ଅମୂନ୍ ଅଶ୍ଵତ୍ଥ ନିଃ ଶୃଣୀହି ଖାଦାମୂନ୍ ଖଦିରାଜିରମ୍ । ତାଜଦ୍ଭଙ୍ଗ ଇଵ ଭଜ୍ଯନ୍ତାଂ ହନ୍ତ୍ଵେନାନ୍ ଵଧକୋ ଵଧୈଃ
ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ, ସେମାନେକୁ କାଟ; ଖଦିର ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛ, ସେମାନେକୁ ଖାଉ; ତୃଣ ଭଙ୍ଗିବା ପରି ସେମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉନ୍ତୁ, ଘାତକ ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ।
ପରୁଷାନ୍ ଅମୂନ୍ ପରୁଷାହ୍ଵଃ କୃଣୋତୁ ହନ୍ତ୍ଵେନାନ୍ ଵଧକୋ ଵଧୈଃ । କ୍ଷିପ୍ରଂ ଶର ଇଵ ଭଜ୍ଯନ୍ତାଂ ବୃହଜ୍ଜାଲେନ ସଂଦିତାଃ
କଠିନମନ୍ତି ଲୋକମାନେ, କଠିନ ନାମ ଧାରିଥିବା ଦ୍ୱାରା କଠିନ ହେଉନ୍ତୁ; ଘାତକ ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ; ତୀର ଭଙ୍ଗିବା ପରି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ସେମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉନ୍ତୁ, ବଡ଼ ଜାଲରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଜାଲମାସୀଜ୍ଜାଲଦଣ୍ଡା ଦିଶୋ ମହୀଃ । ତେନାଭିଧାଯ ଦସ୍ଯୂନାଂ ଶକ୍ରଃ ସେନାମପାଵପତ୍
ଆକାଶରେ ଜାଲ ପତିଥିଲା, ଦିଗ ଓ ଭୂମିରେ ଜାଲ ଦଣ୍ଡ ଥିଲା; ଏହି ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ର ଦାସ୍ୟୁମାନେର ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ବୃହଦ୍ଧି ଜାଲଂ ବୃହତଃ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵାଜିନୀଵତଃ । ତେନ ଶତ୍ରୂନ୍ ଅଭି ସର୍ଵାନ୍ ନ୍ଯୁବ୍ଜ ଯଥା ନ ମୁଚ୍ଯାତୈ କତମଶ୍ଚନୈଷାମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ରଙ୍କର ବଡ଼ ଜାଲ ଅତି ବିଶାଳ; ଏହି ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବଶ କର, ଯେଉଁଠାରେ ଏମାନେ ମଧ୍ୟ କେହି ମୁକ୍ତି ପାଇନାହାନ୍ତି।
ବୃହତ୍ତେ ଜାଲଂ ବୃହତ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂର ସହସ୍ରାର୍ଘସ୍ଯ ଶତଵୀର୍ଯସ୍ଯ । ତେନ ଶତଂ ସହସ୍ରମଯୁତଂ ନ୍ଯର୍ବୁଦଂ ଜଘାନ ଶକ୍ରୋ ଦସ୍ଯୂନାମଭିଧାଯ ସେନଯା
ତୁମର ଜାଲ ବଡ଼, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ହଜାର ଉପହାର ଓ ଶତଶକ୍ତିର ଧନୀ; ଏହି ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ର, ତୁମେ ଏକଶ ହଜାର, ଦଶ ହଜାର, ଲକ୍ଷ ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ତୁମ ସେନା ସହିତ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ଅଯଂ ଲୋକୋ ଜାଲମାସୀଚ୍ଛକ୍ରସ୍ଯ ମହତୋ ମହାନ୍ । ତେନାହମିନ୍ଦ୍ରଜାଲେନାମୂଂସ୍ତମସାଭି ଦଧାମି ସର୍ଵାନ୍
ଏହି ସଂସାର ଶକ୍ରଙ୍କ ବଡ଼ ଜାଲରେ ପରିଣତ ହେଲା; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ଦେଉଛି।
ସେଦିରୁଗ୍ରା ଵ୍ଯୃଦ୍ଧିରାର୍ତିଶ୍ଚାନପଵାଚନା । ଶ୍ରମସ୍ତନ୍ଦ୍ରୀଶ୍ଚ ମୋହଶ୍ଚ ତୈରମୂନ୍ ଅଭି ଦଧାମି ସର୍ଵାନ୍
ଜ୍ୱର, ଭୟଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି, ଦୁଃଖ ଓ ଦୂରେ ଚାଲିଯିବା; କ୍ଲାନ୍ତି, ଅଳସ୍ୟ ଓ ମୂଢତା—ଏସବୁ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଢାକି ଦେଉଛି।
ମୃତ୍ଯଵେଽମୂନ୍ ପ୍ର ଯଛାମି ମୃତ୍ଯୁପାଶୈରମୀ ସିତାଃ । ମୃତ୍ଯୋର୍ଯେ ଅଘଲା ଦୂତାସ୍ତେଭ୍ଯ ଏନାନ୍ ପ୍ରତି ନଯାମି ବଦ୍ଧ୍ଵା
ମୁଁ ଏମାନେକୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ସମର୍ପଣ କରୁଛି, ମୃତ୍ୟୁର ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି; ଯେମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଦୂତ, ନଶ୍ୱରତାର ପ୍ରତିନିଧି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏମାନେକୁ ବାନ୍ଧି ଦେଉଛି।
{୨୦} ନଯତାମୂନ୍ ମୃତ୍ଯୁଦୂତା ଯମଦୂତା ଅପୋମ୍ଭତ । ପରଃସହସ୍ରା ହନ୍ଯନ୍ତାଂ ତୃଣେଢ୍ଵେନାନ୍ ମତ୍ଯଂ ଭଵସ୍ଯ
ମୃତ୍ୟୁର ଦୂତମାନେ, ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ, ସେମାନେକୁ ନେଇଯାଉନ୍ତୁ; ହଜାର ହଜାର ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ, ଘାତକ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ତୃଣ ସମାନ ହେଉନ୍ତୁ।
ସାଧ୍ଯା ଏକଂ ଜାଲଦଣ୍ଡମୁଦ୍ଯତ୍ଯ ଯନ୍ତ୍ଯୋଜସା । ରୁଦ୍ରା ଏକଂ ଵସଵ ଏକମାଦିତ୍ଯୈରେକ ଉଦ୍ଯତଃ
ସାଧ୍ୟମାନେ ଏକ ଜାଲ ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଶକ୍ତିରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ରୁଦ୍ରମାନେ ଏକ, ବସୁମାନେ ଏକ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଏକ ଜାଲ ଦଣ୍ଡ ଶକ୍ତିରେ ଉଠାଇଛନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃ ଉପରିଷ୍ଟାଦୁବ୍ଜନ୍ତୋ ଯନ୍ତ୍ଵୋଜସା । ମଧ୍ଯେନ ଘ୍ନନ୍ତୋ ଯନ୍ତୁ ସେନାମଙ୍ଗିରସୋ ମହୀମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଉପରେ ଶକ୍ତିରେ ଜାଲ ପତିଛନ୍ତି; ମଧ୍ୟରେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସେନାକୁ ଭୂମିରେ ଆଘାତ କରନ୍ତୁ।
ଵନସ୍ପତୀନ୍ ଵାନସ୍ପତ୍ଯାନ୍ ଓଷଧୀରୁତ ଵୀରୁଧଃ । ଦ୍ଵିପାଚ୍ଚତୁଷ୍ପାଦିଷ୍ଣାମି ଯଥା ସେନାମମୂଂ ହନନ୍
ବନସ୍ପତି, ବନର ଜୀବ, ଔଷଧି ଓ ଘାସ; ଦୁଇପାଦ ଓ ଚାରିପାଦ ପ୍ରାଣୀମାନେ—ମୁଁ ସେମାନେକୁ ପଠାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଏହି ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତୁ।
ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସଃ ସର୍ପାନ୍ ଦେଵାନ୍ ପୁଣ୍ଯଜନାନ୍ ପିତୄନ୍ । ଦୃଷ୍ଟାନ୍ ଅଦୃଷ୍ଟାନ୍ ଇଷ୍ଣାମି ଯଥା ସେନାମମୂଂ ହନନ୍
ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ସାପ, ଦେବତା, ପୁଣ୍ୟଜନ ଓ ପିତୃମାନେ; ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ—ମୁଁ ସେମାନେକୁ ପଠାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଏହି ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତୁ।
ଇମ ଉପ୍ତା ମୃତ୍ଯୁପାଶା ଯାନ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ନ ମୁଚ୍ଯସେ । ଅମୁଷ୍ଯା ହନ୍ତୁ ସେନାଯା ଇଦଂ କୂଟଂ ସହସ୍ରଶଃ
ଏହା ହେଉଛି ମୃତ୍ୟୁର ବନ୍ଧନ, ଯାହାକୁ ଧରିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ; ଏହି ହଜାର ଗୁଣିଆ ଫନ୍ଦା ଏହି ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରୁ।
ଘର୍ମଃ ସମିଦ୍ଧୋ ଅଗ୍ନିନାଯଂ ହୋମଃ ସହସ୍ରହଃ । ଭଵଶ୍ଚ ପୃଶ୍ନିବାହୁଶ୍ଚ ଶର୍ଵ ସେନାମମୂଂ ହତମ୍
ଏହି ତାପିତ ହୋମ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଉଛି; ଏହି ଅର୍ପଣ ହଜାର ଥର କରାଯାଉଛି। ଭବ, ପୃଶ୍ନିବାହୁ ଏବଂ ଶର୍ବ, ସେହି ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତୁ।
ମୃତ୍ଯୋରାଷମା ପଦ୍ଯନ୍ତାଂ କ୍ଷୁଧଂ ସେଦିଂ ଵଧଂ ଭଯମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚାକ୍ଷୁଜାଲାଭ୍ଯାଂ ଶର୍ଵ ସେନାମମୂଂ ହତମ୍
ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଆଖରେ, ଭୁଖ, ଅସୁସ୍ଥତା, ହତ୍ୟା ଓ ଭୟରେ ପଡ଼ନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୁଇଟି ବଜ୍ର ଓ ଶର୍ବ, ସେହି ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତୁ।
ପରାଜିତାଃ ପ୍ର ତ୍ରସତାମିତ୍ରା ନୁତ୍ତା ଧାଵତ ବ୍ରହ୍ମଣା । ବୃହସ୍ପତିପ୍ରନୁତ୍ତାନାଂ ମାମୀଷାଂ ମୋଚି କଶ୍ଚନ
ଶତ୍ରୁମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉନ୍ତୁ, ବ୍ରହ୍ମର ଶକ୍ତିରେ ଦୂରେଇଯାଉନ୍ତୁ। ବୃହସ୍ପତି ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଦୂରେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ମୋତେ ଛାଡ଼ିନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଵ ପଦ୍ଯନ୍ତାମେଷାମାଯୁଧାନି ମା ଶକନ୍ ପ୍ରତିଧାମିଷୁମ୍ । ଅଥୈଷାଂ ବହୁ ବିଭ୍ଯତାମିଷଵଃ ଘ୍ନନ୍ତୁ ମର୍ମଣି
ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉ। ସେମାନେ ମୋପରେ କେବେ ତୀର ଚାଲାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ପରେ, ସେମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କର ତୀର ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ଜୀବନ୍ତୁ ଅଂଶକୁ ଆଘାତ କରୁ।
ସଂ କ୍ରୋଶତାମେନାନ୍ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ସମନ୍ତରିକ୍ଷଂ ସହ ଦେଵତାଭିଃ । ମା ଜ୍ଞାତାରଂ ମା ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ଵିଦନ୍ତ ମିଥୋ ଵିଘ୍ନାନା ଉପ ଯନ୍ତୁ ମୃତ୍ଯୁମ୍
ସେମାନେ ସମେତି ଚିତ୍କାର କରନ୍ତୁ; ଦିଗ୍ବିଦିଗ, ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ହେଉ। ସେମାନେ ନିଜ ପରିଚୟ କିମ୍ବା ନିଜ ସ୍ଥାନ ଚିହ୍ନିପାରିବେ ନାହିଁ; ବିପଦ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆସୁ, ଏବଂ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଦିଗକୁ ଯିଉନ୍ତୁ।
ଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରୋଽଶ୍ଵତର୍ଯୋ ଦେଵରଥସ୍ଯ ପୁରୋଡାଶାଃ ଶଫା ଅନ୍ତରିକ୍ଷମୁଦ୍ଧିଃ । ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ପକ୍ଷସୀ ଋତଵୋଽଭୀଶଵୋଽନ୍ତର୍ଦେଶାଃ କିମ୍କରା ଵାକ୍ପରିରଥ୍ଯମ୍
ଚାରିଟି ଦିଗ ହେଉଛି ଦେବତାଙ୍କ ରଥର ଘୋଡ଼ା, ପୁରୋଡ଼ାଶ ହେଉଛି ରଥର ମୁଣ୍ଡ, ଖୁର ହେଉଛି ଆକାଶ, ଉପର ଆକାଶ ହେଉଛି ଯୋକ। ଦିଗ୍ବିଦିଗ ଓ ଭୂମି ହେଉଛି ପଖ, ଋତୁ ହେଉଛି ରଶି, ମଧ୍ୟ ଦିଗ ହେଉଛି ସେବକ, ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଛି ରଥ ଚାରିପାଖର ରାସ୍ତା।
ସଂଵତ୍ସରୋ ରଥଃ ପରିଵତ୍ସରୋ ରଥୋପସ୍ଥୋ ଵିରାଡୀଷାଗ୍ନୀ ରଥମୁଖମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସଵ୍ଯଷ୍ଠାଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ ସାରଥିଃ
ବର୍ଷ ହେଉଛି ରଥ, ଅର୍ଧବର୍ଷ ହେଉଛି ରଥର ଆସନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ରଥର ମୁଣ୍ଡର ଅଗ୍ନି। ଇନ୍ଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ବାମ ଦଣ୍ଡ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ହେଉଛନ୍ତି ସାରଥି।
ଇତୋ ଜଯେତୋ ଵି ଜଯ ସଂ ଜଯ ଜଯ ସ୍ଵାହା । ଇମେ ଜଯନ୍ତୁ ପରାମୀ ଜଯନ୍ତାଂ ସ୍ଵାହୈଭ୍ଯୋ ଦୁରାହାମୀଭ୍ଯଃ । ନୀଲଲୋହିତେନାମୂନ୍ ଅଭ୍ଯଵତନୋମି
ଏଠାରୁ ବିଜୟୀ ହେଉ, ଅତିକ୍ରମ କର, ଏକତ୍ରିତ ହେଉ, ଜିତିଯାଉ—ସ୍ୱାହା। ଏମାନେ ବିଜୟୀ ହେଉନ୍ତୁ, ମୋର ବିପକ୍ଷୀମାନେ ପରାଜିତ ହେଉନ୍ତୁ—ସ୍ୱାହା। ନୀଳ ଓ ଲାଲ ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ବଶ କରେଉଛି।
କୁତସ୍ତୌ ଜାତୌ କତମଃ ସୋ ଅର୍ଧଃ କସ୍ମାଲ୍ଲୋକାତ୍କତମସ୍ଯାଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । ଵତ୍ସୌ ଵିରାଜଃ ସଲିଲାଦୁଦୈତାଂ ତୌ ତ୍ଵା ପୃଛାମି କତରେଣ ଦୁଗ୍ଧା
ସେଇ ଦୁଇଜଣ କେଉଁଠୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ? ସେଇ ଆଧା କଣ? କେଉଁ ଲୋକରୁ, ପୃଥିବୀର କେଉଁ ଅଂଶରୁ? ବିରାଜଙ୍କ ଦୁଇ ଛୁଆଁ ପାଣିରୁ ଉଠିଲେ; ମୁଁ ପଚାରୁଛି, କେଉଁଠିଏ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦୁଧିତ ହେଲେ?
ଯୋ ଅକ୍ରନ୍ଦଯତ୍ସଲିଲଂ ମହିତ୍ଵା ଯୋନିଂ କୃତ୍ଵା ତ୍ରିଭୁଜଂ ଶଯାନଃ । ଵତ୍ସଃ କାମଦୁଘୋ ଵିରାଜଃ ସ ଗୁହା ଚକ୍ରେ ତନ୍ଵଃ ପରାଚୈଃ
ଯିଏ ପାଣିକୁ ମହତ୍ତ୍ୱରେ କନ୍ଦାଇଲେ, ତିନି ଭାଙ୍ଗିରେ ଶୋଇ ଗର୍ଭ ତିଆରି କଲେ—ସେଇ କାମନାପୂରଣ ବଛା ବିରାଜ, ନିଜ ରୂପକୁ ଗୁପ୍ତ ରଖିଲେ।
ଯାନି ତ୍ରୀଣି ବୃହନ୍ତି ଯେଷାଂ ଚତୁର୍ଥଂ ଵିଯୁନକ୍ତି ଵାଚମ୍ । ବ୍ରହ୍ମୈନଦ୍ଵିଦ୍ଯାତ୍ତପସା ଵିପଶ୍ଚିଦ୍ଯସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏକଂ ଯୁଜ୍ଯତେ ଯସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏକମ୍
ସେଇ ତିନି ମହାନ୍, ଯାହାଙ୍କ ଚତୁର୍ଥ ଅଂଶ ଉଚ୍ଚାରଣକୁ ବିଭାଜିତ କରେ—ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ଜାଣନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ଏକତା ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଏକତା ଅଛି।
ବୃହତଃ ପରି ସାମାନି ଷଷ୍ଠାତ୍ପଞ୍ଚାଧି ନିର୍ମିତା । ବୃହଦ୍ବୃହତ୍ଯା ନିର୍ମିତଂ କୁତୋଽଧି ବୃହତୀ ମିତା
ବଡ଼ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଘେରି ସାମଗୀତିକୁ ଷଷ୍ଠ ଉପରେ ପଞ୍ଚଟି ରଖାଯାଇଛି। ବଡ଼ ମାପ ବଡ଼ରୁ ତିଆରି; କିଏ ଏହି ବଡ଼ ଛନ୍ଦକୁ ମାପିଛି?
ବୃହତୀ ପରି ମାତ୍ରାଯା ମାତୁର୍ମାତ୍ରାଧି ନିର୍ମିତା । ମାଯା ହ ଜଜ୍ଞେ ମାଯାଯା ମାଯାଯା ମାତଲୀ ପରି
ବଡ଼ ଛନ୍ଦ ମାପରେ ମାପାଯାଇଛି, ମାଆର ମାପ ଉପରେ ତିଆରି। ମାୟାରୁ ମାୟା ଜନ୍ମିଛି; ମାୟାକୁ ଘେରି ମାତଳୀ ଅଛନ୍ତି।
ଵୈଶ୍ଵାନରସ୍ଯ ପ୍ରତିମୋପରି ଦ୍ଯୌର୍ଯାଵଦ୍ରୋଦସୀ ଵିବବାଧେ ଅଗ୍ନିଃ । ତତଃ ଷଷ୍ଠାଦାମୁତୋ ଯନ୍ତି ସ୍ତୋମା ଉଦିତୋ ଯନ୍ତ୍ଯଭି ଷଷ୍ଠମହ୍ନଃ
ୱୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ଆକୃତି ଉପରେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ ଓ ଭୂମି ଉପରେ ଆକାଶ ଚାପି ରହିଛି; ଅଗ୍ନି ସେମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି। ଷଷ୍ଠ ଦିନରୁ ସ୍ତୁତିଗୀତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ; ଯେଉଁମାନେ ଉଦୟ ହୋଇଛନ୍ତି ସେମାନେ ଷଷ୍ଠ ଦିନକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଷଟ୍ ତ୍ଵା ପୃଚ୍ଛାମ ଋଷଯଃ କଶ୍ଯପେମେ ତ୍ଵଂ ହି ଯୁକ୍ତଂ ଯୁଯୁକ୍ଷେ ଯୋଗ୍ଯଂ ଚ । ଵିରାଜମାହୁର୍ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପିତରଂ ତାଂ ନୋ ଵି ଧେହି ଯତିଧା ସଖିଭ୍ଯଃ
ଛଅଟି ପ୍ରଶ୍ନ ଆମେ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛୁ, ଋଷି କଶ୍ୟପ, କାରଣ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଯୋଗ୍ୟତାକୁ ବନ୍ଧିଛ। ବିରାଜଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପିତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେ ଅଂଶକୁ ଆମ ସଙ୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟନ କର।
ଯାଂ ପ୍ରଚ୍ଯୁତାମନୁ ଯଜ୍ଞାଃ ପ୍ରଚ୍ଯଵନ୍ତ ଉପତିଷ୍ଠନ୍ତ ଉପତିଷ୍ଠମାନାମ୍ । ଯସ୍ଯା ଵ୍ରତେ ପ୍ରସଵେ ଯକ୍ଷମେଜତି ସା ଵିରାଡୃଷଯଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍
ଯାହା ଛାଡ଼ି ଯିବା ପରେ ଯଜ୍ଞମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରନ୍ତି, ଯିଏ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ କରନ୍ତି—ଯାହାଙ୍କ ନିୟମ ଓ ପ୍ରେରଣାରେ ଯକ୍ଷ ଚଳିତ—ସେଇ ବିରାଜ, ଋଷିମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶରେ।