ଜହି ତ୍ଵଂ କାମ ମମ ଯେ ସପତ୍ନା ଅନ୍ଧା ତମାଂସ୍ଯଵ ପାଦଯୈନାନ୍ । ନିରିନ୍ଦ୍ରିଯା ଅରସାଃ ସନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ମା ତେ ଜୀଵିଷୁଃ କତମଚ୍ଚନାହଃ
ହେ କାମ, ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳିଦିଅ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧାରରେ ପଡ଼ିଯାଉନ୍ତୁ, ତଳକୁ ଢଳିଯାଉନ୍ତୁ। ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିହୀନ ଓ ରସହୀନ ହେଉନ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ଦିନ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ନ ମିଳୁ।
{୩} ଅଵଧୀତ୍କାମୋ ମମ ଯେ ସପତ୍ନା ଉରୁଂ ଲୋକମକରନ୍ ମହ୍ଯମେଧତୁମ୍ । ମହ୍ଯଂ ନମନ୍ତାଂ ପ୍ରଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରୋ ମହ୍ଯଂ ଷଡୁର୍ଵୀର୍ଘୃତମା ଵହନ୍ତୁ
କାମ ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରୁନ୍ତୁ, ମୋ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଜଗତ ତିଆରି କରନ୍ତୁ, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଚାରିଦିଗ ମୋ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଉନ୍ତୁ, ଛଅଟି ବିଶାଳ ଘୃତ ଧାରା ମୋ ପାଖକୁ ବହିଆସୁ।
ତେଽଧରାଞ୍ଚଃ ପ୍ର ପ୍ଲଵନ୍ତାଂ ଛିନ୍ନା ନୌରିଵ ବନ୍ଧନାତ୍। ନ ସାଯକପ୍ରଣୁତ୍ତାନାଂ ପୁନରସ୍ତି ନିଵର୍ତନମ୍
ଯେଉଁମାନେ ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ସେମାନେ ବନ୍ଧନ ଛିଡ଼ା ନୌକା ପରି ଦୂରେ ଭସିଯାଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଣି ଫେରିବା ନାହିଁ।
ଅଗ୍ନିର୍ଯଵ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଵଃ ସୋମୋ ଯଵଃ । ଯଵଯାଵାନୋ ଦେଵା ଯଵଯନ୍ତ୍ଵେନମ୍
ଅଗ୍ନି ଯବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯବ, ସୋମ ଯବ। ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ଯବକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଦୂରେ କରନ୍ତୁ।
ଅସର୍ଵଵୀରଶ୍ଚରତୁ ପ୍ରଣୁତ୍ତୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଯୋ ମିତ୍ରାନାଂ ପରିଵର୍ଗ୍ଯଃ ସ୍ଵାନାମ୍ । ଉତ ପୃଥିଵ୍ଯାମଵ ସ୍ଯନ୍ତି ଵିଦ୍ଯୁତ ଉଗ୍ରୋ ଵୋ ଦେଵଃ ପ୍ର ମୃଣତ୍ସପତ୍ନାନ୍
ଯେଉଁମାନେ ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ସେମାନେ ସନ୍ତାନହୀନ ହୋଇ ଘୃଣିତ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଜିତ ହେଉନ୍ତୁ। ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବିଜୁଳି ପରି ଲୁଚିଯାଉନ୍ତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳିଦିଅ।
ଚ୍ଯୁତା ଚେଯଂ ବୃହତ୍ଯଚ୍ଯୁତା ଚ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ବିଭର୍ତି ସ୍ତନଯିତ୍ନୂଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍ । ଉଦ୍ଯନ୍ନ୍ ଆଦିତ୍ଯୋ ଦ୍ରଵିଣେନ ତେଜସା ନୀଚୈଃ ସପତ୍ନାନ୍ ନୁଦତାଂ ମେ ସହସ୍ଵାନ୍
ଏହି ବଡ଼ଟି ତଳକୁ ପଡ଼ିଛି, ଓ ଯେଉଁ ବିଜୁଳି ତଳକୁ ନପଡ଼େ, ସେ ସମସ୍ତ ଗର୍ଜନକୁ ଧାରଣ କରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧନ ଓ ତେଜରେ ଉଦୟମାନ ହେବାବେଳେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ତଳକୁ ହଟାଇଦିଅ।
ଯତ୍ତେ କାମ ଶର୍ମ ତ୍ରିଵରୂଥମୁଦ୍ଭୁ ବ୍ରହ୍ମ ଵର୍ମ ଵିତତମନତିଵ୍ଯାଧ୍ଯଂ କୃତମ୍ । ତେନ ସପତ୍ନାନ୍ ପରି ଵୃଙ୍ଗ୍ଧି ଯେ ମମ ପର୍ଯେନାନ୍ ପ୍ରାଣଃ ପଶଵୋ ଜୀଵନଂ ଵୃଣକ୍ତୁ
ହେ କାମ, ତୁମର ତିନିପଟିଆ ସୁରକ୍ଷା, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଅଭେଦ୍ୟ ବର୍ଚ୍ଛ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚାରିପଟେ ଘେରିଦିଅ, ଯେପରି ଶ୍ୱାସ, ଚାଷ, ଓ ଜୀବନ ମୋତେ ଚୟନ କରନ୍ତୁ।
ଯେନ ଦେଵା ଅସୁରାନ୍ ପ୍ରାଣୁଦନ୍ତ ଯେନେନ୍ଦ୍ରୋ ଦସ୍ଯୂନ୍ ଅଧମଂ ତମୋ ନିନାଯ । ତେନ ତ୍ଵଂ କାମ ମମ ଯେ ସପତ୍ନାସ୍ତାନ୍ ଅସ୍ମାଲ୍ଲୋକାତ୍ପ୍ର ଣୁଦସ୍ଵ ଦୂରମ୍
ଯେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେକୁ ହଟାଇଥିଲେ, ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଦସ୍ୟୁମାନେକୁ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାରକୁ ନେଇଥିଲେ, ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ କାମ, ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଏହି ଜଗତରୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ।
ଯଥା ଦେଵା ଅସୁରାନ୍ ପ୍ରାଣୁଦନ୍ତ ଯଥେନ୍ଦ୍ରୋ ଦସ୍ଯୂନ୍ ଅଧମଂ ତମୋ ବବାଧେ । ତଥା ତ୍ଵଂ କାମ ମମ ଯେ ସପତ୍ନାସ୍ତାନ୍ ଅସ୍ମାଲ୍ଲୋକାତ୍ପ୍ର ଣୁଦସ୍ଵ ଦୂରମ୍
ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେକୁ ହଟାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଦସ୍ୟୁମାନେକୁ ଏବଂ ଅଧମ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦଳିଥିଲେ, ସେପରି, ହେ କାମ, ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଏହି ଜଗତରୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ।
କାମୋ ଜଜ୍ଞେ ପ୍ରଥମୋ ନୈନଂ ଦେଵା ଆପୁଃ ପିତରୋ ନ ମର୍ତ୍ଯାଃ । ତତସ୍ତ୍ଵମସି ଜ୍ଯାଯାନ୍ ଵିଶ୍ଵହା ମହାଂସ୍ତସ୍ମୈ ତେ କାମ ନମ ଇତ୍କୃନୋମି
କାମ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ଦେବତା, ପିତୃମାନେ କିମ୍ବା ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ତୁମେ ସବୁଠୁ ବଡ଼, ସବୁକିଛି ଜିତିଥିବା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମକୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯାଵତୀ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଵରିମ୍ଣା ଯାଵଦାପଃ ସିଷ୍ଯଦୁର୍ଯାଵଦଗ୍ନିଃ । ତତସ୍ତ୍ଵମସି ଜ୍ଯାଯାନ୍ ଵିଶ୍ଵହା ମହାଂସ୍ତସ୍ମୈ ତେ କାମ ନମ ଇତ୍କୃଣୋମି
ଯେପରି ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଏତେ ବିଶାଳ, ଯେପରି ଜଳ ଯେଉଁଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଛି, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଯେଉଁଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ସେପରି ତୁମେ ସବୁଠୁ ବଡ଼, ସବୁକିଛି ଜିତିଥିବା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମକୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ନମସ୍କାର କରେ।
{୪} ଯାଵତୀର୍ଦିଶଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଵିଷୂଚୀର୍ଯାଵତୀରାଶା ଅଭିଚକ୍ଷଣା ଦିଵଃ । ତତସ୍ତ୍ଵମସି ଜ୍ଯାଯାନ୍ ଵିଶ୍ଵହା ମହାଂସ୍ତସ୍ମୈ ତେ କାମ ନମ ଇତ୍କୃଣୋମି
ଯେତେ ଦିଗ, ଉପଦିଗ ଓ ଚଉରାସ୍ଥି ଅଛି, ଯେତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିଗ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ସବୁଠୁ ବଡ଼, ସବୁକିଛି ଜିତିଥିବା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମକୁ ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯାଵତୀର୍ଭୃଙ୍ଗା ଜତ୍ଵଃ କୁରୂରଵୋ ଯାଵତୀର୍ଵଘା ଵୃକ୍ଷସର୍ପ୍ଯୋ ବଭୂଵୁଃ । ତତସ୍ତ୍ଵମସି ଜ୍ଯାଯାନ୍ ଵିଶ୍ଵହା ମହାଂସ୍ତସ୍ମୈ ତେ କାମ ନମ ଇତ୍କୃଣୋମି
ଯେତେ ଭୃଙ୍ଗ, ପୋକା, କୁରୁରା, ଏବଂ ଗଛର ସର୍ପ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେତେ ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ସେମାନଠାରୁ ବଡ଼, ହେ କାମ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ୱାନ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ଜ୍ଯାଯାନ୍ ନିମିଷତୋଽସି ତିଷ୍ଠତୋ ଜ୍ଯାଯାନ୍ତ୍ସମୁଦ୍ରାଦସି କାମ ମନ୍ଯୋ । ତତସ୍ତ୍ଵମସି ଜ୍ଯାଯାନ୍ ଵିଶ୍ଵହା ମହାଂସ୍ତସ୍ମୈ ତେ କାମ ନମ ଇତ୍କୃଣୋମି
ତୁମେ ଚକ୍ଷୁ ମିଜିବାଠାରୁ ବଡ଼, ଥିବା ଲୋକଠାରୁ ବଡ଼, ସାଗରଠାରୁ ବଡ଼, ହେ କାମ, ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ୱାନ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ନ ଵୈ ଵାତଶ୍ଚନ କାମମାପ୍ନୋତି ନାଗ୍ନିଃ ସୂର୍ଯୋ ନୋତ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ । ତତସ୍ତ୍ଵମସି ଜ୍ଯାଯାନ୍ ଵିଶ୍ଵହା ମହାଂସ୍ତସ୍ମୈ ତେ କାମ ନମ ଇତ୍କୃଣୋମି
ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ମଧ୍ୟ କାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ୱାନ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ କାମ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ଯାସ୍ତେ ଶିଵାସ୍ତନ୍ଵଃ କାମ ଭଦ୍ରା ଯାଭିଃ ସତ୍ଯଂ ଭଵତି ଯଦ୍ଵୃଣିଷେ । ତାଭିଷ୍ଟ୍ଵମସ୍ମାମଭିସଂଵିଶସ୍ଵାନ୍ଯତ୍ର ପାପୀରପ ଵେଶଯା ଧିଯଃ
ହେ କାମ, ତୁମର ଯେଉଁ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ରୂପ ଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ସେଠାରେ ସତ୍ୟ ହୁଏ, ସେଇ ରୂପରେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କର; ଅନ୍ୟଠାରେ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିର ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂର କର।
ଉପମିତାଂ ପ୍ରତିମିତାମଥୋ ପରିମିତାମୁତ । ଶାଲାଯା ଵିଶ୍ଵଵାରାଯା ନଦ୍ଧାନି ଵି ଚୃତାମସି
ମାପାଯାଇଥିବା, ପ୍ରତିମାପିତ, ଏବଂ ସୀମିତ—ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରୁଥିବା ଶାଳାରେ ଯାହା ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ଆମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଲି ମୁକ୍ତ କରୁଛୁ।
ଯତ୍ତେ ନଦ୍ଧଂ ଵିଶ୍ଵଵାରେ ପାଶୋ ଗ୍ରନ୍ଥିଶ୍ଚ ଯଃ କୃତଃ । ବୃହସ୍ପତିରିଵାହଂ ବଲଂ ଵାଚା ଵି ସ୍ରଂସଯାମି ତତ୍
ହେ ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରୁଥିବା ଶାଳା, ତୁମର ଯେଉଁ ପାଶ ବା ଗଠି ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ବୃହସ୍ପତି ଭଳି ମୁଁ ମୋର କଥା ଦ୍ୱାରା ସେ ଶକ୍ତିକୁ ଖୋଲି ଦେଉଛି।
ଆ ଯଯାମ ସଂ ବବର୍ହ ଗ୍ରନ୍ଥୀଂଶ୍ଚକାର ତେ ଦୃଢାନ୍ । ପରୂଂଷି ଵିଦ୍ଵାଂ ଛସ୍ତେଵେନ୍ଦ୍ରେଣ ଵି ଚୃତାମସି
ଆମେ ଆସିଛୁ, ଶକ୍ତି ଦେଇଛୁ, ତୁମର ଗଠିକୁ ଦୃଢ କରିଛୁ; ବାଧା ବୁଝି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଭଳି, ଆମେ ବନ୍ଧାକୁ ଖୋଲି ଦେଉଛୁ।
ଵଂଶାନାଂ ତେ ନହନାନାଂ ପ୍ରାଣାହସ୍ଯ ତୃଣସ୍ଯ ଚ । ପକ୍ଷାଣାଂ ଵିଶ୍ଵଵାରେ ତେ ନଦ୍ଧାନି ଵି ଚୃତାମସି
ତୁମର ବାଁଶ, ବନ୍ଧନ, ଜୀବନର ଶ୍ୱାସ ଓ ଘାସ, ପକ୍ଷୀଙ୍କର ପକ୍ଷ, ହେ ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରୁଥିବା ଶାଳା, ଯାହା ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ଆମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଲି ମୁକ୍ତ କରୁଛୁ।
ସଂଦଂଶାନାଂ ପଲଦାନାଂ ପରିଷ୍ଵଞ୍ଜଲ୍ଯସ୍ଯ ଚ । ଇଦଂ ମାନସ୍ଯ ପତ୍ନ୍ଯା ନଦ୍ଧାନି ଵି ଚୃତାମସି
ଦାଁତ, ପାତ୍ର, ଏବଂ ଆଲିଙ୍ଗନର ବନ୍ଧନ—ମନର ଜନନୀଙ୍କର ଏହି ବନ୍ଧନଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଖୋଲି ମୁକ୍ତ କରୁଛୁ।
ଯାନି ତେଽନ୍ତଃ ଶିକ୍ଯାନ୍ଯାବେଧୂ ରଣ୍ଯାଯ କମ୍ । ପ୍ର ତେ ତାନି ଚୃତାମସି ଶିଵା ମାନସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ନ ଉଦ୍ଧିତା ତନ୍ଵେ ଭଵ
ତୁମର ଝୁଲିର ଭିତରେ ଯାହା ଅଛି, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଯାହା ଛିଦ୍ର କରାଯାଇଛି—ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଖୋଲି ମୁକ୍ତ କରୁଛୁ; ମନର ଜନନୀ ନିଜ ଦେହ ପ୍ରତି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉନାହିଁ।
ହଵିର୍ଧାନମଗ୍ନିଶାଲଂ ପତ୍ନୀନାଂ ସଦନଂ ସଦଃ । ସଦୋ ଦେଵାନାମସି ଦେଵି ଶାଲେ
ହବିଷ ଦେବା ସ୍ଥାନ, ଅଗ୍ନି ଶାଳା, ଜନନୀମାନଙ୍କର ଆସନ, ସଭା—ହେ ଦେବୀ ଶାଳା, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆସନ।
ଅକ୍ଷୁମୋପଶଂ ଵିତତଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ଵିଷୂଵତି । ଅଵନଦ୍ଧମଭିହିତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵି ଚୃତାମସି
ଧୁରି, ଯୋକ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଉପର ଶଳାକା—ଯାହା ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି, ଆମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଲି ମୁକ୍ତ କରୁଛୁ।
ଯସ୍ତ୍ଵା ଶାଲେ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାତି ଯେନ ଚାସି ମିତା ତ୍ଵମ୍ । ଉଭୌ ମାନସ୍ଯ ପତ୍ନି ତୌ ଜୀଵତାଂ ଜରଦଷ୍ଟୀ
ଯିଏ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଏବଂ ଯିଏ ତୁମକୁ ମାପିଛି, ସେ ଦୁଇଜଣ, ମନର ଜନନୀ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ବୃଦ୍ଧ ହେଉନ୍ତୁ।
ଅମୁତ୍ରୈନମା ଗଚ୍ଛତାଦ୍ଦୃଢା ନଦ୍ଧା ପରିଷ୍କୃତା । ଯସ୍ଯାସ୍ତେ ଵିଚୃତାମସ୍ଯଙ୍ଗମଙ୍ଗଂ ପରୁଷ୍ପରୁଃ
ସେ ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଉନାହିଁ; ଯାହା ଦୃଢ ଭାବେ ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ଯାହା ଶୋଭିତ, ଯାହାର ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଗ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସନ୍ଧିକୁ ଖୋଲି ମୁକ୍ତ କରୁଛୁ।
{୬} ଯସ୍ତ୍ଵା ଶାଲେ ନିମିମାଯ ସଂଜଭାର ଵନସ୍ପତୀନ୍ । ପ୍ରଜାଯୈ ଚକ୍ରେ ତ୍ଵା ଶାଲେ ପରମେଷ୍ଠୀ ପ୍ରଜାପତିଃ
ଯିଏ ତୁମକୁ ମାପିଛି, ଶାଳା, ଯିଏ ଗଛମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରିଛି—ପ୍ରଜାପତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି।
ନମସ୍ତସ୍ମୈ ନମୋ ଦାତ୍ରେ ଶାଲାପତଯେ ଚ କୃଣ୍ମଃ । ନମୋଽଗ୍ନଯେ ପ୍ରଚରତେ ପୁରୁଷାଯ ଚ ତେ ନମଃ
ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଦାତାକୁ ନମସ୍କାର, ଶାଳାର ମାଲିକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ; ଚଳିଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଏବଂ ତୁମକୁ, ହେ ପୁରୁଷ, ଆମର ଶ୍ରଦ୍ଧା।
ଗୋଭ୍ଯୋ ଅଶ୍ଵେଭ୍ଯୋ ନମୋ ଯଚ୍ଛାଲାଯାଂ ଵିଜାଯତେ । ଵିଜାଵତି ପ୍ରଜାଵତି ଵି ତେ ପାଶାଂଶ୍ଚୃତାମସି
ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ଶାଳାରେ ଯାହା ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସନ୍ତାନରେ ଧନୀ ଏହି ଶାଳାରେ ତୁମର ବନ୍ଧନଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଖୋଲି ମୁକ୍ତ କରୁଛୁ।
ଅଗ୍ନିମନ୍ତଶ୍ଛାଦଯସି ପୁରୁଷାନ୍ ପଶୁଭିଃ ସହ । ଵିଜାଵତି ପ୍ରଜାଵତି ଵି ତେ ପାଶାଂଶ୍ଚୃତାମସି
ଅଗ୍ନି ଥିବା ପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ, ପଶୁମାନେ ସହିତ, ତୁମେ ଆବୃତ କର; ସନ୍ତାନରେ ଧନୀ ଏହି ଶାଳାରେ ତୁମର ବନ୍ଧନଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଖୋଲି ମୁକ୍ତ କରୁଛୁ।