ଭୂମେ ମାତର୍ନି ଧେହି ମା ଭଦ୍ରଯା ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ । ସଂଵିଦାନା ଦିଵା କଵେ ଶ୍ରିଯାଂ ମା ଧେହି ଭୂତ୍ଯାମ୍
ଧରିତ୍ରୀ ମାଆ, ମୋତେ ଭଲ ଭାବରେ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଶୁଭ ଠାରେ ରଖ; ଦିଗ୍ଗଜ ସହ ଏକତାରେ, ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ମୋତେ ଶ୍ରୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ନଡମା ରୋହ ନ ତେ ଅତ୍ର ଲୋକ ଇଦଂ ସୀସଂ ଭାଗଧେଯଂ ତ ଏହି । ଯୋ ଗୋଷୁ ଯକ୍ଷ୍ମଃ ପୁରୁଷେଷୁ ଯକ୍ଷ୍ମସ୍ତେନ ତ୍ଵଂ ସାକମଧରାଙ୍ପରେହି
କାଠି ବୃଦ୍ଧି ହ, ଏଠାରେ ତୋର ସ୍ଥାନ ନୁହେଁ; ଏହି ସିସା ତୋର ଅଂଶ, ଏହାକୁ ନେ। ଗୋମାନେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେ ରୋଗ ଅଛି, ସେଠାରେ ତୁମେ ସହିତ ତଳସ୍ଥଳକୁ ଯାଅ।
ଅଘଶଂସଦୁଃଶଂସାଭ୍ଯାଂ କରେଣାନୁକରେଣ ଚ । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ଚ ସର୍ଵଂ ତେନେତୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ଚ ନିରଜାମସି
ଅଭିଶାପ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଶାପ ଦୁଇ ହାତ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଅନୁକରଣ ହାତ ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଏହି ଉପାୟରେ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ।
ନିରିତୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ନିର୍ଋତିଂ ନିରରାତିମଜାମସି । ଯୋ ନୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ତମଦ୍ଧ୍ଯଗ୍ନେ ଅକ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯମୁ ଦ୍ଵିଷ୍ମସ୍ତମୁ ତେ ପ୍ର ସୁଵାମସି
ମୃତ୍ୟୁ, ନଶ୍ୱରତା ଓ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଆମେ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ। ଯେଉଁଠି ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେ ମୃତଦେହର ମାଂସ ଖାଉ। ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ସେଉଁଠିକୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଦେଉଛୁ।
ଯଦ୍ଯଗ୍ନିଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯଦି ଵା ଵ୍ଯାଘ୍ର ଇମଂ ଗୋଷ୍ଠଂ ପ୍ରଵିଵେଶାନ୍ଯୋକାଃ । ତଂ ମାଷାଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ର ହିଣୋମି ଦୂରଂ ସ ଗଚ୍ଛତ୍ଵପ୍ସୁଷଦୋଽପ୍ଯଗ୍ନୀନ୍
ଯଦି ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି, ବା ବାଘ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଏହି ଗୋଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ, ମୁଁ ମାଟି ଓ ଘିଅ ଦେଇ ତାକୁ ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ସେ ଜଳକୁ ବା ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଯାଉ।
ଯତ୍ତ୍ଵା କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ ପ୍ରଚକ୍ରୁର୍ମନ୍ଯୁନା ପୁରୁଷେ ମୃତେ । ସୁକଲ୍ପମଗ୍ନେ ତତ୍ତ୍ଵଯା ପୁନସ୍ତ୍ଵୋଦ୍ଦୀପଯାମସି
ଯେଉଁ ରୁଷ୍ଟମନେ କ୍ରୋଧରେ ମୃତ ମଣିଷ ପାଇଁ ତୁମ ଉପରେ କିଛି କରିଥିଲେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ପୁନି ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁଛୁ।
ପୁନସ୍ତ୍ଵାଦିତ୍ଯା ରୁଦ୍ରା ଵସଵଃ ପୁନର୍ବ୍ରହ୍ମା ଵସୁନୀତିରଗ୍ନେ । ପୁନସ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିରାଧାଦ୍ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵାଯ ଶତଶାରଦାଯ
ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଧନଦାତାମାନେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପୁନି ତୁମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ଦେଉନ୍ତୁ, ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ ଏହି ଦେଉନ୍ତୁ।
