ସୀସେ ମଲଂ ସାଦଯିତ୍ଵା ଶୀର୍ଷକ୍ତିମୁପବର୍ହଣେ । ଅଵ୍ଯାମସିକ୍ନ୍ଯାଂ ମୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୁଦ୍ଧା ଭଵତ ଯଜ୍ଞିଯାଃ
ମୁଣ୍ଡରୁ ମଳ ହଟାଇ, ମୁଣ୍ଡର ଶକ୍ତିକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରି, ଅପରିମାପ୍ୟ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୁମେ ପବିତ୍ର ହେଉ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉ।
{୮} ପରଂ ମୃତ୍ଯୋ ଅନୁ ପରେହି ପନ୍ଥାଂ ଯସ୍ତ ଏଷ ଇତରୋ ଦେଵଯାନାତ୍। ଚକ୍ଷୁଷ୍ମତେ ଶୃଣ୍ଵତେ ତେ ବ୍ରଵୀମୀହେମେ ଵୀରା ବହଵୋ ଭଵନ୍ତୁ
ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ପଥ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ପଥରେ ଯାଅ। ଯେଉଁମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ଶୁଣିପାରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ କହୁଛି—ତୁମ ସହ ଅନେକ ବୀର ଥାଉ।
ଇମେ ଜୀଵା ଵି ମୃତୈରାଵଵୃତ୍ରନ୍ନ୍ ଅଭୂଦ୍ଭଦ୍ରା ଦେଵହୂତିର୍ନୋ ଅଦ୍ଯ । ପ୍ରାଞ୍ଚୋ ଅଗାମ ନୃତଯେ ହସାଯ ସୁଵୀରାସୋ ଵିଦଥମା ଵଦେମ
ଏହି ଜୀବମାନେ ମୃତମାନେଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି; ଆଜି ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିବା ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହୋଇଛି। ଆମେ ନୃତ୍ୟ ଓ ହସିବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଛୁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ସଭାରେ କଥା ହେବା।
ଇମଂ ଜୀଵେଭ୍ଯଃ ପରିଧିଂ ଦଧାମି ମୈଷାଂ ନୁ ଗାଦପରୋ ଅର୍ଥମେତମ୍ । ଶତଂ ଜୀଵନ୍ତଃ ଶରଦଃ ପୁରୂଚୀସ୍ତିରୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ଦଧତାଂ ପର୍ଵତେନ
ମୁଁ ଏହି ସୀମାକୁ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ରଖୁଛି; ଅନ୍ୟ କେହି ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଅଟିକି ନ ଯାଉ। ସେମାନେ ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତୁ, ବହୁ ଲୋକ ହେଉ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ ରହୁ।
ଆ ରୋହତାଯୁର୍ଜରସଂ ଵୃଣାନା ଅନୁପୂର୍ଵଂ ଯତମାନା ଯତି ସ୍ଥ । ତାନ୍ ଵସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ସୁଜନିମା ସଜୋଷାଃ ସର୍ଵମାଯୁର୍ନଯତୁ ଜୀଵନାଯ
ବୟସ୍କତାକୁ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଭାବେ ନେଇ, ଅନୁକ୍ରମରେ ଚେଷ୍ଟା କର, ଦୃଢ଼ ରୁହ। ନିର୍ମାତା, ଭଲ ସନ୍ତାନ ଓ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ପାଇଁ ନେଇଯାଉ।
ଯଥାହାନ୍ଯନୁପୂର୍ଵଂ ଭଵନ୍ତି ଯଥ ର୍ତଵ ଋତୁଭିର୍ଯନ୍ତି ସାକମ୍ । ଯଥା ନ ପୂର୍ଵମପରୋ ଜହାତ୍ଯେଵା ଧାତରାଯୂଂଷି କଲ୍ପଯୈଷାମ୍
