ପିତା ଵତ୍ସାନାଂ ପତିରଘ୍ନ୍ଯାନାମଥୋ ପିତା ମହତାଂ ଗର୍ଗରାଣାମ୍ । ଵତ୍ସୋ ଜରାଯୁ ପ୍ରତିଧୁକ୍ପୀଯୂଷ ଆମିକ୍ଷା ଘୃତଂ ତଦ୍ଵସ୍ଯ ରେତଃ
ସେ ବଛାମାନଙ୍କର ପିତା, ଗାଈମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଏବଂ ବଡ଼ ଗର୍ଜନା କରୁଥିବାମାନଙ୍କର ପିତା ମଧ୍ୟ। ଜରାୟୁ ଭିତରେ ଥିବା ବଛା ଉତ୍ତମ ଦୁଧ ଦେଇଥାଏ—ଏହି ଦୁଧ ହେଉଛି ଘିଅ ଏବଂ ଧନର ବୀଜ।
ଦେଵାନାଂ ଭାଗ ଉପନାହ ଏଷୋଽପାଂ ରସ ଓଷଧୀନାଂ ଘୃତସ୍ଯ । ସୋମସ୍ଯ ଭକ୍ଷମଵୃଣୀତ ଶକ୍ରୋ ବୃହନ୍ନ୍ ଅଦ୍ରିରଭଵଦ୍ଯଚ୍ଛରୀରମ୍
ଏହିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଗ ଆଣିଥାଏ, ପାଣିର ରସ, ଔଷଧି ଏବଂ ଘିଅର ସାର। ଶକ୍ର ଶୋମର ଖାଦ୍ୟ ବାଛିଥିଲେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କର ଶରୀର ହେଇଗଲା।
ସୋମେନ ପୂର୍ଣଂ କଲଶଂ ବିଭର୍ଷି ତ୍ଵଷ୍ଟା ରୂପାଣାଂ ଜନିତା ପଶୂନାମ୍ । ଶିଵାସ୍ତେ ସନ୍ତୁ ପ୍ରଜନ୍ଵ ଇହ ଯା ଇମା ନ୍ଯସ୍ମଭ୍ଯଂ ସ୍ଵଧିତେ ଯଚ୍ଛ ଯା ଅମୂଃ
ତୁମେ ଶୋମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ବହନ କରୁଛ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ରୂପ ଏବଂ ପଶୁମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ସଫଳ, ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉନ୍ତୁ—ଏଠାରେ ଓ ସେଉଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମକୁ ଦିଅ।
ଆଜ୍ଯଂ ବିଭର୍ତି ଘୃତମସ୍ଯ ରେତଃ ସାହସ୍ରଃ ପୋଷସ୍ତମୁ ଯଜ୍ଞମାହୁଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରୂପମୃଷଭୋ ଵସାନଃ ସୋ ଅସ୍ମାନ୍ ଦେଵାଃ ଶିଵ ଐତୁ ଦତ୍ତଃ
ସେ ଘିଅ ବହନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବୀଜ ହେଉଛି ଘିଅ, ତାଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧି ହେଉଛି ହଜାର ଗୁଣ। ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଚର୍ବି ଧାରିଥିବା ବଳଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ରୂପ। ଦେବତାମାନେ ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଆମ ପାଖକୁ ଉପହାର ଭାବେ ପଠାନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୌଜୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ବାହୂ ଅଶ୍ଵିନୋରଂସୌ ମରୁତାମିଯଂ କକୁତ୍। ବୃହସ୍ପତିଂ ସଂଭୃତମେତମାହୁର୍ଯେ ଧୀରାସଃ କଵଯୋ ଯେ ମନୀଷିଣଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର, ବାହୁ ବରୁଣଙ୍କର, କାନ୍ଧ ଅଶ୍ୱିନୀମାନଙ୍କର, କୁହୁଡ଼ ମରୁତମାନଙ୍କର। ଜେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନୀ, କବି, ଚିନ୍ତକ, ସେମାନେ କହନ୍ତି—ଏହା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ସଂଗ୍ରହିତ ରୂପ।
ଦୈଵୀର୍ଵିଶଃ ପଯସ୍ଵାନ୍ ଆ ତନୋଷି ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ରଂ ତ୍ଵାଂ ସରସ୍ଵନ୍ତମାହୁଃ । ସହସ୍ରଂ ସ ଏକମୁଖା ଦଦାତି ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷଭମାଜୁହୋତି
ତୁମେ ଦେବମାନେ ଦେଇଥିବା ଦୁଧର ରସରେ ଆପଣକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଛ। ସେମାନେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବୋଲନ୍ତି, ସରସ୍ୱତୀ ବୋଲନ୍ତି। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବଳଦ ଦାନ କରେ, ସେ ଏକମୁଖରେ ହଜାର ଦେଇଥାଏ।
ବୃହସ୍ପତିଃ ସଵିତା ତେ ଵଯୋ ଦଧୌ ତ୍ଵଷ୍ଟୁର୍ଵାଯୋଃ ପର୍ଯାତ୍ମା ତ ଆଭୃତଃ । ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ମନସା ତ୍ଵା ଜୁହୋମି ବର୍ହିଷ୍ଟେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଉଭେ ସ୍ତାମ୍
ବୃହସ୍ପତି ଏବଂ ସବିତା ତୁମକୁ ପଖା ଦେଇଛନ୍ତି। ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କର ପ୍ରାଣବାୟୁ ତୁମକୁ ଘେରି ରହିଛି। ମୁଁ ମନରେ ତୁମକୁ ଆକାଶରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି—ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀ ଉଭୟ ବେଦୀରେ ଦୃଢ଼ ରହୁନ୍ତୁ।
{୯} ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଇଵ ଦେଵେଷୁ ଗୋଷ୍ଵେତି ଵିଵାଵଦତ୍। ତସ୍ଯ ଋଷଭସ୍ଯାଙ୍ଗାନି ବ୍ରହ୍ମା ସଂ ସ୍ତୌତୁ ଭଦ୍ରଯା
ଯିଏ ଦେବମାନେ ଓ ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ବଳଦଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଭାଶୀଷ୍ ଦେଇ ସ୍ତୁତି କରୁନ୍ତୁ।
ପାର୍ଶ୍ଵେ ଆସ୍ତାମନୁମତ୍ଯା ଭଗସ୍ଯାସ୍ତାମନୂଵୃଜୌ । ଅଷ୍ଠୀଵନ୍ତାଵବ୍ରଵୀନ୍ ମିତ୍ରୋ ମମୈତୌ କେଵଲାଵିତି
ପାଶ୍ୱ ଅନୁମତିଙ୍କର, ଉରୁ ଭଗଙ୍କର ହେଉ। ମିତ୍ର କହିଲେ—ଏହି ଦୁଇ ଅସ୍ଥି ଥିବା ମୋର ଏକାମାତ୍ର।
ଭସଦାସୀଦାଦିତ୍ଯାନାଂ ଶ୍ରୋଣୀ ଆସ୍ତାଂ ବୃହସ୍ପତେଃ । ପୁଚ୍ଛଂ ଵାତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ତେନ ଧୂନୋତ୍ଯୋଷଧୀଃ
ନିତମ୍ଭ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କର, କଟି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ହେଉ। ପୁଛ ବାୟୁ ଦେବଙ୍କର—ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଔଷଧିମାନେକୁ ହଲାଇଥାନ୍ତି।
ଗୁଦା ଆସନ୍ତ୍ସିନୀଵାଲ୍ଯାଃ ସୂର୍ଯାଯାସ୍ତ୍ଵଚମବ୍ରୁଵନ୍ । ଉତ୍ଥାତୁରବ୍ରୁଵନ୍ ପଦ ଋଷଭଂ ଯଦକଲ୍ପଯନ୍
ଆନ୍ତ୍ର ସିନୀବାଳୀଙ୍କର, ଚର୍ମ ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ବଳଦକୁ ଉଠେଇଥିଲେ, ସେମାନେ କହିଲେ—ତାଙ୍କୁ ଏକ ପଦ ଦିଅ।
କ୍ରୋଡ ଆସୀଜ୍ଜାମିଶଂସସ୍ଯ ସୋମସ୍ଯ କ୍ଲଶୋ ଧୃତଃ । ଦେଵାଃ ସଂଗତ୍ଯ ଯତ୍ସର୍ଵ ଋଷଭଂ ଵ୍ଯକଲ୍ପଯନ୍
କଟି ଜାମିଶଂସଙ୍କର, ମୁତ୍ରାଶୟ ଶୋମଙ୍କ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି। ଦେବମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଳଦକୁ ତିଆରି କଲେ।
ତେ କୁଷ୍ଠିକାଃ ସରମାଯୈ କୂର୍ମେଭ୍ଯୋ ଅଦଧୁଃ ଶଫାନ୍ । ଊବଧ୍ଯମସ୍ଯ କୀଟେଭ୍ଯଃ ଶ୍ଵଵର୍ତେଭ୍ଯୋ ଅଧାରଯନ୍
ସେଇ ଖୁର ସରମାଙ୍କୁ, ନଖ କୁମ୍ଭୀରମାନେକୁ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଲୋମ କୀଟ ଓ ମାଟି ଖୋଦୁଥିବା ପଶୁମାନେକୁ ଦିଆଯାଇଛି।
ଶୃଙ୍ଗାଭ୍ଯାଂ ରକ୍ଷ ଋଷତ୍ଯଵର୍ତିଂ ହନ୍ତି ଚକ୍ଷୁଷା । ଶୃଣୋତି ଭଦ୍ରଂ କର୍ଣାଭ୍ଯାଂ ଗଵାଂ ଯଃ ପତିରଘ୍ନ୍ଯଃ
ତାଙ୍କର ଶିଙ୍ଗରେ ସେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ପୁଛରେ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି, ଚକ୍ଷୁରେ ଆଘାତ କରନ୍ତି। କାନରେ ଶୁଣନ୍ତି ଭଲ କଥା—ଯିଏ ଗାଈ ଓ ଅଯୁକ୍ତ ଗାଈମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ।
ଶତଯାଜଂ ସ ଯଜତେ ନୈନଂ ଦୁନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଗ୍ନଯଃ । ଜିନ୍ଵନ୍ତି ଵିଶ୍ଵେ ତଂ ଦେଵା ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷଭମାଜୁହୋତି
ଯିଏ ଶତ ହୋମ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ଅପକାର କରେନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥାନ୍ତି, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବଳଦ ଦାନ କରନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯ ଋଷଭଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରୀଯଃ କୃଣୁତେ ମନଃ । ପୁଷ୍ଟିଂ ସୋ ଅଘ୍ନ୍ଯାନାଂ ସ୍ଵେ ଗୋଷ୍ଠେଽଵ ପଶ୍ଯତେ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବଳଦ ଦେଇ, ସେ ନିଜ ମନକୁ ଅଧିକ ଉତ୍ତମ କରିଥାଏ। ସେ ନିଜ ଗୋଶାଳାରେ ଗାଈମାନଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖିଥାଏ।
ଗାଵଃ ସନ୍ତୁ ପ୍ରଜାଃ ସନ୍ତ୍ଵଥୋ ଅସ୍ତୁ ତନୂବଲମ୍ । ତତ୍ସର୍ଵମନୁ ମନ୍ଯନ୍ତାଂ ଦେଵା ଋଷଭଦାଯିନେ
ଗାଁ ଥାଉ, ସନ୍ତାନ ହେଉ, ଦେହର ଶକ୍ତି ରହୁ। ଏହି ସବୁକୁ ଦେବତାମାନେ, ବୃଷଭ ଦାତା ପାଇଁ, ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଯଂ ପିପାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ରଯିଂ ଦଧାତୁ ଚେତନୀମ୍ । ଅଯଂ ଧେନୁଂ ସୁଦୁଘାଂ ନିତ୍ଯଵତ୍ସାଂ ଵଶଂ ଦୁହାଂ ଵିପଶ୍ଚିତଂ ପରୋ ଦିଵଃ
ଏହି ଜଣେ ପିଉଥିବା ବେଳେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଝୁଣ୍ଡକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ଜଣେ ଏମିତି ଗାଈ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯିଏ ଦୁଧରେ ଧନ୍ୟ, ସଦା ବଛା ସହିତ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା।
ପିଶଙ୍ଗରୂପୋ ନଭସୋ ଵଯୋଧା ଐନ୍ଦ୍ରଃ ଶୁଷ୍ମୋ ଵିଶ୍ଵରୂପୋ ନ ଆଗନ୍ । ଆଯୁରସ୍ମଭ୍ଯଂ ଦଧତ୍ପ୍ରଜାଂ ଚ ରାଯଶ୍ଚ ପୋଷୈରଭି ନଃ ସଚତାମ୍
ପିତାମ୍ବର ରୂପରେ, ଆକାଶର ବାୟୁ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ରୂପରେ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ଏହା ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, ସନ୍ତାନ ଏବଂ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦିଅ, ଏବଂ ସଦା ଆମ ସହିତ ରୁହ।
ଉପେହୋପପର୍ଚନାସ୍ମିନ୍ ଗୋଷ୍ଠ ଉପ ପୃଞ୍ଚ ନଃ । ଉପ ଋଷଭସ୍ଯ ଯଦ୍ରେତ ଉପେନ୍ଦ୍ର ତଵ ଵୀର୍ଯମ୍
ଆସ, ଉପହାର ପାଇଁ ଗୋଶାଳାକୁ ଆସ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ବୃଷଭର ବୀଜ ଓ ହେ ଉପେନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶକ୍ତି ପାଖକୁ ଆସ।
ଏତଂ ଵୋ ଯୁଵାନଂ ପ୍ରତି ଦଧ୍ମୋ ଅତ୍ର ତେନ କ୍ରୀଡନ୍ତୀଶ୍ଚରତ ଵଶାମନୁ । ମା ନୋ ହାସିଷ୍ଟ ଜନୁଷା ସୁଭାଗା ରାଯଶ୍ଚ ପୋଷୈରଭି ନଃ ସଚଧ୍ଵମ୍
ଏହି ଯୁବକ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ; ତାଙ୍କ ସହିତ ଖେଳ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲ। ଆମକୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ଦେଇଛ, ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଯିଅନି; ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ଆମ ସହିତ ରୁହ।
ଆ ନଯୈତମା ରଭସ୍ଵ ସୁକୃତାଂ ଲୋକମପି ଗଚ୍ଛତୁ ପ୍ରଜାନନ୍ । ତୀର୍ତ୍ଵା ତମାଂସି ବହୁଧା ମହାନ୍ତ୍ଯଜୋ ନାକମା କ୍ରମତାଂ ତୃତୀଯମ୍
ଏହି ଜଣକୁ ଆଣ, ଧର, ସତ୍କର୍ମ ଲୋକକୁ ଯାଉ, ଜ୍ଞାନ ରଖ। ବହୁ ଭାବରେ ବଡ଼ ଅନ୍ଧକାର ଅତିକ୍ରମ କରି, ଛାଗ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଭାଗଂ ପରି ତ୍ଵା ନଯାମ୍ଯସ୍ମିନ୍ ଯଜ୍ଞେ ଯଜମାନାଯ ସୂରିମ୍ । ଯେ ନୋ ଦ୍ଵିଷନ୍ତ୍ଯନୁ ତାନ୍ ରଭସ୍ଵାନାଗସୋ ଯଜମାନସ୍ଯ ଵୀରାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ତୁମକୁ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ଯଜମାନ ପାଇଁ, ଭାଗ ଭାବେ ନେଉଛି। ଯେମାନେ ଆମକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଧର, ହେ ଯଜମାନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବୀରମାନେ।
ପ୍ର ପଦୋଽଵ ନେନିଗ୍ଧି ଦୁଶ୍ଚରିତଂ ଯଚ୍ଚଚାର ଶୁଦ୍ଧୈଃ ଶଫୈରା କ୍ରମତାଂ ପ୍ରଜାନନ୍ । ତୀର୍ତ୍ଵା ତମାଂସି ବହୁଧା ଵିପଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଅଜୋ ନାକମା କ୍ରମତାଂ ତୃତୀଯମ୍
ତୁମ ପାଦ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ମଲିନ ହେଉନାହିଁ; ଶୁଧ୍ଧ ନଖରେ ଆଗେ ବଢ଼, ଜ୍ଞାନ ସହିତ। ବହୁ ବଡ଼ ଅନ୍ଧକାର ଅତିକ୍ରମ କରି, ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖି, ଛାଗ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠୁ।
ଅନୁଛ୍ଯ ଶ୍ଯାମେନ ତ୍ଵଚମେତାଂ ଵିଶସ୍ତର୍ଯଥାପର୍ଵସିନା ମାଭି ମଂସ୍ଥାଃ । ମାଭି ଦ୍ରୁହଃ ପରୁଶଃ କଲ୍ପଯୈନଂ ତୃତୀଯେ ନାକେ ଅଧି ଵି ଶ୍ରଯୈନମ୍
ଏହି କଳା ଚର୍ମକୁ ଯଥା ଯୋଗ୍ୟ ଛୁରୀରେ ହଟାଅ, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନି। କଠୋରତା କିମ୍ବା ଦ୍ୱେଷରେ ଏହାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନି; ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏହାକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦିଅ।
ଋଚା କୁମ୍ଭୀମଧ୍ଯଗ୍ନୌ ଶ୍ରଯାମ୍ଯା ସିଞ୍ଚୋଦକମଵ ଧେହ୍ଯେନମ୍ । ପର୍ଯାଧତ୍ତାଗ୍ନିନା ଶମିତାରଃ ଶୃତୋ ଗଚ୍ଛତୁ ସୁକୃତାଂ ଯତ୍ର ଲୋକଃ
ମନ୍ତ୍ରରେ ମଣ୍ଡରେ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ରଖୁଛି, ଉପରେ ପାଣି ଢାଳ। ଅଗ୍ନିରେ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିବାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରୁହନ୍ତୁ; ରନ୍ଧା ହୋଇଥିବା ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍କର୍ମ ଲୋକ ଅଛି, ସେଠାକୁ ଯାଉ।
ଉତ୍କ୍ରାମାତଃ ପରି ଚେଦତପ୍ତସ୍ତପ୍ତାଚ୍ଚରୋରଧି ନାକଂ ତୃତୀଯମ୍ । ଅଗ୍ନେରଗ୍ନିରଧି ସଂ ବଭୂଵିଥ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମନ୍ତମଭି ଲୋକଂ ଜଯୈତମ୍
ବା ରନ୍ଧା, ବା ଅରନ୍ଧା, ଚାଲ, ଉପରକୁ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉ। ଅଗ୍ନିରୁ ଅଗ୍ନି ହେଲୁ; ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକକୁ ଜିତ।
ଅଜୋ ଅଗ୍ନିରଜମୁ ଜ୍ଯୋତିରାହୁରଜଂ ଜୀଵତା ବ୍ରହ୍ମଣେ ଦେଯମାହୁଃ । ଅଜସ୍ତମାଂସ୍ଯପ ହନ୍ତି ଦୂରମସ୍ମିଂଲ୍ଲୋକେ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନେନ ଦତ୍ତଃ
ଛାଗ ହେଉଛି ଅଗ୍ନି, ଛାଗ ହେଉଛି ଆଲୋକ, ଛାଗ, ଜୀବନ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେବାକୁ କହାଯାଏ। ଛାଗ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂରେ ହଟାଏ, ଏହି ଲୋକରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଦିଆଯାଏ।
ପଞ୍ଚୌଦନଃ ପଞ୍ଚଧା ଵି କ୍ରମତାମାକ୍ରଂସ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରୀଣି ଜ୍ଯୋତୀଂଷି । ଈଜାନାନାଂ ସୁକୃତାଂ ପ୍ରେହି ମଧ୍ଯଂ ତୃତୀଯେ ନାକେ ଅଧି ଵି ଶ୍ରଯସ୍ଵ
ପଞ୍ଚ ଚାଉଳର ନିବେଦନ ପଞ୍ଚ ଭାବରେ, ତିନି ଆଲୋକକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଯାଉ। ନିଷ୍ଠା ସହିତ ସତ୍କର୍ମ ଲୋକକୁ ଚାହିଁ, ମଧ୍ୟରେ ଯାଉ, ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବିଶ୍ରାମ କର।
ଅଜା ରୋହ ସୁକୃତାଂ ଯତ୍ର ଲୋକଃ ଶରଭୋ ନ ଚତ୍ତୋଽତି ଦୁର୍ଗାନ୍ଯେଷଃ । ପଞ୍ଚୌଦନୋ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଦୀଯମାନଃ ସ ଦାତାରଂ ତୃପ୍ତ୍ଯା ତର୍ପଯାତି
ଛାଗ, ସତ୍କର୍ମ ଲୋକ ଯେଉଁଠାରେ, ସେଠାକୁ ଉଠ, ଜଙ୍ଗଲୀ ବୃଷଭ ପରି, କୌଣସି ଅବରୋଧରେ ରୁକିନାହିଁ, କଠିନ ସ୍ଥାନ ଅତିକ୍ରମ କର। ପଞ୍ଚ ଚାଉଳର ନିବେଦନ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦିଆଯାଇ, ଦାତାକୁ ସନ୍ତୋଷ ଦିଏ।