ଯସ୍ଯାଃ ପୁରୋ ଦେଵକୃତାଃ କ୍ଷେତ୍ରେ ଯସ୍ଯା ଵିକୁର୍ଵତେ । ପ୍ରଜାପତିଃ ପୃଥିଵୀଂ ଵିଶ୍ଵଗର୍ଭାମାଶାମାଶାଂ ରଣ୍ଯାଂ ନଃ କୃଣୋତୁ
ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ସହର ଅଛି, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ପ୍ରଜାପତି ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଗର୍ଭ ଭୂମିକୁ ସବୁ ଦିଗରେ ଫଳଦାୟି କରନ୍ତୁ।
ନିଧିଂ ବିଭ୍ରତୀ ବହୁଧା ଗୁହା ଵସୁ ମଣିଂ ହିରଣ୍ଯଂ ପୃଥିଵୀ ଦଦାତୁ ମେ । ଵସୂନି ନୋ ଵସୁଦା ରାସମାନା ଦେଵୀ ଦଧାତୁ ସୁମନସ୍ଯମାନା
ଏହି ପୃଥିବୀ ବହୁ ରୂପର ଗୁପ୍ତ ଧନ, ମଣି, ସୁନା ଧାରଣ କରିଛି; ଭୂମି ମୋତେ ମଣି ଓ ସୁନା ଦିଅ। ଧନଦାୟିନୀ ଦେବୀ, ଆମକୁ ଧନ ଓ ସମ୍ମାନ ଦିଅ।
ଜନଂ ବିଭ୍ରତୀ ବହୁଧା ଵିଵାଚସଂ ନାନାଧର୍ମାଣଂ ପୃଥିଵୀ ଯଥୌକସମ୍ । ସହସ୍ରଂ ଧାରା ଦ୍ରଵିଣସ୍ଯ ମେ ଦୁହାଂ ଧ୍ରୁଵେଵ ଧେନୁରନପସ୍ଫୁରନ୍ତୀ
ଏହି ପୃଥିବୀ ବିଭିନ୍ନ ଭାଷା, ବିଭିନ୍ନ ଚଳାଚଳ ଓ ଆଚାରର ଲୋକମାନେକୁ ଗୃହ ଭଳି ଧାରଣ କରିଛି। ଏହି ପୃଥିବୀ ମୋ ପାଇଁ ହଜାର ଧାରା ଧନ ଦିଅ, ଅଚଳ ଗାଏ ଭଳି।
ଯସ୍ତେ ସର୍ପୋ ଵୃଶ୍ଚିକସ୍ତୃଷ୍ଟଦଂଶ୍ମା ହେମନ୍ତଜବ୍ଧୋ ଭୃମଲୋ ଗୁହା ଶଯେ । କ୍ରିମିର୍ଜିନ୍ଵତ୍ପୃଥିଵି ଯଦ୍ଯଦେଜତି ପ୍ରାଵୃଷି ତନ୍ ନଃ ସର୍ପନ୍ ମୋପ ସୃପଦ୍ଯଚ୍ଛିଵଂ ତେନ ନୋ ମୃଡ
ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ସର୍ପ, ବିଛା, ଦଂଶକୀଟ, ଶୀତକାଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଜନ୍ତୁ ଅଛି, ବର୍ଷାରେ ଯେଉଁ କୀଟ ଚଳାଏ, କିମ୍ବା କୃମି ଅଛି—ସେହି ସର୍ପ ଆମ ନିକଟକୁ ଆସୁନାହଁ। ଯାହା ଶୁଭ, ତାହା ସହିତ ଆମକୁ ଦୟା କର।
ଯେ ତେ ପନ୍ଥାନୋ ବହଵୋ ଜନାଯନା ରଥସ୍ଯ ଵର୍ତ୍ମାନସଶ୍ଚ ଯାତଵେ । ଯୈଃ ସଂଚରନ୍ତ୍ଯୁଭଯେ ଭଦ୍ରପାପାସ୍ତଂ ପନ୍ଥାନଂ ଜଯେମାନମିତ୍ରମତସ୍କରଂ ଯଚ୍ଛିଵଂ ତେନ ନୋ ମୃଡ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଯେତେ ରାସ୍ତା ବନାଇଛ, ଯେଉଁଠି ରଥ ଚାଲେ ଓ ଲୋକେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି, ସେଇ ସମସ୍ତ ପଥରେ ଭଲ ଓ ଖରାପ ଲୋକ ଯାଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହି ରାସ୍ତା ଆମେ ଜିତିବା, ଶତ୍ରୁ ଓ ଚୋର ନଥିବା, ଭଲ ଓ ଶୁଭ ହେଉ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମର କୃପା ପାଉ।
ମଲ୍ଵଂ ବିଭ୍ରତୀ ଗୁରୁଭୃଦ୍ଭଦ୍ରପାପସ୍ଯ ନିଧନଂ ତିତିକ୍ଷୁଃ । ଵରାହେଣ ପୃଥିଵୀ ସଂଵିଦାନା ସୂକରାଯ ଵି ଜିହୀତେ ମୃଗାଯ
ଧରିତ୍ରୀ ମାଟି ବୋହି, ଭାର ସହି, ଭଲ ଓ ଖରାପର ଶେଷକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ସହିଥାଏ। ଧରିତ୍ରୀ ବରାହ ସହ ଏକତା ହୋଇ, ସେ ବରାହଙ୍କୁ, ପଶୁକୁ ନିଜକୁ ଦେଇଥାଏ।
ଯେ ତ ଆରଣ୍ଯାଃ ପଶଵୋ ମୃଗା ଵନେ ହିତାଃ ସିଂହା ଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ପୁରୁଷାଦଶ୍ଚରନ୍ତି । ଉଲଂ ଵୃକଂ ପୃଥିଵି ଦୁଛୁନାମିତ ଋକ୍ଷୀକାଂ ରକ୍ଷୋ ଅପ ବାଧଯାସ୍ମତ୍
ଯେଉଁ ଜଙ୍ଗଲର ପଶୁ, ବନର ମୃଗ, ସିଂହ, ବାଘ, ମାନବ ଖାଇଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଘୁରୁଛନ୍ତି—ଧରିତ୍ରୀ, ଉଲୁ, ନିକୃଷ୍ଟ ଓ ଦୁଷ୍ଟ, ଭାଲୁ, ରାକ୍ଷସ—ଏମାନେ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତୁ।
ଯେ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଅପ୍ସରସୋ ଯେ ଚାରାଯାଃ କିମୀଦିନଃ । ପିଶାଚାନ୍ତ୍ସର୍ଵା ରକ୍ଷାଂସି ତାନ୍ ଅସ୍ମଦ୍ଭୂମେ ଯାଵଯ
ଯେଉଁ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଚର, କିମୀଦିନ, ସମସ୍ତ ପିଶାଚ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା—ଧରିତ୍ରୀ, ଏମାନେ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତୁ।
{୫} ଯାଂ ଦ୍ଵିପାଦଃ ପକ୍ଷିଣଃ ସଂପତନ୍ତି ହଂସାଃ ସୁପର୍ଣାଃ ଶକୁନା ଵଯାଂସି । ଯସ୍ଯାଂ ଵାତୋ ମାତରିଶ୍ଵେଯତେ ରଜାଂସି କୃଣ୍ଵଂଶ୍ଚ୍ଯାଵଯଂଶ୍ଚ ଵୃକ୍ଷାନ୍ । ଵାତସ୍ଯ ପ୍ରଵାମୁପଵାମନୁ ଵାତ୍ଯର୍ଚିଃ
ଯେଉଁ ଧରିତ୍ରୀ ଉପରେ ଦୁଇପାୟୀ ପକ୍ଷୀ, ହଂସ, ଗରୁଡ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ଉତରିଆସନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ବାତାସ, ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ ଚଳେ, ଧୁଳି ଉଡାଏ, ଗଛକୁ ହଲାଇଦିଏ—ବାୟୁର ଶକ୍ତି, ତାହାର ତୀବ୍ରତା, ତାହାର ଉତ୍ସାହ।
ଯସ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣମରୁଣଂ ଚ ସଂହିତେ ଅହୋରାତ୍ରେ ଵିହିତେ ଭୂମ୍ଯାମଧି । ଵର୍ଷେଣ ଭୂମିଃ ପୃଥିଵୀ ଵୃତାଵୃତା ସା ନୋ ଦଧାତୁ ଭଦ୍ରଯା ପ୍ରିଯେ ଧାମନିଧାମନି
ଯେଉଁ ଧରିତ୍ରୀ ଉପରେ କଳା ଓ ଲାଲ ଏକତ୍ର ହୋଇଛି, ଦିନ ଓ ରାତି ଏଠି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ବର୍ଷରେ ଧରିତ୍ରୀ ଘେରାଯାଇଛି—ସେ ଧରିତ୍ରୀ ଆମକୁ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଗୃହରେ ପ୍ରିୟ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ମ ଇଦଂ ପୃଥିଵୀ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଚ ମେ ଵ୍ଯଚଃ । ଅଗ୍ନିଃ ସୂର୍ଯ ଆପୋ ମେଧାଂ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ସଂ ଦଦୁଃ
ଆକାଶ, ଧରିତ୍ରୀ ଓ ମଧ୍ୟାକାଶ ମୋତେ ତାଙ୍କର ବିସ୍ତାର ଦେଇଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଳ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହାକୁ ଏକାସାଥିରେ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅହମସ୍ମି ସହମାନ ଉତ୍ତରୋ ନାମ ଭୂମ୍ଯାମ୍ । ଅଭୀଷାଡସ୍ମି ଵିଶ୍ଵାଷାଡାଶାମାଶାଂ ଵିଷାସହିଃ
ମୁଁ ସହନଶୀଳ, ଧରିତ୍ରୀ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ମୁଁ ବିଜୟୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିବା, ଆଶାର ମାଲିକ, ଆଶାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା।
ଅଦୋ ଯଦ୍ଦେଵି ପ୍ରଥମାନା ପୁରସ୍ତାଦ୍ଦେଵୈରୁକ୍ତା ଵ୍ଯସର୍ପୋ ମହିତ୍ଵମ୍ । ଆ ତ୍ଵା ସୁଭୂତମଵିଶତ୍ତଦାନୀମକଲ୍ପଯଥାଃ ପ୍ରଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରଃ
ଯେ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେବୀ, ପ୍ରଥମେ ଦେବତାମାନେ କହିଥିଲେ ଓ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ—ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେଇ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସେତେବେଳେ ଚାରି ଦିଗ ସ୍ଥାପନ କଲା।
ଯେ ଗ୍ରାମା ଯଦରଣ୍ଯଂ ଯାଃ ସଭା ଅଧି ଭୂମ୍ଯାମ୍ । ଯେ ସଂଗ୍ରାମାଃ ସମିତଯସ୍ତେଷୁ ଚାରୁ ଵଦେମ ତେ
ଏ ଭୂମିରେ ଯେଉଁ ଗ୍ରାମ, ଯେଉଁ ଜଙ୍ଗଲ, ଯେଉଁ ସଭା, ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ, ଯେଉଁ ସମ୍ମିଳନ—ସେଠି ଆମେ ଭଲ କଥା କହିପାରିବା।
ଅଶ୍ଵ ଇଵ ରଜୋ ଦୁଧୁଵେ ଵି ତାନ୍ ଜନାନ୍ ଯ ଆକ୍ଷିଯନ୍ ପୃଥିଵୀଂ ଯାଦଜାଯତ । ମନ୍ଦ୍ରାଗ୍ରେତ୍ଵରୀ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପା ଵନସ୍ପତୀନାଂ ଗୃଭିରୋଷଧୀନାମ୍
ଘୋଡା ପରି ଧୁଳି ଉଡିଯାଏ; ଯେଉଁ ଲୋକେ ଧରିତ୍ରୀକୁ ମାପିଥିଲେ, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଗଛ ଓ ଔଷଧିର ଧରଣ।
ଯଦ୍ଵଦାମି ମଧୁମତ୍ତଦ୍ଵଦାମି ଯଦୀକ୍ଷେ ତଦ୍ଵନନ୍ତି ମା । ତ୍ଵିଷୀମାନ୍ ଅସ୍ମି ଜୂତିମାନ୍ ଅଵାନ୍ଯାନ୍ ହନ୍ମି ଦୋଧତଃ
ମୁଁ ଯାହା କହେ, ସେ ମଧୁର; ମୁଁ ଯାହା କହେ, ସେ ଜୟୀ; ମୁଁ ଯାହା ଦେଖେ, ସେ ମୋର ଆଜ୍ଞା ମାନେ; ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋତେ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମୁଁ ଦଳିଦେଉଛି।
ଶନ୍ତିଵା ସୁରଭିଃ ସ୍ଯୋନା କୀଲାଲୋଧ୍ନୀ ପଯସ୍ଵତୀ । ଭୂମିରଧି ବ୍ରଵୀତୁ ମେ ପୃଥିଵୀ ପଯସା ସହ
ଶାନ୍ତ, ସୁଗନ୍ଧ, ଆନନ୍ଦମୟ, ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର, ପୋଷଣରେ ଭରପୂର—ଧରିତ୍ରୀ ମୋ ପକ୍ଷରେ କଥା କହନ୍ତୁ, ଧରିତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ଦୁଧ ସହ ମୋ ସହିତ ରହନ୍ତୁ।
ଯାମନ୍ଵୈଚ୍ଛଦ୍ଧଵିଷା ଵିଶ୍ଵକର୍ମାନ୍ତରର୍ଣଵେ ରଜସି ପ୍ରଵିଷ୍ଟାମ୍ । ଭୁଜିଷ୍ଯଂ ପାତ୍ରଂ ନିହିତଂ ଗୁହା ଯଦାଵିର୍ଭୋଗେ ଅଭଵନ୍ ମାତୃମଦ୍ଭ୍ଯଃ
ଯାକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ହବି ଦେଇ ଖୋଜିଥିଲେ, ଅନ୍ତର୍ନଦୀରେ, ଧୁଳିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ; ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଥିବା ପାତ୍ର, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରଖାଯାଇଥିଲା, ମାଆମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖୋଲା ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ତ୍ଵମସ୍ଯାଵପନୀ ଜନାନାମଦିତିଃ କାମଦୁଘା ପପ୍ରଥାନା । ଯତ୍ତ ଊନଂ ତତ୍ତ ଆ ପୂରଯାତି ପ୍ରଜାପତିଃ ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯ
ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆଧାର, ଅଦିତି, ଇଚ୍ଛାପୂରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ; ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଭାବ, ସେଠି ତୁମେ ପୂରଣ କର; ପ୍ରଜାପତି, ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ।
ଉପସ୍ଥାସ୍ତେ ଅନମୀଵା ଅଯକ୍ଷ୍ମା ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ସନ୍ତୁ ପୃଥିଵି ପ୍ରସୂତାଃ । ଦୀର୍ଘଂ ନ ଆଯୁଃ ପ୍ରତିବୁଧ୍ଯମାନା ଵଯଂ ତୁଭ୍ଯଂ ବଲିହୃତଃ ସ୍ଯାମ
ଧରିତ୍ରୀ, ତୁମର କୋଳ ଆମ ପାଇଁ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖ ହୀନ ହେଉ; ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଏପରି ହେଉ; ଆମେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଉପରେ ଜାଗି, ତୁମକୁ ବଳି ଦେଇଥିବା ହେଉ।
ଭୂମେ ମାତର୍ନି ଧେହି ମା ଭଦ୍ରଯା ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ । ସଂଵିଦାନା ଦିଵା କଵେ ଶ୍ରିଯାଂ ମା ଧେହି ଭୂତ୍ଯାମ୍
ଧରିତ୍ରୀ ମାଆ, ମୋତେ ଭଲ ଭାବରେ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଶୁଭ ଠାରେ ରଖ; ଦିଗ୍ଗଜ ସହ ଏକତାରେ, ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ମୋତେ ଶ୍ରୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ନଡମା ରୋହ ନ ତେ ଅତ୍ର ଲୋକ ଇଦଂ ସୀସଂ ଭାଗଧେଯଂ ତ ଏହି । ଯୋ ଗୋଷୁ ଯକ୍ଷ୍ମଃ ପୁରୁଷେଷୁ ଯକ୍ଷ୍ମସ୍ତେନ ତ୍ଵଂ ସାକମଧରାଙ୍ପରେହି
କାଠି ବୃଦ୍ଧି ହ, ଏଠାରେ ତୋର ସ୍ଥାନ ନୁହେଁ; ଏହି ସିସା ତୋର ଅଂଶ, ଏହାକୁ ନେ। ଗୋମାନେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେ ରୋଗ ଅଛି, ସେଠାରେ ତୁମେ ସହିତ ତଳସ୍ଥଳକୁ ଯାଅ।
ଅଘଶଂସଦୁଃଶଂସାଭ୍ଯାଂ କରେଣାନୁକରେଣ ଚ । ଯକ୍ଷ୍ମଂ ଚ ସର୍ଵଂ ତେନେତୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ଚ ନିରଜାମସି
ଅଭିଶାପ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଶାପ ଦୁଇ ହାତ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଅନୁକରଣ ହାତ ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଏହି ଉପାୟରେ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ।
ନିରିତୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ନିର୍ଋତିଂ ନିରରାତିମଜାମସି । ଯୋ ନୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ତମଦ୍ଧ୍ଯଗ୍ନେ ଅକ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯମୁ ଦ୍ଵିଷ୍ମସ୍ତମୁ ତେ ପ୍ର ସୁଵାମସି
ମୃତ୍ୟୁ, ନଶ୍ୱରତା ଓ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଆମେ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ। ଯେଉଁଠି ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେ ମୃତଦେହର ମାଂସ ଖାଉ। ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ସେଉଁଠିକୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଦେଉଛୁ।
ଯଦ୍ଯଗ୍ନିଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଯଦି ଵା ଵ୍ଯାଘ୍ର ଇମଂ ଗୋଷ୍ଠଂ ପ୍ରଵିଵେଶାନ୍ଯୋକାଃ । ତଂ ମାଷାଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ର ହିଣୋମି ଦୂରଂ ସ ଗଚ୍ଛତ୍ଵପ୍ସୁଷଦୋଽପ୍ଯଗ୍ନୀନ୍
ଯଦି ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି, ବା ବାଘ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଏହି ଗୋଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ, ମୁଁ ମାଟି ଓ ଘିଅ ଦେଇ ତାକୁ ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ସେ ଜଳକୁ ବା ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଯାଉ।
ଯତ୍ତ୍ଵା କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ ପ୍ରଚକ୍ରୁର୍ମନ୍ଯୁନା ପୁରୁଷେ ମୃତେ । ସୁକଲ୍ପମଗ୍ନେ ତତ୍ତ୍ଵଯା ପୁନସ୍ତ୍ଵୋଦ୍ଦୀପଯାମସି
ଯେଉଁ ରୁଷ୍ଟମନେ କ୍ରୋଧରେ ମୃତ ମଣିଷ ପାଇଁ ତୁମ ଉପରେ କିଛି କରିଥିଲେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ପୁନି ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁଛୁ।
ପୁନସ୍ତ୍ଵାଦିତ୍ଯା ରୁଦ୍ରା ଵସଵଃ ପୁନର୍ବ୍ରହ୍ମା ଵସୁନୀତିରଗ୍ନେ । ପୁନସ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିରାଧାଦ୍ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵାଯ ଶତଶାରଦାଯ
ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଧନଦାତାମାନେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପୁନି ତୁମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ଦେଉନ୍ତୁ, ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ ଏହି ଦେଉନ୍ତୁ।
ଯୋ ଅଗ୍ନିଃ କ୍ରଵ୍ଯାତ୍ପ୍ରଵିଵେଶ ନୋ ଗୃହମିମଂ ପଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଇତରଂ ଜାତଵେଦସମ୍ । ତଂ ହରାମି ପିତୃଯଜ୍ଞାଯ ଦୂରଂ ସ ଘର୍ମମିନ୍ଧାଂ ପରମେ ସଧସ୍ଥେ
ଯଦି ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନି ଆମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜାତବେଦସକୁ ଦେଖିଛି, ମୁଁ ତାକୁ ପିତୃଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦମଗ୍ନିଂ ପ୍ର ହିଣୋମି ଦୂରଂ ଯମରାଜ୍ଞୋ ଗଚ୍ଛତୁ ରିପ୍ରଵାହଃ । ଇହାଯମିତରୋ ଜାତଵେଦା ଦେଵୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ହଵ୍ଯଂ ଵହତୁ ପ୍ରଜାନନ୍
ମୁଁ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ଶତ୍ରୁମାନେ ଯମ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ଜାତବେଦସ ଦେବତା, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆହୁତି ନେଇଯାଉ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦମଗ୍ନିମିଷିତୋ ହରାମି ଜନାନ୍ ଦୃଂହନ୍ତଂ ଵଜ୍ରେଣ ମୃତ୍ଯୁମ୍ । ନି ତଂ ଶାସ୍ମି ଗାର୍ହପତ୍ଯେନ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ପିତୄଣାଂ ଲୋକେଽପି ଭାଗୋ ଅସ୍ତୁ
ମୁଁ ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେକୁ ହନନ କରେ, ଦୂରେ ହଟାଉଛି। ଗୃହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି। ତାଙ୍କର ଅଂଶ ପିତୃଲୋକରେ ହେଉ।