ମୃତ୍ଯୋଃ ପଦଂ ଯୋପଯନ୍ତ ଏତ ଦ୍ରାଘୀଯ ଆଯୁଃ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନାଃ । ଆସୀନା ମୃତ୍ଯୁଂ ନୁଦତା ସଧସ୍ଥେଽଥ ଜୀଵାସୋ ଵିଦଥମା ଵଦେମ
ଯେମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ସ୍ଥାନକୁ ଅଟିକି, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ବସି, ସଭାରୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ; ତାପରେ, ଜୀବିତ ହୋଇ, ଆମେ ସଭାରେ କଥା ହେବା।
{୯} ଇମା ନାରୀରଵିଧଵାଃ ସୁପତ୍ନୀରାଞ୍ଜନେନ ସର୍ପିଷା ସଂ ସ୍ପୃଶନ୍ତାମ୍ । ଅନଶ୍ରଵୋ ଅନମୀଵାଃ ସୁରତ୍ନା ଆ ରୋହନ୍ତୁ ଜନଯୋ ଯୋନିମଗ୍ରେ
ଏହି ନାରୀମାନେ ବିଧବା ନୁହଁନ୍ତୁ, ଭଲ ଘରଣୀ ହେଉ, ଅଞ୍ଜନ ଓ ଘିଅ ଲଗାନ୍ତୁ; ଅଶ୍ରୁ ଓ ରୋଗ ଛାଡ଼ି, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମର ଗର୍ଭକୁ ଯାଉ।
ଵ୍ଯାକରୋମି ହଵିଷାହମେତୌ ତୌ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵ୍ଯହଂ କଲ୍ପଯାମି । ସ୍ଵଧାଂ ପିତୃଭ୍ଯୋ ଅଜରାଂ କୃଣୋମି ଦୀର୍ଘେଣାଯୁଷା ସମିମାନ୍ତ୍ସୃଜାମି
ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବିଭକ୍ତ କରୁଛି; ବ୍ରହ୍ମବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛି। ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱଧାକୁ ଅକ୍ଷୟ କରୁଛି; ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ସହିତ ଏମାନେକୁ ଏକାଠି ଛାଡ଼ିଦେଉଛି।
ଯୋ ନୋ ଅଗ୍ନିଃ ପିତରୋ ହୃତ୍ସ୍ଵନ୍ତରାଵିଵେଶାମୃତୋ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ । ମଯ୍ଯହଂ ତଂ ପରି ଗୃହ୍ଣାମି ଦେଵଂ ମା ସୋ ଅସ୍ମାନ୍ ଦ୍ଵିକ୍ଷତ ମା ଵଯଂ ତମ୍
ଯେ ଅଗ୍ନି ଆମ ପିତୃମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ରଖିଥିଲେ, ମରଣଶୀଳ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅମର—ମୁଁ ସେଇ ଦେବତାକୁ ନିଜ ମନେ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି; ସେ ଆମକୁ କ୍ଷତି ନଦିଅ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବା ନାହିଁ।
ଅପାଵୃତ୍ଯ ଗାର୍ହପତ୍ଯାତ୍କ୍ରଵ୍ଯାଦା ପ୍ରେତ ଦକ୍ଷିଣା । ପ୍ରିଯଂ ପିତୃଭ୍ଯ ଆତ୍ମନେ ବ୍ରହ୍ମଭ୍ଯଃ କୃଣୁତା ପ୍ରିଯମ୍
ଗୃହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନିରୁ ମାଂସ ଭୋଜନକାରୀଙ୍କୁ ଦୂରେ କରି, ହେ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ, ଡାହାଣ ପାଖକୁ ଯାଅ; ପିତୃମାନେ, ନିଜ ଆତ୍ମା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ଯାହା, ତାହା ପ୍ରିୟ କର।
ଦ୍ଵିଭାଗଧନମାଦାଯ ପ୍ର କ୍ଷିଣାତ୍ଯଵର୍ତ୍ଯା । ଅଗ୍ନିଃ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯ ଯଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦନିରାହିତଃ
ଦୁଇ ଭାଗ ଧନ ନେଇ, ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ଖାଇ ଦେଉଛି; ଜେଷ୍ଠ ପୁଅଙ୍କ ଅଗ୍ନି, ଯଦି ମାଂସ ଭୋଜନକୁ ଦୂରେ କରାଯାଇନାହିଁ।
ଯତ୍କୃଷତେ ଯଦ୍ଵନୁତେ ଯଚ୍ଚ ଵସ୍ନେନ ଵିନ୍ଦତେ । ସର୍ଵଂ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ ତନ୍ ନାସ୍ତି କ୍ରଵ୍ଯାଚ୍ଚେଦନିରାହିତଃ
ଯେଉଁ ଜମି ଚାଷ କରେ, ଯେଉଁ ଜିତେ, ଯେଉଁ ଧନରେ ଲାଭ କରେ—ସେ ସମସ୍ତ ମରଣଶୀଳ ଲୋକର ନୁହେଁ, ଯଦି ମାଂସ ଭୋଜନକୁ ଦୂରେ କରାଯାଇନାହିଁ।
ଅଯଜ୍ଞିଯୋ ହତଵର୍ଚା ଭଵତି ନୈନେନ ହଵିରତ୍ତଵେ । ଛିନତ୍ତି କୃଷ୍ଯା ଗୋର୍ଧନାଦ୍ଯଂ କ୍ରଵ୍ଯାଦନୁଵର୍ତତେ
ସେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ତାଙ୍କ ତେଜ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେ ହବିଷ୍ୟ ଭୋଗ କରିପାରେ ନାହିଁ; ଯେ ମାଂସ ଭୋଜନକୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ଚାଷ ଓ ଗାଈର ଦୁଧକୁ କାଟିଦିଏ।
ମୁହୁର୍ଗୃଧ୍ଯୈଃ ପ୍ର ଵଦତ୍ଯାର୍ତିଂ ମର୍ତ୍ଯୋ ନୀତ୍ଯ । କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯାନ୍ ଅଗ୍ନିରନ୍ତିକାଦନୁଵିଦ୍ଵାନ୍ ଵିତାଵତି
ପୁନିପୁନି ଲୋଭରେ ପଡ଼ି, ମଣିଷ ନିଜ ଦୁଃଖକୁ କହେ; ଯିଏ ମାଂସ ଖାଉଥିବାକୁ ଜାଣେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖେ।
ଗ୍ରାହ୍ଯା ଗୃହାଃ ସଂ ସୃଜ୍ଯନ୍ତେ ସ୍ତ୍ରିଯା ଯନ୍ ମ୍ରିଯତେ ପତିଃ । ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଏଷ୍ଯୋ ଯଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦଂ ନିରାଦଧତ୍
ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଜନାଣୀର ସ୍ୱାମୀ ଚଳିଯାନ୍ତି, ଘରକୁ ପୁଣି ନିଆଯିବା ଓ ନବେନିଆ କରିବା ଉଚିତ; ଯିଏ ବେଦ ଜାଣେ, ସେ ମାଂସ ଖାଉଥିବାକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଯଦ୍ରିପ୍ରଂ ଶମଲଂ ଚକୃମ ଯଚ୍ଚ ଦୁଷ୍କୃତମ୍ । ଆପୋ ମା ତସ୍ମାଚ୍ଛୁମ୍ଭନ୍ତ୍ଵଗ୍ନେଃ ସଂକସୁକାଚ୍ଚ ଯତ୍
ଆମେ ଯେଉଁ ଅପବିତ୍ର କିମ୍ବା ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛୁ, ତାହାରୁ ଆମକୁ ଜଳ ପବିତ୍ର କରୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିଠାରେ ଯାହା ଅଛି ତାହାରୁ ମଧ୍ୟ।
{୧୦} ତା ଅଧରାଦୁଦୀଚୀରାଵଵୃତ୍ରନ୍ ପ୍ରଜାନୈତୀଃ ପଥିଭିର୍ଦେଵଯାନୈଃ । ପର୍ଵତସ୍ଯ ଵୃଷଭସ୍ଯାଧି ପୃଷ୍ଠେ ନଵାଶ୍ଚରନ୍ତି ସରିତଃ ପୁରାଣୀଃ
ସେଇ ଜଳ ତଳୁଠାରୁ ଉଠି, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ବହିଯାଉଛି, ଦେବମାନେ ଦେଇଥିବା ପଥରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ନେଉଛି; ପାହାଡ଼ର ମହାବଳି ପୃଷ୍ଠ ଉପରେ ପୁରୁଣା ନଦୀମାନେ ପୁଣି ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ଅକ୍ରଵ୍ଯାନ୍ ନିଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦଂ ନୁଦା ଦେଵଯଜନଂ ଵହ
