ଗୁଦା ଆସନ୍ତ୍ସିନୀଵାଲ୍ଯାଃ ସୂର୍ଯାଯାସ୍ତ୍ଵଚମବ୍ରୁଵନ୍ । ଉତ୍ଥାତୁରବ୍ରୁଵନ୍ ପଦ ଋଷଭଂ ଯଦକଲ୍ପଯନ୍
ଆନ୍ତ୍ର ସିନୀବାଳୀଙ୍କର, ଚର୍ମ ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ବଳଦକୁ ଉଠେଇଥିଲେ, ସେମାନେ କହିଲେ—ତାଙ୍କୁ ଏକ ପଦ ଦିଅ।
କ୍ରୋଡ ଆସୀଜ୍ଜାମିଶଂସସ୍ଯ ସୋମସ୍ଯ କ୍ଲଶୋ ଧୃତଃ । ଦେଵାଃ ସଂଗତ୍ଯ ଯତ୍ସର୍ଵ ଋଷଭଂ ଵ୍ଯକଲ୍ପଯନ୍
କଟି ଜାମିଶଂସଙ୍କର, ମୁତ୍ରାଶୟ ଶୋମଙ୍କ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି। ଦେବମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଳଦକୁ ତିଆରି କଲେ।
ତେ କୁଷ୍ଠିକାଃ ସରମାଯୈ କୂର୍ମେଭ୍ଯୋ ଅଦଧୁଃ ଶଫାନ୍ । ଊବଧ୍ଯମସ୍ଯ କୀଟେଭ୍ଯଃ ଶ୍ଵଵର୍ତେଭ୍ଯୋ ଅଧାରଯନ୍
ସେଇ ଖୁର ସରମାଙ୍କୁ, ନଖ କୁମ୍ଭୀରମାନେକୁ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଲୋମ କୀଟ ଓ ମାଟି ଖୋଦୁଥିବା ପଶୁମାନେକୁ ଦିଆଯାଇଛି।
ଶୃଙ୍ଗାଭ୍ଯାଂ ରକ୍ଷ ଋଷତ୍ଯଵର୍ତିଂ ହନ୍ତି ଚକ୍ଷୁଷା । ଶୃଣୋତି ଭଦ୍ରଂ କର୍ଣାଭ୍ଯାଂ ଗଵାଂ ଯଃ ପତିରଘ୍ନ୍ଯଃ
ତାଙ୍କର ଶିଙ୍ଗରେ ସେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ପୁଛରେ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି, ଚକ୍ଷୁରେ ଆଘାତ କରନ୍ତି। କାନରେ ଶୁଣନ୍ତି ଭଲ କଥା—ଯିଏ ଗାଈ ଓ ଅଯୁକ୍ତ ଗାଈମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ।
ଶତଯାଜଂ ସ ଯଜତେ ନୈନଂ ଦୁନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଗ୍ନଯଃ । ଜିନ୍ଵନ୍ତି ଵିଶ୍ଵେ ତଂ ଦେଵା ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷଭମାଜୁହୋତି
ଯିଏ ଶତ ହୋମ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ଅପକାର କରେନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥାନ୍ତି, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବଳଦ ଦାନ କରନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯ ଋଷଭଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରୀଯଃ କୃଣୁତେ ମନଃ । ପୁଷ୍ଟିଂ ସୋ ଅଘ୍ନ୍ଯାନାଂ ସ୍ଵେ ଗୋଷ୍ଠେଽଵ ପଶ୍ଯତେ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବଳଦ ଦେଇ, ସେ ନିଜ ମନକୁ ଅଧିକ ଉତ୍ତମ କରିଥାଏ। ସେ ନିଜ ଗୋଶାଳାରେ ଗାଈମାନଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖିଥାଏ।
ଗାଵଃ ସନ୍ତୁ ପ୍ରଜାଃ ସନ୍ତ୍ଵଥୋ ଅସ୍ତୁ ତନୂବଲମ୍ । ତତ୍ସର୍ଵମନୁ ମନ୍ଯନ୍ତାଂ ଦେଵା ଋଷଭଦାଯିନେ
ଗାଁ ଥାଉ, ସନ୍ତାନ ହେଉ, ଦେହର ଶକ୍ତି ରହୁ। ଏହି ସବୁକୁ ଦେବତାମାନେ, ବୃଷଭ ଦାତା ପାଇଁ, ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଯଂ ପିପାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ରଯିଂ ଦଧାତୁ ଚେତନୀମ୍ । ଅଯଂ ଧେନୁଂ ସୁଦୁଘାଂ ନିତ୍ଯଵତ୍ସାଂ ଵଶଂ ଦୁହାଂ ଵିପଶ୍ଚିତଂ ପରୋ ଦିଵଃ
