ଅନ୍ତରା ଦ୍ଯାଂ ଚ ପୃଥିଵୀଂ ଚ ଯଦ୍ଵ୍ଯଚସ୍ତେନ ଶାଲାଂ ପ୍ରତି ଗୃହ୍ଣାମି ତ ଇମାମ୍ । ଯଦନ୍ତରିକ୍ଷଂ ରଜସୋ ଵିମାନଂ ତତ୍କୃଣ୍ଵେଽହମୁଦରଂ ଶେଵଧିଭ୍ଯଃ । ତେନ ଶାଲାଂ ପ୍ରତି ଗୃହ୍ଣାମି ତସ୍ମୈ
ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ, ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଶାଳାକୁ ଧରିଛି। ଯେଉଁ ଆକାଶ ଧୂଳିର ଅଞ୍ଚଳ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଶୁଭ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ଭ ଭାବେ ରଖୁଛି। ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶାଳାକୁ ଧରିଛି।
ଊର୍ଜସ୍ଵତୀ ପଯସ୍ଵତୀ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନିମିତା ମିତା । ଵିଶ୍ଵାନ୍ନଂ ବିଭ୍ରତୀ ଶାଲେ ମା ହିଂସୀଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣତଃ
ଉତ୍ସର୍ଗ ଓ ଦୁଧରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ନିର୍ମିତ ଏହି ଶାଳା ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଧାରଣ କରେ। ଏ ଶାଳା, ଯିଏ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ତାଙ୍କୁ କେବେ ଅନିଷ୍ଠ କରନି।
ତୃଣୈରାଵୃତା ପଲଦାନ୍ ଵସାନା ରାତ୍ରୀଵ ଶାଲା ଜଗତୋ ନିଵେଶନୀ । ମିତା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତିଷ୍ଠସି ହସ୍ତିନୀଵ ପଦ୍ଵତୀ
ଘାସରେ ଢାକା, ଫଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଆବୃତ ଏହି ଶାଳା ରାତି ପରି ଶାନ୍ତିଦାୟିନୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ବିଶ୍ରାମସ୍ଥଳ। ପୃଥିବୀ ଉପରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଭାବେ ତୁମେ ହାତୀର ପଦଚିହ୍ନ ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଛ।
ଇଟସ୍ଯ ତେ ଵି ଚୃତାମ୍ଯପିନଦ୍ଧମପୋର୍ଣୁଵନ୍ । ଵରୁଣେନ ସମୁବ୍ଜିତାଂ ମିତ୍ରଃ ପ୍ରାତର୍ଵ୍ଯୁବ୍ଜତୁ
ହେ ଇଟା, ତୁମର ଯେଉଁଠି ବନ୍ଧା ଅଛି, ମୁଁ ତାହା ଖୋଲୁଛି ଏବଂ ପୂରଣ କରୁଛି। ଯେଉଁଠି ବରୁଣ ଆଟକାଇଛନ୍ତି, ସେଉଠି ମିତ୍ର ଏହାକୁ ପ୍ରଭାତରେ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ଶାଲାଂ ନିମିତାଂ କଵିଭିର୍ନିମିତାଂ ମିତାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ରକ୍ଷତାଂ ଶାଲାମମୃତୌ ସୋମ୍ଯଂ ସଦଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶାଳା ନିର୍ମିତ, ଋଷିମାନେ ଏହାକୁ ନିର୍ମାଣ ଓ ମାପ କରିଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ଏହି ଅମୃତ ଶାଳାକୁ, ସୋମର ଆସନକୁ, ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତୁ।
କୁଲାଯେଽଧି କୁଲାଯଂ କୋଶେ କୋଶଃ ସମୁବ୍ଜିତଃ । ତତ୍ର ମର୍ତୋ ଵି ଜାଯତେ ଯସ୍ମାଦ୍ଵିଶ୍ଵଂ ପ୍ରଜାଯତେ
ଏକ ଘୋସା ଉପରେ ଆଉ ଏକ ଘୋସା, ପାତ୍ର ଭିତରେ ପାତ୍ର ରଖାଯାଇଛି। ସେଠି ଏକ ମଣିଷ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
{୭} ଯା ଦ୍ଵିପକ୍ଷା ଚତୁଷ୍ପକ୍ଷା ଷଟ୍ପକ୍ଷା ଯା ନିମୀଯତେ । ଅଷ୍ଟାପକ୍ଷାଂ ଦଶପକ୍ଷାଂ ଶାଲାଂ ମାନସ୍ଯ ପତ୍ନୀମଗ୍ନିର୍ଗର୍ଭ ଇଵା ଶଯେ
ଯେଉଁଠି ଦୁଇ ପାଖ, ଚାରି ପାଖ, ଛଅ ପାଖ, ମାପିତ, ଆଠ ପାଖ, ଦଶ ପାଖ ଅଛି, ହେ ଶାଳା, ମନର ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀ, ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଭ ପରି ଶୋଇଛ।
ପ୍ରତୀଚୀଂ ତ୍ଵା ପ୍ରତୀଚୀନଃ ଶାଲେ ପ୍ରୈମ୍ଯହିଂସତୀମ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ହ୍ଯନ୍ତରାପଶ୍ଚ ଋତସ୍ଯ ପ୍ରଥମା ଦ୍ଵାଃ
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ନିକଟରେ ଯାଉଛି, ହେ ଶାଳା, ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥାରେ। ଅଗ୍ନି ଓ ଭିତର ଜଳ ହେଉଛନ୍ତି ତ୍ରୁତିର ପ୍ରଥମ ଦ୍ୱାର।
ଇମା ଆପଃ ପ୍ର ଭରାମ୍ଯଯକ୍ଷ୍ମା ଯକ୍ଷ୍ମନାଶନୀଃ । ଗୃହାନ୍ ଉପ ପ୍ର ସୀଦାମ୍ଯମୃତେନ ସହାଗ୍ନିନା
ମୁଁ ଏହି ଜଳକୁ ଆଣୁଛି, ରୋଗମୁକ୍ତ, ରୋଗ ନାଶକ। ଅମୃତ ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ମୁଁ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି।
ମା ନଃ ପାଶଂ ପ୍ରତି ମୁଚୋ ଗୁରୁର୍ଭାରୋ ଲଘୁର୍ଭଵ । ଵଧୂମିଵ ତ୍ଵା ଶାଲେ ଯତ୍ରକାମଂ ଭରାମସି
ଆମ ପାଇଁ ଭାର ଭାବେ ବନ୍ଧନ ଦିଅନାହିଁ, ହାଲୁକ ହେଉ। ହେ ଶାଳା, ବଧୂ ପରି, ଯେଉଁଠି ଆମେ ଚାହୁଁ, ତୁମକୁ ବହି ନେଉଛୁ।
ପ୍ରାଚ୍ଯା ଦିଶଃ ଶାଲାଯା ନମୋ ମହିମ୍ନେ ସ୍ଵାହା ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵାହ୍ଯେଭ୍ଯଃ
ଶାଳାର ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ନମସ୍କାର, ତାହାର ମହିମାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା। ଦେବତାମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାହା।
ଦକ୍ଷିଣାଯା ଦିଶଃ ଶାଲାଯା ନମୋ ମହିମ୍ନେ ସ୍ଵାହା ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵାହ୍ଯେଭ୍ଯଃ
ଶାଳାର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ନମସ୍କାର, ତାହାର ମହିମାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା। ଦେବତାମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାହା।
ପ୍ରତୀଚ୍ଯା ଦିଶଃ ଶାଲାଯା ନମୋ ମହିମ୍ନେ ସ୍ଵାହା ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵାହ୍ଯେଭ୍ଯଃ
ଶାଳାର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ନମସ୍କାର, ତାହାର ମହିମାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା। ଦେବତାମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାହା।
ଉଦୀଚ୍ଯା ଦିଶଃ ଶାଲାଯା ନମୋ ମହିମ୍ନେ ସ୍ଵାହା ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵାହ୍ଯେଭ୍ଯଃ
ଶାଳାର ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ନମସ୍କାର, ତାହାର ମହିମାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା। ଦେବତାମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାହା।
ଧ୍ରୁଵାଯା ଦିଶଃ ଶାଲାଯା ନମୋ ମହିମ୍ନେ ସ୍ଵାହା ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵାହ୍ଯେଭ୍ଯଃ
ଶାଳାର ଅଚଳ ଦିଗକୁ ନମସ୍କାର, ତାହାର ମହିମାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା। ଦେବତାମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାହା।
ଊର୍ଧ୍ଵାଯା ଦିଶଃ ଶାଲାଯା ନମୋ ମହିମ୍ନେ ସ୍ଵାହା ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵାହ୍ଯେଭ୍ଯଃ
ଶାଳାର ଉପର ଦିଗକୁ ନମସ୍କାର, ତାହାର ମହିମାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା। ଦେବତାମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାହା।
ଦିଶୋଦିଶଃ ଶାଲାଯା ନମୋ ମହିମ୍ନେ ସ୍ଵାହା ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵାହ୍ଯେଭ୍ଯଃ
ଶାଳାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗକୁ ନମସ୍କାର, ତାହାର ମହିମାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା। ଦେବତାମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାହା।
ସାହସ୍ରସ୍ତ୍ଵେଷ ଋଷଭଃ ପଯସ୍ଵାନ୍ ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଣି ଵକ୍ଷଣାସୁ ବିଭ୍ରତ୍। ଭଦ୍ରଂ ଦାତ୍ରେ ଯଜମାନାଯ ଶୀକ୍ଷନ୍ ବାର୍ହସ୍ପତ୍ଯ ଉସ୍ରିଯସ୍ତନ୍ତୁମାତାନ୍
ହଜାର ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର, ନିଜ ଅଂତରେ ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା ବୃଷଭ। ଦାତାଙ୍କୁ ଭଲ ଦେଇ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଶିଖାଇ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଏହି ଉଷ୍ରା, ସୂତା ପରି ତନ୍ତୁ ବୁନୁଛି।
ଅପାଂ ଯୋ ଅଗ୍ରେ ପ୍ରତିମା ବଭୂଵ ପ୍ରଭୂଃ ସର୍ଵସ୍ମୈ ପୃଥିଵୀଵ ଦେଵୀ । ପିତା ଵତ୍ସାନାଂ ପତିରଘ୍ନ୍ଯାନାଂ ସାହସ୍ରେ ପୋଷେ ଅପି ନଃ କୃଣୋତୁ
ଯିଏ ପାଣିର ଆଗରେ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଦେବୀ ପୃଥିବୀ ପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆଦର୍ଶ ହେଇଥିଲେ, ସେଇ ବଛାମାନଙ୍କର ପିତା, ଗାଈମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ସେ ଆମକୁ ହଜାର ଗୁଣ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ପୁମାନ୍ ଅନ୍ତର୍ଵାନ୍ତ୍ସ୍ଥଵିରଃ ପଯସ୍ଵାନ୍ ଵସୋଃ କବନ୍ଧମୃଷଭୋ ବିଭର୍ତି । ତମିନ୍ଦ୍ରାଯ ପଥିଭିର୍ଦେଵଯାନୈର୍ହୁତମଗ୍ନିର୍ଵହତୁ ଜାତଵେଦାଃ
ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପୁରୁଣା ଏବଂ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଧନର ଶରୀର ବହନ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ପଥରେ ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଅନ୍ତୁ।
ପିତା ଵତ୍ସାନାଂ ପତିରଘ୍ନ୍ଯାନାମଥୋ ପିତା ମହତାଂ ଗର୍ଗରାଣାମ୍ । ଵତ୍ସୋ ଜରାଯୁ ପ୍ରତିଧୁକ୍ପୀଯୂଷ ଆମିକ୍ଷା ଘୃତଂ ତଦ୍ଵସ୍ଯ ରେତଃ
ସେ ବଛାମାନଙ୍କର ପିତା, ଗାଈମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଏବଂ ବଡ଼ ଗର୍ଜନା କରୁଥିବାମାନଙ୍କର ପିତା ମଧ୍ୟ। ଜରାୟୁ ଭିତରେ ଥିବା ବଛା ଉତ୍ତମ ଦୁଧ ଦେଇଥାଏ—ଏହି ଦୁଧ ହେଉଛି ଘିଅ ଏବଂ ଧନର ବୀଜ।
ଦେଵାନାଂ ଭାଗ ଉପନାହ ଏଷୋଽପାଂ ରସ ଓଷଧୀନାଂ ଘୃତସ୍ଯ । ସୋମସ୍ଯ ଭକ୍ଷମଵୃଣୀତ ଶକ୍ରୋ ବୃହନ୍ନ୍ ଅଦ୍ରିରଭଵଦ୍ଯଚ୍ଛରୀରମ୍
ଏହିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଗ ଆଣିଥାଏ, ପାଣିର ରସ, ଔଷଧି ଏବଂ ଘିଅର ସାର। ଶକ୍ର ଶୋମର ଖାଦ୍ୟ ବାଛିଥିଲେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କର ଶରୀର ହେଇଗଲା।
ସୋମେନ ପୂର୍ଣଂ କଲଶଂ ବିଭର୍ଷି ତ୍ଵଷ୍ଟା ରୂପାଣାଂ ଜନିତା ପଶୂନାମ୍ । ଶିଵାସ୍ତେ ସନ୍ତୁ ପ୍ରଜନ୍ଵ ଇହ ଯା ଇମା ନ୍ଯସ୍ମଭ୍ଯଂ ସ୍ଵଧିତେ ଯଚ୍ଛ ଯା ଅମୂଃ
ତୁମେ ଶୋମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ବହନ କରୁଛ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ରୂପ ଏବଂ ପଶୁମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ସଫଳ, ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉନ୍ତୁ—ଏଠାରେ ଓ ସେଉଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମକୁ ଦିଅ।
ଆଜ୍ଯଂ ବିଭର୍ତି ଘୃତମସ୍ଯ ରେତଃ ସାହସ୍ରଃ ପୋଷସ୍ତମୁ ଯଜ୍ଞମାହୁଃ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରୂପମୃଷଭୋ ଵସାନଃ ସୋ ଅସ୍ମାନ୍ ଦେଵାଃ ଶିଵ ଐତୁ ଦତ୍ତଃ
ସେ ଘିଅ ବହନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବୀଜ ହେଉଛି ଘିଅ, ତାଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧି ହେଉଛି ହଜାର ଗୁଣ। ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଚର୍ବି ଧାରିଥିବା ବଳଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ରୂପ। ଦେବତାମାନେ ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଆମ ପାଖକୁ ଉପହାର ଭାବେ ପଠାନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୌଜୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ବାହୂ ଅଶ୍ଵିନୋରଂସୌ ମରୁତାମିଯଂ କକୁତ୍। ବୃହସ୍ପତିଂ ସଂଭୃତମେତମାହୁର୍ଯେ ଧୀରାସଃ କଵଯୋ ଯେ ମନୀଷିଣଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର, ବାହୁ ବରୁଣଙ୍କର, କାନ୍ଧ ଅଶ୍ୱିନୀମାନଙ୍କର, କୁହୁଡ଼ ମରୁତମାନଙ୍କର। ଜେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନୀ, କବି, ଚିନ୍ତକ, ସେମାନେ କହନ୍ତି—ଏହା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ସଂଗ୍ରହିତ ରୂପ।
ଦୈଵୀର୍ଵିଶଃ ପଯସ୍ଵାନ୍ ଆ ତନୋଷି ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ରଂ ତ୍ଵାଂ ସରସ୍ଵନ୍ତମାହୁଃ । ସହସ୍ରଂ ସ ଏକମୁଖା ଦଦାତି ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷଭମାଜୁହୋତି
ତୁମେ ଦେବମାନେ ଦେଇଥିବା ଦୁଧର ରସରେ ଆପଣକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଛ। ସେମାନେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବୋଲନ୍ତି, ସରସ୍ୱତୀ ବୋଲନ୍ତି। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବଳଦ ଦାନ କରେ, ସେ ଏକମୁଖରେ ହଜାର ଦେଇଥାଏ।
ବୃହସ୍ପତିଃ ସଵିତା ତେ ଵଯୋ ଦଧୌ ତ୍ଵଷ୍ଟୁର୍ଵାଯୋଃ ପର୍ଯାତ୍ମା ତ ଆଭୃତଃ । ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ମନସା ତ୍ଵା ଜୁହୋମି ବର୍ହିଷ୍ଟେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଉଭେ ସ୍ତାମ୍
ବୃହସ୍ପତି ଏବଂ ସବିତା ତୁମକୁ ପଖା ଦେଇଛନ୍ତି। ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କର ପ୍ରାଣବାୟୁ ତୁମକୁ ଘେରି ରହିଛି। ମୁଁ ମନରେ ତୁମକୁ ଆକାଶରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି—ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀ ଉଭୟ ବେଦୀରେ ଦୃଢ଼ ରହୁନ୍ତୁ।
{୯} ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଇଵ ଦେଵେଷୁ ଗୋଷ୍ଵେତି ଵିଵାଵଦତ୍। ତସ୍ଯ ଋଷଭସ୍ଯାଙ୍ଗାନି ବ୍ରହ୍ମା ସଂ ସ୍ତୌତୁ ଭଦ୍ରଯା
ଯିଏ ଦେବମାନେ ଓ ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ବଳଦଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଭାଶୀଷ୍ ଦେଇ ସ୍ତୁତି କରୁନ୍ତୁ।
ପାର୍ଶ୍ଵେ ଆସ୍ତାମନୁମତ୍ଯା ଭଗସ୍ଯାସ୍ତାମନୂଵୃଜୌ । ଅଷ୍ଠୀଵନ୍ତାଵବ୍ରଵୀନ୍ ମିତ୍ରୋ ମମୈତୌ କେଵଲାଵିତି
ପାଶ୍ୱ ଅନୁମତିଙ୍କର, ଉରୁ ଭଗଙ୍କର ହେଉ। ମିତ୍ର କହିଲେ—ଏହି ଦୁଇ ଅସ୍ଥି ଥିବା ମୋର ଏକାମାତ୍ର।
ଭସଦାସୀଦାଦିତ୍ଯାନାଂ ଶ୍ରୋଣୀ ଆସ୍ତାଂ ବୃହସ୍ପତେଃ । ପୁଚ୍ଛଂ ଵାତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ତେନ ଧୂନୋତ୍ଯୋଷଧୀଃ
ନିତମ୍ଭ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କର, କଟି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ହେଉ। ପୁଛ ବାୟୁ ଦେବଙ୍କର—ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଔଷଧିମାନେକୁ ହଲାଇଥାନ୍ତି।