଣେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖେ।
ଅଵିଃ କୃଷ୍ଣା ଭାଗଧେଯଂ ପଶୂନାଂ ସୀସଂ କ୍ରଵ୍ଯାଦପି ଚନ୍ଦ୍ରଂ ତ ଆହୁଃ । ମାଷାଃ ପିଷ୍ଟା ଭାଗଧେଯଂ ତେ ହଵ୍ଯମରଣ୍ଯାନ୍ଯା ଗହ୍ଵରଂ ସଚସ୍ଵ
କଳା ଭେଡ଼ି ପଶୁମାନଙ୍କର ଅଂଶ, ସିସା ମାଂସ ଖାଉଥିବାର ଅଂଶ, ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର, ଏହିପରି କୁହନ୍ତି; ଚଟା ମସୁର ତୁମ ଅଂଶ—ସେଇଠି ହବ୍ୟ ଦିଅ, ଓ ଅରଣ୍ୟ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେଉ।
ଇଷୀକାଂ ଜରତୀମିଷ୍ଟ୍ଵା ତିଲ୍ପିଞ୍ଜଂ ଦଣ୍ଡନଂ ନଡମ୍ । ତମିନ୍ଦ୍ର ଇଧ୍ମଂ କୃତ୍ଵା ଯମସ୍ଯାଗ୍ନିଂ ନିରାଦଧୌ
ଘାସ ଝୁମ୍ପ, ତିଳ ଛୋଲ, ଏକ ଲଠି, ଏବଂ ଏକ ନଳ ଦେଇ ପୂଜା କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ସେଠି ଇଂଧନ କଲେ, ଏବଂ ଯମଙ୍କ ଅଗ୍ନି ତାହାରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲା।
ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚମର୍କଂ ପ୍ରତ୍ଯର୍ପଯିତ୍ଵା ପ୍ରଵିଦ୍ଵାନ୍ ପନ୍ଥାଂ ଵି ହ୍ଯାଵିଵେଶ । ପରାମୀଷାମସୂନ୍ ଦିଦେଶ ଦୀର୍ଘେଣାଯୁଷା ସମିମାନ୍ତ୍ସୃଜାମି
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଫେରାଇ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଅନ୍ୟଏଠିକୁ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ସହିତ ଏଠି ଥିବାମାନେକୁ ମୁଁ ଛାଡ଼ୁଛି।
12.3 ପୁମାନ୍ ପୁଂସୋଽଧି ତିଷ୍ଠ ଚର୍ମେହି ତତ୍ର ହ୍ଵଯସ୍ଵ ଯତମା ପ୍ରିଯା ତେ । ଯାଵନ୍ତାଵଗ୍ରେ ପ୍ରଥମଂ ସମେଯଥୁସ୍ତଦ୍ଵାଂ ଵଯୋ ଯମରାଜ୍ଯେ ସମାନମ୍
ମନୁଷ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଚର୍ମରେ ଉପରେ ଦେଖି ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଛି; ଏଠାରେ ତୁମର ପ୍ରିୟା, ଯିଏ ତୁମ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ସେଠିକୁ ଡାକ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆରମ୍ଭରେ ପ୍ରଥମେ ମିଶିଥିଲେ, ସେହି ସମୟ ଯେତେ ଦୀର୍ଘ ଥିଲା, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏହି ଯମର ରାଜ୍ୟରେ ସେହି ସମୟ ପରି ଏକାଠି ରୁହ।
ତାଵଦ୍ଵାଂ ଚକ୍ଷୁସ୍ତତି ଵୀର୍ଯାଣି ତାଵତ୍ତେଜସ୍ତତିଧା ଵାଜିନାନି । ଅଗ୍ନିଃ ଶରୀରଂ ସଚତେ ଯଦୈଧୋଽଧା ପକ୍ଵାନ୍ ମିଥୁନା ସଂ ଭଵାଥଃ
ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି, ଶକ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଶକ୍ତି ସେହିପରି ହେଉ। ଅଗ୍ନି ଶରୀର ସହିତ ଯୋଗ ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ଜ୍ୱାଳି ଉଠେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଭୋଜନ ପାକ ହେଲା ପରେ ଏକାଠି ହେଉ।
