ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ଅଧରାଦୁଦକ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ପଶ୍ଚାଦୁତ ରକ୍ଷା ପୁରସ୍ତାତ୍। ପ୍ରତି ତ୍ଯେ ତେ ଅଜରାସସ୍ତପିଷ୍ଠା ଅଘଶଂସଂ ଶୋଶୁଚତୋ ଦହନ୍ତୁ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ତଳୁଠାରୁ ଉଠିଆସ, ପଛରୁ ଓ ସାମ୍ନାରୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମର ଅଜର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖାମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା ରଖୁଥିବା ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧିକୁ ଜଳାଇଦିଅ।
ପଶ୍ଚାତ୍ପୁରସ୍ତାଦଧରାଦୁତୋତ୍ତରାତ୍କଵିଃ କାଵ୍ଯେନ ପରି ପାହ୍ଯଗ୍ନେ । ସଖା ସଖାଯମଜରୋ ଜରିମ୍ନେ ଅଗ୍ନେ ମର୍ତାମମର୍ତ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ନଃ
ପଛରୁ, ସାମ୍ନାରୁ, ତଳୁଠାରୁ ଓ ଉପରୁ ଆମକୁ ତୁମର ଜ୍ଞାନରେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଅଗ୍ନି ଋଷି। ବନ୍ଧୁ ଯେପରି ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ, ଅଜର ଜଣେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ, ଏମିତି ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଅମର।
{୭} ତଦଗ୍ନେ ଚକ୍ଷୁଃ ପ୍ରତି ଧେହି ରେଭେ ଶଫାରୁଜୋ ଯେନ ପଶ୍ଯସି ଯାତୁଧାନାନ୍ । ଅଥର୍ଵଵଜ୍ଜ୍ଯୋତିଷା ଦୈଵ୍ଯେନ ସତ୍ଯଂ ଧୂର୍ଵନ୍ତମଚିତଂ ନ୍ଯୋଷ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଗାଈର ଡାକରେ, ତାଙ୍କର ଭାଗି ଥିବା ଖୁରରେ, ଯେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଛ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭୂତମାନେକୁ ଦେଖ, ସେହି ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ। ଅଥର୍ବଙ୍ଗଙ୍କର ଆଲୋକରେ, ଦେବତାଙ୍କର ତେଜରେ, ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଓ ଅଜ୍ଞମାନେକୁ ତଳେ ପକାଇଦିଅ।
ପରି ତ୍ଵାଗ୍ନେ ପୁରଂ ଵଯଂ ଵିପ୍ରଂ ସହସ୍ଯ ଧୀମହି । ଧୃଷଦ୍ଵର୍ଣଂ ଦିଵେଦିଵେ ହନ୍ତାରଂ ଭଙ୍ଗୁରାଵତଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ଘେରି ରକ୍ଷା କରୁଛୁ। ପ୍ରତିଦିନ, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିରେ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ନଶ୍ୱାନ କର।
ଵିଷେଣ ଭଙ୍ଗୁରାଵତଃ ପ୍ରତି ସ୍ମ ରକ୍ଷସୋ ଜହି । ଅଗ୍ନେ ତିଗ୍ମେନ ଶୋଚିଷା ତପୁରଗ୍ରାଭିରର୍ଚିଭିଃ
ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ବିଷ ଦେଇ, ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ନଶ୍ୱାନ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖା ଓ ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ ସେମାନେକୁ ଜଳାଇଦିଅ।
ଵି ଜ୍ଯୋତିଷା ବୃହତା ଭାତ୍ଯଗ୍ନିରାଵିର୍ଵିଶ୍ଵାନି କୃଣୁତେ ମହିତ୍ଵା । ପ୍ରାଦେଵୀର୍ମାଯାଃ ସହତେ ଦୁରେଵାଃ ଶିଶୀତେ ଶୃଙ୍ଗେ ରକ୍ଷୋଭ୍ଯୋ ଵିନିକ୍ଷେ
ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଆଲୋକରେ ଅଗ୍ନି ଚମକୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ପ୍ରକାଶିତ କରନ୍ତି। ସେ ଦୁଷ୍ଟମାନେର ଖରାପ ଚଳକୁ ଅଟକାଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶିଂଗରେ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ତଳେ ପକାଇଦିଅ।
ଯେ ତେ ଶୃଙ୍ଗେ ଅଜରେ ଜାତଵେଦସ୍ତିଗ୍ମହେତୀ ବ୍ରହ୍ମସଂଶିତେ । ତାଭ୍ଯାଂ ଦୁର୍ହାର୍ଦମଭିଦାସନ୍ତଂ କିମୀଦିନମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚମର୍ଚିଷା ଜାତଵେଦୋ ଵି ନିକ୍ଷ୍ଵ
ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମର ସେଉଁଠି ଅଜର ଶିଂଗ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପୂଜାରେ ପବିତ୍ର—ସେଉଁଠି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ, ମାଂସ ଖାଉଥିବା ଭୂତ, ନିକଟକୁ ଆସୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଆଘାତ କର। ତୁମର ପୁନଃ ଫେରୁଥିବା ଆଗିର ଶିଖାରେ ସେମାନେକୁ ତଳେ ପକାଇଦିଅ।
ଅଗ୍ନୀ ରକ୍ଷାଂସି ସେଧତି ଶୁକ୍ରଶୋଚିରମର୍ତ୍ଯଃ । ଶୁଚିଃ ପାଵକ ଈଡ୍ଯଃ
ଅଗ୍ନି ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି, ତୀବ୍ର ଆଗିର ଅମର ଜଣେ। ସେ ପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପୂଜ୍ୟ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ତପତଂ ରକ୍ଷ ଉବ୍ଜତଂ ନ୍ଯର୍ପଯତଂ ଵୃଷଣା ତମୋଵୃଧଃ । ପରା ଶୃଣୀତମଚିତୋ ନ୍ଯୋଷତଂ ହତଂ ନୁଦେଥାଂ ନି ଶିଶୀତମତ୍ତ୍ରିଣଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟ ଭୂତକୁ ଜଳାଇଦିଅ, ଦୂରେ ହଟାଅ, ଦମନ କର, ଅନ୍ଧକାର ବଢ଼ାଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ମିଥ୍ୟାବାଦୀଙ୍କୁ ଶୁଣ, ତଳେ ପକାଇଦିଅ, ହତ୍ୟା କର, ଦୂରେ ହଟାଅ, ମାଂସ ଖାଉଥିବାକୁ ଶୀତଳ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ସମଘଶଂସମଭ୍ଯଘଂ ତପୁର୍ଯଯସ୍ତୁ ଚରୁରଗ୍ନିମାମିଵ । ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷେ କ୍ରଵ୍ଯାଦେ ଘୋରଚକ୍ଷସେ ଦ୍ଵେଷୋ ଧତ୍ତମନଵାଯଂ କିମୀଦିନେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଯେ ଦୁଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା ରଖି ତୀବ୍ର ଭାବେ ଆସେ, ଜଣେ ବଘ୍ର ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ଘେରେ, ସେଉଁଠିକୁ ଜଳାଇଦିଅ। ପୂଜା ବିରୋଧୀ, ମାଂସ ଖାଉଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଓ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଘୃଣା ଦିଅ, ଶକ୍ତିହୀନ ଭୂତ ପାଇଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଦୁଷ୍କୃତୋ ଵଵ୍ରେ ଅନ୍ତରନାରମ୍ଭଣେ ତମସି ପ୍ର ଵିଧ୍ଯତମ୍ । ଯତୋ ନୈଷାଂ ପୁନରେକଶ୍ଚନୋଦଯତ୍ତଦ୍ଵାମସ୍ତୁ ସହସେ ମନ୍ଯୁମଚ୍ଛଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାମାନେକୁ ଅନ୍ଧକାର ଗଭୀର ଗଡ଼ରେ ଫିଙ୍କିଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ମଧ୍ୟ ପୁଣି ଉଠିନପାରୁ, ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କ୍ରୋଧ ସେମାନେ ଉପରେ ବିଜୟୀ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଵର୍ତଯତଂ ଦିଵୋ ଵଧଂ ସଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଘଶଂସାଯ ତର୍ହଣମ୍ । ଉତ୍ତକ୍ଷତଂ ସ୍ଵର୍ଯଂ୧ ପର୍ଵତେଭ୍ଯୋ ଯେନ ରକ୍ଷୋ ଵାଵୃଧାନଂ ନିଜୂର୍ଵଥଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦିଗନ୍ତରୁ ଆଘାତ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ବିନାଶ ଦୁଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା ରଖୁଥିବା ଉପରେ ପଠାଅ। ପାହାଡ଼ରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକକୁ ଆଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଢ଼ୁଥିବା ଭୂତକୁ ନଶ୍ୱାନ କରିପାରିବ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଵର୍ତଯତଂ ଦିଵସ୍ପର୍ଯଗ୍ନିତପ୍ତେଭିର୍ଯୁଵମଶ୍ମହନ୍ମଭିଃ । ତପୁର୍ଵଧେଭିରଜରେଭିରତ୍ତ୍ରିଣୋ ନି ପର୍ଶାନେ ଵିଧ୍ଯତଂ ଯନ୍ତୁ ନିସ୍ଵରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦିଗନ୍ତରୁ ଆଘାତ ପଠାଅ, ଅଗ୍ନିରେ ତାପିଥିବା ପାଥର ଦ୍ୱାରା। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଅଜର ଅସ୍ତ୍ରରେ ମାଂସ ଖାଉଥିବାକୁ ଆଘାତ କର, ସେମାନେ ଚୁପଚାପ ନଶ୍ୱାନକୁ ଯାଉନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ପରି ଵାଂ ଭୂତୁ ଵିଶ୍ଵତ ଇଯଂ ମତିଃ କକ୍ଷ୍ଯାଶ୍ଵେଵ ଵାଜିନା । ଯାଂ ଵାଂ ହୋତ୍ରାଂ ପରିହିନୋମି ମେଧଯେମା ବ୍ରହ୍ମାଣି ନୃପତୀ ଇଵ ଜିନ୍ଵତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଆମର, ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରଉ, ଯେପରି ମାଇଦାନରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା। ଯେ ହବନ ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଉଛୁ, ରାଜାଙ୍କ ପରି ଏହି ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କର।
ପ୍ରତି ସ୍ମରେଥାଂ ତୁଜଯଦ୍ଭିରେଵୈର୍ହତଂ ଦ୍ରୁହୋ ରକ୍ଷସୋ ଭଙ୍ଗୁରାଵତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଦୁଷ୍କୃତେ ମା ସୁଗଂ ଭୂଦ୍ଯୋ ମା କଦା ଚିଦଭିଦାସତି ଦ୍ରୁହୁଃ
ବିଜୟୀ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଦୁଷ୍ଟ, ଭୂତ ଓ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ସ୍ମରଣ କର। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟକୁ ସହଜ ରାସ୍ତା ମିଳିନପାରୁ, ଶତ୍ରୁ କେବେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିନପାରୁ।
ଯୋ ମା ପାକେନ ମନସା ଚରନ୍ତମଭିଚଷ୍ଟେ ଅନୃତେଭିର୍ଵଚୋଭିଃ । ଆପ ଇଵ କାଶିନା ସମ୍ଗୃଭୀତା ଅସନ୍ନ୍ ଅସ୍ତ୍ଵସତଃ ଇନ୍ଦ୍ର ଵକ୍ତା
ଯିଏ ମୋତେ ଖରାପ ମନ ଓ ମିଥ୍ୟା କଥାରେ ଦେଖୁଛି, ମୁଁ ଚାଲୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଯେପରି ତୀବ୍ର ପାଣିରେ ଧରାପଡ଼ିଥିବା ଲୋକ, ସେମାନେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହରାଇଯାଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେ କଥା କହୁଥିବା ନ ହେଉ।
ଯେ ପାକଶଂସଂ ଵିହରନ୍ତ ଏଵୈର୍ଯେ ଵା ଭଦ୍ରଂ ଦୂଷଯନ୍ତି ସ୍ଵଧାଭିଃ । ଅହଯେ ଵା ତାନ୍ ପ୍ରଦଦାତୁ ସୋମ ଆ ଵା ଦଧାତୁ ନିର୍ଋତେରୁପଷ୍ଠେ
ଯେମାନେ ପକ୍ୱତା ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ବା ନିଜ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ଭଲ କଥାକୁ ଖରାପ କରୁଥିବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସୋମ ନାଗଙ୍କୁ ଦେଉନ୍ତୁ କିମ୍ବା ସେମାନେ ନଶ୍ୱରତାର ଆଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଉନ୍ତୁ।
ଯୋ ନୋ ରସଂ ଦିପ୍ସତି ପିତ୍ଵୋ ଅଗ୍ନେ ଅଶ୍ଵାନାଂ ଗଵାଂ ଯସ୍ତନୂନାମ୍ । ରିପୁ ସ୍ତେନ ସ୍ତେଯକୃଦ୍ଦଭ୍ରମେତୁ ନି ଷ ହୀଯତାଂ ତନ୍ଵା ତନା ଚ
ଯେଉଁଠି ଆମର ରସକୁ ଲୋଭ କରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଚାହେଁ ସେ ଘୋଡା, ଗାଈ ବା ଆମ ଦେହର; ଏମିତି ଶତ୍ରୁ, ଚୋର, ଚୋରି କରୁଥିବା ଲୋକ ଭ୍ରମିତ ହେଉ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଓ ସନ୍ତାନ କମିଯାଉ।
{୯} ପରଃ ସୋ ଅସ୍ତୁ ତନ୍ଵା ତନା ଚ ତିସ୍ରଃ ପୃଥିଵୀରଧୋ ଅସ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵାଃ । ପ୍ରତି ଶୁଷ୍ଯତୁ ଯଶୋ ଅସ୍ଯ ଦେଵା ଯୋ ମା ଦିଵା ଦିପ୍ସତି ଯଶ୍ଚ ନକ୍ତମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେହ ଓ ସନ୍ତାନରେ ଦୂରେ ରଖାଯାଉ, ତିନୋଟି ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ତଳକୁ ଛାଡ଼ାଯାଉ, ଯେଉଁଠି ଦିନ ବା ରାତିରେ ମୋତେ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କର ଯଶ ଶୁଖିଯାଉ, ହେ ଦେବତାମାନେ।
ସୁଵିଜ୍ଞାନଂ ଚିକିତୁଷେ ଜନାଯ ସଚ୍ଚାସଚ୍ଚ ଵଚସୀ ପସ୍ପୃଧାତେ । ତସ୍ଯୋର୍ଯତ୍ସତ୍ଯଂ ଯତରଦୃଜୀଯସ୍ତଦିତ୍ସୋମୋଽଵତି ହନ୍ତ୍ଯାସତ୍
ଯିଏ ବୁଝିବାକୁ ଚାହେ, ସେଠି ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ମିଳେ; ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା କଥାରେ ଲଢ଼େ। ଏହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହା ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମିକ, ସେଉଠି ସୋମ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ମିଥ୍ୟାକୁ ସେ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି।
ନ ଵା ଉ ସୋମୋ ଵୃଜିନଂ ହିନୋତି ନ କ୍ଷତ୍ରିଯଂ ମିଥୁଯା ଧାରଯନ୍ତମ୍ । ହନ୍ତି ରକ୍ଷୋ ହନ୍ତ୍ଯାସଦ୍ଵଦନ୍ତମୁଭାଵିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସିତୌ ଶଯାତେ
ସୋମ କେବେ ଦୋଷହୀନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ନ ନ୍ୟାୟ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଶାସକଙ୍କୁ; ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଥିବାକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି—ଏହି ଦୁଇଜଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ତଳେ ପଡ଼ି ରହନ୍ତି।
ଯଦି ଵାହମନୃତଦେଵୋ ଅସ୍ମି ମୋଘଂ ଵା ଦେଵାମପ୍ଯୂହେ ଅଗ୍ନେ । କିମସ୍ମଭ୍ଯଂ ଜାତଵେଦୋ ହୃଣୀଷେ ଦ୍ରୋଘଵାଚସ୍ତେ ନିର୍ଋଥଂ ସଚନ୍ତାମ୍
ଯଦି ମୁଁ ମିଥ୍ୟା ଦେବତା, କିମ୍ବା ମୁଁ ବ୍ୟର୍ଥରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଛି, ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଜାତବେଦସ, ତେବେ ଆମ ପ୍ରତି ତୁମେ କଣ ଦ୍ୱେଷ କରୁଛ? ଯେଉଁମାନେ ଠକା କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ନଶ୍ୱରତା ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ।
ଅଦ୍ଯା ମୁରୀଯ ଯଦି ଯାତୁଧାନୋ ଅସ୍ମି ଯଦି ଵାଯୁସ୍ତତପ ପୁରୁଷସ୍ଯ । ଅଧା ସ ଵୀରୈର୍ଦଶଭିର୍ଵି ଯୂଯା ଯୋ ମା ମୋଘଂ ଯାତୁଧାନେତ୍ଯାହ
ଯଦି ମୁଁ ଆଜି ଯାତୁଧାନ ଅଟୁଛି, କିମ୍ବା ମୁଁ କାହାରୋ ମନକୁ କ୍ଷତି କରିଛି, ତେବେ ମୁଁ ନଶ୍ୱର ହେଉ। ଯେଉଁଠି ମୋତେ ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ଯାତୁଧାନ ବୋଲି କହେ, ସେ ତାଙ୍କର ଦଶ ନାୟକଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉ।
ଯୋ ମାଯାତୁଂ ଯାତୁଧାନେତ୍ଯାହ ଯୋ ଵା ରକ୍ଷାଃ ଶିଚିରସ୍ମୀତ୍ଯାହ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତଂ ହନ୍ତୁ ମହତା ଵଧେନ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜନ୍ତୋରଧମସ୍ପଦୀଷ୍ଟ
ଯେଉଁଠି ମୋତେ ଯାତୁଧାନ ବୋଲି କହେ, କିମ୍ବା କହେ 'ମୁଁ ଦାନବ', ତାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ଆଘାତରେ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ତଳକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ।
ପ୍ର ଯା ଜିଗାତି ଖର୍ଗଲେଵ ନକ୍ତମପ ଦ୍ରୁହୁସ୍ତନ୍ଵଂ୧ ଗୂହମାନା । ଵଵ୍ରମନନ୍ତମଵ ସା ପଦୀଷ୍ଟ ଗ୍ରାଵାଣୋ ଘ୍ନନ୍ତୁ ରକ୍ଷସ ଉପବ୍ଦୈଃ
ଯିଏ ମୁଙ୍ଗୁସ ଭଳି ରାତିରେ ଚୁପଚାପ ଚାଲିଯାଏ, ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ ଦେହକୁ ଲୁଚାଏ, ସେ ଅସୀମ ଗଡ଼ିକୁ ପଡ଼ିଯାଉ, ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଦାନବକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଉ।
ଵି ତିଷ୍ଠଧ୍ଵଂ ମରୁତୋ ଵିକ୍ଷ୍ଵିଚ୍ଛତ ଗୃଭାଯତ ରକ୍ଷସଃ ସଂ ପିନଷ୍ଟନ୍ । ଵଯୋ ଯେ ଭୂତ୍ଵା ପତଯନ୍ତି ନକ୍ତଭିର୍ଯେ ଵା ରିପୋ ଦଧିରେ ଦେଵେ ଅଧ୍ଵରେ
ଉଠ, ହେ ମାରୁତମାନେ, ଦାନବମାନେକୁ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କର, ଧରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର। ଯେଉଁମାନେ ପକ୍ଷୀ ହୋଇ ରାତିରେ ଉଡ଼ନ୍ତି, କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଦେବତାମାନେ ଭଳି ଅବସ୍ଥାନ କରିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ଵର୍ତଯ ଦିଵୋଽଶ୍ମାନମିନ୍ଦ୍ର ସୋମଶିତଂ ମଘଵନ୍ତ୍ସଂ ଶିଶାଧି । ପ୍ରାକ୍ତୋ ଅପାକ୍ତୋ ଅଧରାଦୁଦକ୍ତୋଽଭି ଜହି ରକ୍ଷସଃ ପର୍ଵତେନ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ସୋମପାନୀ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆକାଶରୁ ପାଥର ଗଡ଼ି ତଳେ ପକାଇଦିଅ। ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ତଳ, ଉପରୁ—ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେକୁ ଆଘାତ କର।
ଏତ ଉ ତ୍ଯେ ପତଯନ୍ତି ଶ୍ଵଯାତଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦିପ୍ସନ୍ତି ଦିପ୍ସଵୋଽଦାଭ୍ଯମ୍ । ଶିଶୀତେ ଶକ୍ରଃ ପିଶୁନେଭ୍ଯୋ ଵଧଂ ନୁନଂ ସୃଜଦଶନିଂ ଯାତୁମଦ୍ଭ୍ଯଃ
ଏମାନେ ମାଂସ ଭକ୍ଷକ, ଚାରିପାଖରେ ଉଡ଼ୁଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ଏବେ, ହେ ଶକ୍ର, ଅପବାଦକମାନେ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼, ଯାତୁଧାନମାନେ ଉପରେ ବଜ୍ରପାତ କର।
{୧୦} ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯାତୂନାମଭଵତ୍ପରାଶରୋ ହଵିର୍ମଥୀନାମଭ୍ଯାଵିଵାସତାମ୍ । ଅଭୀଦୁ ଶକ୍ରଃ ପରଶୁର୍ଯଥା ଵନଂ ପାତ୍ରେଵ ଭିନ୍ଦନ୍ତ୍ସତ ଏତୁ ରକ୍ଷସଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଯାତୁଧାନମାନେର ନାଶକ ହେଲେ, ହବି ଚୋରାଇଥିବାମାନେକୁ ତାଡ଼ିଦେଲେ; ଶକ୍ର, କାଠରେ କୁହାଡ଼ ଭଳି, ପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଦେଉଥିବା ଭଳି, ଦାନବମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଆସନ୍ତୁ।
ଉଲୂକଯାତୁଂ ଶୁଶୁଲୂକଯାତୁଂ ଜହି ଶ୍ଵଯାତୁମୁତ କୋକଯାତୁମ୍ । ସୁପର୍ଣଯାତୁମୁତ ଗୃଧ୍ରଯାତୁଂ ଦୃଷଦେଵ ପ୍ର ମୃଣ ରକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର
ଉଲୁକ ଯାତୁଧାନ, ଶୁଶୁଲୁକ ଯାତୁଧାନ, ମାଂସ ଭକ୍ଷକ, କୋକ ଯାତୁଧାନ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଯାତୁଧାନ, ଗୃଧ୍ର ଯାତୁଧାନ—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଦାନବକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର।