ଇଦଂ ସଵିତର୍ଵି ଜାନୀହି ଷଡ୍ଯମା ଏକ ଏକଜଃ । ତସ୍ମିନ୍ ହାପିତ୍ଵମିଚ୍ଛନ୍ତେ ଯ ଏଷାମେକ ଏକଜଃ
ଏହାକୁ ଜାଣ, ହେ ସବିତା: ଛଅଟି ଏକାଠି ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏକଟି ଏକା ଜନ୍ମ; ସେଉଁଠି ସେମାନେ ବିଶ୍ରାମ ଚାହନ୍ତି, ଯିଏ ସେମାନଙ୍କର ଏକା ଜନ୍ମ।
ଆଵିଃ ସନ୍ ନିହିତଂ ଗୁହା ଜରନ୍ ନାମ ମହତ୍ପଦମ୍ । ତତ୍ରେଦଂ ସର୍ଵମାର୍ପିତମେଜତ୍ପ୍ରାଣତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅଛି, ପୁରୁଣା ଏବଂ ବଡ଼ ସ୍ଥାନ; ସେଠି ଏହି ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ, ଚଳିଛି, ଶ୍ୱାସ ନେଉଛି, ଏବଂ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଏକଚକ୍ରଂ ଵର୍ତତ ଏକନେମି ସହସ୍ରାକ୍ଷରଂ ପ୍ର ପୁରୋ ନି ପଶ୍ଚା । ଅର୍ଧେନ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ଜଜାନ ଯଦସ୍ଯାର୍ଧଂ କ୍ଵ ତଦ୍ବଭୂଵ
ଏକଟି ଚକ୍ର ଏକଟି ନେମି ସହିତ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି, ହଜାରଟି କାଣ୍ଡି ଥିଲା, ସେ ଆଗକୁ ଓ ପଛକୁ ଚଳିଛି । ଏହାର ଅର୍ଧ ଭାଗରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା — ଏହାର ଅନ୍ୟ ଅର୍ଧ କେଉଁଠି ଗଲା ?
ପଞ୍ଚଵାହୀ ଵହତ୍ଯଗ୍ରମେଷାଂ ପ୍ରଷ୍ଟଯୋ ଯୁକ୍ତା ଅନୁସଂଵହନ୍ତି । ଅଯାତମସ୍ଯ ଦଦୃଶେ ନ ଯାତଂ ପରଂ ନେଦୀଯୋଽଵରଂ ଦଵୀଯଃ
ପାଞ୍ଚଟି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଯାନ ଆଗକୁ ଚଳିଛି; ଯୋକ୍ ଲଗାଯାଇଛି, ଏକ ପରେ ଏକ ଅନୁସରଣ କରୁଛି । ଏହାର ଯାତ୍ରା ଦୃଶ୍ୟମାନ ନୁହେଁ, କେଉଁଠି ଗଲା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନି, ଏକଟି ନିକଟ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟଟି ଦୂର ନୁହେଁ ।
ତିର୍ଯଗ୍ବିଲଶ୍ଚମସ ଊର୍ଧ୍ଵବୁଧ୍ନସ୍ତସ୍ମିନ୍ ଯଶୋ ନିହିତଂ ଵିଶ୍ଵରୂପମ୍ । ତଦାସତ ଋଷଯଃ ସପ୍ତ ସାକଂ ଯେ ଅସ୍ଯ ଗୋପା ମହତୋ ବଭୂଵୁଃ
କମ୍ଚା ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ରୂପରେ ରହିଛି, ତାହାର ତଳ ଉପରକୁ ଉଠିଛି; ଏହି କମ୍ଚାରେ ବହୁ ରୂପର ମହିମା ରଖାଯାଇଛି । ସେଠାରେ ସାତ ଋଷି ଏକସାଥି ଉପବେଶ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ବଡ଼ତ୍ୱର ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ଯା ପୁରସ୍ତାଦ୍ଯୁଜ୍ଯତେ ଯା ଚ ପଶ୍ଚାଦ୍ଯା ଵିଶ୍ଵତୋ ଯୁଜ୍ଯତେ ଯା ଚ ସର୍ଵତଃ । ଯଯା ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରାଙ୍ତାଯତେ ତାଂ ତ୍ଵା ପୃଚ୍ଛାମି କତମା ସର୍ଚାମ୍
ଯାହା ପ୍ରମୁଖ ଭାଗରେ ଯୋକ୍ ହୋଇଛି, ଯାହା ପଛରେ ଯୋକ୍ ହୋଇଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଯୋକ୍ ହୋଇଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଯୋକ୍ ହୋଇଛି — ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଥାଏ — ଏହିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟି ପବିତ୍ର ଶ୍ଲୋକ ?
{୨୬} ଯଦେଜତି ପତତି ଯଚ୍ଚ ତିଷ୍ଠତି ପ୍ରାଣଦପ୍ରାଣନ୍ ନିମିଷଚ୍ଚ ଯଦ୍ଭୁଵତ୍। ତଦ୍ଦାଧାର ପୃଥିଵୀଂ ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ତତ୍ସଂଭୂଯ ଭଵତ୍ଯେକମେଵ
ଯାହା ଚଳିଥାଏ, ଉଡ଼ିଥାଏ, ରୁହିଥାଏ, ଯାହା ଶ୍ୱାସ ନେଉଥାଏ କିମ୍ବା ନେଉନାହିଁ, ଯାହା ଚକ୍ଷୁ ମିଡ଼ିଥାଏ କିମ୍ବା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ — ଏହି ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ପୃଥିବୀକୁ ସେ ଧାରଣ କରିଛି; ସମସ୍ତ ଏକତାରେ ଏକ ହୋଇଯାଏ ।
ଅନନ୍ତଂ ଵିତତଂ ପୁରୁତ୍ରାନନ୍ତମନ୍ତଵଚ୍ଚା ସମନ୍ତେ । ତେ ନାକପାଲଶ୍ଚରତି ଵିଚିନ୍ଵନ୍ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଭୂତମୁତ ଭଵ୍ଯମସ୍ଯ
ଅନନ୍ତ, ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ବିସ୍ତୃତ, ଅନନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୀମିତ; ସେ ଦିବ୍ୟ ରକ୍ଷକ ଚାଲିଯାଏ, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ଏହି ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଥିବା ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ ।
ପ୍ରଜାପତିଶ୍ଚରତି ଗର୍ଭେ ଅନ୍ତରଦୃଶ୍ଯମାନୋ ବହୁଧା ଵି ଜାଯତେ । ଅର୍ଧେନ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ଜଜାନ ଯଦସ୍ଯାର୍ଧଂ କତମଃ ସ କେତୁଃ
ପ୍ରଜାପତି ଗର୍ଭରେ ଚଳିଯାଏ, ଦୃଶ୍ୟମାନ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ବହୁ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ତାଙ୍କ ଅର୍ଧ ଭାଗରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା — ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଅର୍ଧ କେଉଁ ଚିହ୍ନ ?
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଭରନ୍ତମୁଦକଂ କୁମ୍ଭେନେଵୋଦହାର୍ଯମ୍ । ପଶ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵେ ଚକ୍ଷୁଷା ନ ସର୍ଵେ ମନସା ଵିଦୁଃ
ସେ ଜଳକୁ ଉପରକୁ ବହନ କରେ, ଏକ କୁମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଯାଇଥିବା ପରି; ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ମନରେ ଜାଣି ପାରନାହିଁ ।
ଦୂରେ ପୂର୍ଣେନ ଵସତି ଦୂର ଊନେନ ହୀଯତେ । ମହଦ୍ଯକ୍ଷଂ ଭୁଵନସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ତସ୍ମୈ ବଲିଂ ରାଷ୍ଟ୍ରଭୃତୋ ଭରନ୍ତି
ସେ ଦୂରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ସହିତ ବସିଛନ୍ତି, ଦୂରେ ଅଭାବରେ କମିଯାନ୍ତି; ବିଶ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯକ୍ଷ, ତାଙ୍କୁ ରାଷ୍ଟ୍ରର ଶାସକମାନେ ଭେଟି ଦେନ୍ତି ।
ଯତଃ ସୂର୍ଯଃ ଉଦେତ୍ଯସ୍ତଂ ଯତ୍ର ଚ ଗଚ୍ଛତି । ତଦେଵ ମନ୍ଯେଽହଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ତଦୁ ନାତ୍ଯେତି କିଂ ଚନ
ଯେଉଁଠୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ ଓ ଯେଉଁଠି ଅସ୍ତ ହୁଏ — ସେଠିକୁ ମୁଁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଭାବି ଦେଖିଛି; କିଛି ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେନି ।
ଯେ ଅର୍ଵାଙ୍ମଧ୍ଯ ଉତ ଵା ପୁରାଣଂ ଵେଦଂ ଵିଦ୍ଵାଂସମଭିତୋ ଵଦନ୍ତି । ଆଦିତ୍ଯମେଵ ତେ ପରି ଵଦନ୍ତି ସର୍ଵେ ଅଗ୍ନିଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ତ୍ରିଵୃତଂ ଚ ହଂସମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବର୍ତମାନ, ମଧ୍ୟ ଓ ପୁରୁଣା ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଥମ, ଅଗ୍ନିକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ, ତିନି ଡେଙ୍ଗା ହଂସକୁ କହନ୍ତି ।
ସହସ୍ରାହ୍ଣ୍ଯଂ ଵିଯତାଵସ୍ଯ ପକ୍ଷୌ ହରେର୍ହଂସସ୍ଯ ପତତଃ ସ୍ଵର୍ଗମ୍ । ସ ଦେଵାନ୍ତ୍ସର୍ଵାନ୍ ଉରସ୍ଯୁପଦଦ୍ଯ ସଂପଶ୍ଯନ୍ ଯାତି ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା
ହଜାର ଦିନ ସହିତ, ହଂସର ଦୁଇ ଡେଙ୍ଗା ଆକାଶ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ; ସେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଚାତିରେ ରଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖି ଯାଉଛି ।
ସତ୍ଯେନୋର୍ଧ୍ଵସ୍ତପତି ବ୍ରହ୍ମଣାର୍ଵାଙ୍ଵି ପଶ୍ଯତି । ପ୍ରାଣେନ ତିର୍ଯଙ୍ପ୍ରାଣତି ଯସ୍ମିନ୍ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମଧି ଶ୍ରିତମ୍
ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ଉପରକୁ ଦୀପ୍ତିତା ପାଉଛି, ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା ତଳକୁ ଦେଖିଥାଏ; ପ୍ରାଣ ଦ୍ୱାରା ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ଚଳିଥାଏ, ଯେଉଁଠି ସବୁଠୁ ବଡ଼ ବସିଛି ।
ଯୋ ଵୈ ତେ ଵିଦ୍ଯାଦରଣୀ ଯାଭ୍ଯାଂ ନିର୍ମଥ୍ଯତେ ଵସୁ । ସ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ମନ୍ଯେତ ସ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ମହତ୍
ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଜାଣିଛ, ଦୁଇ ଅରଣୀ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଠି ଧନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସେ ଜ୍ଞାନୀ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ, ସେ ବଡ଼ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ ।
{୨୭} ଅପାଦଗ୍ରେ ସମଭଵତ୍ସୋ ଅଗ୍ରେ ସ୍ଵରାଭରତ୍। ଚତୁଷ୍ପାଦ୍ଭୂତ୍ଵା ଭୋଗ୍ଯଃ ସର୍ଵମାଦତ୍ତ ଭୋଜନମ୍
ପ୍ରଥମେ ସେ ପାଦ ନଥିଲେ, ପ୍ରଥମରେ ସ୍ୱର ଧାରଣ କଲେ; ଚାରିପାଦ ହୋଇ, ଉପଭୋଗ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟକୁ ନିଜର କଲେ ।
ଭୋଗ୍ଯୋ ଭଵଦଥୋ ଅନ୍ନମଦଦ୍ବହୁ । ଯୋ ଦେଵମୁତ୍ତରାଵନ୍ତମୁପାସାତୈ ସନାତନମ୍
ସେ ଉପଭୋଗ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ, ବହୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ; ଯେଉଁଠି ନିତ୍ୟ ଦେବତା, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଥିବାକୁ ଉପାସନା କରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ।
ସନାତନମେନମାହୁରୁତାଦ୍ଯ ସ୍ଯାତ୍ପୁନର୍ଣଵଃ । ଅହୋରାତ୍ରେ ପ୍ର ଜାଯେତେ ଅନ୍ଯୋ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ରୂପଯୋଃ
ସେଠିକୁ ନିତ୍ୟ କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଆଜି ନୂତନ ହୋଇପାରେ; ଦିନ ଓ ରାତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ପ୍ରତ୍ୟେକର ରୂପ ଅଲଗା ।
ଶତଂ ସହସ୍ରମଯୁତଂ ନ୍ଯର୍ବୁଦମସଂଖ୍ଯେଯଂ ସ୍ଵମସ୍ମିନ୍ ନିଵିଷ୍ଟମ୍ । ତଦସ୍ଯ ଘ୍ନନ୍ତ୍ଯଭିପଶ୍ଯତ ଏଵ ତସ୍ମାଦ୍ଦେଵୋ ରୋଚତେଷ ଏତତ୍
ଶତ, ହଜାର, ଦଶ ହଜାର, କୋଟି — ଅସଂଖ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ନିଜରେ ବସିଛି; ଏହିମାନେ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଆঘାତ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଦେବତା ଚମକେ — ଏହି ହେଉଛି ସେ ।
ବାଲାଦେକମଣୀଯସ୍କମୁତୈକଂ ନେଵ ଦୃଶ୍ଯତେ । ତତଃ ପରିଷ୍ଵଜୀଯସୀ ଦେଵତା ସା ମମ ପ୍ରିଯା
ଏକ ଶିଶୁ, ଏକ ଅତି ଛୋଟ, ଏକ ଆଉ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ଏହି ଦେବୀ, ସେମାନେଠୁ ଅଧିକ ଆଲିଂଗନ କରୁଥିବା, ମୋ ପାଇଁ ଅତି ପ୍ରିୟ।
ଇଯଂ କଲ୍ଯାଣ୍ଯଜରା ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯାମୃତା ଗୃହେ । ଯସ୍ମୈ କୃତା ଶଯେ ସ ଯଶ୍ଚକାର ଜଜାର ସଃ
ଏହି ଶୁଭା, ବୟସ ନଥିବା, ମରଣଶୀଳ ମାନବର ଘରରେ ଅମୃତ; ଯାହା ପାଇଁ ସେ ଶୋଇଥିବା, ଯିଏ ତାକୁ ତିଆରି କରିଛି, ସେ ଏହି ଜୀବନରେ କ୍ଳାନ୍ତ।
ତ୍ଵଂ ସ୍ତ୍ରୀ ତ୍ଵଂ ପୁମାନ୍ ଅସି ତ୍ଵଂ କୁମାର ଉତ ଵା କୁମାରୀ॥ ତ୍ଵଂ ଜୀର୍ଣୋ ଦଣ୍ଡେନ ଵଞ୍ଚସି ତ୍ଵଂ ଜାତୋ ଭଵସି ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖଃ
ତୁମେ ଜନା, ତୁମେ ପୁରୁଷ; ତୁମେ ଶିଶୁ, ତୁମେ ଶିଶୁଣୀ। ତୁମେ ବୃଦ୍ଧ, ଦଣ୍ଡ ନେଇ ଚାଲୁଛ; ତୁମେ ଜନ୍ମ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ ହୋଇ ରହୁଛ।
ଉତୈଷାଂ ପିତୋତ ଵା ପୁତ୍ର ଏଷାମୁତୈଷାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠ ଉତ ଵା କନିଷ୍ଠଃ । ଏକୋ ହ ଦେଵୋ ମନସି ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରଥମୋ ଜାତଃ ସ ଉ ଗର୍ଭେ ଅନ୍ତଃ
ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ପିତା କିମ୍ବା ପୁତ୍ର; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ କିମ୍ବା ଛୋଟ। ଏକ ଦେବତା ମନରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି; ସେ ଗର୍ଭରେ ଅଛି।
ପୂର୍ଣାତ୍ପୂର୍ଣମୁଦଚତି ପୂର୍ଣଂ ପୂର୍ଣେନ ସିଚ୍ଯତେ । ଉତୋ ତଦଦ୍ଯ ଵିଦ୍ଯାମ ଯତସ୍ତତ୍ପରିଷିଚ୍ଯତେ
ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ଭରିଯାଏ। ଆମେ ଏହି ଦିନ ଜାଣିପାରିବୁ, କେଉଁଠୁ ଏହା ଭରିଯାଏ।
ଏଷା ସନତ୍ନୀ ସନମେଵ ଜାତୈଷା ପୁରାଣୀ ପରି ସର୍ଵଂ ବଭୂଵ । ମହୀ ଦେଵ୍ଯୁଷସୋ ଵିଭାତୀ ସୈକେନୈକେନ ମିଷତା ଵି ଚଷ୍ଟେ
ଏହି ଦେବୀ ପୁରୁଣା, ସଦା ନୂତନ, ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇଛି; ସେ ସମସ୍ତ ହେଇଛି, ପୁରୁଣା ଦେବୀ। ମହା ଦେବୀ, ଉଷା, ଉଜାଗର ହୁଏ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଦେଖିପାରିବା।
{୨୮} ଅଵିର୍ଵୈ ନାମ ଦେଵତର୍ତେନାସ୍ତେ ପରୀଵୃତା । ତସ୍ଯା ରୂପେଣେମେ ଵୃକ୍ଷା ହରିତା ହରିତସ୍ରଜଃ
ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ନାମ ଅବିର୍ଭୈ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆବୃତ। ତାଙ୍କର ରୂପରେ ଏହି ଗଛଗୁଡିକ ସବୁ ହରିତ, ହରିତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଛି।
ଅନ୍ତି ସନ୍ତଂ ନ ଜହାତ୍ଯନ୍ତି ସନ୍ତଂ ନ ପଶ୍ଯତି । ଦେଵସ୍ଯ ପଶ୍ଯ କାଵ୍ଯଂ ନ ମମାର ନ ଜୀର୍ଯତି
ସେ ନିକଟରେ ଥିବାକୁ ଛାଡ଼ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ନିକଟରେ ଥିବାକୁ ଦେଖିନାହିଁ। ଦେବତାଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖ, ସେ ମରେନାହିଁ, ବୟସ ହେଉନାହିଁ।
ଅପୂର୍ଵେଣେଷିତା ଵାଚସ୍ତା ଵଦନ୍ତି ଯଥାଯଥମ୍ । ଵଦନ୍ତୀର୍ଯତ୍ର ଗଚ୍ଛନ୍ତି ତଦାହୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ମହତ୍
ଅପୂର୍ବ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ସେମାନେ ଯଥାଯଥା କଥା କହିଥାନ୍ତି; ସେମାନେ କେଉଁଠି ଯାଆନ୍ତି, କଥା କହୁଥିବା ମହା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବରେ ପରିଚିତ।
ଯତ୍ର ଦେଵାଶ୍ଚ ମନୁଷ୍ଯାଶ୍ଚାରା ନାଭାଵିଵ ଶ୍ରିତାଃ । ଅପାଂ ତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଂ ପୃଛାମି ଯତ୍ର ତନ୍ ମାଯଯା ହିତମ୍
ଯେଉଁଠି ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟ, ଚକ୍ରର ନାଭିରେ ରହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରିଛି, ଜଳର ଫୁଲ, କେଉଁଠି ଏହା ମାୟାରେ ରଖାଯାଇଛି।