ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମ ମୁଖମାହୁର୍ଜିହ୍ଵାଂ ମଧୁକଶାମୁତ । ଵିରାଜମୂଧୋ ଯସ୍ଯାହୁଃ ସ୍କମ୍ଭଂ ତଂ ବ୍ରୂହି କତମଃ ସ୍ଵିଦେଵ ସଃ
ଯାହାର ମୁଁହ ବ୍ରହ୍ମା, ଯାହାର ଜିହ୍ବା ମଧୁର ମଧୁ ପରି, ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ବିରାଜ୍ ଭାବରେ — ଏହି ସ୍କମ୍ଭ କେଉଁ ଦେବତା, କିଏ ତାହା?
ଯସ୍ମାଦୃଚୋ ଅପାତକ୍ଷନ୍ ଯଜୁର୍ଯସ୍ମାଦପାକଷନ୍ । ସାମାନି ଯସ୍ଯ ଲୋମାନ୍ଯଥର୍ଵାଙ୍ଗିରସୋ ମୁଖଂ ସ୍କମ୍ଭଂ ତଂ ବ୍ରୂହି କତମଃ ସ୍ଵିଦେଵ ସଃ
ଯାହାଠୁ ଋଚ୍ ଶ୍ଲୋକ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା, ଯାହାଠୁ ଯଜୁର୍ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା, ଯାହାର କେଶ ସାମ ଗୀତ, ଯାହାର ମୁଁହ ଅଥର୍ବନ ଓ ଅଙ୍ଗିରସ — ଏହି ସ୍କମ୍ଭ କେଉଁ ଦେବତା, କିଏ ତାହା?
{୨୩} ଅସଚ୍ଶାଖାଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠନ୍ତୀଂ ପରମମିଵ ଜନା ଵିଦୁଃ । ଉତୋ ସନ୍ମନ୍ଯନ୍ତେଽଵରେ ଯେ ତେ ଶାଖାମୁପାସତେ
ଅସତ୍ ଶାଖାକୁ ଲୋକେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି; ତଥାପି କିଛି ଅଧମ ଲୋକ ଏହି ଶାଖାକୁ ସତ୍ ଭାବି ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଯତ୍ରାଦିତ୍ଯାଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଵସଵଶ୍ଚ ସମାହିତାଃ । ଭୂତଂ ଚ ଯତ୍ର ଭଵ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵେ ଲୋକାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ ସ୍କମ୍ଭଂ ତଂ ବ୍ରୂହି କତମଃ ସ୍ଵିଦେଵ ସଃ
ଯେଉଁଠି ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଓ ବସୁ ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି — ଏହି ସ୍କମ୍ଭ କେଉଁ ଦେବତା, କିଏ ତାହା?
ଯସ୍ଯ ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦେଵା ନିଧିଂ ରକ୍ଷନ୍ତି ସର୍ଵଦା । ନିଧିଂ ତମଦ୍ଯ କୋ ଵେଦ ଯଂ ଦେଵା ଅଭିରକ୍ଷଥ
ଯାହାର ଧନ ତେତିସ ଦେବତା ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି — ଆଜି କିଏ ଏହି ଧନକୁ ଜାଣିଛି, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି?
ଯତ୍ର ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମଵିଦୋ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମୁପାସତେ । ଯୋ ଵୈ ତାନ୍ ଵିଦ୍ଯାତ୍ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ସ ବ୍ରହ୍ମା ଵେଦିତା ସ୍ଯାତ୍
ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମା ଜାଣିଥିବା ଦେବତାମାନେ ଜେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି — ଯେଉଁଠି ଏମାନେକୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଜ୍ଞାନୀ ହେବେ।
ବୃହନ୍ତୋ ନାମ ତେ ଦେଵା ଯେଽସତଃ ପରି ଜଜ୍ଞିରେ । ଏକଂ ତଦଙ୍ଗଂ ସ୍କମ୍ଭସ୍ଯାସଦାହୁଃ ପରୋ ଜନାଃ
ଯେଉଁ ବୃହନ୍ତ ଦେବତା ଅସତ୍ ଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଲୋକେ କହନ୍ତି ସ୍କମ୍ଭର ଏକ ଅଙ୍ଗ ଅସତ୍।
ଯତ୍ର ସ୍କମ୍ଭଃ ପ୍ରଜନଯନ୍ ପୁରାଣଂ ଵ୍ଯଵର୍ତଯତ୍। ଏକଂ ତଦଙ୍ଗଂ ସ୍କମ୍ଭସ୍ଯ ପୁରାଣମନୁସଂଵିଦୁଃ
ଯେଉଁଠି ସ୍କମ୍ଭ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି ପୁରାଣକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ — ଲୋକେ ସ୍କମ୍ଭର ଏକ ଅଙ୍ଗକୁ ପୁରାଣ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦେଵା ଅଙ୍ଗେ ଗାତ୍ରା ଵିଭେଜିରେ । ତାନ୍ ଵୈ ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦେଵାନ୍ ଏକେ ବ୍ରହମଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
ଯାହାର ଅଙ୍ଗରେ ତେତିସ ଦେବତା ଶରୀରକୁ ବିଭାଜନ କରିଥିଲେ — କିଛି ବ୍ରହ୍ମାଜ୍ଞାନୀ ଏହି ତେତିସ ଦେବତାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭଂ ପରମମନତ୍ଯୁଦ୍ଯଂ ଜନା ଵିଦୁଃ । ସ୍କମ୍ଭସ୍ତଦଗ୍ରେ ପ୍ରାସିଞ୍ଚଦ୍ଧିରଣ୍ଯଂ ଲୋକେ ଅନ୍ତରା
ଲୋକେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଅପୃତିମ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି; ସ୍କମ୍ଭ ପ୍ରଥମେ ଏହି ସୁବର୍ଣ୍ଣକୁ ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସାର କରିଥିଲେ।
ସ୍କମ୍ଭେ ଲୋକାଃ ସ୍କମ୍ଭେ ତପଃ ସ୍କମ୍ଭେଽଧ୍ଯୃତମାହିତମ୍ । ସ୍କମ୍ଭ ତ୍ଵା ଵେଦ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମିନ୍ଦ୍ରେ ସର୍ଵଂ ସମାହିତମ୍
ସ୍କମ୍ଭରେ ଲୋକଗୁଡିକ, ସ୍କମ୍ଭରେ ତପ, ସ୍କମ୍ଭରେ ନିଶ୍ଚିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା; ସ୍କମ୍ଭ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଜାଣିଛି — ତୁମ ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁ କିଛି ଏକାଠି ହୋଇଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରେ ଲୋକା ଇନ୍ଦ୍ରେ ତପ ଇନ୍ଦ୍ରେଽଧ୍ଯୃତମାହିତମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ତ୍ଵା ଵେଦ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ସ୍କମ୍ଭେ ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଲୋକଗୁଡିକ, ଇନ୍ଦ୍ରରେ ତପ, ଇନ୍ଦ୍ରରେ ନିଶ୍ଚିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା; ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଜାଣିଛି — ସ୍କମ୍ଭରେ ସବୁ କିଛି ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି।
{୨୪} ନାମ ନାମ୍ନା ଜୋହଵୀତି ପୁରା ସୂର୍ଯାତ୍ପୁରୋଷସଃ । ଯଦଜଃ ପ୍ରଥମଂ ସଂବଭୂଵ ସ ହ ତତ୍ସ୍ଵରାଜ୍ଯମିଯାଯ ଯସ୍ମାନ୍ ନାନ୍ଯତ୍ପରମସ୍ତି ଭୂତମ୍
ସେ ପୂର୍ବରୁ ନାମକୁ ନାମରେ ଡାକିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାତରୁ; ଯେତେବେଳେ ଅଜ ଆଦି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ଲାଗିଥିଲେ, ଯାହାଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ, କିଛି ଭୁତ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯ ଭୂମିଃ ପ୍ରମାନ୍ତରିକ୍ଷମୁତୋଦରମ୍ । ଦିଵଂ ଯଶ୍ଚକ୍ରେ ମୂର୍ଧାନଂ ତସ୍ମୈ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ନମଃ
ଯାହାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ, ବିଶାଳ ମଧ୍ୟାକାଶ ଓ ଗର୍ଭ ମିଳିଛି, ଯେଉଁଠି ଆକାଶ ମୁଣ୍ଡ ଭାବରେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି — ସେଇ ଜେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯସ୍ଯ ସୂର୍ଯଶ୍ଚକ୍ଷୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମାଶ୍ଚ ପୁନର୍ଣଵଃ । ଅଗ୍ନିଂ ଯଶ୍ଚକ୍ର ଆସ୍ଯଂ ତସ୍ମୈ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ନମଃ
ଯାହାର ଆଖି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ସଦା ନୂତନ ହୁଏ, ଯିଏ ଅଗ୍ନିକୁ ନିଜ ମୁଖ କରିଛନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯସ୍ଯ ଵାତଃ ପ୍ରାଣାପାନୌ ଚକ୍ଷୁରଙ୍ଗିରସୋଽଭଵନ୍ । ଦିଶୋ ଯଶ୍ଚକ୍ରେ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀସ୍ତସ୍ମୈ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ନମଃ
ଯାହାର ଶ୍ୱାସ ବାୟୁ, ଯାହାର ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ଅଙ୍ଗିରସ, ଯିଏ ଦିଗକୁ ନିଜ ଜ୍ଞାନ କରିଛନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସ୍କମ୍ଭୋ ଦାଧାର ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଉଭେ ଇମେ ସ୍କମ୍ଭୋ ଦାଧାରୋର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ସ୍କମ୍ଭୋ ଦାଧାର ପ୍ରଦିଶଃ ଷଡୁର୍ଵୀଃ ସ୍କମ୍ଭ ଇଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଭୁଵନମା ଵିଵେଶ
ସ୍କମ୍ଭ ଦିନି ଦିଆଁ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ସ୍କମ୍ଭ ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ସ୍କମ୍ଭ ଛଅ ଦିଗକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ସ୍କମ୍ଭ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।
ଯଃ ଶ୍ରମାତ୍ତପସୋ ଜାତୋ ଲୋକାନ୍ତ୍ସର୍ଵାନ୍ତ୍ସମାନଶେ । ସୋମଂ ଯଶ୍ଚକ୍ରେ କେଵଲଂ ତସ୍ମୈ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ନମଃ
ଯିଏ କ୍ଳେଶ ଓ ତପସ୍ୟାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସମାନ, ଯିଏ କେବଳ ସୋମକୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
କଥଂ ଵାତୋ ନେଲଯତି କଥଂ ନ ରମତେ ମନଃ । କିମାପଃ ସତ୍ଯଂ ପ୍ରେପ୍ସନ୍ତୀର୍ନେଲଯନ୍ତି କଦା ଚନ
ବାୟୁ କିପରି ଏକାଠି ହୁଏନାହିଁ? ମନ କିପରି ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରେନାହିଁ? ପାଣି କିପାଇଁ ସତ୍ୟକୁ ଚାହିଁ ଏକାଠି ହୁଏନାହିଁ?
ମହଦ୍ଯକ୍ଷଂ ଭୁଵନସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ତପସି କ୍ରାନ୍ତଂ ସଲିଲସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେ । ତସ୍ମିନ୍ ଛ୍ରଯନ୍ତେ ଯ ଉ କେ ଚ ଦେଵା ଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ସ୍କନ୍ଧଃ ପରିତ ଇଵ ଶାଖାଃ
ବିଶ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମହା ପ୍ରଭୁ, ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ, ପାଣିର ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି; ସେଉଁପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ବୃକ୍ଷର ତଣ୍ଡ ଚାରିପାଖରେ ଶାଖା ଭଳି ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି।
ଯସ୍ମୈ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପାଦାଭ୍ଯାଂ ଵାଚା ଶ୍ରୋତ୍ରେଣ ଚକ୍ଷୁଷା । ଯସ୍ମୈ ଦେଵାଃ ସଦା ବଲିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ଵିମିତେଽମିତଂ ସ୍କମ୍ଭଂ ତଂ ବ୍ରୂହି କତମଃ ସ୍ଵିଦେଵ ସଃ
ଯାହାକୁ ହାତ, ପା, କଥା, କାନ ଓ ଆଖି ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ସଦା ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇଥାନ୍ତି—ସେ ମାପିଥିବା ଏବଂ ଅମାପ୍ୟ ସ୍କମ୍ଭ କିଏ, କେଉଁ ଦେବତା ସେ?
ଅପ ତସ୍ଯ ହତଂ ତମୋ ଵ୍ଯାଵୃତ୍ତଃ ସ ପାପ୍ମନା । ସର୍ଵାଣି ତସ୍ମିନ୍ ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ଯାନି ତ୍ରୀଣି ପ୍ରଜାପତୌ
ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି ଅନ୍ଧାର ଦୂର ହୁଏ, ଦୁଷ୍ଟତାରେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଆଲୋକ, ତିନିଟି, ପ୍ରଜାପତିରେ ଅଛି।
ଯୋ ଵେତସଂ ହିରଣ୍ଯଯଂ ତିଷ୍ଠନ୍ତଂ ସଲିଲେ ଵେଦ । ସ ଵୈ ଗୁହ୍ଯଃ ପ୍ରଜାପତିଃ
ଯିଏ ଜଳରେ ଦଣ୍ଡିଥିବା ସୁନାର କଣ୍ଡକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଗୁପ୍ତ ପ୍ରଜାପତି।
ତନ୍ତ୍ରମେକେ ଯୁଵତୀ ଵିରୂପେ ଅଭ୍ଯାକ୍ରାମଂ ଵଯତଃ ଷଣ୍ମଯୂଖମ୍ । ପ୍ରାନ୍ଯା ତନ୍ତୂଂସ୍ତିରତେ ଧତ୍ତେ ଅନ୍ଯା ନାପ ଵୃଞ୍ଜାତେ ନ ଗମାତୋ ଅନ୍ତମ୍
କିଛି ଜଣେ ତନ୍ତୁ ବୁନୁଛନ୍ତି, ଦୁଇ ଯୁବତୀ ଆସି ଛଅ କିରଣ ଘୁଞ୍ଚୁଛନ୍ତି; ଏକ ତନ୍ତୁକୁ ଆଗକୁ ଟାଣି ଲଗାଇ ଦେଇଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ତାହାକୁ ନ ହଟାଇ, ତାହାର ଶେଷକୁ ନ ପହଞ୍ଚି।
ତଯୋରହଂ ପରିନୃତ୍ଯନ୍ତ୍ଯୋରିଵ ନ ଵି ଜାନାମି ଯତରା ପରସ୍ତାତ୍। ପୁମାନ୍ ଏନଦ୍ଵଯତ୍ଯୁଦ୍ଗୃଣନ୍ତି ପୁମାନ୍ ଏନଦ୍ଵି ଜଭାରାଧି ନାକେ
ସେ ଦୁଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ କେଉଁଟି ଅତିକ୍ରମ କରିଛି; ପୁରୁଷ ଏହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ପୁରୁଷ ଏହାକୁ ଉପରେ ନେଇ ରଖେ।
ଇମେ ମଯୂଖା ଉପ ତସ୍ତଭୁର୍ଦିଵଂ ସାମାନି ଚକ୍ରୁସ୍ତସରାଣି ଵାତଵେ
ଏହି କିରଣଗୁଡିକ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମଗ୍ର ସଙ୍ଗୀତ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ସବୁ ବାୟୁ ପାଇଁ।
10.8 ଯୋ ଭୂତଂ ଚ ଭଵ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵଂ ଯଶ୍ଚାଧିତିଷ୍ଠତି । ସ୍ଵର୍ଯସ୍ଯ ଚ କେଵଲଂ ତସ୍ମୈ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ନମଃ
ଯିଏ ଯାହା ଥିଲା ଓ ଯାହା ହେବ, ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ଏକା ଶ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ, ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସ୍କମ୍ଭେନେମେ ଵିଷ୍ଟଭିତେ ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ଭୂମିଶ୍ଚ ତିଷ୍ଠତଃ । ସ୍କମ୍ଭ ଇଦଂ ସର୍ଵମାତ୍ମନ୍ଵଦ୍ଯତ୍ପ୍ରାଣନ୍ ନିମିଷଚ୍ଚ ଯତ୍
ସ୍କମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଁ ଓ ପୃଥିବୀ ଏଠି ଅଟୁଟ ଅଛି; ସ୍କମ୍ଭ ଏହି ସମସ୍ତ, ଯାହା ଶ୍ୱାସ ନେଉଛି, ଚକ୍ଷୁ ମିଛି, ଚଳିଛି।
ତିସ୍ରୋ ହ ପ୍ରଜା ଅତ୍ଯାଯମାଯନ୍ ନ୍ଯନ୍ଯା ଅର୍କମଭିତୋଽଵିଶନ୍ତ । ବୃହନ୍ ହ ତସ୍ଥୌ ରଜସୋ ଵିମାନୋ ହରିତୋ ହରିଣୀରା ଵିଵେଶ
ତିନି ପ୍ରଜା ଆଗକୁ ବଢିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ସବୁ ପାଖରୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ବିଶାଳ ଏକଟି ରାଜସର ମାପରେ ଦଢି ରହିଲେ, ସୁନା ମାଦିନୀମାନେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶ ପ୍ରଧଯଶ୍ଚକ୍ରମେକଂ ତ୍ରୀଣି ନଭ୍ଯାନି କ ଉ ତଚ୍ଚିକେତ । ତତ୍ରାହତାସ୍ତ୍ରୀଣି ଶତାନି ଶଙ୍କଵଃ ଷଷ୍ଟିଶ୍ଚ ଖୀଲା ଅଵିଚାଚଲା ଯେ
ବାରୋଟି କିଳ, ଏକଟି ଚକ, ତିନିଟି କେନ୍ଦ୍ର—ଏହାକୁ କିଏ ବୁଝିପାରିବ? ସେଠି ତିନି ଶତ ଷାଠି କିଳ ଲଗାଯାଇଛି, ଷାଠିଟି ଅଟୁଟ ଅଛି।