ଯାଵତ୍ତେଽଭି ଵିପଶ୍ଯାମି ଭୂମେ ସୂର୍ଯେଣ ମେଦିନା । ତାଵନ୍ ମେ ଚକ୍ଷୁର୍ମା ମେଷ୍ଟୋତ୍ତରାମୁତ୍ତରାଂ ସମାମ୍
ମୁଁ ଯେତେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମାଟି ସହିତ, ଦେଖିପାରିବି, ସେତେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ଯାଉ। ମୋ ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ମଧ୍ୟ ହରାଇ ନଯାଉ, ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହୁ।
ଯଚ୍ଛଯାନଃ ପର୍ଯାଵର୍ତେ ଦକ୍ଷିଣଂ ସଖ୍ଯମଭି ଭୂମେ ପାର୍ଶ୍ଵମୁତ୍ତାନାସ୍ତ୍ଵା ପ୍ରତୀଚୀଂ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟୀଭିରଧିଶେମହେ । ମା ହିଂସୀସ୍ତତ୍ର ନୋ ଭୂମେ ସର୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରତିଶୀଵରି
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଶୁଏ, କିମ୍ବା ମିତ୍ରତା ପାଇଁ, କିମ୍ବା ପଶ୍ଚିମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଶୁଏ, କିମ୍ବା ତୁମ ପିଠି ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ—ଭୂମି, ସେଠାରେ ଆମକୁ କେବେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି କରନାହଁ, ତୁମର କୌଣସି ଅଂଶରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯତ୍ତେ ଭୂମେ ଵିଖନାମି କ୍ଷିପ୍ରଂ ତଦପି ରୋହତୁ । ମା ତେ ମର୍ମ ଵିମୃଗ୍ଵରି ମା ତେ ହୃଦଯମର୍ପିପମ୍
ମୁଁ ତୁମୁଠାରୁ ଯେଉଁ ମାଟି ଖୋଦିଏ, ସେଠି ଶୀଘ୍ର ଉଦ୍ଭିଦ୍ଧି ହେଉ। ବିସ୍ତୃତ ପୃଥିବୀ, ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶ କିମ୍ବା ହୃଦୟକୁ କ୍ଷତି କରିନଯାଉ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମସ୍ତେ ଭୂମେ ଵର୍ଷାଣି ଶରଦ୍ଧେମନ୍ତଃ ଶିଶିରୋ ଵସନ୍ତଃ । ଋତଵସ୍ତେ ଵିହିତା ହାଯନୀରହୋରାତ୍ରେ ପୃଥିଵି ନୋ ଦୁହାତାମ୍
ତୁମର ଋତୁଗୁଡ଼ିକ—ଗ୍ରୀଷ୍ମ, ବର୍ଷା, ଶରତ୍, ହେମନ୍ତ, ଶୀତ, ବସନ୍ତ—ସବୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ତୁମର ବର୍ଷ, ଦିନ ଓ ରାତି—ପୃଥିବୀ, ଆମକୁ ତୁମ ଦୁଧ ଦିଅ।
ଯାପ ସର୍ପଂ ଵିଜମାନା ଵିମୃଗ୍ଵରୀ ଯସ୍ଯାମାସନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନଯୋ ଯେ ଅପ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ । ପରା ଦସ୍ଯୂନ୍ ଦଦତୀ ଦେଵପୀଯୂନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵୃଣାନା ପୃଥିଵୀ ନ ଵୃତ୍ରଂ ଶକ୍ରାଯ ଦଧ୍ରେ ଵୃଷଭାଯ ଵୃଷ୍ଣେ
ଯେଉଁ ବିସ୍ତୃତ ପୃଥିବୀ ସର୍ପକୁ ଧାରଣ କରେ, ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନି ଜଳାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଜଳ ରହିଛି; ଯିଏ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ଫେଙ୍ଗିଦିଏ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ଦେଉଛି, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ପାଇଁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛି।
ଯସ୍ଯାଂ ସଦୋହଵିର୍ଧାନେ ଯୂପୋ ଯସ୍ଯାଂ ନିମୀଯତେ । ବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଯସ୍ଯାମର୍ଚନ୍ତ୍ଯୃଗ୍ଭିଃ ସାମ୍ନା ଯଜୁର୍ଵିଦଃ ଯୁଜ୍ଯନ୍ତେ ଯସ୍ଯାମୃତ୍ଵିଜଃ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ ଦଣ୍ଡ ରଖାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ବେଦି ତିଆରି ହୁଏ; ଯେଉଁଠି ପୁରୋହିତମାନେ ଷ୍ଟୋତ୍ର, ସାମଗାନ, ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଋତ୍ବିଜ୍ମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ତିଆରି କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯାଂ ପୂର୍ଵେ ଭୂତକୃତ ଋଷଯୋ ଗା ଉଦାନୃଚୁଃ । ସପ୍ତ ସତ୍ରେଣ ଵେଧସୋ ଯଜ୍ଞେନ ତପସା ସହ
ଯେଉଁଠି ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ, ଗାଏ ଦ୍ୱାରା ଷ୍ଟୁତି କରିଥିଲେ; ସାତ ଜଣେ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଓ ତପସ୍ୟା ସହିତ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସହିତ।
ସା ନୋ ଭୂମିରା ଦିଶତୁ ଯଦ୍ଧନଂ କାମଯାମହେ । ଭଗୋ ଅନୁପ୍ରଯୁଙ୍କ୍ତାମିନ୍ଦ୍ର ଏତୁ ପୁରୋଗଵଃ
ସେଇ ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ଯେଉଁ ଧନ ଆମେ ଆଶା କରୁଛୁ, ଦିଅ। ଭାଗ ଆମ ପାଇଁ ସେଇ ଧନ ବଣ୍ଟନ କରୁନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ, ଆଗକୁ ଆସନ୍ତୁ।
{୪} ଯସ୍ଯାଂ ଗାଯନ୍ତି ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଭୂମ୍ଯାଂ ମର୍ତ୍ଯା ଵ୍ଯୈଲବାଃ । ଯୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଯସ୍ଯାମାକ୍ରନ୍ଦୋ ଯସ୍ଯାଂ ଵଦତି ଦୁନ୍ଦୁଭିଃ । ସା ନୋ ଭୂମିଃ ପ୍ର ଣୁଦତାଂ ସପତ୍ନାନ୍ ଅସପତ୍ନଂ ମା ପୃଥିଵୀ କୃଣୋତୁ
ଯେଉଁ ପୃଥିବୀରେ ଲୋକମାନେ ଗାନ୍ତି, ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ମର୍ତ୍ୟମାନେ ବସନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଚିତ୍କାର ହୁଏ, ଢୋଳ ବାଜେ—ସେଇ ପୃଥିବୀ ଆମର ବିରୋଧୀମାନେକୁ ଦୂରେ କରୁ, ଆମକୁ ଶତ୍ରୁହୀନ କରୁ।
ଯସ୍ଯାମନ୍ନଂ ଵ୍ରୀହିଯଵୌ ଯସ୍ଯା ଇମାଃ ପଞ୍ଚ କୃଷ୍ଟଯଃ । ଭୂମ୍ଯୈ ପର୍ଜନ୍ଯପତ୍ନ୍ଯୈ ନମୋଽସ୍ତୁ ଵର୍ଷମେଦସେ
ଯେଉଁଠି ଅନ୍ନ, ଧାନ ଓ ଯବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେଉଁଠି ପାଞ୍ଚଟି ଜନଜାତି ବସନ୍ତି—ବର୍ଷାରେ ପ୍ରଚୁର ଏହି ପୃଥିବୀ, ବର୍ଷାଦେବୀଙ୍କର ସହଧର୍ମିଣୀ, ତାକୁ ନମସ୍କାର।
ଯସ୍ଯାଃ ପୁରୋ ଦେଵକୃତାଃ କ୍ଷେତ୍ରେ ଯସ୍ଯା ଵିକୁର୍ଵତେ । ପ୍ରଜାପତିଃ ପୃଥିଵୀଂ ଵିଶ୍ଵଗର୍ଭାମାଶାମାଶାଂ ରଣ୍ଯାଂ ନଃ କୃଣୋତୁ
ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ସହର ଅଛି, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ପ୍ରଜାପତି ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଗର୍ଭ ଭୂମିକୁ ସବୁ ଦିଗରେ ଫଳଦାୟି କରନ୍ତୁ।
ନିଧିଂ ବିଭ୍ରତୀ ବହୁଧା ଗୁହା ଵସୁ ମଣିଂ ହିରଣ୍ଯଂ ପୃଥିଵୀ ଦଦାତୁ ମେ । ଵସୂନି ନୋ ଵସୁଦା ରାସମାନା ଦେଵୀ ଦଧାତୁ ସୁମନସ୍ଯମାନା
ଏହି ପୃଥିବୀ ବହୁ ରୂପର ଗୁପ୍ତ ଧନ, ମଣି, ସୁନା ଧାରଣ କରିଛି; ଭୂମି ମୋତେ ମଣି ଓ ସୁନା ଦିଅ। ଧନଦାୟିନୀ ଦେବୀ, ଆମକୁ ଧନ ଓ ସମ୍ମାନ ଦିଅ।
ଜନଂ ବିଭ୍ରତୀ ବହୁଧା ଵିଵାଚସଂ ନାନାଧର୍ମାଣଂ ପୃଥିଵୀ ଯଥୌକସମ୍ । ସହସ୍ରଂ ଧାରା ଦ୍ରଵିଣସ୍ଯ ମେ ଦୁହାଂ ଧ୍ରୁଵେଵ ଧେନୁରନପସ୍ଫୁରନ୍ତୀ
ଏହି ପୃଥିବୀ ବିଭିନ୍ନ ଭାଷା, ବିଭିନ୍ନ ଚଳାଚଳ ଓ ଆଚାରର ଲୋକମାନେକୁ ଗୃହ ଭଳି ଧାରଣ କରିଛି। ଏହି ପୃଥିବୀ ମୋ ପାଇଁ ହଜାର ଧାରା ଧନ ଦିଅ, ଅଚଳ ଗାଏ ଭଳି।
ଯସ୍ତେ ସର୍ପୋ ଵୃଶ୍ଚିକସ୍ତୃଷ୍ଟଦଂଶ୍ମା ହେମନ୍ତଜବ୍ଧୋ ଭୃମଲୋ ଗୁହା ଶଯେ । କ୍ରିମିର୍ଜିନ୍ଵତ୍ପୃଥିଵି ଯଦ୍ଯଦେଜତି ପ୍ରାଵୃଷି ତନ୍ ନଃ ସର୍ପନ୍ ମୋପ ସୃପଦ୍ଯଚ୍ଛିଵଂ ତେନ ନୋ ମୃଡ
ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ସର୍ପ, ବିଛା, ଦଂଶକୀଟ, ଶୀତକାଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଜନ୍ତୁ ଅଛି, ବର୍ଷାରେ ଯେଉଁ କୀଟ ଚଳାଏ, କିମ୍ବା କୃମି ଅଛି—ସେହି ସର୍ପ ଆମ ନିକଟକୁ ଆସୁନାହଁ। ଯାହା ଶୁଭ, ତାହା ସହିତ ଆମକୁ ଦୟା କର।
ଯେ ତେ ପନ୍ଥାନୋ ବହଵୋ ଜନାଯନା ରଥସ୍ଯ ଵର୍ତ୍ମାନସଶ୍ଚ ଯାତଵେ । ଯୈଃ ସଂଚରନ୍ତ୍ଯୁଭଯେ ଭଦ୍ରପାପାସ୍ତଂ ପନ୍ଥାନଂ ଜଯେମାନମିତ୍ରମତସ୍କରଂ ଯଚ୍ଛିଵଂ ତେନ ନୋ ମୃଡ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଯେତେ ରାସ୍ତା ବନାଇଛ, ଯେଉଁଠି ରଥ ଚାଲେ ଓ ଲୋକେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି, ସେଇ ସମସ୍ତ ପଥରେ ଭଲ ଓ ଖରାପ ଲୋକ ଯାଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହି ରାସ୍ତା ଆମେ ଜିତିବା, ଶତ୍ରୁ ଓ ଚୋର ନଥିବା, ଭଲ ଓ ଶୁଭ ହେଉ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମର କୃପା ପାଉ।
ମଲ୍ଵଂ ବିଭ୍ରତୀ ଗୁରୁଭୃଦ୍ଭଦ୍ରପାପସ୍ଯ ନିଧନଂ ତିତିକ୍ଷୁଃ । ଵରାହେଣ ପୃଥିଵୀ ସଂଵିଦାନା ସୂକରାଯ ଵି ଜିହୀତେ ମୃଗାଯ
ଧରିତ୍ରୀ ମାଟି ବୋହି, ଭାର ସହି, ଭଲ ଓ ଖରାପର ଶେଷକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ସହିଥାଏ। ଧରିତ୍ରୀ ବରାହ ସହ ଏକତା ହୋଇ, ସେ ବରାହଙ୍କୁ, ପଶୁକୁ ନିଜକୁ ଦେଇଥାଏ।
ଯେ ତ ଆରଣ୍ଯାଃ ପଶଵୋ ମୃଗା ଵନେ ହିତାଃ ସିଂହା ଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ପୁରୁଷାଦଶ୍ଚରନ୍ତି । ଉଲଂ ଵୃକଂ ପୃଥିଵି ଦୁଛୁନାମିତ ଋକ୍ଷୀକାଂ ରକ୍ଷୋ ଅପ ବାଧଯାସ୍ମତ୍
ଯେଉଁ ଜଙ୍ଗଲର ପଶୁ, ବନର ମୃଗ, ସିଂହ, ବାଘ, ମାନବ ଖାଇଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଘୁରୁଛନ୍ତି—ଧରିତ୍ରୀ, ଉଲୁ, ନିକୃଷ୍ଟ ଓ ଦୁଷ୍ଟ, ଭାଲୁ, ରାକ୍ଷସ—ଏମାନେ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତୁ।
ଯେ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଅପ୍ସରସୋ ଯେ ଚାରାଯାଃ କିମୀଦିନଃ । ପିଶାଚାନ୍ତ୍ସର୍ଵା ରକ୍ଷାଂସି ତାନ୍ ଅସ୍ମଦ୍ଭୂମେ ଯାଵଯ
ଯେଉଁ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଚର, କିମୀଦିନ, ସମସ୍ତ ପିଶାଚ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା—ଧରିତ୍ରୀ, ଏମାନେ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତୁ।
{୫} ଯାଂ ଦ୍ଵିପାଦଃ ପକ୍ଷିଣଃ ସଂପତନ୍ତି ହଂସାଃ ସୁପର୍ଣାଃ ଶକୁନା ଵଯାଂସି । ଯସ୍ଯାଂ ଵାତୋ ମାତରିଶ୍ଵେଯତେ ରଜାଂସି କୃଣ୍ଵଂଶ୍ଚ୍ଯାଵଯଂଶ୍ଚ ଵୃକ୍ଷାନ୍ । ଵାତସ୍ଯ ପ୍ରଵାମୁପଵାମନୁ ଵାତ୍ଯର୍ଚିଃ
ଯେଉଁ ଧରିତ୍ରୀ ଉପରେ ଦୁଇପାୟୀ ପକ୍ଷୀ, ହଂସ, ଗରୁଡ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ଉତରିଆସନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ବାତାସ, ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ ଚଳେ, ଧୁଳି ଉଡାଏ, ଗଛକୁ ହଲାଇଦିଏ—ବାୟୁର ଶକ୍ତି, ତାହାର ତୀବ୍ରତା, ତାହାର ଉତ୍ସାହ।
ଯସ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣମରୁଣଂ ଚ ସଂହିତେ ଅହୋରାତ୍ରେ ଵିହିତେ ଭୂମ୍ଯାମଧି । ଵର୍ଷେଣ ଭୂମିଃ ପୃଥିଵୀ ଵୃତାଵୃତା ସା ନୋ ଦଧାତୁ ଭଦ୍ରଯା ପ୍ରିଯେ ଧାମନିଧାମନି
ଯେଉଁ ଧରିତ୍ରୀ ଉପରେ କଳା ଓ ଲାଲ ଏକତ୍ର ହୋଇଛି, ଦିନ ଓ ରାତି ଏଠି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ବର୍ଷରେ ଧରିତ୍ରୀ ଘେରାଯାଇଛି—ସେ ଧରିତ୍ରୀ ଆମକୁ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଗୃହରେ ପ୍ରିୟ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ମ ଇଦଂ ପୃଥିଵୀ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଚ ମେ ଵ୍ଯଚଃ । ଅଗ୍ନିଃ ସୂର୍ଯ ଆପୋ ମେଧାଂ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଶ୍ଚ ସଂ ଦଦୁଃ
ଆକାଶ, ଧରିତ୍ରୀ ଓ ମଧ୍ୟାକାଶ ମୋତେ ତାଙ୍କର ବିସ୍ତାର ଦେଇଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଳ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହାକୁ ଏକାସାଥିରେ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅହମସ୍ମି ସହମାନ ଉତ୍ତରୋ ନାମ ଭୂମ୍ଯାମ୍ । ଅଭୀଷାଡସ୍ମି ଵିଶ୍ଵାଷାଡାଶାମାଶାଂ ଵିଷାସହିଃ
ମୁଁ ସହନଶୀଳ, ଧରିତ୍ରୀ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ମୁଁ ବିଜୟୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିବା, ଆଶାର ମାଲିକ, ଆଶାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା।
ଅଦୋ ଯଦ୍ଦେଵି ପ୍ରଥମାନା ପୁରସ୍ତାଦ୍ଦେଵୈରୁକ୍ତା ଵ୍ଯସର୍ପୋ ମହିତ୍ଵମ୍ । ଆ ତ୍ଵା ସୁଭୂତମଵିଶତ୍ତଦାନୀମକଲ୍ପଯଥାଃ ପ୍ରଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରଃ
ଯେ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେବୀ, ପ୍ରଥମେ ଦେବତାମାନେ କହିଥିଲେ ଓ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ—ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେଇ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସେତେବେଳେ ଚାରି ଦିଗ ସ୍ଥାପନ କଲା।
ଯେ ଗ୍ରାମା ଯଦରଣ୍ଯଂ ଯାଃ ସଭା ଅଧି ଭୂମ୍ଯାମ୍ । ଯେ ସଂଗ୍ରାମାଃ ସମିତଯସ୍ତେଷୁ ଚାରୁ ଵଦେମ ତେ
ଏ ଭୂମିରେ ଯେଉଁ ଗ୍ରାମ, ଯେଉଁ ଜଙ୍ଗଲ, ଯେଉଁ ସଭା, ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ, ଯେଉଁ ସମ୍ମିଳନ—ସେଠି ଆମେ ଭଲ କଥା କହିପାରିବା।
ଅଶ୍ଵ ଇଵ ରଜୋ ଦୁଧୁଵେ ଵି ତାନ୍ ଜନାନ୍ ଯ ଆକ୍ଷିଯନ୍ ପୃଥିଵୀଂ ଯାଦଜାଯତ । ମନ୍ଦ୍ରାଗ୍ରେତ୍ଵରୀ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପା ଵନସ୍ପତୀନାଂ ଗୃଭିରୋଷଧୀନାମ୍
ଘୋଡା ପରି ଧୁଳି ଉଡିଯାଏ; ଯେଉଁ ଲୋକେ ଧରିତ୍ରୀକୁ ମାପିଥିଲେ, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଗଛ ଓ ଔଷଧିର ଧରଣ।
ଯଦ୍ଵଦାମି ମଧୁମତ୍ତଦ୍ଵଦାମି ଯଦୀକ୍ଷେ ତଦ୍ଵନନ୍ତି ମା । ତ୍ଵିଷୀମାନ୍ ଅସ୍ମି ଜୂତିମାନ୍ ଅଵାନ୍ଯାନ୍ ହନ୍ମି ଦୋଧତଃ
ମୁଁ ଯାହା କହେ, ସେ ମଧୁର; ମୁଁ ଯାହା କହେ, ସେ ଜୟୀ; ମୁଁ ଯାହା ଦେଖେ, ସେ ମୋର ଆଜ୍ଞା ମାନେ; ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋତେ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମୁଁ ଦଳିଦେଉଛି।
ଶନ୍ତିଵା ସୁରଭିଃ ସ୍ଯୋନା କୀଲାଲୋଧ୍ନୀ ପଯସ୍ଵତୀ । ଭୂମିରଧି ବ୍ରଵୀତୁ ମେ ପୃଥିଵୀ ପଯସା ସହ
ଶାନ୍ତ, ସୁଗନ୍ଧ, ଆନନ୍ଦମୟ, ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର, ପୋଷଣରେ ଭରପୂର—ଧରିତ୍ରୀ ମୋ ପକ୍ଷରେ କଥା କହନ୍ତୁ, ଧରିତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ଦୁଧ ସହ ମୋ ସହିତ ରହନ୍ତୁ।
ଯାମନ୍ଵୈଚ୍ଛଦ୍ଧଵିଷା ଵିଶ୍ଵକର୍ମାନ୍ତରର୍ଣଵେ ରଜସି ପ୍ରଵିଷ୍ଟାମ୍ । ଭୁଜିଷ୍ଯଂ ପାତ୍ରଂ ନିହିତଂ ଗୁହା ଯଦାଵିର୍ଭୋଗେ ଅଭଵନ୍ ମାତୃମଦ୍ଭ୍ଯଃ
ଯାକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ହବି ଦେଇ ଖୋଜିଥିଲେ, ଅନ୍ତର୍ନଦୀରେ, ଧୁଳିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ; ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଥିବା ପାତ୍ର, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରଖାଯାଇଥିଲା, ମାଆମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖୋଲା ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ତ୍ଵମସ୍ଯାଵପନୀ ଜନାନାମଦିତିଃ କାମଦୁଘା ପପ୍ରଥାନା । ଯତ୍ତ ଊନଂ ତତ୍ତ ଆ ପୂରଯାତି ପ୍ରଜାପତିଃ ପ୍ରଥମଜା ଋତସ୍ଯ
ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆଧାର, ଅଦିତି, ଇଚ୍ଛାପୂରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ; ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଭାବ, ସେଠି ତୁମେ ପୂରଣ କର; ପ୍ରଜାପତି, ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ।
ଉପସ୍ଥାସ୍ତେ ଅନମୀଵା ଅଯକ୍ଷ୍ମା ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ସନ୍ତୁ ପୃଥିଵି ପ୍ରସୂତାଃ । ଦୀର୍ଘଂ ନ ଆଯୁଃ ପ୍ରତିବୁଧ୍ଯମାନା ଵଯଂ ତୁଭ୍ଯଂ ବଲିହୃତଃ ସ୍ଯାମ
ଧରିତ୍ରୀ, ତୁମର କୋଳ ଆମ ପାଇଁ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖ ହୀନ ହେଉ; ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଏପରି ହେଉ; ଆମେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଉପରେ ଜାଗି, ତୁମକୁ ବଳି ଦେଇଥିବା ହେଉ।