ସମସ୍ମିଂଲ୍ଲୋକେ ସମୁ ଦେଵଯାନେ ସଂ ସ୍ମା ସମେତଂ ଯମରାଜ୍ଯେଷୁ । ପୂତୌ ପଵିତ୍ରୈରୁପ ତଦ୍ଧ୍ଵଯେଥାଂ ଯଦ୍ଯଦ୍ରେତୋ ଅଧି ଵାଂ ସଂବଭୂଵ
ଏହି ଜଗତରେ ଏକାଠି, ଦେବମାର୍ଗରେ ଏକାଠି, ଯମର ରାଜ୍ୟରେ ଏକାଠି ମିଶିଯାଉ। ପବିତ୍ର ଜଳରେ ପବିତ୍ର ହେଇ, ଯଦି ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୀର୍ଥ ଉପଜିଛି, ସେହିକୁ ଡାକ।
ଆପସ୍ପୁତ୍ରାସୋ ଅଭି ସଂ ଵିଶଧ୍ଵମିମଂ ଜୀଵଂ ଜୀଵଧନ୍ଯାଃ ସମେତ୍ଯ । ତାସାଂ ଭଜଧ୍ଵମମୃତଂ ଯମାହୁରୋଦନଂ ପଚତି ଵାଂ ଜନିତ୍ରୀ
ଜଳର ପୁତ୍ରମାନେ, ଏକାଠି ହେଇ ଏହି ଜୀବନ୍ତକୁ ଘେରି ରଖ, ତୁମେ ଯେ ଜୀବନ ଦେଉଛ। ଏକାଠି ହେଇ, ତୁମେ ମାଆ ଯେ ଅମୃତ ଭୋଜନ ପାକ କରିଥାନ୍ତି, ସେହି ଭୋଜନକୁ ଅଂଶୀଦାର କର।
ଯଂ ଵାଂ ପିତା ପଚତି ଯଂ ଚ ମାତା ରିପ୍ରାନ୍ ନିର୍ମୁକ୍ତ୍ଯୈ ଶମଲାଚ୍ଚ ଵାଚଃ । ସ ଓଦନଃ ଶତଧାରଃ ସ୍ଵର୍ଗ ଉଭେ ଵ୍ଯାପ ନଭସୀ ମହିତ୍ଵା
ତୁମ ପିତା ଯେ ଭୋଜନ ପାକ କରିଥାନ୍ତି, ତୁମ ମାଆ ମଧ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି, ଶତ୍ରୁ ମୁକ୍ତି ଓ ମନ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ; ସେହି ଭୋଜନ, ଶତଧାରା ଯାହା ଶ୍ୱର୍ଗୀୟ, ଦୁଇ ଆକାଶକୁ ଆବରଣ କରିଛି।
ଉଭେ ନଭସୀ ଉଭଯାଂଶ୍ଚ ଲୋକାନ୍ ଯେ ଯଜ୍ଵନାମଭିଜିତାଃ ସ୍ଵର୍ଗାଃ । ତେଷାଂ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ମଧୁମାନ୍ ଯୋ ଅଗ୍ରେ ତସ୍ମିନ୍ ପୁତ୍ରୈର୍ଜରସି ସଂ ଶ୍ରଯେଥାମ୍
ଦୁଇ ଆକାଶ ଓ ଦୁଇ ଲୋକ, ଯେଉଁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଲୋକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଲୋକେ ଅଜୟ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମଧୁର ଯେଉଁ ଆଗରେ ଅଛି, ତାହାରେ ତୁମେ ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ।
ପ୍ରାଚୀଂପ୍ରାଚୀଂ ପ୍ରଦିଶମା ରଭେଥାମେତଂ ଲୋକଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାଃ ସଚନ୍ତେ । ଯଦ୍ଵାଂ ପକ୍ଵଂ ପରିଵିଷ୍ଟମଗ୍ନୌ ତସ୍ଯ ଗୁପ୍ତଯେ ଦଂପତୀ ସଂ ଶ୍ରଯେଥାମ୍
ପୂର୍ବ ଦିଶାକୁ ଧର, ଏକାଠି ଆଗକୁ ବଢ଼; ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଲୋକକୁ ପାଇଥାନ୍ତି। ଅଗ୍ନିରେ ତୁମ ପାଇଁ ପାକ ହୋଇ ଯାହା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି, ଦମ୍ପତି ଭାବରେ ତାହାର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ।
ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦିଶମଭି ନକ୍ଷମାଣୌ ପର୍ଯାଵର୍ତେଥାମଭି ପାତ୍ରମେତତ୍। ତସ୍ମିନ୍ ଵାଂ ଯମଃ ପିତୃଭିଃ ସଂଵିଦାନଃ ପକ୍ଵାଯ ଶର୍ମ ବହୁଲଂ ନି ଯଚ୍ଛାତ୍
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଶାକୁ ଘୁଞ୍ଚି, ଏହି ପାତ୍ରକୁ ଆସ; ସେଠି ଯମ, ପିତୃମାନେ ସହିତ, ପାକ ଭୋଜନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ବହୁତ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପ୍ରତୀଚୀ ଦିଶାମିଯମିଦ୍ଵରଂ ଯସ୍ଯାଂ ସୋମୋ ଅଧିପା ମୃଡିତା ଚ । ତସ୍ଯାଂ ଶ୍ରଯେଥାଂ ସୁକୃତଃ ସଚେଥାମଧା ପକ୍ଵାନ୍ ମିଥୁନା ସଂ ଭଵାଥଃ
ପଶ୍ଚିମ ଦିଶାକୁ ଯାଉ, ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠି ସୋମ ଅଧିପତି ଓ ଦୟା ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେଠି ଆଶ୍ରୟ ନିଅ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ହେଉ; ଏଠାରେ ଦୁଇଜଣ ଭୋଜନ ପାକ ହେଲା ପରେ ଏକାଠି ହେଉ।
ଉତ୍ତରଂ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ପ୍ରଜଯୋତ୍ତରାଵଦ୍ଦିଶାମୁଦୀଚୀ କୃଣଵନ୍ ନୋ ଅଗ୍ରମ୍ । ପାଙ୍କ୍ତଂ ଛନ୍ଦଃ ପୁରୁଷୋ ବଭୂଵ ଵିଶ୍ଵୈର୍ଵିଶ୍ଵାଙ୍ଗୈଃ ସହ ସଂ ଭଵେମ
ଉତ୍ତର ଦିଶା ସନ୍ତାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଉତ୍ତର ଦିଶା ଆମ ଆରମ୍ଭ କରୁ। ପାଙ୍କ୍ତି ଛନ୍ଦ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ହେଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସହିତ; ଆମେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଏକାଠି ହେଉ।
{୧୩} ଧ୍ରୁଵେଯଂ ଵିରାଣ୍ନମୋ ଅସ୍ତ୍ଵସ୍ଯୈ ଶିଵା ପୁତ୍ରେଭ୍ଯ ଉତ ମହ୍ଯମସ୍ତୁ । ସା ନୋ ଦେଵ୍ଯଦିତେ ଵିଶ୍ଵଵାର ଇର୍ଯ ଇଵ ଗୋପା ଅଭି ରକ୍ଷ ପକ୍ଵମ୍
ଏହି ବିରାଜ ଧ୍ରୁବ ଓ ସମ୍ମାନିତ ହେଉ; ସେ ଶିବା ହେଉ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ମୋ ପାଇଁ। ଦେବୀ ଅଦିତି, ସମସ୍ତ ଚୟନ କରିଥିବା, ଗୋପା ଭଳି ପକା ଭୋଜନକୁ ରକ୍ଷା କର।
ପିତେଵ ପୁତ୍ରାନ୍ ଅଭି ସଂ ସ୍ଵଜସ୍ଵ ନଃ ଶିଵା ନୋ ଵାତା ଇହ ଵାନ୍ତୁ ଭୂମୌ । ଯମୋଦନଂ ପଚତୋ ଦେଵତେ ଇହ ତଂ ନସ୍ତପ ଉତ ସତ୍ଯଂ ଚ ଵେତ୍ତୁ
ପିତା ଭଳି ପୁତ୍ରମାନେକୁ ଆଲିଂଗନ କର, ଆମ ସହିତ ଏକାଠି ହେଉ; ଏଠାରେ ଶିବା ବାୟୁ ଭୂମିରେ ଆମ ପାଇଁ ବହୁ। ଦେବୀ, ତୁମେ ଯମର ଭୋଜନ ପାକ କରୁଛ, ଏଠାରେ ସେ ତାପ ଓ ସତ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ।
ଯଦ୍ଯଦ୍କୃଷ୍ଣଃ ଶକୁନ ଏହ ଗତ୍ଵା ତ୍ସରନ୍ ଵିଷକ୍ତଂ ବିଲ ଆସସାଦ । ଯଦ୍ଵା ଦାସ୍ଯାର୍ଦ୍ରହସ୍ତା ସମଙ୍କ୍ତ ଉଲୂଖଲଂ ମୁସଲଂ ଶୁମ୍ଭତାପଃ
ଯେ କଳା ପକ୍ଷୀ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ଚାଲିଯାଉଛି, ଗୁହାରେ ଅଟକିଥିବା କିଛି ଦେଖିଛି; କିମ୍ବା ଯେ ଦାସୀ ଭିଜା ହାତରେ ଛୁଇଁଛି, କିମ୍ବା ଉଲୁଖଳ ଓ ମୁସଳକୁ ପରିଷ୍କାର କରିଛି—
ଅଯଂ ଗ୍ରାଵା ପୃଥୁବୁଧ୍ନୋ ଵଯୋଧାଃ ପୂତଃ ପଵିତ୍ରୈରପ ହନ୍ତୁ ରକ୍ଷଃ । ଆ ରୋହ ଚର୍ମ ମହି ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ ମା ଦଂପତୀ ପୌତ୍ରମଘଂ ନି ଗାତାମ୍
ଏହି ପଥର ଚଉଡ଼ା ତଳ, ଜୀବନ ଦେଇଥିବା, ପବିତ୍ର ଜଳରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଅପଦ୍ରବ କୁ ଦୂର କରୁ। ଚର୍ମରେ ଚଡ଼, ବଡ଼ ରକ୍ଷା ଦେଉ; ଦମ୍ପତି ଏବଂ ପାଉତ୍ରମାନେ ଦୁଃଖ ନ ପାଉ।
ଵନସ୍ପତିଃ ସହ ଦେଵୈର୍ନ ଆଗନ୍ ରକ୍ଷଃ ପିଶାଚାମପବାଧମାନଃ । ସ ଉଚ୍ଛ୍ରଯାତୈ ପ୍ର ଵଦାତି ଵାଚଂ ତେନ ଲୋକାମଭି ସର୍ଵାନ୍ ଜଯେମ
ବନସ୍ପତି ଦେବମାନେ ସହିତ ଆସିଛି, ରାକ୍ଷସ ଓ ପିଶାଚମାନେକୁ ଦୂର କରୁଛି। ସେ ଉଠି ମଧୁର କଥା କହୁଛି; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜୟ କରିପାରିବା।
ସପ୍ତ ମେଧାନ୍ ପଶଵଃ ପର୍ଯଗୃହ୍ଣନ୍ ଯ ଏଷାଂ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାଁ ଉତ ଯଶ୍ଚକର୍ଶ । ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦେଵତାସ୍ତାନ୍ତ୍ସଚନ୍ତେ ସ ନଃ ସ୍ଵର୍ଗମଭି ନେଷ ଲୋକମ୍
ପଶୁମାନେ ସାତଟି ମେଧକୁ ଘେରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଟାଣି ନେଇଥାନ୍ତି। ତିରିଶି ଦେବତା ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ହେଇଛନ୍ତି; ସେ ଆମକୁ ଶ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଉ।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଲୋକମଭି ନୋ ନଯାସି ସଂ ଜାଯଯା ସହ ପୁତ୍ରୈଃ ସ୍ଯାମ । ଗୃହ୍ଣାମି ହସ୍ତମନୁ ମୈତ୍ଵତ୍ର ମା ନସ୍ତାରୀନ୍ ନିର୍ଋତିର୍ମୋ ଅରାତିଃ
ଆମକୁ ଶ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଉ; ଆମେ ସନ୍ତାନ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏକାଠି ହେଉ। ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ହାତ ଧରୁଛି ଶୁଭ ଲାଗି; ଦୁଃଖ, ନିରୃତି, ଶତ୍ରୁତା ଆମକୁ ନ ଛୁଅ।
ଗ୍ରାହିଂ ପାପ୍ମାନମତି ତାମଯାମ ତମୋ ଵ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ର ଵଦାସି ଵଲ୍ଗୁ । ଵାନସ୍ପତ୍ଯ ଉଦ୍ଯତୋ ମା ଜିହିଂସୀର୍ମା ତଣ୍ଡୁଲଂ ଵି ଶରୀର୍ଦେଵଯନ୍ତମ୍
ଆମେ ଦୁଷ୍ଟ ଅପରାଧକୁ ଦୂର କରୁଛୁ, ଅନ୍ଧାରକୁ ହଟାଉଛୁ, ତୁମେ ମଧୁର କଥା କହୁଛ। ବନସ୍ପତି ଉପକରଣ, ଉଠିଥିବା, କୌଣସି କ୍ଷତି କରିନାହଁ; ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉଥିବା ଚାଉଳକୁ ବିକିରଣ କରିନାହଁ।
ଵିଶ୍ଵଵ୍ଯଚା ଘୃତପୃଷ୍ଠୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତ୍ସଯୋନିର୍ଲୋକମୁପ ଯାହ୍ଯେତମ୍ । ଵର୍ଷଵୃଦ୍ଧମୁପ ଯଚ୍ଛ ଶୂର୍ପଂ ତୁଷଂ ପଲାଵାନ୍ ଅପ ତଦ୍ଵିନକ୍ତୁ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ, ପଛ ଘୀରେ ଭରିଥିବା, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଯାଉଥିବା ତୁମେ, ଏହି ଜଗତକୁ ଯାଉ, ବର୍ଷାରେ ପୁରୁଣା ହୋଇଥିବା ଶୂର୍ପକୁ ନେଇ, ତାହା ଦାନା ଓ ଚାଉଳ ଭୁସିକୁ ଅଲଗା କରୁ।
ତ୍ରଯୋ ଲୋକାଃ ସଂମିତା ବ୍ରାହ୍ମଣେନ ଦ୍ଯୌରେଵାସୌ ପୃଥିଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ଅଂଶୂନ୍ ଗୃଭୀତ୍ଵାନ୍ଵାରଭେଥାମା ପ୍ଯାଯନ୍ତାଂ ପୁନରା ଯନ୍ତୁ ଶୂର୍ପମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ତିନି ଲୋକକୁ ମାପିଛନ୍ତି—ଏହା ହେଉଛି ଦିବ, ପୃଥିବୀ ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ। ସେମାନଙ୍କର କିରଣଗୁଡିକୁ ଏକତ୍ର କରି, ସେମାନେ ଫୁଲି ଆଉ ଏହି ଶୂର୍ପକୁ ପୁନଃ ଫେରିଆସନ୍ତୁ।
{୧୪} ପୃଥଗ୍ରୂପାଣି ବହୁଧା ପଶୂନାମେକରୂପୋ ଭଵସି ସଂ ସମୃଦ୍ଧ୍ଯା । ଏତାଂ ତ୍ଵଚଂ ଲୋହିନୀଂ ତାଂ ନୁଦସ୍ଵ ଗ୍ରାଵା ଶୁମ୍ଭାତି ମଲଗ ଇଵ ଵସ୍ତ୍ରା
ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଅନେକ ରୂପ ଧରିଥିବା, କିନ୍ତୁ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଏକ ରୂପ ହେଉଛ। ଏହି ଲାଲ ଚମଡ଼କୁ ଦୂର କର, ପଥର ଜଣେ ଧୋଇବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭଳି ଏହାକୁ ପରିଷ୍କାର କରେ।
ପୃଥିଵୀଂ ତ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାମା ଵେଶଯାମି ତନୂଃ ସମାନୀ ଵିକୃତା ତ ଏଷା । ଯଦ୍ଯଦ୍ଦ୍ଯୁତ୍ତଂ ଲିଖିତମର୍ପଣେନ ତେନ ମା ସୁସ୍ରୋର୍ବ୍ରହ୍ମଣାପି ତଦ୍ଵପାମି
ପୃଥିବୀକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବସାଉଛି; ଏହି ଦେହ ଏକ, ଯଦିଓ ବଦଳିଯାଇଛି। ଯାହା ଉପରେ ଅର୍ପଣ କରି ଲେଖାଯାଇଛି, ତାହା ମୋଠୁ ଦୂର ହେବା ଦିଅନାହିଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହାକୁ ଦୂର କରୁଛି।
ଜନିତ୍ରୀଵ ପ୍ରତି ହର୍ଯାସି ସୂନୁଂ ସଂ ତ୍ଵା ଦଧାମି ପୃଥିଵୀଂ ପୃଥିଵ୍ଯା । ଉଖା କୁମ୍ଭୀ ଵେଦ୍ଯାଂ ମା ଵ୍ଯଥିଷ୍ଠା ଯଜ୍ଞାଯୁଧୈରାଜ୍ଯେନାତିଷକ୍ତା
ମା ଜଣେ ପୁଅକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ସେହିପରି ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବସାଉଛି। ଉଖା, କୁମ୍ଭୀ, ବେଦୀ—ତୁମେ କମ୍ପିବା ଦିଅନାହିଁ, ଯଜ୍ଞ ଉପକରଣ ଓ ଘୀରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅ।
ଅଗ୍ନିଃ ପଚନ୍ ରକ୍ଷତୁ ତ୍ଵା ପୁରସ୍ତାଦିନ୍ଦ୍ରୋ ରକ୍ଷତୁ ଦକ୍ଷିଣତୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍ । ଵରୁଣସ୍ତ୍ଵା ଦୃଂହାଦ୍ଧରୁଣେ ପ୍ରତୀଚ୍ଯା ଉତ୍ତରାତ୍ତ୍ଵା ସୋମଃ ସଂ ଦଦାତୈ
ଆଗ୍ନି, ରନ୍ଧନକାରୀ, ତୁମକୁ ସାମ୍ନାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମରୁତମାନେ ଦକ୍ଷିଣରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ବରୁଣ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ତୁମକୁ ଦୃଢ କରନ୍ତୁ; ଉତ୍ତରରୁ ସୋମ ତୁମକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ।