ଯଦ୍ଦୁର୍ଭଗାଂ ପ୍ରସ୍ନପିତାଂ ମୃତଵତ୍ସାମୁପେଯିମ । ଅପୈତୁ ସର୍ଵଂ ମତ୍ପାପଂ ଦ୍ରଵିଣଂ ମୋପ ତିଷ୍ଠତୁ
ଯଦି ମୁଁ ଅସୁଭାଗ୍ୟବାନ୍, ସ୍ନାନ କରିଥିବା କିମ୍ବା ଶିଶୁ ହରାଇଥିବା ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଆସିଛି— ମୋ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହେଉ, ଧନ ସଦା ମୋ ପାଖରେ ରହୁ।
{୧} ଯତ୍ତେ ପିତୃଭ୍ଯୋ ଦଦତୋ ଯଜ୍ଞେ ଵା ନାମ ଜଗୃହୁଃ । ସଂଦେଶ୍ଯାତ୍ସର୍ଵସ୍ମାତ୍ପାପାଦିମା ମୁଞ୍ଚନ୍ତୁ ତ୍ଵୌଷଧୀଃ
ଯେଉଁ ନାମ ତୁମରୁ ନେଇ, ପିତୃମାନେ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞରେ ଦେଇଥିଲେ— ସମସ୍ତ ପାପ ଓ ଦୁତି ଠାରୁ ଔଷଧିମାନେ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରୁନ୍ତୁ।
ଦେଵୈନସାତ୍ପିତ୍ର୍ଯାନ୍ ନାମଗ୍ରାହାତ୍ସଂଦେଶ୍ଯାଦଭିନିଷ୍କୃତାତ୍। ମୁଞ୍ଚନ୍ତୁ ତ୍ଵା ଵୀରୁଧୋ ଵୀର୍ଯେଣ ବ୍ରହ୍ମଣା ଋଗ୍ଭିଃ ପଯସା ଋଷୀଣାମ୍
ଦେବତାଙ୍କ ପାପ, ପିତୃମାନେ ନାମ ନେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଦୁତି, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତି— ଏହାଠାରୁ ଔଷଧିମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମ, ଋକ୍, ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରୁନ୍ତୁ।
ଯଥା ଵାତଶ୍ଚ୍ଯାଵଯତି ଭୂମ୍ଯା ରେଣୁମନ୍ତରିକ୍ଷାଚ୍ଚାଭ୍ରମ୍ । ଏଵା ମତ୍ସର୍ଵଂ ଦୁର୍ଭୂତଂ ବ୍ରହ୍ମନୁତ୍ତମପାଯତି
ଯେପରି ବାତାସ ଭୂମିରୁ ଧୂଳି ଓ ଆକାଶରୁ ମେଘକୁ ଚାଲିଯାଇଥାଏ— ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ମୋ ସମସ୍ତ ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କର।
ଅପ କ୍ରାମ ନାନଦତୀ ଵିନଦ୍ଧା ଗର୍ଦଭୀଵ । କର୍ତୄନ୍ ନକ୍ଷସ୍ଵେତୋ ନୁତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମଣା ଵୀର୍ଯାଵତା
କାନ୍ଦିବା ନୁହଁ, ବନ୍ଧା ଗଧିନୀ ପରି ଦୂରେ ଯାଅ; ତୁମ ସୃଷ୍ଟାଙ୍କୁ ଯାଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋ।
