ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ମ ଇଦଂ ପୃଥିଵୀ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଚ ମେ ଵ୍ଯଚଃ । ଅଗ୍ନିଃ ସୂର୍ଯ ଆପୋ ମେଧାଂ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ସଂ ଦଦୁଃ
ଆକାଶ, ଧରିତ୍ରୀ ଓ ମଧ୍ୟାକାଶ ମୋତେ ତାଙ୍କର ବିସ୍ତାର ଦେଇଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଳ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହାକୁ ଏକାସାଥିରେ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅହମସ୍ମି ସହମାନ ଉତ୍ତରୋ ନାମ ଭୂମ୍ଯାମ୍ । ଅଭୀଷାଡସ୍ମି ଵିଶ୍ଵାଷାଡାଶାମାଶାଂ ଵିଷାସହିଃ
ମୁଁ ସହନଶୀଳ, ଧରିତ୍ରୀ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ମୁଁ ବିଜୟୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିବା, ଆଶାର ମାଲିକ, ଆଶାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା।
ଅଦୋ ଯଦ୍ଦେଵି ପ୍ରଥମାନା ପୁରସ୍ତାଦ୍ଦେଵୈରୁକ୍ତା ଵ୍ଯସର୍ପୋ ମହିତ୍ଵମ୍ । ଆ ତ୍ଵା ସୁଭୂତମଵିଶତ୍ତଦାନୀମକଲ୍ପଯଥାଃ ପ୍ରଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରଃ
ଯେ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେବୀ, ପ୍ରଥମେ ଦେବତାମାନେ କହିଥିଲେ ଓ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ—ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେଇ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସେତେବେଳେ ଚାରି ଦିଗ ସ୍ଥାପନ କଲା।
ଯେ ଗ୍ରାମା ଯଦରଣ୍ଯଂ ଯାଃ ସଭା ଅଧି ଭୂମ୍ଯାମ୍ । ଯେ ସଂଗ୍ରାମାଃ ସମିତଯସ୍ତେଷୁ ଚାରୁ ଵଦେମ ତେ
ଏ ଭୂମିରେ ଯେଉଁ ଗ୍ରାମ, ଯେଉଁ ଜଙ୍ଗଲ, ଯେଉଁ ସଭା, ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ, ଯେଉଁ ସମ୍ମିଳନ—ସେଠି ଆମେ ଭଲ କଥା କହିପାରିବା।
ଅଶ୍ଵ ଇଵ ରଜୋ ଦୁଧୁଵେ ଵି ତାନ୍ ଜନାନ୍ ଯ ଆକ୍ଷିଯନ୍ ପୃଥିଵୀଂ ଯାଦଜାଯତ । ମନ୍ଦ୍ରାଗ୍ରେତ୍ଵରୀ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପା ଵନସ୍ପତୀନାଂ ଗୃଭିରୋଷଧୀନାମ୍
ଘୋଡା ପରି ଧୁଳି ଉଡିଯାଏ; ଯେଉଁ ଲୋକେ ଧରିତ୍ରୀକୁ ମାପିଥିଲେ, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଗଛ ଓ ଔଷଧିର ଧରଣ।
ଯଦ୍ଵଦାମି ମଧୁମତ୍ତଦ୍ଵଦାମି ଯଦୀକ୍ଷେ ତଦ୍ଵନନ୍ତି ମା । ତ୍ଵିଷୀମାନ୍ ଅସ୍ମି ଜୂତିମାନ୍ ଅଵାନ୍ଯାନ୍ ହନ୍ମି ଦୋଧତଃ
ମୁଁ ଯାହା କହେ, ସେ ମଧୁର; ମୁଁ ଯାହା କହେ, ସେ ଜୟୀ; ମୁଁ ଯାହା ଦେଖେ, ସେ ମୋର ଆଜ୍ଞା ମାନେ; ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋତେ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମୁଁ ଦଳିଦେଉଛି।
ଶନ୍ତିଵା ସୁରଭିଃ ସ୍ଯୋନା କୀଲାଲୋଧ୍ନୀ ପଯସ୍ଵତୀ । ଭୂମିରଧି ବ୍ରଵୀତୁ ମେ ପୃଥିଵୀ ପଯସା ସହ
ଶାନ୍ତ, ସୁଗନ୍ଧ, ଆନନ୍ଦମୟ, ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର, ପୋଷଣରେ ଭରପୂର—ଧରିତ୍ରୀ ମୋ ପକ୍ଷରେ କଥା କହନ୍ତୁ, ଧରିତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ଦୁଧ ସହ ମୋ ସହିତ ରହନ୍ତୁ।
ଯାମନ୍ଵୈଚ୍ଛଦ୍ଧଵିଷା ଵିଶ୍ଵକର୍ମାନ୍ତରର୍ଣଵେ ରଜସି ପ୍ରଵିଷ୍ଟାମ୍ । ଭୁଜିଷ୍ଯଂ ପାତ୍ରଂ ନିହିତଂ ଗୁହା ଯଦାଵିର୍ଭୋଗେ ଅଭଵନ୍ ମାତୃମଦ୍ଭ୍ଯଃ
ଯାକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ହବି ଦେଇ ଖୋଜିଥିଲେ, ଅନ୍ତର୍ନଦୀରେ, ଧୁଳିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ; ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଥିବା ପାତ୍ର, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରଖାଯାଇଥିଲା, ମାଆମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖୋଲା ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ତ୍ଵମସ୍ଯାଵପନୀ ଜନାନାମଦିତିଃ କାମଦୁଘା ପପ୍ରଥାନା । ଯତ୍ତ ଊନଂ ତତ୍ତ ଆ ପୂରଯାତି ପ୍ରଜାପତିଃ ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯ
ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆଧାର, ଅଦିତି, ଇଚ୍ଛାପୂରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ; ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଭାବ, ସେଠି ତୁମେ ପୂରଣ କର; ପ୍ରଜାପତି, ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ।
ଉପସ୍ଥାସ୍ତେ ଅନମୀଵା ଅଯକ୍ଷ୍ମା ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ସନ୍ତୁ ପୃଥିଵି ପ୍ରସୂତାଃ । ଦୀର୍ଘଂ ନ ଆଯୁଃ ପ୍ରତିବୁଧ୍ଯମାନା ଵଯଂ ତୁଭ୍ଯଂ ବଲିହୃତଃ ସ୍ଯାମ
ଧରିତ୍ରୀ, ତୁମର କୋଳ ଆମ ପାଇଁ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖ ହୀନ ହେଉ; ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଏପରି ହେଉ; ଆମେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଉପରେ ଜାଗି, ତୁମକୁ ବଳି ଦେଇଥିବା ହେଉ।
ଭୂମେ ମାତର୍ନି ଧେହି ମା ଭଦ୍ରଯା ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ । ସଂଵିଦାନା ଦିଵା କଵେ ଶ୍ରିଯାଂ ମା ଧେହି ଭୂତ୍ଯାମ୍
ଧରିତ୍ରୀ ମାଆ, ମୋତେ ଭଲ ଭାବରେ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଶୁଭ ଠାରେ ରଖ; ଦିଗ୍ଗଜ ସହ ଏକତାରେ, ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ମୋତେ ଶ୍ରୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ନଡମା ରୋହ ନ ତେ ଅତ୍ର ଲୋକ ଇଦଂ ସୀସଂ ଭାଗଧେଯଂ ତ ଏହି । ଯୋ ଗୋଷୁ ଯକ୍ଷ୍ମଃ ପୁରୁଷେଷୁ ଯକ୍ଷ୍ମସ୍ତେନ ତ୍ଵଂ ସାକମଧରାଙ୍ପରେହି
କାଠି ବୃଦ୍ଧି ହ, ଏଠାରେ ତୋର ସ୍ଥାନ ନୁହେଁ; ଏହି ସିସା ତୋର ଅଂଶ, ଏହାକୁ ନେ। ଗୋମାନେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେ ରୋଗ ଅଛି, ସେଠାରେ ତୁମେ ସହିତ ତଳସ୍ଥଳକୁ ଯାଅ।
ଅଘଶଂସଦୁଃଶଂସାଭ୍ଯାଂ କରେଣାନୁକରେଣ ଚ । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ଚ ସର୍ଵଂ ତେନେତୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ଚ ନିରଜାମସି
ଅଭିଶାପ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଶାପ ଦୁଇ ହାତ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଅନୁକରଣ ହାତ ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଏହି ଉପାୟରେ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ।
ନିରିତୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ନିର୍ଋତିଂ ନିରରାତିମଜାମସି । ଯୋ ନୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ତମଦ୍ଧ୍ଯଗ୍ନେ ଅକ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯମୁ ଦ୍ଵିଷ୍ମସ୍ତମୁ ତେ ପ୍ର ସୁଵାମସି
ମୃତ୍ୟୁ, ନଶ୍ୱରତା ଓ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଆମେ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ। ଯେଉଁଠି ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେ ମୃତଦେହର ମାଂସ ଖାଉ। ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ସେଉଁଠିକୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଦେଉଛୁ।
ଯଦ୍ଯଗ୍ନିଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯଦି ଵା ଵ୍ଯାଘ୍ର ଇମଂ ଗୋଷ୍ଠଂ ପ୍ରଵିଵେଶାନ୍ଯୋକାଃ । ତଂ ମାଷାଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ର ହିଣୋମି ଦୂରଂ ସ ଗଚ୍ଛତ୍ଵପ୍ସୁଷଦୋଽପ୍ଯଗ୍ନୀନ୍
ଯଦି ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି, ବା ବାଘ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଏହି ଗୋଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ, ମୁଁ ମାଟି ଓ ଘିଅ ଦେଇ ତାକୁ ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ସେ ଜଳକୁ ବା ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଯାଉ।
ଯତ୍ତ୍ଵା କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ ପ୍ରଚକ୍ରୁର୍ମନ୍ଯୁନା ପୁରୁଷେ ମୃତେ । ସୁକଲ୍ପମଗ୍ନେ ତତ୍ତ୍ଵଯା ପୁନସ୍ତ୍ଵୋଦ୍ଦୀପଯାମସି
ଯେଉଁ ରୁଷ୍ଟମନେ କ୍ରୋଧରେ ମୃତ ମଣିଷ ପାଇଁ ତୁମ ଉପରେ କିଛି କରିଥିଲେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ପୁନି ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁଛୁ।
ପୁନସ୍ତ୍ଵାଦିତ୍ଯା ରୁଦ୍ରା ଵସଵଃ ପୁନର୍ବ୍ରହ୍ମା ଵସୁନୀତିରଗ୍ନେ । ପୁନସ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିରାଧାଦ୍ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵାଯ ଶତଶାରଦାଯ
ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଧନଦାତାମାନେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପୁନି ତୁମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ଦେଉନ୍ତୁ, ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ ଏହି ଦେଉନ୍ତୁ।
ଯୋ ଅଗ୍ନିଃ କ୍ରଵ୍ଯାତ୍ପ୍ରଵିଵେଶ ନୋ ଗୃହମିମଂ ପଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଇତରଂ ଜାତଵେଦସମ୍ । ତଂ ହରାମି ପିତୃଯଜ୍ଞାଯ ଦୂରଂ ସ ଘର୍ମମିନ୍ଧାଂ ପରମେ ସଧସ୍ଥେ
ଯଦି ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି ଆମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜାତବେଦସକୁ ଦେଖିଛି, ମୁଁ ତାକୁ ପିତୃଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦମଗ୍ନିଂ ପ୍ର ହିଣୋମି ଦୂରଂ ଯମରାଜ୍ଞୋ ଗଚ୍ଛତୁ ରିପ୍ରଵାହଃ । ଇହାଯମିତରୋ ଜାତଵେଦା ଦେଵୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ହଵ୍ଯଂ ଵହତୁ ପ୍ରଜାନନ୍
ମୁଁ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ଶତ୍ରୁମାନେ ଯମ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ଜାତବେଦସ ଦେବତା, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆହୁତି ନେଇଯାଉ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦମଗ୍ନିମିଷିତୋ ହରାମି ଜନାନ୍ ଦୃଂହନ୍ତଂ ଵଜ୍ରେଣ ମୃତ୍ଯୁମ୍ । ନି ତଂ ଶାସ୍ମି ଗାର୍ହପତ୍ଯେନ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ପିତୄଣାଂ ଲୋକେଽପି ଭାଗୋ ଅସ୍ତୁ
ମୁଁ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେକୁ ହନନ କରେ, ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ଗୃହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି। ତାଙ୍କର ଅଂଶ ପିତୃଲୋକରେ ହେଉ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦମଗ୍ନିଂ ଶଶମାନମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ପ୍ର ହିଣୋମି ପଥିଭିଃ ପିତୃଯାଣୈଃ । ମା ଦେଵଯାନୈଃ ପୁନରା ଗା ଅତ୍ରୈଵୈଧି ପିତୃଷୁ ଜାଗୃହି ତ୍ଵମ୍
ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ପିତୃମାନେଙ୍କର ପଥରେ ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ସେ ଦେବତାଙ୍କର ପଥରେ ପୁନି ଫେରି ନ ଆସୁ। ଏଠାରେ ରୁହ, ପିତୃମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗ୍ରତ ରୁହ।
{୭} ସମିନ୍ଧତେ ସଂକସୁକଂ ସ୍ଵସ୍ତଯେ ଶୁଦ୍ଧା ଭଵନ୍ତଃ ଶୁଚଯଃ ପାଵକାଃ । ଜହାତି ରିପ୍ରମତ୍ଯେନ ଏତି ସମିଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ନିଃ ସୁପୁନା ପୁନାତି
ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଶୁଭ, ପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିକୁ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି। ପବିତ୍ର ଓ ଚମକୁଥିବା ଏହି ଅଗ୍ନି ଶତ୍ରୁକୁ ପଛେ ଛାଡ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼େ ଓ ପୁନି ପବିତ୍ର କରେ।
ଦେଵୋ ଅଗ୍ନିଃ ସଂକସୁକୋ ଦିଵସ୍ପୃଷ୍ଠାନ୍ଯାରୁହତ୍। ମୁଚ୍ଯମାନୋ ନିରେଣସୋଽମୋଗସ୍ମାମଶସ୍ତ୍ଯାଃ
ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ଶିଖରକୁ ଉଠିଛନ୍ତି। ଅପବିତ୍ରତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଆମେ ଅପୟ ଓ ଅଶୁଭରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଅସ୍ମିନ୍ ଵଯଂ ସଂକସୁକେ ଅଗ୍ନୌ ରିପ୍ରାଣି ମୃଜ୍ମହେ । ଅଭୂମ ଯଜ୍ଞିଯାଃ ଶୁଦ୍ଧାଃ ପ୍ର ଣ ଆଯୂଂଷି ତାରିଷତ୍
ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିରେ ଆମେ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଧୋଇ ଦେଉଛୁ। ଆମେ ବଳିଦାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର ହେଲୁ। ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଆଗକୁ ନେଉ।
ସଂକସୁକୋ ଵିକସୁକୋ ନିର୍ଋଥୋ ଯଶ୍ଚ ନିସ୍ଵରଃ । ତେ ତେ ଯକ୍ଷ୍ମଂ ସଵେଦସୋ ଦୂରାଦ୍ଦୂରମନୀନଶନ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚମକୁଥିବା, ନଶ୍ୱରତାକୁ ଦେଇଥିବା ଓ ନିରବ ଅଗ୍ନି—ଏମାନେ ଜାଣି, ରୋଗକୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି।
ଯୋ ନୋ ଅଶ୍ଵେଷୁ ଵୀରେଷୁ ଯୋ ନୋ ଗୋଷ୍ଵଜାଵିଷୁ । କ୍ରଵ୍ଯାଦଂ ନିର୍ଣୁଦାମସି ଯୋ ଅଗ୍ନିର୍ଜନଯୋପନଃ
ଆମ ଘୋଡା, ବୀର, ଗାଈ ବା ଛାଗ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି କୌଣସି ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି, ମଣିଷ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଥାଏ, ଆମେ ତାକୁ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ।
ଅନ୍ଯେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵା ପୁରୁଷେଭ୍ଯୋ ଗୋଭ୍ଯୋ ଅଶ୍ଵେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵା । ନିଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦଂ ନୁଦାମସି ଯୋ ଅଗ୍ନିର୍ଜୀଵିତଯୋପନଃ
ଅନ୍ୟ ମଣିଷ, ଗାଈ, ଘୋଡାମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଜୀବନ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେଇ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଆମେ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଦେଵା ଅମୃଜତ ଯସ୍ମିନ୍ ମନୁଷ୍ଯା ଉତ । ତସ୍ମିନ୍ ଘୃତସ୍ତାଵୋ ମୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଦିଵଂ ରୁହ
ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିଥିଲେ, ଘିଅ ଲଗାଇ ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠ।
ସମିଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ନ ଆହୁତ ସ ନୋ ମାଭ୍ଯପକ୍ରମୀଃ । ଅତ୍ରୈଵ ଦୀଦିହି ଦ୍ଯଵି ଜ୍ଯୋକ୍ଚ ସୂର୍ଯଂ ଦୃଶେ
ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଓ ଆହୂତ ହୋଇଥିବା ଅଗ୍ନି, ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଅ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୁହ, ଦିନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବା ପାଇଁ।
ସୀସେ ମୃଡ୍ଢ୍ଵଂ ନଡେ ମୃଡ୍ଢ୍ଵମଗ୍ନୌ ସଂକସୁକେ ଚ ଯତ୍। ଅଥୋ ଅଵ୍ଯାଂ ରାମାଯାଂ ଶୀର୍ଷକ୍ତିମୁପବର୍ହଣେ
ଆଗରେ, ନଡ଼ରେ, ଅଗ୍ନିରେ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିରେ ଦୟାଳୁ ହୁଅ। ଅକାଟା ଡାଳରେ, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ଓ ଆଧାରରେ ମଧ୍ୟ ଦୟା କର।