ସହମାନେଯଂ ପ୍ରଥମା ପୃଶ୍ନିପର୍ଣ୍ଯଜାଯତ । ତଯାହଂ ଦୁର୍ଣାମ୍ନାଂ ଶିରୋ ଵୃଶ୍ଚାମି ଶକୁନେରିଵ
ଏହି ପୃଶ୍ନିପର୍ଣୀ, ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମା, ଶକ୍ତି ସହିତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ଏହା ସହିତ, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ନାମ ଥିବାମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଉଛି, ଯେପରି ଏକ ପକ୍ଷୀର ମୁଣ୍ଡ କାଟାଯାଏ।
ଅରାଯମସୃକ୍ପାଵାନଂ ଯଶ୍ଚ ସ୍ଫାତିଂ ଜିହୀର୍ଷତି । ଗର୍ଭାଦଂ କଣ୍ଵଂ ନାଶଯ ପୃଶ୍ନିପର୍ଣି ସହସ୍ଵ ଚ
ଯେ ଶତ୍ରୁ, ରକ୍ତ ବହାଏ, ଓ ଫୁଲିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେଠିକୁ ନଶ୍ଟ କର; ପୃଶ୍ନିପର୍ଣୀ, ଗର୍ଭରୁ କଣ୍ବକୁ ନଶ୍ଟ କର, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ଗିରିମେନାମା ଵେଶଯ କଣ୍ଵାନ୍ ଜୀଵିତଯୋପନାନ୍ । ତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵି ପୃଶ୍ନିପର୍ଣ୍ଯଗ୍ନିରିଵାନୁଦହନ୍ନ୍ ଇହି
ସେଉଁଠିକୁ ପାହାଡ଼ରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଯେ କଣ୍ବମାନେ ଜୀବନରେ ନିକଟକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଦେବୀ ପୃଶ୍ନିପର୍ଣୀ, ଅଗ୍ନିପରି ତାଙ୍କ ପଛରେ ଜଳିଯାଅ।
ପରାଚ ଏନାନ୍ ପ୍ର ଣୁଦ କଣ୍ଵାନ୍ ଜୀଵିତଯୋପନାନ୍ । ତମାଂସି ଯତ୍ର ଗଚ୍ଛନ୍ତି ତତ୍କ୍ରଵ୍ଯାଦୋ ଅଜୀଗମମ୍
ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନରେ ନିକଟକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ କଣ୍ବମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ବାହାର କର। ଯେଉଁଠି ଅନ୍ଧାର ଯାଏ, ସେଠି ମାଂସ ଖାଇଥିବା ଚାଲିଯାଇଛି।
ଏହ ଯନ୍ତୁ ପଶଵୋ ଯେ ପରେଯୁର୍ଵାଯୁର୍ଯେଷାଂ ସହଚାରଂ ଜୁଜୋଷ । ତ୍ଵଷ୍ଟା ଯେଷାଂ ରୂପଧେଯାନି ଵେଦାସ୍ମିନ୍ ତାନ୍ ଗୋଷ୍ଠେ ସଵିତା ନି ଯଚ୍ଛତୁ
ଯେ ପଶୁମାନେ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ; ସେମାନଙ୍କ ସହଚର ବାୟୁ ଖୁସି ହେଉ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଓ ଚିହ୍ନ ଜାଣନ୍ତି; ସବିତା ଏହି ଗୋଶାଳାରେ ସେମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ।
ଇମଂ ଗୋଷ୍ଠଂ ପଶଵଃ ସଂ ସ୍ରଵନ୍ତୁ ବୃହସ୍ପତିରା ନଯତୁ ପ୍ରଜାନନ୍ । ସିନୀଵାଲୀ ନଯତ୍ଵାଗ୍ରମେଷାମାଜଗ୍ମୁଷୋ ଅନୁମତେ ନି ଯଚ୍ଛ
ଏହି ଗୋଶାଳାକୁ ପଶୁମାନେ ଏକତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ; ବୃହସ୍ପତି, ଜାଣିଥିବା, ସେମାନେକୁ ନେଇଯାଅନ୍ତୁ। ସିନୀବାଳୀ ସେମାନଙ୍କ ଆଗୁଆକୁ ନେଉନ୍ତୁ; ଅନୁମତି, ଯେଉଁମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ରଖ।
ସଂ ସଂ ସ୍ରଵନ୍ତୁ ପଶଵଃ ସମଶ୍ଵାଃ ସମୁ ପୂରୁଷାଃ । ସଂ ଧାନ୍ଯସ୍ଯ ଯା ସ୍ଫାତିଃ ସଂସ୍ରାଵ୍ଯେଣ ହଵିଷା ଜୁହୋମି
ପଶୁମାନେ ଏକତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏକତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ, ଲୋକମାନେ ଏକତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ। ଧାନ୍ୟର ଯେତେ ଆଧିକ୍ୟ ଅଛି, ତାହାକୁ ପ୍ରବାହମୟ ହବିଷ୍ୟ ସହିତ ଏକତ୍ର କରୁଛି।
ସଂ ସିଞ୍ଚାମି ଗଵାଂ କ୍ଷୀରଂ ସମାଜ୍ଯେନ ବଲଂ ରସମ୍ । ସଂସିକ୍ତା ଅସ୍ମାକଂ ଵୀରା ଧ୍ରୁଵା ଗାଵୋ ମଯି ଗୋପତୌ
ମୁଁ ଗାଁମାନଙ୍କ ଦୁଧ, ଘିଅ ସହିତ ଶକ୍ତି ଓ ରସ ଏକତ୍ର କରୁଛି। ଏଭଳି ସିଞ୍ଚିତ ଆମର ବୀରମାନେ ଦୃଢ଼ ଅଛନ୍ତି; ଆମର ଗାଁମାନେ ମୋ ରକ୍ଷାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛନ୍ତି।
ଆ ହରାମି ଗଵାଂ କ୍ଷୀରମାହାର୍ଷଂ ଧାନ୍ଯଂ ରସମ୍ । ଆହୃତା ଅସ୍ମାକଂ ଵୀରା ଆ ପତ୍ନୀରିଦମସ୍ତକମ୍
ମୁଁ ଗାଁମାନଙ୍କ ଦୁଧ ଆଣିଛି, ଧାନ୍ୟର ରସ ଆଣିଛି। ଆମର ବୀରମାନେ ଆଣାଯାଇଛନ୍ତି, ଗୃହର ମୁଣ୍ଡରେ ପତ୍ନୀ ଅଛନ୍ତି।
ନେଚ୍ଛତ୍ରୁଃ ପ୍ରାଶଂ ଜଯାତି ସହମାନାଭିଭୂରସି । ପ୍ରାଶଂ ପ୍ରତିପ୍ରାଶୋ ଜହ୍ଯରସାନ୍ କୃଣ୍ଵୋଷଧେ
ଶତ୍ରୁ ଖଣ୍ଡ ଜିତିପାରେନି; ତୁମେ ଜିତିଛ, ସହିଛ, ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ଔଷଧି, ପ୍ରତିଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡକୁ ନଶ୍ଟ କର, ରସକୁ ଦୂର କର।
ସୁପର୍ଣସ୍ତ୍ଵାନ୍ଵଵିନ୍ଦତ୍ସୂକରସ୍ତ୍ଵାଖନନ୍ ନସା । ପ୍ରାଶଂ ପ୍ରତିପ୍ରାଶୋ ଜହ୍ଯରସାନ୍ କୃଣ୍ଵୋଷଧେ
ଗରୁଡ଼ ତୁମକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ବନ୍ଦର ଆମ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଖୋଦିଥିଲେ। ଔଷଧି, ପ୍ରତିଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡକୁ ନଶ୍ଟ କର, ରସକୁ ଦୂର କର।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ହ ଚକ୍ରେ ତ୍ଵା ବାହାଵସୁରେଭ୍ଯ ସ୍ତରୀତଵେ । ପ୍ରାଶଂ ପ୍ରତିପ୍ରାଶୋ ଜହ୍ଯରସାନ୍ କୃଣ୍ଵୋଷଧେ
ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମକୁ ବାହୁ ପାଇଁ, ଅସୁରମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଔଷଧି, ପ୍ରତିଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡକୁ ନଶ୍ଟ କର, ରସକୁ ଦୂର କର।
ପାଟାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଵ୍ଯାଶ୍ନାଦସୁରେଭ୍ଯ ସ୍ତରୀତଵେ । ପ୍ରାଶଂ ପ୍ରତିପ୍ରାଶୋ ଜହ୍ଯରସାନ୍ କୃଣ୍ଵୋଷଧେ
ଇନ୍ଦ୍ର ଅସୁରମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ପାଟା ଉପଯୋଗ କରିଥିଲେ। ଔଷଧି, ପ୍ରତିଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡକୁ ନଶ୍ଟ କର, ରସକୁ ଦୂର କର।
ତଯାହଂ ଶତ୍ରୂନ୍ତ୍ସାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସାଲାଵୃକାମିଵ । ପ୍ରାଶଂ ପ୍ରତିପ୍ରାଶୋ ଜହ୍ଯରସାନ୍ କୃଣ୍ଵୋଷଧେ
ତୁମ ସହିତ ମୁଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳିଦେଉଛି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ସାଳାବୃକ ଦାନବମାନେକୁ ଦଳିଥିଲେ। ଔଷଧି, ପ୍ରତିଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡକୁ ନଶ୍ଟ କର, ରସକୁ ଦୂର କର।
ରୁଦ୍ର ଜଲାଷଭେଷଜ ନୀଲଶିଖଣ୍ଡ କର୍ମକୃତ୍। ପ୍ରାଶଂ ପ୍ରତିପ୍ରାଶୋ ଜହ୍ଯରସାନ୍ କୃଣ୍ଵୋଷଧେ
ହେ ରୁଦ୍ର, ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଚିକିତ୍ସାକାରୀ, ନୀଳ ଚୁଡ଼ା ଧାରି, କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ, ଔଷଧି, ପ୍ରତିଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡକୁ ନଶ୍ଟ କର, ରସକୁ ଦୂର କର।
ତସ୍ଯ ପ୍ରାଶଂ ତ୍ଵଂ ଜହି ଯୋ ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଭିଦାସତି । ଅଧି ନୋ ବ୍ରୂହି ଶକ୍ତିଭିଃ ପ୍ରାଶି ମାମୁତ୍ତରଂ କୃଧି
ଯେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନୁହେଁ, ତାଙ୍କର ଖଣ୍ଡକୁ ତୁମେ ନଶ୍ଟ କର। ତୁମ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମକୁ କହ; ଖଣ୍ଡ, ମୋତେ ଉତ୍ତମ କର।
ତୁଭ୍ଯମେଵ ଜରିମନ୍ ଵର୍ଧତାମଯଂ ମେମମନ୍ଯେ ମୃତ୍ଯଵୋ ହିଂସିଷୁଃ ଶତଂ ଯେ । ମାତେଵ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରମନା ଉପସ୍ଥେ ମିତ୍ର ଏନଂ ମିତ୍ରିଯାତ୍ପାତ୍ଵଂହସଃ
ତୁମ ପାଇଁ କେବଳ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ବଢ଼ୁ, ଏହି ରୋଗ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ହେଉ, କାରଣ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବାଳୁ, ଶତେ ଅଛନ୍ତି। ମାଆ ଯେମିତି ଜଣେ ପୁଅକୁ ଆଘୁଅରେ ରଖି ସୁରକ୍ଷିତ କରେ, ସେପରି ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ ଓ ଅପୟାଦିଠାରୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁ ନୁହଁନ୍ତୁ।
ମିତ୍ର ଏନଂ ଵରୁଣୋ ଵା ରିଶାଦା ଜରାମୃତ୍ଯୁଂ କୃଣୁତାଂ ସଂଵିଦାନୌ । ତଦଗ୍ନିର୍ହୋତା ଵଯୁନାନି ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଵିଶ୍ଵା ଦେଵାନାଂ ଜନିମା ଵିଵକ୍ତି
ମିତ୍ର, ବରୁଣ କିମ୍ବା ରିଶାଦା ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଏକତ୍ରିତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଉନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞର ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଭେଦ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵମୀଶିଷେ ପଶୂନାଂ ପାର୍ଥିଵାନାଂ ଯେ ଜାତା ଉତ ଵା ଯେ ଜନିତ୍ରାଃ । ମେମଂ ପ୍ରାଣୋ ହାସୀନ୍ ମୋ ଅପାନୋ ମେମଂ ମିତ୍ରା ଵଧିଷୁର୍ମୋ ଅମିତ୍ରାଃ
ତୁମେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପଶୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସେମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଛ। ମୋର ପ୍ରାଣ ରୁହୁ, ମୋର ଶ୍ୱାସ ଯାଉ ନାହିଁ। ବନ୍ଧୁମାନେ ମୋତେ ମାରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତୁ।
ଦ୍ଯୌଷ୍ଟ୍ଵା ପିତା ପୃଥିଵୀ ମାତା ଜରାମୃତ୍ଯୁଂ କୃଣୁତାଂ ସଂଵିଦାନେ । ଯଥା ଜୀଵା ଅଦିତେରୁପସ୍ଥେ ପ୍ରାଣାପାନାଭ୍ଯାଂ ଗୁପିତଃ ଶତଂ ହିମାଃ
ଆକାଶ ତୁମର ବାପା, ପୃଥିବୀ ତୁମର ମାଆ; ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଉନ୍ତୁ। ଯେପରି ଜଣେ ଜୀବ ଅଦିତିଙ୍କ ଆଘୁଅରେ ପ୍ରାଣ ଓ ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହୋଇ ଶତ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚେ, ସେହିପରି ତାଙ୍କୁ ଶତ ବର୍ଷ ଜୀବନ ମିଳୁ।
ଇମମଗ୍ନେ ଆଯୁଷେ ଵର୍ଚସେ ନଯ ପ୍ରିଯଂ ରେତୋ ଵରୁଣ ମିତ୍ର ରାଜନ୍ । ମାତେଵାସ୍ମା ଅଦିତେ ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଜରଦଷ୍ଟିର୍ଯଥାସତ୍
ଅଗ୍ନି, ଏହି ପ୍ରିୟ ବୀଜକୁ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ତେଜ ପାଇଁ ନେଇଯାଅ। ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ରାଜା, ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କର। ଅଦିତି ଭଳି ଏହାକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଏହାକୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚାନ୍ତୁ।
ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ରସେ ଦେଵା ଭଗସ୍ଯ ତନ୍ଵୋ ବଲେ । ଆଯୁଷ୍ଯମସ୍ମା ଅଗ୍ନିଃ ସୂର୍ଯୋ ଵର୍ଚ ଆ ଧାଦ୍ବୃହସ୍ପତିଃ
ପୃଥିବୀର ରସରୁ, ଭାଗର ଶରୀରର ଶକ୍ତିରୁ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବୃହସ୍ପତି ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ତେଜ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆଯୁରସ୍ମୈ ଧେହି ଜାତଵେଦଃ ପ୍ରଜାଂ ତ୍ଵଷ୍ଟରଧିନିଧେହି ଅସ୍ମୈ । ରାଯସ୍ପୋଷଂ ସଵିତରା ସୁଵାସ୍ମୈ ଶତଂ ଜୀଵାତି ଶରଦସ୍ତଵାଯମ୍
ଜାତବେଦ, ଏହାକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ। ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଏହାକୁ ସନ୍ତାନ ଦିଅ। ସବିତା, ଏହାକୁ ଧନ ଓ ପୋଷଣ ଦିଅ। ଏହା ଶତ ବର୍ଷ ଜୀବନ କରୁ।
ଆଶୀର୍ଣ ଊର୍ଜମୁତ ସୌପ୍ରଜାସ୍ତ୍ଵଂ ଦକ୍ଷଂ ଧତ୍ତଂ ଦ୍ରଵିଣଂ ସଚେତସୌ । ଜଯଂ କ୍ଷେତ୍ରାଣି ସହସାଯମିନ୍ଦ୍ର କୃଣ୍ଵାନୋ ଅନ୍ଯାନ୍ ଅଧରାନ୍ତ୍ସପତ୍ନାନ୍
ତୁମେ ଏହାକୁ ପୋଷଣ, ଭଲ ସନ୍ତାନ, ବୁଦ୍ଧି, ଧନ ଓ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଦିଅ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତି ସହିତ କ୍ଷେତ୍ର ଜିତିବାକୁ ଦିଅ, ଅନ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ତଳେ ପଡ଼ନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଦତ୍ତୋ ଵରୁଣେନ ଶିଷ୍ଟୋ ମରୁଦ୍ଭିରୁଗ୍ରଃ ପ୍ରହିତୋ ନୋ ଆଗନ୍ । ଏଷ ଵାଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଉପସ୍ଥେ ମା କ୍ଷୁଧନ୍ ମା ତୃଷତ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି, ବରୁଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିଖାଯାଇଛି, ମାରୁତମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ପୃଥିବୀର ଆଘୁଅରେ ରୁହ, ତୁମେ କେବେ ଭୁଖା କିମ୍ବା ତୃଷ୍ଣାରେ ନ ପଡ଼।
ଊର୍ଜମସ୍ମା ଊର୍ଜସ୍ଵତୀ ଧତ୍ତଂ ପଯୋ ଅସ୍ମୈ ପଯସ୍ଵତୀ ଧତ୍ତମ୍ । ଊର୍ଜମସ୍ମୈ ଦ୍ଯାଵପୃଥିଵୀ ଅଧାତାଂ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ମରୁତ ଊର୍ଜମାପଃ
ପୋଷଣ ଦେଉଥିବା, ଏହାକୁ ପୋଷଣ ଦିଅ। ଦୁଧ ଦେଉଥିବା, ଏହାକୁ ଦୁଧ ଦିଅ। ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ପୃଥିବୀ ଏହାକୁ ପୋଷଣ ଦିଅନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମାରୁତ ଓ ଜଳ ଏହାକୁ ପୋଷଣ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଶିଵାଭିଷ୍ଟେ ହୃଦଯଂ ତର୍ପଯାମ୍ଯନମୀଵୋ ମୋଦିଷୀଷ୍ଠାଃ ସୁଵର୍ଚାଃ । ସଵାସିନୌ ପିବତାଂ ମନ୍ଥମେତମଶ୍ଵିନୋ ରୂପଂ ପରିଧାଯ ମାଯାମ୍
ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ହୃଦୟକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁଛି। ତୁମେ ରୋଗ ରହିତ, ଖୁସି ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ହେଉ। ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏହି ମଥାଯାଇଥିବା ଔଷଧ ପିଉ, ତୁମ ମାୟା ରୂପ ଧାରଣ କର।
ଇନ୍ଦ୍ର ଏତାଂ ସସୃଜେ ଵିଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ର ଊର୍ଜାଂ ସ୍ଵଧାମଜରାଂ ସା ତ ଏଷା । ତଯା ତ୍ଵଂ ଜୀଵ ଶରଦଃ ସୁଵର୍ଚା ମା ତ ଆ ସୁସ୍ରୋଦ୍ଭିଷଜସ୍ତେ ଅକ୍ରନ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଏହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଷଣ ଜାଣନ୍ତି, ଯାହା ବୃଦ୍ଧିହୀନ ଓ ସ୍ୱୟଂ ଚଳିତ। ଏହି ପୋଷଣ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶରଦ୍ ଋତୁ ଅଟୁଟ ରହ, ତେଜସ୍ୱୀ ହେଉ, ଖରାପ ଚିକିତ୍ସକମାନେ ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଯଥେଦଂ ଭୂମ୍ଯା ଅଧି ତୃଣଂ ଵାତୋ ମଥାଯତି । ଏଵା ମଥ୍ନାମି ତେ ମନୋ ଯଥା ମାଂ କାମିନ୍ଯସୋ ଯଥା ମନ୍ ନାପଗା ଅସଃ
ଯେପରି ବାତାସ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଘାସକୁ ହଲାଇ ଦେଉଛି, ସେପରି ମୁଁ ତୁମ ମନକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଛି, ଯେପରି ମୋତେ ଚାହୁଁଥିବାମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, ଯେପରି ମୋର ମନ କେବେ ଦୂରେ ଯାଏ ନାହିଁ।
ସଂ ଚେନ୍ ନଯାଥୋ ଅଶ୍ଵିନା କାମିନା ସଂ ଚ ଵକ୍ଷଥଃ । ସଂ ଵାଂ ଭଗାସୋ ଅଗ୍ମତ ସଂ ଚିତ୍ତାନି ସମୁ ଵ୍ରତା
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ, ଏହି ଯୁଗଳକୁ ଏକତ୍ର କର। ଭାଗ୍ୟ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ମନ ଓ ସଂକଳ୍ପ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ।