ମାତାଦିତ୍ଯାନାଂ ଦୁହିତା ଵସୂନାଂ ପ୍ରାଣଃ ପ୍ରଜାନାମମୃତସ୍ଯ ନାଭିଃ । ହିରଣ୍ଯଵର୍ଣା ମଧୁକଶା ଘୃତାଚୀ ମହାନ୍ ଭର୍ଗଶ୍ଚରତି ମର୍ତ୍ଯେଷୁ
ଏହା ଅଦିତ୍ୟମାନଙ୍କର ମାଆ, ବସୁମାନଙ୍କର ଝିଅ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ଅମୃତର ନାଭି। ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଘିଅ ହେବା ପୋଶାକ, ମଧୁ ଗାଛ, ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଏ।
ମଧୋଃ କଶାମଜନଯନ୍ତ ଦେଵାସ୍ତସ୍ଯା ଗର୍ଭୋ ଅଭଵଦ୍ଵିଶ୍ଵରୂପଃ । ତଂ ଜାତଂ ତରୁଣଂ ପିପର୍ତି ମାତା ସ ଜାତୋ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନା ଵି ଚଷ୍ଟେ
ଦେବତାମାନେ ମଧୁରୁ ମଧୁ ଗାଛକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ତାହାର ଗର୍ଭ ନାନା ରୂପ ଧରିଲା। ମାଆ ଜଣେ ନବଜାତକୁ ପୋଷେଇଥାଏ, ଏବଂ ସେ ଜଣେ ଜନ୍ମିଲାପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖେ।
କସ୍ତଂ ପ୍ର ଵେଦ କ ଉ ତଂ ଚିକେତ ଯୋ ଅସ୍ଯା ହୃଦଃ କଲଶଃ ସୋମଧାନୋ ଅକ୍ଷିତଃ । ବ୍ରହ୍ମା ସୁମେଧାଃ ସୋ ଅସ୍ମିନ୍ ମଦେତ
କିଏ ସେଠିକି ଜାଣେ, କିଏ ସେଠିକି ବୁଝିପାରେ, ଯାହାର ହୃଦୟର କଳଶ ଅଭିନ୍ନ ଓ ସୋମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ? ଯିଏ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଏହିଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ।
ସ ତୌ ପ୍ର ଵେଦ ସ ଉ ତୌ ଚିକେତ ଯାଵସ୍ଯାଃ ସ୍ତନୌ ସହସ୍ରଧାରାଵକ୍ଷିତୌ । ଊର୍ଜଂ ଦୁହାତେ ଅନପସ୍ଫୁରନ୍ତୌ
ସେଠିକି ଜାଣେ, ସେଠିକି ବୁଝିପାରେ, ଯାହାର ଏହି ଦୁଇ ଛାତି ହଜାରଧାରାରେ ଅଭିନ୍ନ ଅଛି। ସେମାନେ ଅବିରତ ପୋଷଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, କେବେ ଶୁଖିଯାନ୍ତି ନାହିଁ।
ହିଙ୍କରିକ୍ରତୀ ବୃହତୀ ଵଯୋଧା ଉଚ୍ଚୈର୍ଘୋଷାଭ୍ଯେତି ଯା ଵ୍ରତମ୍ । ତ୍ରୀନ୍ ଘର୍ମାନ୍ ଅଭି ଵାଵଶାନା ମିମାତି ମାଯୁଂ ପଯତେ ପଯୋଭିଃ
ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ବଳ ଦେଉଥିବା, ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ସେ ଆସେ। ସେ ତିନି ପ୍ରକାରର ଉଷ୍ଣ ପାନୀୟ ମାପି, ଜୀବନକୁ ବଢ଼ାଏ, ନିଜ ଦୁଧରେ ପୋଷଣ କରେ।
ଯାମାପୀନାମୁପସୀଦନ୍ତ୍ଯାପଃ ଶାକ୍ଵରା ଵୃଷଭା ଯେ ସ୍ଵରାଜଃ । ତେ ଵର୍ଷନ୍ତି ତେ ଵର୍ଷଯନ୍ତି ତଦ୍ଵିଦେ କାମମୂର୍ଜମାପଃ
ଯେଉଁ ଅପିନା ହେଉଛି, ତାଙ୍କୁ ଜଳମାନେ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି, ଶାକ୍ୱରୀ ଓ ଆତ୍ମପ୍ରଭା ବଳିଶାଳୀ। ସେମାନେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ବର୍ଷା ହେବାକୁ କାରଣ ହୁଅନ୍ତି; ଯିଏ ଏହାକୁ ଜାଣେ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଓ ପୋଷଣ ଜଳମାନେ ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ସ୍ତନଯିତ୍ନୁସ୍ତେ ଵାକ୍ପ୍ରଜାପତେ ଵୃଷା ଶୁଷ୍ମଂ କ୍ଷିପସି ଭୂମ୍ଯାମଧି । ଅଗ୍ନେର୍ଵାତାନ୍ ମଧୁକଶା ହି ଜଜ୍ଞେ ମରୁତାମୁଗ୍ରା ନପ୍ତିଃ
ତୁମର ଗର୍ଜନ ହେଉଛି ବାକ୍, ହେ ପ୍ରଜାପତି, ବୃଷଭ ଭଳି ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଭୂମି ଉପରେ ଛାଡ଼ୁଛ। ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁଠାରୁ, ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା, ମାରୁତମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଲା।
{୧} ଯଥା ସୋମଃ ପ୍ରାତଃସଵନେ ଅଶ୍ଵିନୋର୍ଭଵତି ପ୍ରିଯଃ । ଏଵା ମେ ଅଶ୍ଵିନା ଵର୍ଚ ଆତ୍ମନି ଧ୍ରିଯତାମ୍
ଯେପରି ସୋମ ଦେଉଳି ସମୟରେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହୁଏ, ସେପରି ମୋ ଭିତରେ ଆଲୋକ ଅବସ୍ଥିତ ହେଉ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ।
ଯଥା ସୋମୋ ଦ୍ଵିତୀଯେ ସଵନ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନ୍ଯୋର୍ଭଵତି ପ୍ରିଯଃ । ଏଵା ମ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଵର୍ଚ ଆତ୍ମନି ଧ୍ରିଯତାମ୍
ଯେପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ସବନରେ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହୁଏ, ସେପରି ମୋ ଭିତରେ ଆଲୋକ ଅବସ୍ଥିତ ହେଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି।
ଯଥା ସୋମସ୍ତୃତୀଯେ ସଵନ ଋଭୂଣାଂ ଭଵତି ପ୍ରିଯଃ । ଏଵା ମ ଋଭଵୋ ଵର୍ଚ ଆତ୍ମନି ଧ୍ରିଯତାମ୍
ଯେପରି ତୃତୀୟ ସବନରେ ସୋମ ଋଭୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହୁଏ, ସେପରି ମୋ ଭିତରେ ଆଲୋକ ଅବସ୍ଥିତ ହେଉ, ହେ ଋଭୁମାନେ।
ମଧୁ ଜନିଷୀଯ ମଧୁ ଵଂସିଷୀଯ । ପଯସ୍ଵାନ୍ ଅଗ୍ନ ଆଗମଂ ତଂ ମା ସଂ ସୃଜ ଵର୍ଚସା
ମୁଁ ମଧୁର ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉ, ମୁଁ ମଧୁର ହୋଇଯାଉ। ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ, ସେ ମୋତେ ଆଲୋକ ସହିତ ଏକତ୍ର କରୁନ୍ତୁ।
ସଂ ମାଗ୍ନେ ଵର୍ଚସା ସୃଜ ସଂ ପ୍ରଜଯା ସମାଯୁଷା । ଵିଦ୍ଯୁର୍ମେ ଅସ୍ଯ ଦେଵା ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଦ୍ଯାତ୍ସହ ଋଷିଭିଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ମୋତେ ଆଲୋକ, ସନ୍ତାନ ଓ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ସହିତ ଏକତ୍ର କର। ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ମୋ ପାଇଁ ଜାଣନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଋଷିମାନଙ୍କ ସହ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତୁ।
ଯଥା ମଧୁ ମଧୁକୃତଃ ସଂଭରନ୍ତି ମଧାଵଧି । ଏଵା ମେ ଅଶ୍ଵିନା ଵର୍ଚ ଆତ୍ମନି ଧ୍ରିଯତାମ୍
ଯେପରି ମଧୁ ତିଆରି କରୁଥିବାମାନେ ବହୁତ ମଧୁ ଏକଠା କରନ୍ତି, ସେପରି ମୋ ଭିତରେ ଆଲୋକ ଅବସ୍ଥିତ ହେଉ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ।
ଯଥା ମକ୍ଷାଃ ଇଦଂ ମଧୁ ନ୍ଯଞ୍ଜନ୍ତି ମଧାଵଧି । ଏଵା ମେ ଅଶ୍ଵିନା ଵର୍ଚସ୍ତେଜୋ ବଲମୋଜଶ୍ଚ ଧ୍ରିଯତାମ୍
ଯେପରି ମଖିମାନେ ଏହି ମଧୁକୁ ବହୁତ ଏକଠା କରନ୍ତି, ସେପରି ମୋ ଭିତରେ ଆଲୋକ, ତେଜ, ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ଅବସ୍ଥିତ ହେଉ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ।
ଯଦ୍ଗିରିଷୁ ପର୍ଵତେଷୁ ଗୋଷ୍ଵଶ୍ଵେଷୁ ଯନ୍ ମଧୁ । ସୁରାଯାଂ ସିଚ୍ଯମାନାଯାଂ ଯତ୍ତତ୍ର ମଧୁ ତନ୍ ମଯି
ପାହାଡ଼, ପର୍ବତ, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ଭିତରେ ଯେଉଁ ମଧୁ ଅଛି, ଝରୁଥିବା ସୁରାରେ ଯେଉଁ ମଧୁ ଅଛି, ସେ ସମସ୍ତ ମଧୁ ମୋ ଭିତରେ ରହୁ।
ଅଶ୍ଵିନା ସାରଘେଣ ମା ମଧୁନାଙ୍କ୍ତଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ । ଯଥା ଵର୍ଚସ୍ଵତୀଂ ଵାଚମାଵଦାନି ଜନାମନୁ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ମୋତେ ମଧୁର ସାର ଦେଇ ଅଙ୍କିତ କର, ହେ ଶୋଭାର ଠାକୁରମାନେ, ଯେପରି ମୁଁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋକମୟ କଥା କହିପାରିବି।
ସ୍ତନଯିତ୍ନୁସ୍ତେ ଵାକ୍ପ୍ରଜାପତେ ଵୃଷା ଶୁଷ୍ମଂ କ୍ଷିପସି ଭୂମ୍ଯାଂ ଦିଵି । ତାଂ ପଶଵ ଉପ ଜୀଵନ୍ତି ସର୍ଵେ ତେନୋ ସେଷମୂର୍ଜଂ ପିପର୍ତି
ତୁମର ଗର୍ଜନ ହେଉଛି ବାକ୍, ହେ ପ୍ରଜାପତି, ବୃଷଭ ଭଳି ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ଉପରେ ଛାଡ଼ୁଛ। ସମସ୍ତ ପଶୁ ଏହା ଉପରେ ଜୀବନ୍ତି, ସେଇ ଶେଷ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂରଣ କର।
ପୃଥିଵୀ ଦଣ୍ଡୋଽନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଗର୍ଭୋ ଦ୍ଯୌଃ କଶା ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରକଶୋ ହିରଣ୍ଯଯୋ ବିନ୍ଦୁଃ
ପୃଥିବୀ ହେଉଛି ଦଣ୍ଡ, ମଧ୍ୟାକାଶ ହେଉଛି ଗର୍ଭ, ଦ୍ୟୁଲୋକ ହେଉଛି କୋଡ଼, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ହେଉଛି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଲୋକ, ଏବଂ ଏକ ବିନ୍ଦୁ।
ଯୋ ଵୈ କଶାଯାଃ ସପ୍ତ ମଧୂନି ଵେଦ ମଧୁମାନ୍ ଭଵତି । ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ଚ ରାଜା ଚ ଧେନୁଶ୍ଚାନଡ୍ଵାଂଶ୍ଚ ଵ୍ରୀହିଶ୍ଚ ଯଵଶ୍ଚ ମଧୁ ସପ୍ତମମ୍
ଯିଏ କୋଡ଼ର ସାତ ପ୍ରକାର ମଧୁ ଜାଣେ, ସେ ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ: ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାଜା, ଗାଈ, ଛାଗ, ଧାନ, ଯବ ଓ ସପ୍ତମ ହେଉଛି ମଧୁ।
ମଧୁମାନ୍ ଭଵତି ମଧୁମଦସ୍ଯାହାର୍ଯଂ ଭଵତି । ମଧୁମତୋ ଲୋକାନ୍ ଜଯତି ଯ ଏଵଂ ଵେଦ
ସେ ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଯିଏ ଏପରି ଜାଣେ, ସେ ମଧୁର ଲୋକମାନେ ଜୟ କରେ।
ଯଦ୍ଵୀଧ୍ରେ ସ୍ତନଯତି ପ୍ରଜାପତିରେଵ ତତ୍ପ୍ରଜାଭ୍ଯଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭଵତି । ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଚୀନୋପଵୀତସ୍ତିଷ୍ଠେ ପ୍ରଜାପତେଽନୁ ମା ବୁଧ୍ଯସ୍ଵେତି । ଅନ୍ଵେନଂ ପ୍ରଜା ଅନୁ ପ୍ରଜାପତିର୍ବୁଧ୍ଯତେ ଯ ଏଵଂ ଵେଦ
ଯେତେବେଳେ ଗର୍ଭରେ ଗର୍ଜନ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି। ତେଣୁ ଡାହାଣ ମାନେ ଉପବୀତ ଧରି ଦାଉଡ଼ିଆ ହୋଇ ଦଢ଼ିବା ଉଚିତ, 'ପ୍ରଜାପତି ସହିତ ମୁଁ ଜାଗିଉ' ଭାବି। ଏପରି ଯିଏ ଜାଣେ, ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଜାଗିଉଛନ୍ତି।
ସପତ୍ନହନମୃଷଭଂ ଘୃତେନ କାମଂ ଶିକ୍ଷାମି ହଵିଷାଜ୍ଯେନ । ନୀଚୈଃ ସପତ୍ନାନ୍ ମମ ପାଦଯ ତ୍ଵମଭିଷ୍ଟୁତୋ ମହତା ଵୀର୍ଯେଣ
ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ହରାଇବା ବୃଷଭଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ମୁଁ ଘିଅ ଓ ହବିଷ୍ୟ ଦେଇ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି। ତୁମେ ମୋର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନେକୁ ତୁମ ମହାଶକ୍ତିରେ ନିମ୍ନ କର।
ଯନ୍ ମେ ମନସୋ ନ ପ୍ରିଯଂ ଚକ୍ଷୁଷୋ ଯନ୍ ମେ ବଭସ୍ତି ନାଭିନନ୍ଦତି । ତଦ୍ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ ପ୍ରତି ମୁଞ୍ଚାମି ସପତ୍ନେ କାମଂ ସ୍ତୁତ୍ଵୋଦହଂ ଭିଦେଯମ୍
ମୋ ମନକୁ ଯାହା ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଯାହା ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ, ମୋ ଜିଭାକୁ ଯାହା ରୁଚି ଦେଉନାହିଁ—ସେଇ ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି। ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସିତ, ସେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ, ଭଗ୍ନ ହେଉ।
ଦୁଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯଂ କାମ ଦୁରିତଂ ଚ କମାପ୍ରଜସ୍ତାମସ୍ଵଗତାମଵର୍ତିମ୍ । ଉଗ୍ର ଈଶାନଃ ପ୍ରତି ମୁଞ୍ଚ ତସ୍ମିନ୍ ଯୋ ଅସ୍ମଭ୍ଯମଂହୂରଣା ଚିକିତ୍ସାତ୍
ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ, ଅପେକ୍ଷା, ଦୁଃଖ, ସନ୍ତାନହୀନତା, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଭ୍ରମ—ହେ ଭୟଙ୍କର ନାୟକ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମକୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଲୋକ ଆମକୁ କଷ୍ଟ ଦେବାକୁ ଚାହେ, ସେଠାରୁ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର।
ନୁଦସ୍ଵ କାମ ପ୍ର ଣୁଦସ୍ଵ କାମାଵର୍ତିଂ ଯନ୍ତୁ ମମ ଯେ ସପତ୍ନାଃ । ତେଷାଂ ନୁତ୍ତାନାମଧମା ତମାଂସ୍ଯଗ୍ନେ ଵାସ୍ତୂନି ନିର୍ଦହ ତ୍ଵମ୍
ହେ କାମ, ମୋର ମନର ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ ମୋଠାରୁ ଦୂରେ ଚାଲିଯାନ୍ତୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ହାରିଗଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ଧାର ଏବଂ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନକୁ ତୁମେ ପୁରାଇ ଦହିଦିଅ।
ସା ତେ କାମ ଦୁହିତା ଧେନୁରୁଚ୍ଯତେ ଯାମାହୁର୍ଵାଚଂ କଵଯୋ ଵିରାଜମ୍ । ତଯା ସପତ୍ନାନ୍ ପରି ଵୃଙ୍ଗ୍ଧି ଯେ ମମ ପର୍ଯେନାନ୍ ପ୍ରାଣଃ ପଶଵୋ ଜୀଵନଂ ଵୃଣକ୍ତୁ
ତୁମର ଏହି କାମନା, ଯାହାକୁ ତୁମର ଝିଅ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣୀ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଏହି କାମନା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରିଦିଅ, ଯେପରି ଶ୍ୱାସ, ଚାଷ, ଓ ଜୀବନ ମୋତେ ଚୟନ କରନ୍ତୁ।
କାମସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵିଷ୍ଣୋର୍ବଲେନ ସଵିତୁଃ ସଵେନ । ଅଗ୍ନେର୍ହୋତ୍ରେଣ ପ୍ର ଣୁଦେ ସପତ୍ନାଂ ଛମ୍ବୀଵ ନାଵମୁଦକେଷୁ ଧୀରଃ
କାମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ସବିତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କର ହୋମ ଦ୍ୱାରା, ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଏମିତି ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ, ଯେପରି ଦକ୍ଷ ଲୋକେ ନୌକାକୁ ବନ୍ଧନରୁ ଛାଡ଼ି ପାଣିରେ ଚାଲିଦିଅନ୍ତି।
ଅଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଵାଜୀ ମମ କାମ ଉଗ୍ରଃ କୃଣୋତୁ ମହ୍ଯମସପତ୍ନମେଵ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ମମ ନାଥଂ ଭଵନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଦେଵା ହଵମା ଯନ୍ତୁ ମ ଇମମ୍
ମୋ ପାଇଁ କାମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତୀବ୍ର, ମୋତେ ଶତ୍ରୁମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ହେଉନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋର ଆହ୍ୱାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଇଦମାଜ୍ଯଂ ଘୃତଵଜ୍ଜୁଷାଣାଃ କାମଜ୍ଯେଷ୍ଠା ଇହ ମାଦଯଧ୍ଵମ୍ । କୃଣ୍ଵନ୍ତୋ ମହ୍ଯମସପତ୍ନମେଵ
ଏହି ଘୃତରେ ଆନନ୍ଦ କର, ହେ କାମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ। ମୋତେ ଏକାକି ଏବଂ ଶତ୍ରୁମୁକ୍ତ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ କାମ ସରଥଂ ହି ଭୂତ୍ଵା ନୀଚୈଃ ସପତ୍ନାନ୍ ମମ ପାଦଯାଥଃ । ତେଷାଂ ପନ୍ନାନାମଧମା ତମାଂସ୍ଯଗ୍ନେ ଵାସ୍ତୂନ୍ଯନୁନିର୍ଦହ ତ୍ଵମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ମୋ ପାଇଁ କାମ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହେଉନ୍ତୁ, ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନିମ୍ନକୁ ଦବାଇଦିଅ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ହାରିଗଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ଧାର ଏବଂ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନକୁ ତୁମେ ପୁରାଇ ଦହିଦିଅ।