ଆଜ୍ଯସ୍ଯ ପରମେଷ୍ଠିନ୍ ଜାତଵେଦସ୍ତନୂଵଶିନ୍ । ଅଗ୍ନେ ତୌଲସ୍ଯ ପ୍ରାଶାନ ଯାତୁଧାନାନ୍ ଵି ଲାପଯ
ହେ ଜାତବେଦ, ଘିଅର ଠାକୁର, ଶରୀରରେ ବସିଥିବା, ତୌଳସର ଯାତୁଧାନକୁ ଦହିଦିଅ; ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟଙ୍କୁ ଚିତ୍ତି ଦିଅ।
ଵି ଲପନ୍ତୁ ଯାତୁଧାନା ଅତ୍ତ୍ରିଣୋ ଯେ କିମୀଦିନଃ । ଅଥେଦମଗ୍ନେ ନୋ ହଵିରିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ପ୍ରତି ହର୍ଯତମ୍
ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟ ଓ ବିଷକାରୀ ଆମକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚିତ୍ତି ହେଉ; ତାପରେ, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଆମର ହବିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନିଃ ପୂର୍ଵ ଆ ରଭତାଂ ପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ନୁଦତୁ ବାହୁମାନ୍ । ବ୍ରଵୀତୁ ସର୍ଵୋ ଯାତୁମାନ୍ ଅଯମସ୍ମୀତ୍ଯେତ୍ଯ
ଅଗ୍ନି ପ୍ରଥମେ ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତୁ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯାତୁଧାନ ଆସି, 'ମୁଁ ଏଠି ଅଛି' ବୋଲି କହୁନ୍ତୁ।
ପଶ୍ଯାମ ତେ ଵୀର୍ଯଂ ଜାତଵେଦଃ ପ୍ର ଣୋ ବ୍ରୂହି ଯାତୁଧାନାନ୍ ନୃଚକ୍ଷଃ । ତ୍ଵଯା ସର୍ଵେ ପରିତପ୍ତାଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ତ ଆ ଯନ୍ତୁ ପ୍ରବ୍ରୁଵାଣା ଉପେଦମ୍
ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଆମେ ଦେଖିବା; ହେ ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଆମକୁ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହ; ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଗରୁ ଦହିଦେଲେ, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସି ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ।
ଆ ରଭସ୍ଵ ଜାତଵେଦୋଽସ୍ମାକାର୍ଥାଯ ଜଜ୍ଞିଷେ । ଦୂତୋ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଭୂତ୍ଵା ଯାତୁଧାନାନ୍ ଵି ଲାପଯ
ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମେ ଆଗେ ବଢ଼; ତୁମେ ଆମର କାମ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମର ଦୂତ ହେଇ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟଙ୍କୁ ଚିତ୍ତି କର।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଯାତୁଧାନାନ୍ ଉପବଦ୍ଧାମିହା ଵହ । ଅଥୈଷାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରେଣାପି ଶୀର୍ଷାଣି ଵୃଶ୍ଚତୁ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁ ବନ୍ଧାଯାଇଥିବା ଦୁଷ୍ଟମନ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆଣ; ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦିଅନ୍ତୁ।
ଇଦଂ ହଵିର୍ଯାତୁଧାନାନ୍ ନଦୀ ଫେନମିଵା ଵହତ୍। ଯ ଇଦଂ ସ୍ତ୍ରୀ ପୁମାନ୍ ଅକରିହ ସ ସ୍ତୁଵତାଂ ଜନଃ
ଏହି ହବିର୍ ଯାତୁଧାନମାନେଂକୁ ନଦୀ ଫେନକୁ ଯେମିତି ବହାଇ ନେଇଯାଏ, ସେଭଳି ଦୂରେ ନେଉ। ଏହି ଜିନିଷକୁ ଯିଏ ଜଣେ ଜନାଣୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷ କରିଥିଲେ, ସେ ଶ୍ରୀଷ୍ଠୁତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହୁ।
ଅଯଂ ସ୍ତୁଵାନ ଆଗମଦିମଂ ସ୍ମ ପ୍ରତି ହର୍ଯତ । ବୃହସ୍ପତେ ଵଶେ ଲବ୍ଧ୍ଵାଗ୍ନୀଷୋମା ଵି ଵିଧ୍ଯତମ୍
ଏହି ଶ୍ରୀଷ୍ଠୁତି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ସ୍ବାଗତ କରାଯାଉ। ବୃହସ୍ପତି, ତୁମେ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ଏମାନେଂକୁ ଅଲଗା କରନ୍ତୁ।
ଯାତୁଧାନସ୍ଯ ସୋମପ ଜହି ପ୍ରଜାଂ ନଯସ୍ଵ ଚ । ନି ସ୍ତୁଵାନସ୍ଯ ପାତଯ ପରମକ୍ଷ୍ଯୁତାଵରମ୍
ଯାତୁଧାନଙ୍କର ସନ୍ତାନକୁ ଧ୍ବଂସ କର, ସୋମପାନ କରୁଥିବା, ଏମାନେଂକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଅ। ଶ୍ରୀଷ୍ଠୁତି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଉଚ୍ଚରୁ ତଳକୁ ପଡ଼ା।
ଯତ୍ରୈଷାମଗ୍ନେ ଜନିମାନି ଵେତ୍ଥ ଗୁହା ସତାମତ୍ତ୍ରିଣାଂ ଜାତଵେଦଃ । ତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵାଵୃଧାନୋ ଜହ୍ଯେଷାଂ ଶତତର୍ହମଗ୍ନେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଏମାନେଂକର ଉତ୍ପତ୍ତି ଜାଣିଛ, ସେଠାରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଥିବା ସତ୍ୟବାନମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଜାତବେଦ, ପୂଜାର ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ଏମାନେଂକୁ ଶତଗୁଣ ଧ୍ବଂସ କର।
ଅସ୍ମିନ୍ ଵସୁ ଵସଵୋ ଧାରଯନ୍ତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଃ ପୂଷା ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅଗ୍ନିଃ । ଇମମାଦିତ୍ଯା ଉତ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଦେଵା ଉତ୍ତରସ୍ମିନ୍ ଜ୍ଯୋତିଷି ଧାରଯନ୍ତୁ
ଏହି ଧନରେ ବସୁମାନେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ—ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂଷା, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅଗ୍ନି। ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଲୋକରେ ଧାରଣ କରୁନ୍ତୁ।
ଅସ୍ଯ ଦେଵାଃ ପ୍ରଦିଶି ଜ୍ଯୋତିରସ୍ତୁ ସୂର୍ଯୋ ଅଗ୍ନିରୁତ ଵା ହିରଣ୍ଯମ୍ । ସପତ୍ନା ଅସ୍ମଦଧରେ ଭଵନ୍ତୂତ୍ତମଂ ନାକମଧି ରୋହଯେମମ୍
ଦେବତାମାନେ ଏହି ଦିଗରେ ଆଲୋକ ଦିଅନ୍ତୁ—ସେଥିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ସୁନା ଯେଉଁହେଉ। ଆମର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନେ ଆମ ତଳେ ରହୁନ୍ତୁ; ଏହି ଜଣକୁ ଆମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠାଉ।
ଯେନେନ୍ଦ୍ରାଯ ସମଭରଃ ପଯାଂସ୍ଯୁତ୍ତମେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ଜାତଵେଦଃ । ତେନ ତ୍ଵମଗ୍ନ ଇହ ଵର୍ଧଯେମଂ ସଜାତାନାଂ ଶ୍ରୈଷ୍ଠ୍ଯ ଆ ଧେହ୍ଯେନମ୍
ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୋଷଣ ଦେଇଥିଲ, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୂଜାଦ୍ୱାରା, ଜାତବେଦ, ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଜନମାନ୍ତରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ରଖ।
ଐଷାଂ ଯଜ୍ଞମୁତ ଵର୍ଚୋ ଦଦେଽହଂ ରାଯସ୍ପୋଷମୁତ ଚିତ୍ତାନ୍ଯଗ୍ନେ । ସପତ୍ନା ଅସ୍ମଦଧରେ ଭଵନ୍ତୂତ୍ତମଂ ନାକମଧି ରୋହଯେମମ୍
ମୁଁ ଏମାନେଂକୁ ଯଜ୍ଞ ଓ ତେଜ ଦେଉଛି, ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି, ଏବଂ ଚିନ୍ତାଧାରା ଅଗ୍ନି, ଦେଉଛି। ଆମର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନେ ଆମ ତଳେ ରହୁନ୍ତୁ; ଏହି ଜଣକୁ ଆମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠାଉ।
ଅଯଂ ଦେଵାନାମସୁରୋ ଵି ରାଜତି ଵଶା ହି ସତ୍ଯା ଵରୁଣସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ । ତତସ୍ପରି ବ୍ରହ୍ମଣା ଶାଶଦାନ ଉଗ୍ରସ୍ଯ ମନ୍ଯୋରୁଦିମଂ ନଯାମି
ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ ଚମକୁଛନ୍ତି, କାରଣ ସତ୍ୟ ବରୁଣ ରାଜାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ସର୍ବୋପରି। ଏହିଠାରୁ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଦୟା ଆଶା କରି, ମୁଁ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରୁ ଦୂରେ ନେଉଛି।
ନମସ୍ତେ ରଜନ୍ ଵରୁଣାସ୍ତୁ ମନ୍ଯଵେ ଵିଶ୍ଵଂ ହ୍ଯୁଗ୍ର ନିଚିକେଷି ଦ୍ରୁଗ୍ଧମ୍ । ସହସ୍ରମନ୍ଯାନ୍ ପ୍ର ସୁଵାମି ସାକଂ ଶତଂ ଜୀଵାତି ଶରଦସ୍ତଵାଯମ୍
ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ରାତି, ବରୁଣଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହେଉ। ହେ ଭୟଙ୍କର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ଜାଣ, ମୁଁ ହଜାର ଭକ୍ତି ସହିତ ଅର୍ପଣ କରୁଛି; ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଶତ ବର୍ଷ ଯାଉଁଯାଉ ଜୀବନ୍ତୁ।
ଯଦୁଵକ୍ଥାନୃତଂ ଜିହ୍ଵଯା ଵୃଜିନଂ ବହୁ । ରାଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵା ସତ୍ଯଧର୍ମଣୋ ମୁଞ୍ଚାମି ଵରୁଣାଦହମ୍
ଯଦି ମୁଁ ମୁଁହରେ ଅସତ୍ୟ କିମ୍ବା ବହୁ ଦୁଷ୍କର୍ମ କହିଥିଲି, ମୁଁ ତୁମକୁ ନ୍ୟାୟବାନ୍ ରାଜା ବରୁଣଙ୍କ ଆଠୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି।
ମୁଞ୍ଚାମି ତ୍ଵା ଵୈଶ୍ଵାନରାଦର୍ଣଵାନ୍ ମହତସ୍ପରି । ସଜାତାନ୍ ଉଗ୍ରେହା ଵଦ ବ୍ରହ୍ମ ଚାପ ଚିକୀହି ନଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ ବୈଶ୍ୱାନର ଏବଂ ମହା ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି। ହେ ଭୟଙ୍କର, ତୁମର ଜନମାନ୍ତରେ କଥା କହ; ପୂଜା କର, ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଵଷଟ୍ତେ ପୂଷନ୍ନ୍ ଅସ୍ମିନ୍ତ୍ସୂତାଵର୍ଯମା ହୋତା କୃଣୋତୁ ଵେଧାଃ । ସିସ୍ରତାଂ ନାର୍ଯୃତପ୍ରଜାତା ଵି ପର୍ଵାଣି ଜିହତାଂ ସୂତଵା ଉ
ଏହି ସୂତାରେ ପୂଷା 'ବଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁନ୍ତୁ; ଅର୍ୟମାନ୍ ହୋତା ହେଉନ୍ତୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁନ୍ତୁ। ନ୍ୟାୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ନାରୀମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ, ପର୍ଯ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତୁ, ସୂତାକୁ ଚାପି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ।
ଚତସ୍ରୋ ଦିଵଃ ପ୍ରଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଭୂମ୍ଯା ଉତ । ଦେଵା ଗର୍ଭଂ ସମୈରଯନ୍ ତଂ ଵ୍ଯୂର୍ଣୁଵନ୍ତୁ ସୂତଵେ
ଆକାଶର ଚାରି ଦିଗ, ପୃଥିବୀର ଚାରି ଦିଗ—ଦେବତାମାନେ ଗର୍ଭକୁ ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି; ସେହି ଗର୍ଭକୁ ସୂତା ପାଇଁ ଢାକି ଦିଅନ୍ତୁ।
ସୂଷା ଵ୍ଯୂର୍ଣୋତୁ ଵି ଯୋନିଂ ହାପଯାମସି । ଶ୍ରଥଯା ସୂଷଣେ ତ୍ଵମଵ ତ୍ଵଂ ବିଷ୍କଲେ ସୃଜ
ଢାକିବା ଜଣେ ଏହାକୁ ଚିତାଇ ଢାକୁନ୍ତୁ; ଆମେ ଏହାକୁ ଗର୍ଭରେ ରଖୁଛୁ। ହେ ଢାକୁଥିବା, ଏହାକୁ ଖୋଲ; ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ନେଵ ମାଂସେ ନ ପୀଵସି ନେଵ ମଜ୍ଜସ୍ଵାହତମ୍ । ଅଵୈତୁ ପୃଶ୍ନି ଶେଵଲଂ ଶୁନେ ଜରାଯ୍ଵତ୍ତଵେଽଵ ଜରାଯୁ ପଦ୍ଯତାମ୍
ମାଂସରେ ନୁହେଁ, ଚର୍ବିରେ ନୁହେଁ, ମଜ୍ଜାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଚିହ୍ନିତ ଯାଉଥିବା ଜରାୟୁ କୁକୁର ପାଖକୁ ଯାଉ; ଜରାୟୁ ଛାଡ଼ିଯାଉ।
ଵି ତେ ଭିନଦ୍ମି ମେହନଂ ଵି ଯୋନିଂ ଵି ଗଵୀନିକେ । ଵି ମାତରଂ ଚ ପୁତ୍ରଂ ଚ ଵି କୁମାରଂ ଜରାଯୁଣାଵ ଜରାଯୁ ପଦ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ତୋର ମୁତ୍ର, ଗର୍ଭ, ଗାଈର ଗୋଥ ଅଲଗା କରୁଛି। ମାଆ ଓ ଶିଶୁକୁ ଅଲଗା କରୁଛି, ପୁଅକୁ ଜରାୟୁଠାରୁ ଅଲଗା କରୁଛି; ଜରାୟୁ ଛାଡ଼ିଯାଉ।
ଯଥା ଵାତୋ ଯଥା ମନୋ ଯଥା ପତନ୍ତି ପକ୍ଷିଣଃ । ଏଵା ତ୍ଵଂ ଦଶମାସ୍ଯ ସାକଂ ଜରାଯୁଣା ପତାଵ ଜରାଯୁ ପଦ୍ଯତାମ୍
ଯେପରି ହାଵା, ଯେପରି ମନ, ଯେପରି ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ଦଶମାସିଆ ଶିଶୁ, ଜରାୟୁ ସହିତ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଯାଅ; ଜରାୟୁ ଛାଡ଼ିଯାଉ।
ଜରାଯୁଜଃ ପ୍ରଥମ ଉସ୍ରିଯୋ ଵୃଷା ଵାତାଭ୍ରଜା ସ୍ତନଯନ୍ନ୍ ଏତି ଵୃଷ୍ଟ୍ଯା । ସ ନୋ ମୃଡାତି ତନ୍ଵ ଋଜୁଗୋ ରୁଜନ୍ ଯ ଏକମୋଜସ୍ତ୍ରେଧା ଵିଚକ୍ରମେ
ଗର୍ଭରେ ଥିବା ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମା, ବୃଷ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ପବନ ଓ ମେଘରେ ଢାକା, ବର୍ଷା ସହିତ ଆସୁଥିବା ସେ, ସିଧା ଓ ବାକା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ଏକ ଶକ୍ତିରେ ତିନି ପଥରେ ପଦକ୍ଷେପ କରେ, ସେ ଆମକୁ ନିରାପଦ ରଖୁନ୍ତୁ।
ଅଙ୍ଗେଅଙ୍ଗେ ଶୋଚିଷା ଶିଶ୍ରିଯାଣଂ ନମସ୍ଯନ୍ତସ୍ତ୍ଵା ହଵିଷା ଵିଧେମ । ଅଙ୍କାନ୍ତ୍ସମଙ୍କାନ୍ ହଵିଷା ଵିଧେମ ଯୋ ଅଗ୍ରଭୀତ୍ପର୍ଵାସ୍ଯା ଗ୍ରଭୀତା
ତୁମେ ଦେହର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଗରେ ଆଲୋକିତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ହବି ଦେଇ ପୂଜା କରୁଛୁ। ତୁମ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଗକୁ ମଧ୍ୟ ହବି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରୁଛୁ, ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ଋତୁମାନ୍ୟ ଯୋଡ଼ାକୁ ଧରିଥିଲେ।
ମୁଞ୍ଚ ଶୀର୍ଷକ୍ତ୍ଯା ଉତ କାସ ଏନଂ ପରୁଷ୍ପରୁରାଵିଵେଶା ଯୋ ଅସ୍ଯ । ଯୋ ଅଭ୍ରଜା ଵାତଜା ଯଶ୍ଚ ଶୁଷ୍ମୋ ଵନସ୍ପତୀନ୍ତ୍ସଚତାଂ ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚ
ତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ବେଥା ଓ କାଶିରୁ, ଏବଂ ଯେ ତୀବ୍ର ଯନ୍ତ୍ରଣା ତାଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତ କର। ମେଘରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ପବନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଓ ଜ୍ୱର, ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତୁ।
ଶଂ ମେ ପରସ୍ମୈ ଗାତ୍ରାଯ ଶମସ୍ତ୍ଵଵରାଯ ମେ । ଶଂ ମେ ଚତୁର୍ଭ୍ଯୋ ଅଙ୍ଗେଭ୍ଯଃ ଶମସ୍ତୁ ତନ୍ଵେ ମମ
ମୋର ବାହାର ଅଂଗକୁ ଶାନ୍ତି ମିଳୁ, ମୋର ତଳ ଅଂଗକୁ ଶାନ୍ତି ମିଳୁ। ଚାରିଟିଏ ଅଂଗରେ ଶାନ୍ତି ହେଉ, ମୋ ଦେହରେ ଶାନ୍ତି ହେଉ।
ନମସ୍ତେ ଅସ୍ତୁ ଵିଦ୍ଯୁତେ ନମସ୍ତେ ସ୍ତନଯିତ୍ନଵେ । ନମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ଵଶ୍ମନେ ଯେନା ଦୂଡାଶେ ଅସ୍ଯସି
ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ବିଜୁଳି; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ଗର୍ଜନ; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ପାଥର, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପ୍ରହାର କର।
ନମସ୍ତେ ପ୍ରଵତୋ ନପାଦ୍ଯତସ୍ତପଃ ସମୂହସି । ମୃଡଯା ନସ୍ତନୂଭ୍ଯୋ ମଯସ୍ତୋକେଭ୍ଯସ୍କୃଧି
ପାହାଡ଼ର ସନ୍ତାନ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ଯାହାର ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଆମ ଦେହକୁ କୃପା କର, ଆମ ସନ୍ତାନମାନେ ଖୁସିରେ ରହନ୍ତୁ।