ଯୋ ଅଗ୍ନିଃ କ୍ରଵ୍ଯାତ୍ପ୍ରଵିଵେଶ ନୋ ଗୃହମିମଂ ପଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଇତରଂ ଜାତଵେଦସମ୍ । ତଂ ହରାମି ପିତୃଯଜ୍ଞାଯ ଦୂରଂ ସ ଘର୍ମମିନ୍ଧାଂ ପରମେ ସଧସ୍ଥେ
ଯଦି ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି ଆମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜାତବେଦସକୁ ଦେଖିଛି, ମୁଁ ତାକୁ ପିତୃଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦମଗ୍ନିଂ ପ୍ର ହିଣୋମି ଦୂରଂ ଯମରାଜ୍ଞୋ ଗଚ୍ଛତୁ ରିପ୍ରଵାହଃ । ଇହାଯମିତରୋ ଜାତଵେଦା ଦେଵୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ହଵ୍ଯଂ ଵହତୁ ପ୍ରଜାନନ୍
ମୁଁ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ଶତ୍ରୁମାନେ ଯମ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ଜାତବେଦସ ଦେବତା, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆହୁତି ନେଇଯାଉ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦମଗ୍ନିମିଷିତୋ ହରାମି ଜନାନ୍ ଦୃଂହନ୍ତଂ ଵଜ୍ରେଣ ମୃତ୍ଯୁମ୍ । ନି ତଂ ଶାସ୍ମି ଗାର୍ହପତ୍ଯେନ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ପିତୄଣାଂ ଲୋକେଽପି ଭାଗୋ ଅସ୍ତୁ
ମୁଁ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେକୁ ହନନ କରେ, ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ଗୃହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି। ତାଙ୍କର ଅଂଶ ପିତୃଲୋକରେ ହେଉ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦମଗ୍ନିଂ ଶଶମାନମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ପ୍ର ହିଣୋମି ପଥିଭିଃ ପିତୃଯାଣୈଃ । ମା ଦେଵଯାନୈଃ ପୁନରା ଗା ଅତ୍ରୈଵୈଧି ପିତୃଷୁ ଜାଗୃହି ତ୍ଵମ୍
ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ପିତୃମାନେଙ୍କର ପଥରେ ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ସେ ଦେବତାଙ୍କର ପଥରେ ପୁନି ଫେରି ନ ଆସୁ। ଏଠାରେ ରୁହ, ପିତୃମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗ୍ରତ ରୁହ।
{୭} ସମିନ୍ଧତେ ସଂକସୁକଂ ସ୍ଵସ୍ତଯେ ଶୁଦ୍ଧା ଭଵନ୍ତଃ ଶୁଚଯଃ ପାଵକାଃ । ଜହାତି ରିପ୍ରମତ୍ଯେନ ଏତି ସମିଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ନିଃ ସୁପୁନା ପୁନାତି
ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଶୁଭ, ପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିକୁ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି। ପବିତ୍ର ଓ ଚମକୁଥିବା ଏହି ଅଗ୍ନି ଶତ୍ରୁକୁ ପଛେ ଛାଡ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼େ ଓ ପୁନି ପବିତ୍ର କରେ।
ଦେଵୋ ଅଗ୍ନିଃ ସଂକସୁକୋ ଦିଵସ୍ପୃଷ୍ଠାନ୍ଯାରୁହତ୍। ମୁଚ୍ଯମାନୋ ନିରେଣସୋଽମୋଗସ୍ମାମଶସ୍ତ୍ଯାଃ
ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ଶିଖରକୁ ଉଠିଛନ୍ତି। ଅପବିତ୍ରତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଆମେ ଅପୟ ଓ ଅଶୁଭରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଅସ୍ମିନ୍ ଵଯଂ ସଂକସୁକେ ଅଗ୍ନୌ ରିପ୍ରାଣି ମୃଜ୍ମହେ । ଅଭୂମ ଯଜ୍ଞିଯାଃ ଶୁଦ୍ଧାଃ ପ୍ର ଣ ଆଯୂଂଷି ତାରିଷତ୍
ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିରେ ଆମେ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଧୋଇ ଦେଉଛୁ। ଆମେ ବଳିଦାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର ହେଲୁ। ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଆଗକୁ ନେଉ।
ସଂକସୁକୋ ଵିକସୁକୋ ନିର୍ଋଥୋ ଯଶ୍ଚ ନିସ୍ଵରଃ । ତେ ତେ ଯକ୍ଷ୍ମଂ ସଵେଦସୋ ଦୂରାଦ୍ଦୂରମନୀନଶନ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚମକୁଥିବା, ନଶ୍ୱରତାକୁ ଦେଇଥିବା ଓ ନିରବ ଅଗ୍ନି—ଏମାନେ ଜାଣି, ରୋଗକୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି।
ଯୋ ନୋ ଅଶ୍ଵେଷୁ ଵୀରେଷୁ ଯୋ ନୋ ଗୋଷ୍ଵଜାଵିଷୁ । କ୍ରଵ୍ଯାଦଂ ନିର୍ଣୁଦାମସି ଯୋ ଅଗ୍ନିର୍ଜନଯୋପନଃ
ଆମ ଘୋଡା, ବୀର, ଗାଈ ବା ଛାଗ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି କୌଣସି ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି, ମଣିଷ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଥାଏ, ଆମେ ତାକୁ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ।
ଅନ୍ଯେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵା ପୁରୁଷେଭ୍ଯୋ ଗୋଭ୍ଯୋ ଅଶ୍ଵେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵା । ନିଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦଂ ନୁଦାମସି ଯୋ ଅଗ୍ନିର୍ଜୀଵିତଯୋପନଃ
ଅନ୍ୟ ମଣିଷ, ଗାଈ, ଘୋଡାମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଜୀବନ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେଇ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଆମେ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଦେଵା ଅମୃଜତ ଯସ୍ମିନ୍ ମନୁଷ୍ଯା ଉତ । ତସ୍ମିନ୍ ଘୃତସ୍ତାଵୋ ମୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଦିଵଂ ରୁହ
ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିଥିଲେ, ଘିଅ ଲଗାଇ ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠ।
ସମିଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ନ ଆହୁତ ସ ନୋ ମାଭ୍ଯପକ୍ରମୀଃ । ଅତ୍ରୈଵ ଦୀଦିହି ଦ୍ଯଵି ଜ୍ଯୋକ୍ଚ ସୂର୍ଯଂ ଦୃଶେ
ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଓ ଆହୂତ ହୋଇଥିବା ଅଗ୍ନି, ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଅ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୁହ, ଦିନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବା ପାଇଁ।
ସୀସେ ମୃଡ୍ଢ୍ଵଂ ନଡେ ମୃଡ୍ଢ୍ଵମଗ୍ନୌ ସଂକସୁକେ ଚ ଯତ୍। ଅଥୋ ଅଵ୍ଯାଂ ରାମାଯାଂ ଶୀର୍ଷକ୍ତିମୁପବର୍ହଣେ
ଆଗରେ, ନଡ଼ରେ, ଅଗ୍ନିରେ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିରେ ଦୟାଳୁ ହୁଅ। ଅକାଟା ଡାଳରେ, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ଓ ଆଧାରରେ ମଧ୍ୟ ଦୟା କର।
ସୀସେ ମଲଂ ସାଦଯିତ୍ଵା ଶୀର୍ଷକ୍ତିମୁପବର୍ହଣେ । ଅଵ୍ଯାମସିକ୍ନ୍ଯାଂ ମୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୁଦ୍ଧା ଭଵତ ଯଜ୍ଞିଯାଃ
ମୁଣ୍ଡରୁ ମଳ ହଟାଇ, ମୁଣ୍ଡର ଶକ୍ତିକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରି, ଅପରିମାପ୍ୟ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୁମେ ପବିତ୍ର ହେଉ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉ।
{୮} ପରଂ ମୃତ୍ଯୋ ଅନୁ ପରେହି ପନ୍ଥାଂ ଯସ୍ତ ଏଷ ଇତରୋ ଦେଵଯାନାତ୍। ଚକ୍ଷୁଷ୍ମତେ ଶୃଣ୍ଵତେ ତେ ବ୍ରଵୀମୀହେମେ ଵୀରା ବହଵୋ ଭଵନ୍ତୁ
ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ପଥ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ପଥରେ ଯାଅ। ଯେଉଁମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ଶୁଣିପାରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ କହୁଛି—ତୁମ ସହ ଅନେକ ବୀର ଥାଉ।
ଇମେ ଜୀଵା ଵି ମୃତୈରାଵଵୃତ୍ରନ୍ନ୍ ଅଭୂଦ୍ଭଦ୍ରା ଦେଵହୂତିର୍ନୋ ଅଦ୍ଯ । ପ୍ରାଞ୍ଚୋ ଅଗାମ ନୃତଯେ ହସାଯ ସୁଵୀରାସୋ ଵିଦଥମା ଵଦେମ