ହେ ଅଗ୍ନି, ମାଂସ ଖାଉଥିବାକୁ ଦୂର କର, ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ନିବେଦନ ନେଇଯା।
ଇମଂ କ୍ରଵ୍ଯାଦା ଵିଵେଶାଯଂ କ୍ରଵ୍ଯାଦମନ୍ଵଗାତ୍। ଵ୍ଯାଘ୍ରୌ କୃତ୍ଵା ନାନାନଂ ତଂ ହରାମି ଶିଵାପରମ୍
ଏହି ମାଂସ ଖାଉଥିବା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏହି ମାଂସ ଖାଉଥିବା ପଛେ ପଛେ ଆସିଛି; ମୁଁ ସେମାନେକୁ ଦୁଇଟି ବାଘ କରି, ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରି, ଶୁଭକୁ ରଖୁଛି।
ଅନ୍ତର୍ଧିର୍ଦେଵାନାଂ ପରିଧିର୍ମନୁଷ୍ଯାଣାମଗ୍ନିର୍ଗାର୍ହପତ୍ଯ ଉଭଯାନ୍ ଅନ୍ତରା ଶ୍ରିତଃ
ଦେବତାଙ୍କର ସୀମା ଭିତରେ, ମଣିଷମାନଙ୍କର ସୀମା ବାହାରେ; ଗୃହପତି ଅଗ୍ନି, ଏହି ଦୁଇଁ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି।
ଜୀଵାନାମାଯୁଃ ପ୍ର ତିର ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପିତୄଣାଂ ଲୋକମପି ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ଯେ ମୃତାଃ । ସୁଗାର୍ହପତ୍ଯୋ ଵିତପନ୍ନ୍ ଅରାତିମୁଷାମୁଷାଂ ଶ୍ରେଯସୀଂ ଧେହ୍ଯସ୍ମୈ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଜିଅମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଦୂରେ ନେଇଯା, ମୃତମାନେ ପିତୃଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଭଲ ଭାବରେ ଥିବା ଗୃହପତି ଅଗ୍ନି, ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କରି, ସେଉଁଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥ ଦିଅ।
ସର୍ଵାନ୍ ଅଗ୍ନେ ସହମାନଃ ସପତ୍ନାନ୍ ଐଷାମୂର୍ଜଂ ରଯିମସ୍ମାସୁ ଧେହି
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀକୁ ସହି, ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଦିଅ।
ଇମମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵହ୍ନିଂ ପପ୍ରିମନ୍ଵାରଭଧ୍ଵଂ ସ ଵୋ ନିର୍ଵକ୍ଷଦ୍ଦୁରିତାଦଵଦ୍ଯାତ୍। ତେନାପ ହତ ଶରୁମାପତନ୍ତଂ ତେନ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପରି ପାତାସ୍ତାମ୍
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଧର, ଏହା ତୁମକୁ ଦୁଃଖ ଓ ଦୋଷରୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ; ଏହା ସହିତ, ପଡ଼ୁଥିବା ତୀରକୁ ମାର, ଏହା ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା ଆମକୁ ରଖୁ।
ଅନଡ୍ଵାହଂ ପ୍ଲଵମନ୍ଵାରଭଧ୍ଵଂ ସ ଵୋ ନିର୍ଵକ୍ଷଦ୍ଦୁରିତାଦଵଦ୍ଯାତ୍। ଆ ରୋହତ ସଵିତୁର୍ନାଵମେତାଂ ଷଡ୍ଭିରୁର୍ଵୀଭିରମତିଂ ତରେମ
ଏହି ବୃଷ ଓ ତରାଉଥିବା ନୌକାକୁ ଧର, ଏହା ତୁମକୁ ଦୁଃଖ ଓ ଦୋଷରୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ; ସବିତାଙ୍କ ଏହି ନୌକାରେ ଚଢ଼, ଛଅଟି ବଡ଼ ପଥରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାର ହେଉ।
ଅହୋରାତ୍ରେ ଅନ୍ଵେଷି ବିଭ୍ରତ୍କ୍ଷେମ୍ଯସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ ପ୍ରତରଣଃ ସୁଵୀରଃ । ଅନାତୁରାନ୍ତ୍ସୁମନସସ୍ତଲ୍ପ ବିଭ୍ରଜ୍ଜ୍ଯୋଗେଵ ନଃ ପୁରୁଷଗନ୍ଧିରେଧି
ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ଖୋଜେ, ଘରକୁ ଧରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହେ, ସେତୁ ପରି ଅଟୁଟ; ସୁସ୍ଥ ଓ ଖୁସି ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା ଧରି, ଯୋକ ପରି ଆମ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧିତ ହେଉ।
ତେ ଦେଵେଭ୍ଯ ଆ ଵୃଶ୍ଚନ୍ତେ ପାପଂ ଜୀଵନ୍ତି ସର୍ଵଦା । କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯାନ୍ ଅଗ୍ନିରନ୍ତିକାଦଶ୍ଵ ଇଵାନୁଵପତେ ନଡମ୍
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅଲଗା ହୋଇଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ ପାପରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ଘୋଡ଼ା ପରି, ମାଂସ ଖାଉଥିବାକୁ ନିକଟରୁ ତାଡ଼ିଯାଏ, ଯେପରି ନଳକୁ ହଂକାଯାଏ।
{୧୧} ଯେଽଶ୍ରଦ୍ଧା ଧନକାମ୍ଯା କ୍ରଵ୍ଯାଦା ସମାସତେ । ତେ ଵା ଅନ୍ଯେଷାଂ କୁମ୍ଭୀଂ ପର୍ଯାଦଧତି ସର୍ଵଦା
ଯେମାନେ ଅଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ, ଧନ ଲୋଭୀ, ଏବଂ ମାଂସ ଖାଉଥିବା ମିଶି ରହନ୍ତି—ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭାଡ଼ା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ପ୍ରେଵ ପିପତିଷତି ମନସା ମୁହୁରା ଵର୍ତତେ ପୁନଃ । କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯାନ୍ ଅଗ୍ନିରନ୍ତିକାଦନୁଵିଦ୍ଵାନ୍ ଵିତାଵତି
ମନ ମନେ ଭାବେ ପଡ଼ୁଛି, ତଥାପି ପୁନିପୁନି ଫେରି ଆସେ; ଯିଏ ମାଂସ ଖାଉଥିବାକୁ ଜାଣେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖେ।
ଅଵିଃ କୃଷ୍ଣା ଭାଗଧେଯଂ ପଶୂନାଂ ସୀସଂ କ୍ରଵ୍ଯାଦପି ଚନ୍ଦ୍ରଂ ତ ଆହୁଃ । ମାଷାଃ ପିଷ୍ଟା ଭାଗଧେଯଂ ତେ ହଵ୍ଯମରଣ୍ଯାନ୍ଯା ଗହ୍ଵରଂ ସଚସ୍ଵ
କଳା ଭେଡ଼ି ପଶୁମାନଙ୍କର ଅଂଶ, ସିସା ମାଂସ ଖାଉଥିବାର ଅଂଶ, ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର, ଏହିପରି କୁହନ୍ତି; ଚଟା ମସୁର ତୁମ ଅଂଶ—ସେଇଠି ହବ୍ୟ ଦିଅ, ଓ ଅରଣ୍ୟ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେଉ।
ଇଷୀକାଂ ଜରତୀମିଷ୍ଟ୍ଵା ତିଲ୍ପିଞ୍ଜଂ ଦଣ୍ଡନଂ ନଡମ୍ । ତମିନ୍ଦ୍ର ଇଧ୍ମଂ କୃତ୍ଵା ଯମସ୍ଯାଗ୍ନିଂ ନିରାଦଧୌ
ଘାସ ଝୁମ୍ପ, ତିଳ ଛୋଲ, ଏକ ଲଠି, ଏବଂ ଏକ ନଳ ଦେଇ ପୂଜା କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ସେଠି ଇଂଧନ କଲେ, ଏବଂ ଯମଙ୍କ ଅଗ୍ନି ତାହାରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲା।
ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚମର୍କଂ ପ୍ରତ୍ଯର୍ପଯିତ୍ଵା ପ୍ରଵିଦ୍ଵାନ୍ ପନ୍ଥାଂ ଵି ହ୍ଯାଵିଵେଶ । ପରାମୀଷାମସୂନ୍ ଦିଦେଶ ଦୀର୍ଘେଣାଯୁଷା ସମିମାନ୍ତ୍ସୃଜାମି
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଫେରାଇ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଅନ୍ୟଏଠିକୁ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ସହିତ ଏଠି ଥିବାମାନେକୁ ମୁଁ ଛାଡ଼ୁଛି।
12.3 ପୁମାନ୍ ପୁଂସୋଽଧି ତିଷ୍ଠ ଚର୍ମେହି ତତ୍ର ହ୍ଵଯସ୍ଵ ଯତମା ପ୍ରିଯା ତେ । ଯାଵନ୍ତାଵଗ୍ରେ ପ୍ରଥମଂ ସମେଯଥୁସ୍ତଦ୍ଵାଂ ଵଯୋ ଯମରାଜ୍ଯେ ସମାନମ୍
ମନୁଷ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଚର୍ମରେ ଉପରେ ଦେଖି ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଛି; ଏଠାରେ ତୁମର ପ୍ରିୟା, ଯିଏ ତୁମ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ସେଠିକୁ ଡାକ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆରମ୍ଭରେ ପ୍ରଥମେ ମିଶିଥିଲେ, ସେହି ସମୟ ଯେତେ ଦୀର୍ଘ ଥିଲା, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏହି ଯମର ରାଜ୍ୟରେ ସେହି ସମୟ ପରି ଏକାଠି ରୁହ।
ତାଵଦ୍ଵାଂ ଚକ୍ଷୁସ୍ତତି ଵୀର୍ଯାଣି ତାଵତ୍ତେଜସ୍ତତିଧା ଵାଜିନାନି । ଅଗ୍ନିଃ ଶରୀରଂ ସଚତେ ଯଦୈଧୋଽଧା ପକ୍ଵାନ୍ ମିଥୁନା ସଂ ଭଵାଥଃ
ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି, ଶକ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଶକ୍ତି ସେହିପରି ହେଉ। ଅଗ୍ନି ଶରୀର ସହିତ ଯୋଗ ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ଜ୍ୱାଳି ଉଠେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଭୋଜନ ପାକ ହେଲା ପରେ ଏକାଠି ହେଉ।
ସମସ୍ମିଂଲ୍ଲୋକେ ସମୁ ଦେଵଯାନେ ସଂ ସ୍ମା ସମେତଂ ଯମରାଜ୍ଯେଷୁ । ପୂତୌ ପଵିତ୍ରୈରୁପ ତଦ୍ଧ୍ଵଯେଥାଂ ଯଦ୍ଯଦ୍ରେତୋ ଅଧି ଵାଂ ସଂବଭୂଵ
ଏହି ଜଗତରେ ଏକାଠି, ଦେବମାର୍ଗରେ ଏକାଠି, ଯମର ରାଜ୍ୟରେ ଏକାଠି ମିଶିଯାଉ। ପବିତ୍ର ଜଳରେ ପବିତ୍ର ହେଇ, ଯଦି ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୀର୍ଥ ଉପଜିଛି, ସେହିକୁ ଡାକ।
ଆପସ୍ପୁତ୍ରାସୋ ଅଭି ସଂ ଵିଶଧ୍ଵମିମଂ ଜୀଵଂ ଜୀଵଧନ୍ଯାଃ ସମେତ୍ଯ । ତାସାଂ ଭଜଧ୍ଵମମୃତଂ ଯମାହୁରୋଦନଂ ପଚତି ଵାଂ ଜନିତ୍ରୀ
ଜଳର ପୁତ୍ରମାନେ, ଏକାଠି ହେଇ ଏହି ଜୀବନ୍ତକୁ ଘେରି ରଖ, ତୁମେ ଯେ ଜୀବନ ଦେଉଛ। ଏକାଠି ହେଇ, ତୁମେ ମାଆ ଯେ ଅମୃତ ଭୋଜନ ପାକ କରିଥାନ୍ତି, ସେହି ଭୋଜନକୁ ଅଂଶୀଦାର କର।