ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀଭ୍ଯାମନ୍ତରିକ୍ଷାଯ ମୃତ୍ଯଵେ । ମେକ୍ଷାମ୍ଯୂର୍ଧ୍ଵସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ ମା ମା ହିଂସିଷୁରୀଶ୍ଵରାଃ
ଦିଗବନ୍ଧନ କରି, ଦିନ ଓ ରାତି, ମଧ୍ୟାକାଶ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ନମସ୍କାର କରି, ମୁଁ ଉପରକୁ ଦେଖୁଛି, ସିଧା ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ। ଈଶ୍ୱରମାନେ ମୋତେ କଷ୍ଟ ନ ଦିଅନ୍ତୁ।
କୋ ଅସ୍ଯା ନୋ ଦ୍ରୁହୋଽଵଦ୍ଯଵତ୍ଯା ଉନ୍ ନେଷ୍ଯତି କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵସ୍ଯ ଇଚ୍ଛନ୍ । କୋ ଯଜ୍ଞକାମଃ କ ଉ ପୂର୍ତିକାମଃ କୋ ଦେଵେଷୁ ଵନୁତେ ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ
କିଏ ଏହି ହାନିକାରକ, ଅପକାରୀକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ନେଯିବ, ଯିଏ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଧନ ଚାହେ? କିଏ ଯଜ୍ଞ ଚାହେ, କିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଚାହେ, କିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦେଇପାରିବେ?
କଃ ପୃଶ୍ନିଂ ଧେନୁଂ ଵରୁଣେନ ଦତ୍ତାମଥର୍ଵଣେ ସୁଦୁଘାଂ ନିତ୍ଯଵତ୍ସାମ୍ । ବୃହସ୍ପତିନା ସଖ୍ଯଂ ଜୁଷାଣୋ ଯଥାଵଶଂ ତନ୍ଵଃ କଲ୍ପଯାତି
କିଏ, ବରୁଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଥର୍ବଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା, ଚିରକାଳ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା, ସଦା ବଛା ସହିତ ଥିବା ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ପାଇଁ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରଖି, ନିଜ ଶରୀରକୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଗଠନ କରେ?
ଅପକ୍ରାମନ୍ ପୌରୁଷେଯାଦ୍ଵୃଣାନୋ ଦୈଵ୍ଯଂ ଵଚଃ । ପ୍ରଣୀତୀରଭ୍ଯାଵର୍ତସ୍ଵ ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସଖିଭିଃ ସହ
ମୁଁ ମାନବୀୟ କଥା ଛାଡ଼ି, ଦେବତାଙ୍କ କଥା ନେଉଛି। ଠିକ୍ ମାର୍ଗରେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ପୁନର୍ବାର ଫେର।
ଯଦସ୍ମୃତି ଚକୃମ କିଂ ଚିଦଗ୍ନ ଉପାରିମ ଚରଣେ ଜାତଵେଦଃ । ତତଃ ପାହି ତ୍ଵଂ ନଃ ପ୍ରଚେତଃ ଶୁଭେ ସଖିଭ୍ଯୋ ଅମୃତତ୍ଵମସ୍ତୁ ନଃ
ମୁଁ ଜାଣି କିମ୍ବା ଅଜାଣି, ଯେଉଁ ଭୁଲ କରିଛି, ହେ ଅଗ୍ନି ଜାତବେଦସ, ସେଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଶୁଭ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଅମରତ୍ୱ ପାଉ।
ଅଵ ଦିଵସ୍ତାରଯନ୍ତି ସପ୍ତ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମଯଃ । ଆପଃ ସମୁଦ୍ରିଯା ଧାରାସ୍ତାସ୍ତେ ଶଲ୍ଯମସିସ୍ରସନ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସାତଟି କିରଣ ଦିନର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ। ସମୁଦ୍ରର ଜଳଧାରା, ସେମାନେ କଣ୍ଟକ ଦୂର କରିଦେଇଛନ୍ତି।
ଯୋ ନ ସ୍ତାଯଦ୍ଦିପ୍ସତି ଯୋ ନ ଆଵିଃ ସ୍ଵୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଅରଣୋ ଵା ନୋ ଅଗ୍ନେ । ପ୍ରତୀଚ୍ଯେତ୍ଵରଣୀ ଦତ୍ଵତୀ ତାନ୍ ମୈଷାମଗ୍ନେ ଵାସ୍ତୁ ଭୂନ୍ ମୋ ଅପତ୍ଯମ୍
ଯିଏ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ଖୋଲାମେଳା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଶତ୍ରୁ, ଜଣା କିମ୍ବା ଅଜଣା, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେମାନେ ଫେରିଯାଉନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ପରିବାର ରୁହି ନପାରୁ।
ଯୋ ନଃ ସୁପ୍ତାନ୍ ଜାଗ୍ରତୋ ଵାଭିଦାସାତ୍ତିଷ୍ଠତୋ ଵା ଚରତୋ ଜାତଵେଦଃ । ଵୈଶ୍ଵାନରେଣ ସଯୁଜା ସଜୋଷାସ୍ତାନ୍ ପ୍ରତୀଚୋ ନିର୍ଦହ ଜାତଵେଦଃ
ଯିଏ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେଉଁଠି ସେ ଘୁମ କିମ୍ବା ଜାଗ୍ରତ, ଦାଡ଼ି କିମ୍ବା ଚାଲିବାବେଳେ, ହେ ଜାତବେଦସ, ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ସହିତ ଏଗିଯାଇ, ସେମାନେ ଉପରେ ଦେଖି, ସେମାନେକୁ ଦହିଦିଅ।
ଇଦମୁଗ୍ରାଯ ବଭ୍ରଵେ ନମୋ ଯୋ ଅକ୍ଷେଷୁ ତନୂଵଶୀ । ଘୃତେନ କଲିଂ ଶିକ୍ଷାମି ସ ନୋ ମୃଡାତୀଦୃଶେ
ଏହି ଭୟଙ୍କର, ପିତାମ୍ବର ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ଦ୍ୟୁତରେ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ସେଠି ହାରିଥିବା ଦଳିକୁ ଘୃତ ଦେଇ ଶାନ୍ତ କରୁଛି—ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରୁନ୍ତୁ।
ଘୃତମପ୍ସରାଭ୍ଯୋ ଵହ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ପାଂସୂନ୍ ଅକ୍ଷେଭ୍ଯଃ ସିକତା ଅପଶ୍ଚ । ଯଥାଭାଗଂ ହଵ୍ଯଦାତିଂ ଜୁଷାଣା ମଦନ୍ତି ଦେଵା ଉଭଯାନି ହଵ୍ଯା
ଅଗ୍ନିଦେବ, ତୁମେ ଅପ୍ସରାମାନେ ପାଇଁ ଘୃତ ନେଇ ଦ୍ୟୁତରୁ ଧୂଳି, ବାଲି ଓ କଣାକଣିକୁ ଦୂରେ ନେଉ। ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଅଂଶ ହବି ନେଇ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ନିବେଦନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନ୍ତୁ।
ଅପ୍ସରସଃ ସଧମାଦଂ ମଦନ୍ତି ହଵିର୍ଧାନମନ୍ତରା ସୂର୍ଯଂ ଚ । ତା ମେ ହସ୍ତୌ ସଂ ସୃଜନ୍ତୁ ଘୃତେନ ସପତ୍ନଂ ମେ କିତଵଂ ରନ୍ଧଯନ୍ତୁ
ଅପ୍ସରାମାନେ ସାଧାରଣ ଭୋଜନରେ ଓ ଯଜ୍ଞ ଅନ୍ନରେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି, ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଘୃତ ସହିତ ମୋ ହାତକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୋ ବିପକ୍ଷୀ ଠକେଇବାକୁ ଦମନ କରନ୍ତୁ।
ଆଦିନଵଂ ପ୍ରତିଦୀଵ୍ନେ ଘୃତେନାସ୍ମାମଭି କ୍ଷର । ଵୃକ୍ଷମିଵାଶନ୍ଯା ଜହି ଯୋ ଅସ୍ମାନ୍ ପ୍ରତିଦୀଵ୍ଯତି
ନୂତନ ଓ ପୁନର୍ବାର ଆସୁଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ଘୃତ ସହିତ ଆମ ଉପରେ ପ୍ରବାହିତ କର। ଯେଉଁଠି ଆମକୁ ପ୍ରତିବାଦ କରେ, ତାକୁ କୁହାଡିରେ ଗଛ କାଟିବା ପରି ଦମନ କର।
ଯୋ ନୋ ଦ୍ଯୁଵେ ଧନମିଦଂ ଚକାର ଯୋ ଅକ୍ଷାଣାଂ ଗ୍ଲହନଂ ଶେଷଣଂ ଚ । ସ ନୋ ଦେଵୋ ହଵିରିଦଂ ଜୁଷାଣୋ ଗନ୍ଧର୍ଵେଭିଃ ସଧମାଦଂ ମଦେମ
ଯିଏ ଦିନେ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ଦ୍ୟୁତରେ ଜିତିବା ଓ ହାରିବା ଦେଇଛନ୍ତି—ସେ ଦେବତା, ଏହି ହବି ଗ୍ରହଣ କରି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ ସାଧାରଣ ଭୋଜନରେ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ।
ସଂଵସଵ ଇତି ଵୋ ନାମଧେଯମୁଗ୍ରଂପଶ୍ଯା ରାଷ୍ଟ୍ରଭୃତୋ ହ୍ଯକ୍ଷାଃ । ତେଭ୍ଯୋ ଵ ଇନ୍ଦଵୋ ହଵିଷା ଵିଧେମ ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ପତଯୋ ରଯୀଣାମ୍
‘ସଂବସବ’ ହେଉଛି ତୁମର ନାମ, ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୟୁତଗୁଡ଼ିକ, ରାଜ୍ୟର ଅଧିପତି। ସେମାନଙ୍କୁ ଆମେ ହବି ଦେଇ ପୂଜା କରୁଛୁ—ଆମେ ଧନର ମାଲିକ ହେବାକୁ ପାରିବା।
ଦେଵାନ୍ ଯନ୍ ନାଥିତୋ ହୁଵେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଯଦୂଷିମ । ଅକ୍ଷାନ୍ ଯଦ୍ବଭ୍ରୂନ୍ ଆଲଭେ ତେ ନୋ ମୃଡନ୍ତ୍ଵୀଦୃଶେ
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସହାୟତା ଚାହିଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପିତାମ୍ବର ଦ୍ୟୁତ ଧରୁଛୁ—ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଦାଶୁଷେ ହତୋ ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତି । ଉଭା ହି ଵୃତ୍ରହନ୍ତମା
ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବିନାଶ କରିଛ। ଦୁହେଁ ଶତ୍ରୁଘାତୀ।
ଯାଭ୍ଯାମଜଯନ୍ତ୍ସ୍ଵରଗ୍ର ଏଵ ଯାଵାତସ୍ଥତୁର୍ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ପ୍ର ଚର୍ଷଣୀଵୃଷଣା ଵଜ୍ରବାହୂ ଅଗ୍ନିମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵୃତ୍ରହଣା ହୁଵେଽହମ୍
ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆରମ୍ଭରେ ଜିତାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଲେ—ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୃଢ଼ବାହୁ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ମୁଁ ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଯେଉଁମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି।
ଉପ ତ୍ଵା ଦେଵୋ ଅଗ୍ରଭୀଚ୍ଚମସେନ ବୃହସ୍ପତିଃ । ଇନ୍ଦ୍ର ଗୀର୍ଭିର୍ନ ଆ ଵିଶ ଯଜମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃହସ୍ପତି ତୁମ ପାଇଁ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଉପକୃତ କରିବା ପାଇଁ, ଗୀତରେ ଆସ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କୁକ୍ଷିରସି ସୋମଧାନ ଆତ୍ମା ଦେଵାନାମୁତ ମାନୁଷାଣାମ୍ । ଇହ ପ୍ରଜା ଜନଯ ଯାସ୍ତ ଆସୁ ଯା ଅନ୍ଯତ୍ରେହ ତାସ୍ତେ ରମନ୍ତାମ୍
ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗଭ, ସୋମର ଆସନ, ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଆତ୍ମା। ଏଠାରେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କର—ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ଓ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନ୍ତୁ।
ଶୁମ୍ଭନୀ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ତିସୁମ୍ନେ ମହିଵ୍ରତେ । ଆପଃ ସପ୍ତ ସୁସ୍ରୁଵୁର୍ଦେଵୀସ୍ତା ନୋ ମୁଞ୍ଚନ୍ତ୍ଵଂହସଃ
ଦ୍ୟୌ ଓ ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମହାନ ନୀତିର ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା। ସାତ ଦେବୀ ଜଳ ଧାରା ହୋଇ ବହିଛି—ସେମାନେ ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ମୁଞ୍ଚନ୍ତୁ ମା ଶପଥ୍ଯାଦଥୋ ଵରୁଣ୍ଯାଦୁତ । ଅଥୋ ଯମସ୍ଯ ପଡ୍ଵୀଶାଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ମାଦ୍ଦେଵକିଲ୍ବିଷାତ୍
ସେମାନେ ମୋତେ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କ ରୋଷରୁ ମଧ୍ୟ। ଯମଙ୍କ ବନ୍ଧନ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଅପରାଧରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ତୃଷ୍ଟିକେ ତୃଷ୍ଟଵନ୍ଦନ ଉଦମୂଂ ଛିନ୍ଧି ତୃଷ୍ଟିକେ । ଯଥା କୃତଦ୍ଵିଷ୍ଟାସୋଽମୁଷ୍ମୈ ଶେପ୍ଯାଵତେ
ହେ ତୃଷ୍ଣା, ତୃଷ୍ଣା ଦୂର କରିବାରୀ, ସେଇ ତୃଷ୍ଣାକୁ କାଟି ଦେ। ଯେପରି ଅପରାଧ କରିଥିବାମାନେ ବନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ତୃଷ୍ଣାକୁ ବନ୍ଧ।
ତୃଷ୍ଟାସି ତୃଷ୍ଟିକା ଵିଷା ଵିଷାତକ୍ଯସି । ପରିଵୃକ୍ତା ଯଥାସସ୍ଯୃଷଭସ୍ଯ ଵଶେଵ
ତୁମେ ତୃଷ୍ଣା, ତୃଷ୍ଣା ଦୂର କରିବାରୀ, ତୁମେ ବିଷ, ତୁମେ ବିଷ ଦୂର କରିବାରୀ। ଯେପରି ଏକ ରସି ବଳଦକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଏ, ସେପରି ମୋତେ ମୁକ୍ତ କର।
7.119(7.114) ଆ ତେ ଦଦେ ଵକ୍ଷଣାଭ୍ଯ ଆ ତେଽହଂ ହୃଦଯାଦ୍ଦଦେ । ଆ ତେ ମୁଖସ୍ଯ ସଙ୍କାଶାତ୍ସର୍ଵଂ ତେ ଵର୍ଚ ଆ ଦଦେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଦୁଇ ପାଶ୍ୱରୁ ଦେଉଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ହୃଦୟରୁ ଦେଉଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ମୁଖର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରୁ ଦେଉଛି—ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମ ସମସ୍ତ ତେଜ ଦେଉଛି।
ପ୍ରେତୋ ଯନ୍ତୁ ଵ୍ଯାଧ୍ଯଃ ପ୍ରାନୁଧ୍ଯାଃ ପ୍ରୋ ଅଶସ୍ତଯଃ । ଅଗ୍ନୀ ରକ୍ଷସ୍ଵିନୀର୍ହନ୍ତୁ ସୋମୋ ହନ୍ତୁ ଦୁରସ୍ଯତୀଃ
ରୋଗମାନେ ଦୂରେ ଯାଉ, ଖରାପ କଥା ଦୂରେ ହଟିଯାଉ। ଅଗ୍ନି ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ନଶ୍ୱନ କରୁନ୍ତୁ, ସୋମ ଖରାପମନ୍ତିକୁ ନଶ୍ୱନ କରୁନ୍ତୁ।
ପ୍ର ପତେତଃ ପାପି ଲକ୍ଷ୍ମି ନଶ୍ଯେତଃ ପ୍ରାମୁତଃ ପତ । ଅଯସ୍ମଯେନାଙ୍କେନ ଦ୍ଵିଷତେ ତ୍ଵା ସଜାମସି
ଖରାପ ଚିହ୍ନ ପଡ଼ିଯାଉ, ନଶ୍ୱନ ହେଉ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ହଟିଯାଉ। ଲୋହା ଚିହ୍ନ ଦେଇ ତୁମକୁ ତୁମ ଶତ୍ରୁ ସହିତ ଯୋଗାଉଛି।
ଯା ମା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପତଯାଲୂରଜୁଷ୍ଟାଭିଚସ୍କନ୍ଦ ଵନ୍ଦନେଵ ଵୃକ୍ଷମ୍ । ଅନ୍ଯତ୍ରାସ୍ମତ୍ସଵିତସ୍ତାମିତୋ ଧା ହିରଣ୍ଯହସ୍ତୋ ଵସୁ ନୋ ରରାଣଃ
ଯେଉଁ ଅସୁଭ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ରୁଷ୍ଟି, ଦୁଃଖ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିଛି, ଯେପରି ଲତା ଗଛରୁ ଖସିଯାଏ, ହେ ସବିତା, ସୁନା ହାତ ଧରିଥିବା, ଧନ ଦେଇଥିବା, ସେଇ ଦୁଃଖକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ନେଇଯା।
ଏକଶତଂ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯୋ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ ସାକଂ ତନ୍ଵା ଜନୁଷୋଽଧି ଜାତାଃ । ତାସାଂ ପାପିଷ୍ଠା ନିରିତଃ ପ୍ର ହିଣ୍ମଃ ଶିଵା ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଜାତଵେଦୋ ନିଯଚ୍ଛ
ମଣିଷ ଜନ୍ମ ସହିତ ଶତଶଃ ଦୁଃଖ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଆମେ ସବୁଠାରୁ ଖରାପ ଓ ନଷ୍ଟକରିବା ଦୁଃଖକୁ ଦୂରେ ହଟାଉଛୁ। ହେ ଜାତବେଦ, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିଅ।
ଏତା ଏନା ଵ୍ଯାକରଂ ଖିଲେ ଗା ଵିଷ୍ଠିତା ଇଵ । ରମନ୍ତାଂ ପୁଣ୍ଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଯାଃ ପାପୀସ୍ତା ଅନୀନଶମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ମୁଁ ଦୁଃଖକୁ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟରୁ ଅଲଗା କରୁଛି, ଯେପରି ଗୋଛାରେ ଗାଁକୁ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ। ଶୁଭ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ଖରାପ ଭାଗ୍ୟ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଉ।
ନମୋ ରୂରାଯ ଚ୍ଯଵନାଯ ନୋଦନାଯ ଧୃଷ୍ଣଵେ । ନମଃ ଶୀତାଯ ପୂର୍ଵକାମକୃତ୍ଵନେ
ରୂରାଙ୍କୁ, ଚଳନଶୀଳକୁ, ଉତ୍ସାହୀକୁ, ଶୀତଳତାକୁ, ପୁରୁଣା ଇଚ୍ଛା ପୂରଣକାରୀଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।