ଯେପରି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଅନୁକ୍ରମରେ ଯାଉଛି, ଋତୁମାନେ ତାଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ସମୟରେ ଚାଲିଛନ୍ତି, ସେପରି ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଛାଡ଼ି ଦେଉ ନାହିଁ; ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସେମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ଏଭଳି ଗଠନ କର।
ଅଶ୍ମନ୍ଵତୀ ରୀଯତେ ସଂ ରଭଧ୍ଵଂ ଵୀରଯଧ୍ଵଂ ପ୍ର ତରତା ସଖାଯଃ । ଅତ୍ରା ଜହୀତ ଯେ ଅସନ୍ ଦୁରେଵା ଅନମୀଵାନ୍ ଉତ୍ତରେମାଭି ଵାଜାନ୍
ପଥର ଭରିତ ନଦୀକୁ ଅଟିକିବାକୁ ପଡ଼ିବ—ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅ, ପାର୍ ହେଉ, ମୋ ସହ ମିତ୍ରମାନେ। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ, ସେମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ରୋଗ ନଥିବା, ଆମେ ପ୍ରତିଫଳ ସହିତ ଅପାରକୁ ପାର୍ ହେଉ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତା ପ୍ର ତରତା ସଖାଯୋଽଶ୍ମନ୍ଵତୀ ନଦୀ ସ୍ଯନ୍ଦତ ଇଯମ୍ । ଅତ୍ରା ଜହୀତ ଯେ ଅସନ୍ନ୍ ଅଶିଵାଃ ଶିଵାନ୍ତ୍ସ୍ଯୋନାନ୍ ଉତ୍ତରେମାଭି ଵାଜାନ୍
ଉଠ, ପାର୍ ହେଉ, ମୋ ସହ ମିତ୍ରମାନେ; ଏହି ପଥର ଭରିତ ନଦୀ ବହୁଛି। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଶୁଭ, ସେମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ଶୁଭମାନେ ସହିତ, ଆମେ ପ୍ରତିଫଳ ସହିତ ଅପାରକୁ ପାର୍ ହେଉ।
ଵୈଶ୍ଵଦେଵୀଂ ଵର୍ଚସା ଆ ରଭଧ୍ଵଂ ଶୁଦ୍ଧା ଭଵନ୍ତଃ ଶୁଚଯଃ ପାଵକାଃ । ଅତିକ୍ରାମନ୍ତୋ ଦୁରିତା ପଦାନି ଶତଂ ହିମାଃ ସର୍ଵଵୀରା ମଦେମ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କର, ପବିତ୍ର ହେଉ, ଚମକୁଥିବା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉ। ଦୁଷ୍ଟତାର ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ବୀର ହୋଇ, ଶତ ବର୍ଷ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ଉଦୀଚୀନୈଃ ପଥିଭିର୍ଵାଯୁମଦ୍ଭିରତିକ୍ରାମନ୍ତୋଽଵରାନ୍ ପରେଭିଃ । ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ କୃତ୍ଵ ଋଷଯଃ ପରେତା ମୃତ୍ଯୁଂ ପ୍ରତ୍ଯୌହନ୍ ପଦଯୋପନେନ
ଉତ୍ତର ଦିଗର ପଥରେ, ବାୟୁରେ ଭରିଥିବା, ଅନ୍ୟ ପଥରେ ତଳକୁ ଛାଡ଼ି, ସପ୍ତ ତିନିଥର ଋଷିମାନେ, ଯାଇ, ପଦ ଦେଇ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ।
ମୃତ୍ଯୋଃ ପଦଂ ଯୋପଯନ୍ତ ଏତ ଦ୍ରାଘୀଯ ଆଯୁଃ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନାଃ । ଆସୀନା ମୃତ୍ଯୁଂ ନୁଦତା ସଧସ୍ଥେଽଥ ଜୀଵାସୋ ଵିଦଥମା ଵଦେମ
ଯେମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ସ୍ଥାନକୁ ଅଟିକି, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ବସି, ସଭାରୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ; ତାପରେ, ଜୀବିତ ହୋଇ, ଆମେ ସଭାରେ କଥା ହେବା।
{୯} ଇମା ନାରୀରଵିଧଵାଃ ସୁପତ୍ନୀରାଞ୍ଜନେନ ସର୍ପିଷା ସଂ ସ୍ପୃଶନ୍ତାମ୍ । ଅନଶ୍ରଵୋ ଅନମୀଵାଃ ସୁରତ୍ନା ଆ ରୋହନ୍ତୁ ଜନଯୋ ଯୋନିମଗ୍ରେ
ଏହି ନାରୀମାନେ ବିଧବା ନୁହଁନ୍ତୁ, ଭଲ ଘରଣୀ ହେଉ, ଅଞ୍ଜନ ଓ ଘିଅ ଲଗାନ୍ତୁ; ଅଶ୍ରୁ ଓ ରୋଗ ଛାଡ଼ି, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମର ଗର୍ଭକୁ ଯାଉ।
ଵ୍ଯାକରୋମି ହଵିଷାହମେତୌ ତୌ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵ୍ଯହଂ କଲ୍ପଯାମି । ସ୍ଵଧାଂ ପିତୃଭ୍ଯୋ ଅଜରାଂ କୃଣୋମି ଦୀର୍ଘେଣାଯୁଷା ସମିମାନ୍ତ୍ସୃଜାମି
ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ହବିଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବିଭକ୍ତ କରୁଛି; ବ୍ରହ୍ମବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଛି। ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱଧାକୁ ଅକ୍ଷୟ କରୁଛି; ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ସହିତ ଏମାନେକୁ ଏକାଠି ଛାଡ଼ିଦେଉଛି।
ଯୋ ନୋ ଅଗ୍ନିଃ ପିତରୋ ହୃତ୍ସ୍ଵନ୍ତରାଵିଵେଶାମୃତୋ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ । ମଯ୍ଯହଂ ତଂ ପରି ଗୃହ୍ଣାମି ଦେଵଂ ମା ସୋ ଅସ୍ମାନ୍ ଦ୍ଵିକ୍ଷତ ମା ଵଯଂ ତମ୍
ଯେ ଅଗ୍ନି ଆମ ପିତୃମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ରଖିଥିଲେ, ମରଣଶୀଳ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅମର—ମୁଁ ସେଇ ଦେବତାକୁ ନିଜ ମନେ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି; ସେ ଆମକୁ କ୍ଷତି ନଦିଅ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବା ନାହିଁ।
ଅପାଵୃତ୍ଯ ଗାର୍ହପତ୍ଯାତ୍କ୍ରଵ୍ଯାଦା ପ୍ରେତ ଦକ୍ଷିଣା । ପ୍ରିଯଂ ପିତୃଭ୍ଯ ଆତ୍ମନେ ବ୍ରହ୍ମଭ୍ଯଃ କୃଣୁତା ପ୍ରିଯମ୍
ଗୃହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନିରୁ ମାଂସ ଭୋଜନକାରୀଙ୍କୁ ଦୂରେ କରି, ହେ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ, ଡାହାଣ ପାଖକୁ ଯାଅ; ପିତୃମାନେ, ନିଜ ଆତ୍ମା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ଯାହା, ତାହା ପ୍ରିୟ କର।
ଦ୍ଵିଭାଗଧନମାଦାଯ ପ୍ର କ୍ଷିଣାତ୍ଯଵର୍ତ୍ଯା । ଅଗ୍ନିଃ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯ ଯଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦନିରାହିତଃ
ଦୁଇ ଭାଗ ଧନ ନେଇ, ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ଖାଇ ଦେଉଛି; ଜେଷ୍ଠ ପୁଅଙ୍କ ଅଗ୍ନି, ଯଦି ମାଂସ ଭୋଜନକୁ ଦୂରେ କରାଯାଇନାହିଁ।
ଯତ୍କୃଷତେ ଯଦ୍ଵନୁତେ ଯଚ୍ଚ ଵସ୍ନେନ ଵିନ୍ଦତେ । ସର୍ଵଂ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ ତନ୍ ନାସ୍ତି କ୍ରଵ୍ଯାଚ୍ଚେଦନିରାହିତଃ
ଯେଉଁ ଜମି ଚାଷ କରେ, ଯେଉଁ ଜିତେ, ଯେଉଁ ଧନରେ ଲାଭ କରେ—ସେ ସମସ୍ତ ମରଣଶୀଳ ଲୋକର ନୁହେଁ, ଯଦି ମାଂସ ଭୋଜନକୁ ଦୂରେ କରାଯାଇନାହିଁ।
ଅଯଜ୍ଞିଯୋ ହତଵର୍ଚା ଭଵତି ନୈନେନ ହଵିରତ୍ତଵେ । ଛିନତ୍ତି କୃଷ୍ଯା ଗୋର୍ଧନାଦ୍ଯଂ କ୍ରଵ୍ଯାଦନୁଵର୍ତତେ
ସେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ତାଙ୍କ ତେଜ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେ ହବିଷ୍ୟ ଭୋଗ କରିପାରେ ନାହିଁ; ଯେ ମାଂସ ଭୋଜନକୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ଚାଷ ଓ ଗାଈର ଦୁଧକୁ କାଟିଦିଏ।
ମୁହୁର୍ଗୃଧ୍ଯୈଃ ପ୍ର ଵଦତ୍ଯାର୍ତିଂ ମର୍ତ୍ଯୋ ନୀତ୍ଯ । କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯାନ୍ ଅଗ୍ନିରନ୍ତିକାଦନୁଵିଦ୍ଵାନ୍ ଵିତାଵତି
ପୁନିପୁନି ଲୋଭରେ ପଡ଼ି, ମଣିଷ ନିଜ ଦୁଃଖକୁ କହେ; ଯିଏ ମାଂସ ଖାଉଥିବାକୁ ଜାଣେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖେ।
ଗ୍ରାହ୍ଯା ଗୃହାଃ ସଂ ସୃଜ୍ଯନ୍ତେ ସ୍ତ୍ରିଯା ଯନ୍ ମ୍ରିଯତେ ପତିଃ । ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଏଷ୍ଯୋ ଯଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦଂ ନିରାଦଧତ୍
ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଜନାଣୀର ସ୍ୱାମୀ ଚଳିଯାନ୍ତି, ଘରକୁ ପୁଣି ନିଆଯିବା ଓ ନବେନିଆ କରିବା ଉଚିତ; ଯିଏ ବେଦ ଜାଣେ, ସେ ମାଂସ ଖାଉଥିବାକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଯଦ୍ରିପ୍ରଂ ଶମଲଂ ଚକୃମ ଯଚ୍ଚ ଦୁଷ୍କୃତମ୍ । ଆପୋ ମା ତସ୍ମାଚ୍ଛୁମ୍ଭନ୍ତ୍ଵଗ୍ନେଃ ସଂକସୁକାଚ୍ଚ ଯତ୍
ଆମେ ଯେଉଁ ଅପବିତ୍ର କିମ୍ବା ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛୁ, ତାହାରୁ ଆମକୁ ଜଳ ପବିତ୍ର କରୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିଠାରେ ଯାହା ଅଛି ତାହାରୁ ମଧ୍ୟ।
{୧୦} ତା ଅଧରାଦୁଦୀଚୀରାଵଵୃତ୍ରନ୍ ପ୍ରଜାନୈତୀଃ ପଥିଭିର୍ଦେଵଯାନୈଃ । ପର୍ଵତସ୍ଯ ଵୃଷଭସ୍ଯାଧି ପୃଷ୍ଠେ ନଵାଶ୍ଚରନ୍ତି ସରିତଃ ପୁରାଣୀଃ
ସେଇ ଜଳ ତଳୁଠାରୁ ଉଠି, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ବହିଯାଉଛି, ଦେବମାନେ ଦେଇଥିବା ପଥରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ନେଉଛି; ପାହାଡ଼ର ମହାବଳି ପୃଷ୍ଠ ଉପରେ ପୁରୁଣା ନଦୀମାନେ ପୁଣି ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ଅକ୍ରଵ୍ଯାନ୍ ନିଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦଂ ନୁଦା ଦେଵଯଜନଂ ଵହ
ହେ ଅଗ୍ନି, ମାଂସ ଖାଉଥିବାକୁ ଦୂର କର, ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ନିବେଦନ ନେଇଯା।
ଇମଂ କ୍ରଵ୍ଯାଦା ଵିଵେଶାଯଂ କ୍ରଵ୍ଯାଦମନ୍ଵଗାତ୍। ଵ୍ଯାଘ୍ରୌ କୃତ୍ଵା ନାନାନଂ ତଂ ହରାମି ଶିଵାପରମ୍
ଏହି ମାଂସ ଖାଉଥିବା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏହି ମାଂସ ଖାଉଥିବା ପଛେ ପଛେ ଆସିଛି; ମୁଁ ସେମାନେକୁ ଦୁଇଟି ବାଘ କରି, ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରି, ଶୁଭକୁ ରଖୁଛି।
ଅନ୍ତର୍ଧିର୍ଦେଵାନାଂ ପରିଧିର୍ମନୁଷ୍ଯାଣାମଗ୍ନିର୍ଗାର୍ହପତ୍ଯ ଉଭଯାନ୍ ଅନ୍ତରା ଶ୍ରିତଃ
ଦେବତାଙ୍କର ସୀମା ଭିତରେ, ମଣିଷମାନଙ୍କର ସୀମା ବାହାରେ; ଗୃହପତି ଅଗ୍ନି, ଏହି ଦୁଇଁ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି।
ଜୀଵାନାମାଯୁଃ ପ୍ର ତିର ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପିତୄଣାଂ ଲୋକମପି ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ଯେ ମୃତାଃ । ସୁଗାର୍ହପତ୍ଯୋ ଵିତପନ୍ନ୍ ଅରାତିମୁଷାମୁଷାଂ ଶ୍ରେଯସୀଂ ଧେହ୍ଯସ୍ମୈ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଜିଅମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଦୂରେ ନେଇଯା, ମୃତମାନେ ପିତୃଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଭଲ ଭାବରେ ଥିବା ଗୃହପତି ଅଗ୍ନି, ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କରି, ସେଉଁଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥ ଦିଅ।
ସର୍ଵାନ୍ ଅଗ୍ନେ ସହମାନଃ ସପତ୍ନାନ୍ ଐଷାମୂର୍ଜଂ ରଯିମସ୍ମାସୁ ଧେହି
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀକୁ ସହି, ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଦିଅ।
ଇମମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵହ୍ନିଂ ପପ୍ରିମନ୍ଵାରଭଧ୍ଵଂ ସ ଵୋ ନିର୍ଵକ୍ଷଦ୍ଦୁରିତାଦଵଦ୍ଯାତ୍। ତେନାପ ହତ ଶରୁମାପତନ୍ତଂ ତେନ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପରି ପାତାସ୍ତାମ୍
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଧର, ଏହା ତୁମକୁ ଦୁଃଖ ଓ ଦୋଷରୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ; ଏହା ସହିତ, ପଡ଼ୁଥିବା ତୀରକୁ ମାର, ଏହା ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା ଆମକୁ ରଖୁ।
ଅନଡ୍ଵାହଂ ପ୍ଲଵମନ୍ଵାରଭଧ୍ଵଂ ସ ଵୋ ନିର୍ଵକ୍ଷଦ୍ଦୁରିତାଦଵଦ୍ଯାତ୍। ଆ ରୋହତ ସଵିତୁର୍ନାଵମେତାଂ ଷଡ୍ଭିରୁର୍ଵୀଭିରମତିଂ ତରେମ
ଏହି ବୃଷ ଓ ତରାଉଥିବା ନୌକାକୁ ଧର, ଏହା ତୁମକୁ ଦୁଃଖ ଓ ଦୋଷରୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉ; ସବିତାଙ୍କ ଏହି ନୌକାରେ ଚଢ଼, ଛଅଟି ବଡ଼ ପଥରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାର ହେଉ।
ଅହୋରାତ୍ରେ ଅନ୍ଵେଷି ବିଭ୍ରତ୍କ୍ଷେମ୍ଯସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ ପ୍ରତରଣଃ ସୁଵୀରଃ । ଅନାତୁରାନ୍ତ୍ସୁମନସସ୍ତଲ୍ପ ବିଭ୍ରଜ୍ଜ୍ଯୋଗେଵ ନଃ ପୁରୁଷଗନ୍ଧିରେଧି
ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ଖୋଜେ, ଘରକୁ ଧରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହେ, ସେତୁ ପରି ଅଟୁଟ; ସୁସ୍ଥ ଓ ଖୁସି ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା ଧରି, ଯୋକ ପରି ଆମ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧିତ ହେଉ।