ଅଯଂ ପନ୍ଥାଃ କୃତ୍ଯେତି ତ୍ଵା ନଯାମୋଽଭିପ୍ରହିତାଂ ପ୍ରତି ତ୍ଵା ପ୍ର ହିଣ୍ମଃ । ତେନାଭି ଯାହି ଭଞ୍ଜତ୍ଯନସ୍ଵତୀଵ ଵାହିନୀ ଵିଶ୍ଵରୂପା କୁରୂତିନୀ
ଏହି ହେଉଛି ଦୁଷ୍ଟତାର ପଥ— ଏହିପଥରେ ଆମେ ତୁମକୁ ନେଉଛୁ; ପଠାଇ, ଆମେ ତୁମକୁ ଫେରାଉଛୁ। ଏହିପଥରେ ଯାଅ; ଅସନ୍ତାନ ଜନାର ଯାତ୍ରା ପରି ଭାଙ୍ଗିଯାଅ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ଚତୁର୍ତ୍ତା ସହିତ।
ପରାକ୍ତେ ଜ୍ଯୋତିରପଥଂ ତେ ଅର୍ଵାଗନ୍ଯତ୍ରାସ୍ମଦଯନା କୃଣୁଷ୍ଵ । ପରେଣେହି ନଵତିଂ ନାଵ୍ଯା ଅତି ଦୁର୍ଗାଃ ସ୍ରୋତ୍ଯା ମା କ୍ଷଣିଷ୍ଠାଃ ପରେହି
ଆଲୋକର ପଥରେ ଦୂରେ ଯାଅ; ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଅନ୍ୟଠାରେ ତୁମ ଘର କର। ନୌକାରେ ଚଢ଼ି, କଠିନ ସ୍ଥାନ ଅଟିକି, ଆଗକୁ ଯାଅ; ଏଠାରେ ବିଳମ୍ବ କରନି, ଆଗକୁ ଯାଅ।
ଵାତ ଇଵ ଵୃକ୍ଷାନ୍ ନି ମୃଣୀହି ପାଦଯ ମା ଗାମଶ୍ଵଂ ପୁରୁଷମୁଚ୍ଛିଷ ଏଷାମ୍ । କର୍ତୄନ୍ ନିଵୃତ୍ଯେତଃ କୃତ୍ଯେଽପ୍ରଜାସ୍ତ୍ଵାଯ ବୋଧଯ
ଯେପରି ବାତାସ ଗଛକୁ ଉଖଳି ଫିଙ୍କିଦିଏ, ସେପରି ସେମାନେକୁ ଭୂଇଁରେ ପତିଅ; ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା କିମ୍ବା ମଣିଷକୁ ଛୁଅନି। ଦୁଷ୍ଟତା, ତୁମ ସୃଷ୍ଟାଙ୍କୁ ଫେରିଯାଅ; ସେମାନେକୁ ସନ୍ତାନହୀନ କର।
ଯାଂ ତେ ବର୍ହିଷି ଯାଂ ଶ୍ମଶାନେ କ୍ଷେତ୍ରେ କୃତ୍ଯାଂ ଵଲଗଂ ଵା ନିଚଖ୍ନୁଃ । ଅଗ୍ନୌ ଵା ତ୍ଵା ଗାର୍ହପତ୍ଯେଽଭିଚେରୁଃ ପାକଂ ସନ୍ତଂ ଧୀରତରା ଅନାଗସମ୍
ତୁମ ପାଇଁ ବେଦିର ଦରବାରେ, ଶ୍ମଶାନରେ, କ୍ଷେତ୍ରରେ କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ମନ୍ତ୍ର ଗୋପନ କରାଯାଇଛି, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ଫନ୍ଦା କିମ୍ବା ଫାନ୍ଦ ପତିଆଯାଇଛି, କିମ୍ବା ଘରର ଅଗ୍ନିକୁ ନିମନ୍ତେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ରନ୍ଧା ଭୋଗ ଦିଆଯାଇଛି—ସେ ସବୁ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଲୋକେ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତୁ।
ଉପାହୃତମନୁବୁଦ୍ଧଂ ନିଖାତଂ ଵୈରଂ ତ୍ସାର୍ଯନ୍ଵଵିଦାମ କର୍ତ୍ରମ୍ । ତଦେତୁ ଯତ ଆଭୃତଂ ତତ୍ରାଶ୍ଵ ଇଵ ଵି ଵର୍ତତାଂ ହନ୍ତୁ କୃତ୍ଯାକୃତଃ ପ୍ରଜାମ୍
ଯେ ଶତ୍ରୁତା ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇଛି, ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ମାଟି ତଳେ ଲୁଚାଯାଇଛି, ଆମେ ସେଥିକୁ ଚିହ୍ନିଛୁ ଓ ଧରିଛୁ। ଯାହା ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇଛି, ସେ ଯେଉଁଠାରୁ ଆସିଛି, ସେଠାକୁ ଘୋଡା ପରି ପଛକୁ ଫେରିଯାଉ। ମନ୍ତ୍ର କରିଥିବା ଲୋକ ଆମ ଲୋକଙ୍କୁ କ୍ଷତି ନଦିଅ।
ସ୍ଵାଯସା ଅସଯଃ ସନ୍ତି ନୋ ଗୃହେ ଵିଦ୍ମା ତେ କୃତ୍ଯେ ଯତିଧା ପରୂଂଷି । ଉତ୍ତିଷ୍ଠୈଵ ପରେହୀତୋଽଜ୍ଞାତେ କିମିହେଚ୍ଛସି
ଆମ ଘରେ ଲୋହାର କୁଅଡ଼ିଆ ଅଛି; ତୋର ମନ୍ତ୍ରର ଅନେକ ରୂପ ଆମେ ଜାଣୁ। ଏଠାରୁ ଉଠିଯା, ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତି—ତୁ ଏଠାରେ କଣ ଚାହୁଁଛୁ?
{୨} ଗ୍ରୀଵାସ୍ତେ କୃତ୍ଯେ ପାଦୌ ଚାପି କର୍ତ୍ସ୍ଯାମି ନିର୍ଦ୍ରଵ । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଅସ୍ମାନ୍ ରକ୍ଷତାଂ ଯୌ ପ୍ରଜାନାଂ ପ୍ରଜାଵତୀ
ମନ୍ତ୍ର, ତୋର ଗଳା ଓ ପାଦ କାଟିଦେବି, ଦୌଡ଼ି ପଳା। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତାନବତୀ।
ସୋମୋ ରାଜାଧିପା ମୃଡିତା ଚ ଭୂତସ୍ଯ ନଃ ପତଯୋ ମୃଡଯନ୍ତୁ
ସୋମ ରାଜା, ଭୂତମାନଙ୍କର ନାୟକ ଓ ମୃଡିତା, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ।
ଭଵାଶର୍ଵାଵସ୍ଯତାଂ ପାପକୃତେ କୃତ୍ଯାକୃତେ । ଦୁଷ୍କୃତେ ଵିଦ୍ଯୁତଂ ଦେଵହେତିମ୍
ଭବ ଓ ଶର୍ବ, ଦୁଷ୍ଟ କାମ କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର କରିଥିବା ପାଇଁ ଆମ ଉପରେ ଦୟା କର; ଦୁଷ୍କର୍ମ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବିଜୁଳି ପରି ହେଉ।
ଯଦ୍ଯେଯଥ ଦ୍ଵିପଦୀ ଚତୁଷ୍ପଦୀ କୃତ୍ଯାକୃତା ସଂଭୃତା ଵିଶ୍ଵରୂପା । ସେତୋଽଷ୍ଟାପଦୀ ଭୂତ୍ଵା ପୁନଃ ପରେହି ଦୁଛୁନେ
ମନ୍ତ୍ର ଦୁଇଟି ପାଉଁ, ଚାରିଟି ପାଉଁ, ବହୁ ରୂପରେ, କିମ୍ବା ଅଠଟି ପାଉଁ ଥିଲେ—ସେ ସମସ୍ତେ ସୀମା ହୋଇ, ପୁଣି ଦୂର ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଯାଉ।
ଅଭ୍ଯକ୍ତାକ୍ତା ସ୍ଵରଂକୃତା ସର୍ଵଂ ଭରନ୍ତୀ ଦୁରିତଂ ପରେହି । ଜାନୀହି କୃତ୍ଯେ କର୍ତାରଂ ଦୁହିତେଵ ପିତରଂ ସ୍ଵମ୍
ଲେପାଯାଇଥିବା, ଚିହ୍ନ ଦିଆଯାଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ଉଠାଇ ନେଉଥିବା—ପଳାଯା! ମନ୍ତ୍ର, ତୋର କର୍ତ୍ତାକୁ ଚିହ୍ନି, ଯେପରି ଝିଅ ନିଜ ବାପାକୁ ଚିହ୍ନେ।
ପରେହି କୃତ୍ଯେ ମା ତିଷ୍ଠୋ ଵିଦ୍ଧସ୍ଯେଵ ପଦଂ ନଯ । ମୃଗଃ ସ ମୃଗଯୁସ୍ତ୍ଵଂ ନ ତ୍ଵା ନିକର୍ତୁମର୍ହତି
ମନ୍ତ୍ର, ପଳାଯା, ଏଠାରେ ରୁହିନାହିଁ; ଆଘାତ ପାଇଥିବା ଚିହ୍ନ ଅନୁସରି ଯା। ତୁ ହେଉଛୁ ଶିକାର, ଶିକାରୀ ତୋ ପଛରେ ଅଛି; ସେ ତୋକୁ କାଟିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଉତ ହନ୍ତି ପୂର୍ଵାସିନଂ ପ୍ରତ୍ଯାଦାଯାପର ଇଷ୍ଵା । ଉତ ପୂର୍ଵସ୍ଯ ନିଘ୍ନତୋ ନି ହନ୍ତ୍ଯପରଃ ପ୍ରତି
ଏକ ଲୋକ ପୂର୍ବ ଥିବାକୁ ଆଘାତ କରେ, ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ଫେରାଇ ନେଇ; ଆଉ ଜଣେ, ପୂର୍ବ ଆଘାତ କରୁଥିବାକୁ ଆଘାତ କରି, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲୋକ ତାକୁ ଆଘାତ କରେ।
ଏତଦ୍ଧି ଶୃଣୁ ମେ ଵଚୋଽଥେହି ଯତ ଏଯଥ । ଯସ୍ତ୍ଵା ଚକାର ତଂ ପ୍ରତି
ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଯେଉଁଠି ଅଛୁ, ସେଠାରୁ ଏଠାକୁ ଆ। ଯିଏ ତୋକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ସେଠାକୁ ତୁ ଫେରିଯା।
ଅନାଗୋହତ୍ଯା ଵୈ ଭୀମା କୃତ୍ଯେ ମା ନୋ ଗାମଶ୍ଵଂ ପୁରୁଷଂ ଵଧୀଃ । ଯତ୍ରଯତ୍ରାସି ନିହିତା ତତସ୍ତ୍ଵୋତ୍ଥାପଯାମସି ପର୍ଣାଲ୍ଲଘୀଯସୀ ଭଵ
ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କୁ ମାରିବା ଭୟଙ୍କର, ମନ୍ତ୍ର—ଆମ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା କିମ୍ବା ଲୋକକୁ ମାରିନା। ତୁ କେଉଁଠି ଲୁଚିଛୁ, ସେଠାରୁ ତୋକୁ ଉଠାଉଛୁ; ପତ୍ରଠାରୁ ହଳକା ହେଉ।
ଯଦି ସ୍ଥ ତମସାଵୃତା ଜାଲେନଭିହିତା ଇଵ । ସର୍ଵାଃ ସଂଲୁପ୍ଯେତଃ କୃତ୍ଯାଃ ପୁନଃ କର୍ତ୍ରେ ପ୍ର ହିଣ୍ମସି
ତୁ ଯଦି ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକାଯାଇଛୁ, ଜାଲରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ପରି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ନଶ୍ଟ ହେଉ; ଆମେ ତୋକୁ ପୁଣି କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଉ।
କୃତ୍ଯାକୃତୋ ଵଲଗିନୋଽଭିନିଷ୍କାରିଣଃ ପ୍ରଜାମ୍ । ମୃଣୀହି କୃତ୍ଯେ ମୋଚ୍ଛିଷୋଽମୂନ୍ କୃତ୍ଯାକୃତୋ ଜହି
ମନ୍ତ୍ର, ଫନ୍ଦା, ଆମ ଲୋକଙ୍କୁ ନିମନ୍ତେ ଯିଏ ଲାଗାଇଛି, ସେଠାକୁ ନଶ୍ଟ କର। ମନ୍ତ୍ର, ଏଠାରେ ରୁହିନାହିଁ, ନଷ୍ଟ ହେଉ। ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର କରେ, ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ଯଥା ସୂର୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ତମସସ୍ପରି ରାତ୍ରିଂ ଜହାତ୍ଯୁଷସଶ୍ଚ କେତୂନ୍ । ଏଵାହଂ ସର୍ଵଂ ଦୁର୍ଭୂତଂ କର୍ତ୍ରଂ କୃତ୍ଯାକୃତା କୃତଂ ହସ୍ତୀଵ ରଜୋ ଦୁରିତଂ ଜହାମି
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଯେପରି ରାତି ଉଷାର ଚିହ୍ନକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେପରି ମୁଁ ସମସ୍ତ ଅପଶକ ଓ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମନ୍ତ୍ରକୁ, ହାତୀ ଧୁଳି ଝାଡ଼ିଦେଉଥିବା ପରି, ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରେ।
କେନ ପାର୍ଷ୍ଣୀ ଆଭୃତେ ପୂରୁଷସ୍ଯ କେନ ମାଂସଂ ସଂଭୃତଂ କେନ ଗୁଲ୍ଫୌ । କେନାଙ୍ଗୁଲୀଃ ପେଶନୀଃ କେନ ଖାନି କେନୋଚ୍ଛ୍ଲଙ୍ଖୌ ମଧ୍ଯତଃ କଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠାମ୍
ମଣିଷର ପାଦର ଆଖି ଏମିତି କିଏ ତିଆରି କଲା? ମାଂସ କିଏ ଏକଠା କଲା? ଗୋଡ଼ର ଗୁଠି କିଏ ତିଆରି କଲା? ଆଙ୍ଗୁଠି, ଗଠି, ଗଡ଼ିକୁ କିଏ ତିଆରି କଲା? ଗୋଡ଼ର ତଳ ଏବଂ ମଧ୍ୟଭାଗର ଆଧାର କଣ?
କସ୍ମାନ୍ ନୁ ଗୁଲ୍ଫାଵଧରାଵକୃଣ୍ଵନ୍ନ୍ ଅଷ୍ଠୀଵନ୍ତାଵୁତ୍ତରୌ ପୂରୁଷସ୍ଯ । ଜଙ୍ଘେ ନିର୍ଋତ୍ଯ ନ୍ଯଦଧୁଃ କ୍ଵ ସ୍ଵିଜ୍ଜାନୁନୋଃ ସଂଧୀ କ ଉ ତଚ୍ଚିକେତ
ମଣିଷର ତଳ ଓ ଉପର ଗୁଠି, ଦୁହିଁଟି ଅସ୍ଥି ଥିବା, କେଉଁଠୁ ତିଆରି ହେଲା? ଜଂଘାକୁ ନିରୃତି ପାଖରେ ରଖାଯାଇଛି; ହାଟୁର ଗଠି କେଉଁଠି ଅଛି, ଏହା କିଏ ଜାଣେ?
ଚତୁଷ୍ଟଯଂ ଯୁଜତେ ସଂହିତାନ୍ତଂ ଜାନୁଭ୍ଯାମୂର୍ଧ୍ଵଂ ଶିଥିରଂ କବନ୍ଧମ୍ । ଶ୍ରୋଣୀ ଯଦୂରୂ କ ଉ ତଜ୍ଜଜାନ ଯାଭ୍ଯାଂ କୁସିନ୍ଧଂ ସୁଦୃଢଂ ବଭୂଵ
ଚାରିଟି ଅଂଶ ଏକଠି ହୋଇ, ଯୋଗରେ ଶେଷ ହୁଏ; ହାଟୁ ଉପରେ ଢିଲା ଦେହ ଅଛି। ନିଉଁ ଓ ଉରୁ କିଏ ତିଆରି କଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଆଧାର ହେଲା?
କତି ଦେଵାଃ କତମେ ତ ଆସନ୍ ଯ ଉରୋ ଗ୍ରୀଵାଶ୍ଚିକ୍ଯୁଃ ପୁରୁଷସ୍ଯ । କତି ସ୍ତନୌ ଵ୍ଯଦଧୁଃ କଃ କଫୋଦୌ କତି ସ୍କନ୍ଧାନ୍ କତି ପୃଷ୍ଟୀରଚିନ୍ଵନ୍
କେତେ ଦେବତା, କେଉଁଠିଏ ଦେବତାମାନେ ମିଶି ମଣିଷର ଛାତି ଓ ଗଳା ତିଆରି କଲେ? କେତେ ଜଣେ ତାଙ୍କର ଛାତି ଓ ଦୁଇ ଥନ ଦେଲେ, କିଏ ତାଙ୍କର କନ୍ଧ ତିଆରି କଲେ, ଏବଂ କେତେ ଜଣେ ତାଙ୍କର ପିଠି ଗଢ଼ିଲେ?
କୋ ଅସ୍ଯ ବାହୂ ସମଭରଦ୍ଵୀର୍ଯାଂ କରଵାଦିତି । ଅଂସୌ କୋ ଅସ୍ଯ ତଦ୍ଦେଵଃ କୁସିନ୍ଧେ ଅଧ୍ଯା ଦଧୌ
କିଏ ତାଙ୍କର ବାହୁକୁ ଏକଠା କରି, 'ଏହାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କାମକୁଯୋଗ୍ୟ କରିବା' କହିଲେ? କିଏ ତାଙ୍କର କନ୍ଧକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ରଖିଲେ, କେଉଁ ଦେବତା ଏହାକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ?
କଃ ସପ୍ତ ଖାନି ଵି ତତର୍ଦ ଶୀର୍ଷଣି କର୍ଣାଵିମୌ ନାସିକେ ଚକ୍ଷଣୀ ମୁଖମ୍ । ଯେଷାଂ ପୁରୁତ୍ରା ଵିଜଯସ୍ଯ ମହ୍ନନି ଚତୁଷ୍ପାଦୋ ଦ୍ଵିପଦୋ ଯନ୍ତି ଯାମମ୍
କିଏ ସାତଟି ରନ୍ଧ୍ର—ମୁଣ୍ଡ, ଦୁଇ କାନ, ଦୁଇ ନାକର ଚିରା, ଦୁଇ ଆଖି ଓ ମୁଁହ—କୁ ତିଆରି କଲେ? କାହାର ମହିମାରେ ଚାରିପାଏ ଓ ଦୁଇପାଏ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସବୁଠାରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି?
ହନ୍ଵୋର୍ହି ଜିହ୍ଵାମଦଧାତ୍ପୁରୂଚୀମଧା ମହୀମଧି ଶିଶ୍ରାଯ ଵାଚମ୍ । ସ ଆ ଵରୀଵର୍ତି ଭୁଵନେଷ୍ଵନ୍ତରପୋ ଵସାନଃ କ ଉ ତଚ୍ଚିକେତ
ଜିହ୍ବାକୁ ଚବାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ରଖାଯାଇଛି, ମାଟି ଉପରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ରଖାଯାଇଛି। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭିତରେ ରହି, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା କିଏ ଏହି ଗୁପ୍ତତାକୁ ଜାଣେ?