ଏହି ଜଣେ ପିଉଥିବା ବେଳେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଝୁଣ୍ଡକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ଜଣେ ଏମିତି ଗାଈ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯିଏ ଦୁଧରେ ଧନ୍ୟ, ସଦା ବଛା ସହିତ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା।
ପିଶଙ୍ଗରୂପୋ ନଭସୋ ଵଯୋଧା ଐନ୍ଦ୍ରଃ ଶୁଷ୍ମୋ ଵିଶ୍ଵରୂପୋ ନ ଆଗନ୍ । ଆଯୁରସ୍ମଭ୍ଯଂ ଦଧତ୍ପ୍ରଜାଂ ଚ ରାଯଶ୍ଚ ପୋଷୈରଭି ନଃ ସଚତାମ୍
ପିତାମ୍ବର ରୂପରେ, ଆକାଶର ବାୟୁ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ରୂପରେ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ଏହା ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, ସନ୍ତାନ ଏବଂ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦିଅ, ଏବଂ ସଦା ଆମ ସହିତ ରୁହ।
ଉପେହୋପପର୍ଚନାସ୍ମିନ୍ ଗୋଷ୍ଠ ଉପ ପୃଞ୍ଚ ନଃ । ଉପ ଋଷଭସ୍ଯ ଯଦ୍ରେତ ଉପେନ୍ଦ୍ର ତଵ ଵୀର୍ଯମ୍
ଆସ, ଉପହାର ପାଇଁ ଗୋଶାଳାକୁ ଆସ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ବୃଷଭର ବୀଜ ଓ ହେ ଉପେନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶକ୍ତି ପାଖକୁ ଆସ।
ଏତଂ ଵୋ ଯୁଵାନଂ ପ୍ରତି ଦଧ୍ମୋ ଅତ୍ର ତେନ କ୍ରୀଡନ୍ତୀଶ୍ଚରତ ଵଶାମନୁ । ମା ନୋ ହାସିଷ୍ଟ ଜନୁଷା ସୁଭାଗା ରାଯଶ୍ଚ ପୋଷୈରଭି ନଃ ସଚଧ୍ଵମ୍
ଏହି ଯୁବକ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ; ତାଙ୍କ ସହିତ ଖେଳ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲ। ଆମକୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ଦେଇଛ, ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଯିଅନି; ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ଆମ ସହିତ ରୁହ।
ଆ ନଯୈତମା ରଭସ୍ଵ ସୁକୃତାଂ ଲୋକମପି ଗଚ୍ଛତୁ ପ୍ରଜାନନ୍ । ତୀର୍ତ୍ଵା ତମାଂସି ବହୁଧା ମହାନ୍ତ୍ଯଜୋ ନାକମା କ୍ରମତାଂ ତୃତୀଯମ୍
ଏହି ଜଣକୁ ଆଣ, ଧର, ସତ୍କର୍ମ ଲୋକକୁ ଯାଉ, ଜ୍ଞାନ ରଖ। ବହୁ ଭାବରେ ବଡ଼ ଅନ୍ଧକାର ଅତିକ୍ରମ କରି, ଛାଗ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଭାଗଂ ପରି ତ୍ଵା ନଯାମ୍ଯସ୍ମିନ୍ ଯଜ୍ଞେ ଯଜମାନାଯ ସୂରିମ୍ । ଯେ ନୋ ଦ୍ଵିଷନ୍ତ୍ଯନୁ ତାନ୍ ରଭସ୍ଵାନାଗସୋ ଯଜମାନସ୍ଯ ଵୀରାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ତୁମକୁ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ଯଜମାନ ପାଇଁ, ଭାଗ ଭାବେ ନେଉଛି। ଯେମାନେ ଆମକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଧର, ହେ ଯଜମାନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବୀରମାନେ।
ପ୍ର ପଦୋଽଵ ନେନିଗ୍ଧି ଦୁଶ୍ଚରିତଂ ଯଚ୍ଚଚାର ଶୁଦ୍ଧୈଃ ଶଫୈରା କ୍ରମତାଂ ପ୍ରଜାନନ୍ । ତୀର୍ତ୍ଵା ତମାଂସି ବହୁଧା ଵିପଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଅଜୋ ନାକମା କ୍ରମତାଂ ତୃତୀଯମ୍
ତୁମ ପାଦ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ମଲିନ ହେଉନାହିଁ; ଶୁଧ୍ଧ ନଖରେ ଆଗେ ବଢ଼, ଜ୍ଞାନ ସହିତ। ବହୁ ବଡ଼ ଅନ୍ଧକାର ଅତିକ୍ରମ କରି, ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖି, ଛାଗ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠୁ।
ଅନୁଛ୍ଯ ଶ୍ଯାମେନ ତ୍ଵଚମେତାଂ ଵିଶସ୍ତର୍ଯଥାପର୍ଵସିନା ମାଭି ମଂସ୍ଥାଃ । ମାଭି ଦ୍ରୁହଃ ପରୁଶଃ କଲ୍ପଯୈନଂ ତୃତୀଯେ ନାକେ ଅଧି ଵି ଶ୍ରଯୈନମ୍
ଏହି କଳା ଚର୍ମକୁ ଯଥା ଯୋଗ୍ୟ ଛୁରୀରେ ହଟାଅ, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନି। କଠୋରତା କିମ୍ବା ଦ୍ୱେଷରେ ଏହାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନି; ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏହାକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦିଅ।
ଋଚା କୁମ୍ଭୀମଧ୍ଯଗ୍ନୌ ଶ୍ରଯାମ୍ଯା ସିଞ୍ଚୋଦକମଵ ଧେହ୍ଯେନମ୍ । ପର୍ଯାଧତ୍ତାଗ୍ନିନା ଶମିତାରଃ ଶୃତୋ ଗଚ୍ଛତୁ ସୁକୃତାଂ ଯତ୍ର ଲୋକଃ
ମନ୍ତ୍ରରେ ମଣ୍ଡରେ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ରଖୁଛି, ଉପରେ ପାଣି ଢାଳ। ଅଗ୍ନିରେ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିବାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରୁହନ୍ତୁ; ରନ୍ଧା ହୋଇଥିବା ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍କର୍ମ ଲୋକ ଅଛି, ସେଠାକୁ ଯାଉ।
ଉତ୍କ୍ରାମାତଃ ପରି ଚେଦତପ୍ତସ୍ତପ୍ତାଚ୍ଚରୋରଧି ନାକଂ ତୃତୀଯମ୍ । ଅଗ୍ନେରଗ୍ନିରଧି ସଂ ବଭୂଵିଥ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମନ୍ତମଭି ଲୋକଂ ଜଯୈତମ୍
ବା ରନ୍ଧା, ବା ଅରନ୍ଧା, ଚାଲ, ଉପରକୁ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉ। ଅଗ୍ନିରୁ ଅଗ୍ନି ହେଲୁ; ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକକୁ ଜିତ।
ଅଜୋ ଅଗ୍ନିରଜମୁ ଜ୍ଯୋତିରାହୁରଜଂ ଜୀଵତା ବ୍ରହ୍ମଣେ ଦେଯମାହୁଃ । ଅଜସ୍ତମାଂସ୍ଯପ ହନ୍ତି ଦୂରମସ୍ମିଂଲ୍ଲୋକେ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନେନ ଦତ୍ତଃ
ଛାଗ ହେଉଛି ଅଗ୍ନି, ଛାଗ ହେଉଛି ଆଲୋକ, ଛାଗ, ଜୀବନ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେବାକୁ କହାଯାଏ। ଛାଗ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂରେ ହଟାଏ, ଏହି ଲୋକରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଦିଆଯାଏ।
ପଞ୍ଚୌଦନଃ ପଞ୍ଚଧା ଵି କ୍ରମତାମାକ୍ରଂସ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରୀଣି ଜ୍ଯୋତୀଂଷି । ଈଜାନାନାଂ ସୁକୃତାଂ ପ୍ରେହି ମଧ୍ଯଂ ତୃତୀଯେ ନାକେ ଅଧି ଵି ଶ୍ରଯସ୍ଵ
ପଞ୍ଚ ଚାଉଳର ନିବେଦନ ପଞ୍ଚ ଭାବରେ, ତିନି ଆଲୋକକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଯାଉ। ନିଷ୍ଠା ସହିତ ସତ୍କର୍ମ ଲୋକକୁ ଚାହିଁ, ମଧ୍ୟରେ ଯାଉ, ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବିଶ୍ରାମ କର।
ଅଜା ରୋହ ସୁକୃତାଂ ଯତ୍ର ଲୋକଃ ଶରଭୋ ନ ଚତ୍ତୋଽତି ଦୁର୍ଗାନ୍ଯେଷଃ । ପଞ୍ଚୌଦନୋ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଦୀଯମାନଃ ସ ଦାତାରଂ ତୃପ୍ତ୍ଯା ତର୍ପଯାତି
ଛାଗ, ସତ୍କର୍ମ ଲୋକ ଯେଉଁଠାରେ, ସେଠାକୁ ଉଠ, ଜଙ୍ଗଲୀ ବୃଷଭ ପରି, କୌଣସି ଅବରୋଧରେ ରୁକିନାହିଁ, କଠିନ ସ୍ଥାନ ଅତିକ୍ରମ କର। ପଞ୍ଚ ଚାଉଳର ନିବେଦନ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦିଆଯାଇ, ଦାତାକୁ ସନ୍ତୋଷ ଦିଏ।
ଅଜସ୍ତ୍ରିନାକେ ତ୍ରିଦିଵେ ତ୍ରିପୃଷ୍ଠେ ନାକସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେ ଦଦିଵାଂସଂ ଦଧାତି । ପଞ୍ଚୌଦନୋ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଦୀଯମାନୋ ଵିଶ୍ଵରୂପା ଧେନୁଃ କାମଦୁଘାସ୍ଯେକା
ଛାଗ ତିନି ସ୍ୱର୍ଗ, ତିନି ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗର ପିଠିରେ ନିବେଦନ ରଖେ। ପଞ୍ଚ ଚାଉଳର ନିବେଦନ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦିଆଯାଇ, ସମସ୍ତ ରୂପର ଗାଈ, କାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ଏକମାତ୍ର।
{୧୧} ଏତଦ୍ଵୋ ଜ୍ଯୋତିଃ ପିତରସ୍ତୃତୀଯଂ ପଞ୍ଚୌଦନଂ ବ୍ରହ୍ମଣେଽଜଂ ଦଦାତି । ଅଜସ୍ତମାଂସ୍ଯପ ହନ୍ତି ଦୂରମସ୍ମିଂଲ୍ଲୋକେ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନେନ ଦତ୍ତଃ
ଏହି ତୁମ ଆଲୋକ, ହେ ପିତୃଗଣ, ତୃତୀୟ; ପଞ୍ଚ ଚାଉଳ ନିବେଦନ, ଛାଗ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦିଆଯାଏ। ଛାଗ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂରେ ହଟାଏ, ଏହି ଲୋକରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଦିଆଯାଏ।
ଈଜାନାନାଂ ସୁକୃତାଂ ଲୋକମୀପ୍ସନ୍ ପଞ୍ଚୌଦନଂ ବ୍ରହ୍ମଣେଽଜଂ ଦଦାତି । ସ ଵ୍ଯାପ୍ତିମଭି ଲୋକଂ ଜଯୈତଂ ଶିଵୋଽସ୍ମଭ୍ଯଂ ପ୍ରତିଗୃହୀତୋ ଅସ୍ତୁ
ସତ୍କର୍ମ ଲୋକକୁ ଚାହିଁ, ପଞ୍ଚ ଚାଉଳ ନିବେଦନ, ଛାଗ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦିଆଯାଏ। ସେ ବିସ୍ତାର ସହିତ ଲୋକକୁ ଜିତୁ; ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିବା ଜଣେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।
ଅଜୋ ହ୍ଯଗ୍ନେରଜନିଷ୍ଟ ଶୋକାଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ସହସୋ ଵିପଶ୍ଚିତ୍। ଇଷ୍ଟଂ ପୂର୍ତମଭିପୂର୍ତଂ ଵଷଟ୍କୃତଂ ତଦ୍ଦେଵା ଋତୁଶଃ କଲ୍ପଯନ୍ତୁ
ଛାଗ ନିଶ୍ଚୟ ଅଗ୍ନିର ତାପରୁ ଜନ୍ମିଛି, ପ୍ରେରିତ ଜଣକୁ ପ୍ରେରିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜ୍ଞାନୀ। ଦେବତାମାନେ ଇଚ୍ଛିତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭଲଭାବରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଓ ବଶଟ୍ ନିବେଦନ ସମୟକୁ ଅନୁଯାୟୀ ହେଉ।
ଅମୋତଂ ଵାସୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଧିରଣ୍ଯମପି ଦକ୍ଷିଣାମ୍ । ତଥା ଲୋକାନ୍ତ୍ସମାପ୍ନୋତି ଯେ ଦିଵ୍ଯା ଯେ ଚ ପାର୍ଥିଵାଃ
ଅକାଟିଲା ପୋଷାକ ଓ ସୁନା ଦେଇ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ। ଏପରି କରିଲେ ଦେବ ଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀର ଲୋକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାଇଁଥାଏ।
ଏତାସ୍ତ୍ଵାଜୋପ ଯନ୍ତୁ ଧାରାଃ ସୋମ୍ଯା ଦେଵୀର୍ଘୃତପୃଷ୍ଠା ମଧୁଶ୍ଚୁତଃ । ସ୍ତଭାନ୍ ପୃଥିଵୀମୁତ ଦ୍ଯାଂ ନାକସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେଽଧି ସପ୍ତରଶ୍ମୌ
ଏହି ଧାରାଗୁଡିକ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁନ୍ତୁ, ସୋମ, ଦେବୀ, ଘିଅ ଦେଇ ମଧୁ ଭରି ଝରିଥିବା। ଏଗୁଡିକ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଥାଏ, ଏବଂ ସପ୍ତରଶି ଉପରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରରେ ବସିଛି।
ଅଜୋଽସ୍ଯଜ ସ୍ଵର୍ଗୋଽସି ତ୍ଵଯା ଲୋକମଙ୍ଗିରସଃ ପ୍ରାଜାନନ୍ । ତଂ ଲୋକଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ର ଜ୍ଞେଷମ୍
ତୁମେ ଅଜନ୍ମା, ତୁମେ ଅଜନ୍ମା; ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗିରସ ଲୋକକୁ ପାଇଥିଲେ। ମୁଁ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଲୋକକୁ ଜାଣିପାରିବି।
ଯେନା ସହସ୍ରଂ ଵହସି ଯେନାଗ୍ନେ ସର୍ଵଵେଦସମ୍ । ତେନେମଂ ଯଜ୍ଞଂ ନୋ ଵହ ସ୍ଵର୍ଦେଵେଷୁ ଗନ୍ତଵେ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ହଜାର ଭାର ଉଠାଇଥାଅ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଉଠାଇଥାଅ। ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ତୁମେ ଉଠାଇ ନେଉ, ଯେପରି ଆମେ ଦେବ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।
ଅଜଃ ପକ୍ଵଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଲୋକେ ଦଧାତି ପଞ୍ଚୌଦନୋ ନିର୍ଋତିଂ ବାଧମାନଃ । ତେନ ଲୋକାନ୍ତ୍ସୂର୍ଯଵତୋ ଜଯେମ
ପକା ମେଁଢା ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ ନିଜକୁ ସ୍ଥାପିତ କରେ, ପାଞ୍ଚ ଭାଗ ଚାଉଳ ଦେଇ ନିରୃତିକୁ ଦୂର କରେ। ଏହି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକକୁ ଜିତିପାରିବା।
ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ନିଦଧେ ଯଂ ଚ ଵିକ୍ଷୁ ଯା ଵିପ୍ରୁଷ ଓଦନାନାମଜସ୍ଯ । ସର୍ଵଂ ତଦଗ୍ନେ ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକେ ଜାନୀତାନ୍ ନଃ ସଂଗମନେ ପଥୀନାମ୍
ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ଗ୍ରାମରେ ଅଛି, ଏବଂ ମେଁଢାର ଚାଉଳ ଭୋଗର ଆର୍ଦ୍ରତା—ଏହି ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନି, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଲୋକରେ, ଆମ ପଥ ମିଳନରେ ତୁମେ ଜାଣିପାରିବା।