ଏହି ଜୀବମାନେ ମୃତମାନେଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି; ଆଜି ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିବା ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହୋଇଛି। ଆମେ ନୃତ୍ୟ ଓ ହସିବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଛୁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ସଭାରେ କଥା ହେବା।
ଇମଂ ଜୀଵେଭ୍ଯଃ ପରିଧିଂ ଦଧାମି ମୈଷାଂ ନୁ ଗାଦପରୋ ଅର୍ଥମେତମ୍ । ଶତଂ ଜୀଵନ୍ତଃ ଶରଦଃ ପୁରୂଚୀସ୍ତିରୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ଦଧତାଂ ପର୍ଵତେନ
ମୁଁ ଏହି ସୀମାକୁ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ରଖୁଛି; ଅନ୍ୟ କେହି ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଅଟିକି ନ ଯାଉ। ସେମାନେ ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତୁ, ବହୁ ଲୋକ ହେଉ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ ରହୁ।
ଆ ରୋହତାଯୁର୍ଜରସଂ ଵୃଣାନା ଅନୁପୂର୍ଵଂ ଯତମାନା ଯତି ସ୍ଥ । ତାନ୍ ଵସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ସୁଜନିମା ସଜୋଷାଃ ସର୍ଵମାଯୁର୍ନଯତୁ ଜୀଵନାଯ
ବୟସ୍କତାକୁ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଭାବେ ନେଇ, ଅନୁକ୍ରମରେ ଚେଷ୍ଟା କର, ଦୃଢ଼ ରୁହ। ନିର୍ମାତା, ଭଲ ସନ୍ତାନ ଓ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ପାଇଁ ନେଇଯାଉ।
ଯଥାହାନ୍ଯନୁପୂର୍ଵଂ ଭଵନ୍ତି ଯଥ ର୍ତଵ ଋତୁଭିର୍ଯନ୍ତି ସାକମ୍ । ଯଥା ନ ପୂର୍ଵମପରୋ ଜହାତ୍ଯେଵା ଧାତରାଯୂଂଷି କଲ୍ପଯୈଷାମ୍
ଯେପରି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଅନୁକ୍ରମରେ ଯାଉଛି, ଋତୁମାନେ ତାଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ସମୟରେ ଚାଲିଛନ୍ତି, ସେପରି ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଛାଡ଼ି ଦେଉ ନାହିଁ; ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସେମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ଏଭଳି ଗଠନ କର।
ଅଶ୍ମନ୍ଵତୀ ରୀଯତେ ସଂ ରଭଧ୍ଵଂ ଵୀରଯଧ୍ଵଂ ପ୍ର ତରତା ସଖାଯଃ । ଅତ୍ରା ଜହୀତ ଯେ ଅସନ୍ ଦୁରେଵା ଅନମୀଵାନ୍ ଉତ୍ତରେମାଭି ଵାଜାନ୍
ପଥର ଭରିତ ନଦୀକୁ ଅଟିକିବାକୁ ପଡ଼ିବ—ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅ, ପାର୍ ହେଉ, ମୋ ସହ ମିତ୍ରମାନେ। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ, ସେମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ରୋଗ ନଥିବା, ଆମେ ପ୍ରତିଫଳ ସହିତ ଅପାରକୁ ପାର୍ ହେଉ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତା ପ୍ର ତରତା ସଖାଯୋଽଶ୍ମନ୍ଵତୀ ନଦୀ ସ୍ଯନ୍ଦତ ଇଯମ୍ । ଅତ୍ରା ଜହୀତ ଯେ ଅସନ୍ନ୍ ଅଶିଵାଃ ଶିଵାନ୍ତ୍ସ୍ଯୋନାନ୍ ଉତ୍ତରେମାଭି ଵାଜାନ୍
ଉଠ, ପାର୍ ହେଉ, ମୋ ସହ ମିତ୍ରମାନେ; ଏହି ପଥର ଭରିତ ନଦୀ ବହୁଛି। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଶୁଭ, ସେମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ଶୁଭମାନେ ସହିତ, ଆମେ ପ୍ରତିଫଳ ସହିତ ଅପାରକୁ ପାର୍ ହେଉ।
ଵୈଶ୍ଵଦେଵୀଂ ଵର୍ଚସା ଆ ରଭଧ୍ଵଂ ଶୁଦ୍ଧା ଭଵନ୍ତଃ ଶୁଚଯଃ ପାଵକାଃ । ଅତିକ୍ରାମନ୍ତୋ ଦୁରିତା ପଦାନି ଶତଂ ହିମାଃ ସର୍ଵଵୀରା ମଦେମ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କର, ପବିତ୍ର ହେଉ, ଚମକୁଥିବା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉ। ଦୁଷ୍ଟତାର ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ବୀର ହୋଇ, ଶତ ବର୍ଷ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ଉଦୀଚୀନୈଃ ପଥିଭିର୍ଵାଯୁମଦ୍ଭିରତିକ୍ରାମନ୍ତୋଽଵରାନ୍ ପରେଭିଃ । ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ କୃତ୍ଵ ଋଷଯଃ ପରେତା ମୃତ୍ଯୁଂ ପ୍ରତ୍ଯୌହନ୍ ପଦଯୋପନେନ
ଉତ୍ତର ଦିଗର ପଥରେ, ବାୟୁରେ ଭରିଥିବା, ଅନ୍ୟ ପଥରେ ତଳକୁ ଛାଡ଼ି, ସପ୍ତ ତିନିଥର ଋଷିମାନେ, ଯାଇ, ପଦ ଦେଇ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ।